ตอนที่ 87 ความรักคืออะไร

เสี่ยวชีถูกไล่ออกมา

อู่เม่ยยืนอยู่หน้าห้องพอดี เธอก็อยากรู้เหมือนกันว่าทำไมพ่อถึงกินน้ำลายแม่ พอเห็นเสี่ยวชีเดินเบะปากออกมาด้วยสีหน้าน้อยอกน้อยใจสุดขีด จึงอดถามไม่ได้ "เป็นอะไรไป โดนแม่ดุเหรอ"

เสี่ยวชีพยักหน้า ก่อนจะโผเข้ากอดอู่เม่ยแล้วร้องไห้ออกมาจริงๆ

ยังไงเสียก็เป็นแค่เด็กอายุไม่ถึงห้าขวบ ต่อให้ฉลาดเป็นกรดแค่ไหนก็ยังเป็นแค่เด็กคนหนึ่ง พอถูกแม่ดุก็ยังกลัว ยังร้องไห้ และยังต้องการคนปลอบโยน

อู่เม่ยปลอบอยู่พักหนึ่ง

ถังเจี้ยนเฉิงได้ยินเสียงร้องไห้ก็เดินเข้ามาถาม "เป็นอะไรไป"

"พ่อคะ แม่ดุหนูค่ะ!" เสี่ยวชีฟ้องทั้งน้ำตา

"ดุเรื่องอะไรล่ะ" ถังเจี้ยนเฉิงถาม

"หนู... ฮึก... อยากเรียนแบบ... แง... พ่อที่กิน... ฮือ... น้ำลายแม่... ฮือๆ... หนูก็ยังไม่ได้พูด... ฮึก... แม่ก็ดุหนูแล้ว... โฮ..." เสี่ยวชีร้องไห้ไปพูดไป ท่าทางน้อยใจอย่างถึงที่สุด

ถังเจี้ยนเฉิงฟังแล้วใบหน้าแก่ๆ พลันแดงก่ำขึ้นมา เขาปั้นหน้าขรึมพูดว่า "พูดจาเลอะเทอะ สมควรแล้วที่โดนดุ!"

แต่พอคิดดูอีกที เขารู้สึกว่าจำเป็นต้องอธิบายให้พวกเด็กๆ เข้าใจเสียหน่อย ไม่อย่างนั้นขืนเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป คนอื่นคงคิดว่าเขาเป็นพวกโรคจิตวิปริตแน่ๆ

"เสี่ยวชี พ่อไม่ได้กินน้ำลายแม่ พ่อแค่จูบแม่ต่างหาก"

ถังเจี้ยนเฉิงวางเสี่ยวชีลงบนพื้น จับไหล่ทั้งสองข้างของเธอไว้ แล้วพูดด้วยสีหน้าจริงจังอย่างยิ่ง "พ่อรักแม่ และแม่ก็รักพ่อ เพราะฉะนั้นพ่อถึงได้จูบแม่หนึ่งที นี่เป็นการแสดงออกถึงความรัก เข้าใจหรือยัง"

"พ่อคะ แล้วความรักคืออะไรเหรอคะ"

เสี่ยวชีเบิกตากลมโตมองถังเจี้ยนเฉิง บนใบหน้ายังคงเปรอะเปื้อนด้วยหยาดน้ำตา

ถังเจี้ยนเฉิงถึงกับอึ้งไปกับคำถาม

ความรักคืออะไรน่ะหรือ

เรื่องนี้ตอบไม่ง่ายเลย

ถ้าพูดลึกซึ้งไป เด็กก็ไม่เข้าใจ ถ้าพูดตื้นเขินไป... ประเด็นคือถ้าจะให้พูดแบบง่ายๆ ตัวเขาเองก็พูดไม่ถูกเหมือนกัน!

แต่คำถามนี้จำเป็นต้องตอบ เพราะลูกที่เขาให้กำเนิดล้วนเป็นเด็กผู้หญิง เด็กผู้หญิงโดยธรรมชาติแล้วมีความรู้สึกอ่อนไหวต่ออารมณ์ความรู้สึกมาก หรืออาจพูดได้ว่าตลอดชีวิตพวกเธอต่างเป็นสิ่งมีชีวิตที่ขับเคลื่อนด้วยความรู้สึก หากตอบได้ไม่ดี ในอนาคตอาจเกิดเรื่องขึ้นมาได้

ถังเจี้ยนเฉิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกัดฟันตอบไปว่า "ความรักมีหลายรูปแบบ อย่างเช่นความรักที่พ่อแม่มีต่อพวกหนู นี่เป็นความรักที่มีมาโดยธรรมชาติ ตั้งแต่พวกหนูลืมตาดูโลก พ่อกับแม่ก็รักพวกหนูแล้ว เป็นความห่วงใย ความเอ็นดู ความทะนุถนอม และเป็นความรักที่เสียสละโดยไม่หวังผลตอบแทน"

"แบบที่สอง คือความรักที่พวกหนูมีต่อพ่อแม่ นี่ก็เป็นธรรมชาติที่ไม่อาจเลือกได้เหมือนกัน มันเป็นความรักที่ตอนเด็กๆ พวกหนูจะพึ่งพา พอโตขึ้นมาหน่อยก็อาจจะรำคาญบ้าง และพอแก่ตัวไปก็กลับโหยหาอย่างยิ่ง"

"ความรักทั้งสองแบบนี้ เรียกว่าความผูกพันในครอบครัว"

"ความรักแบบที่สาม คือความรักระหว่างพ่อกับแม่ ความรักแบบนี้เรียกว่าความรักฉันคนรัก เป็นความรักที่เท่าเทียมและให้เกียรติซึ่งกันและกัน ทั้งงดงามและยากลำบาก ความรักแบบนี้ต้องรอให้พวกหนูโตเป็นผู้ใหญ่ก่อนถึงจะเข้าใจ และที่สำคัญ..."

พูดถึงตรงนี้ น้ำเสียงของถังเจี้ยนเฉิงก็พลันเคร่งขรึมขึ้นมาทันที เขาไม่เพียงมองแค่เสี่ยวชี แต่ยังกวาดตามองพวกอู่เม่ยด้วย ก่อนจะกำชับว่า "ในบ้านเรา พวกหนูทุกคนต้องอายุครบสิบแปดปีก่อนถึงจะมีความรักได้ และต้องอายุยี่สิบปีขึ้นไปถึงจะแต่งงานได้! ได้ยินไหม"

"ได้ยินค่ะ" เด็กๆ ขานรับพร้อมเพรียงกัน

"ความรักแบบที่สี่ คือความรักใคร่ระหว่างเพื่อนฝูง นั่นคือมิตรภาพ! นี่เป็นความรักที่ไร้ราคาที่สุดและล้ำค่าที่สุดในเวลาเดียวกัน ชั่วชีวิตคนเราจะมีเพื่อนแท้สักคนมันยากเย็นแค่ไหนกันเชียว"

"แล้วก็ยังมีความรักอีกแบบหนึ่ง นั่นคือการรักชาติ รักประชาชน นั่นเป็นความรักที่ยิ่งใหญ่ ต้องอาศัยจิตใจที่กว้างขวางยิ่งกว่า..."

ถังเจี้ยนเฉิงพลันตระหนักได้ว่าตัวเองชักจะพูดออกนอกลู่นอกทางไปไกล จึงรีบดึงกลับมาแล้วเอ่ยต่อ "เอาเป็นว่าสรุปง่ายๆ ความรักก็คือการเสียสละ คือการยอมรับและให้อภัย และคือการเคารพซึ่งกันและกัน ฟังเข้าใจไหม"

"ไม่เข้าใจค่ะ"

ไม่ใช่แค่เสี่ยวชีที่ส่ายหน้า แม้แต่อู่เม่ยก็ส่ายหน้าตามไปด้วย

ถังเจี้ยนเฉิงอดไม่ได้ที่จะเกาศีรษะ ตัวเขาเองก็รู้สึกเหมือนกันว่าพูดลึกซึ้งเกินไปหน่อย

"ช่างมันเถอะ เอาเป็นว่าพวกหนูจำไว้แค่ว่า พ่อไม่ได้กินน้ำลายแม่ พ่อแค่จูบแม่หนึ่งทีก็พอแล้ว" ในที่สุดถังเจี้ยนเฉิงก็คร้านจะอธิบายต่อ

"หนูเข้าใจแล้วค่ะ"

เสี่ยวลิ่วพลันส่งเสียงร้องขึ้นมา

"หนูเข้าใจอะไรเหรอ"

ถังเจี้ยนเฉิงกับพวกอู่เม่ยต่างหันไปมองเสี่ยวลิ่ว

เสี่ยวลิ่วพูดอย่างภาคภูมิใจ "หนูเข้าใจแล้วค่ะ พ่อ พ่อจูบปากกับแม่นี่เอง!"

"อ้อ? นี่คือจูบปากเหรอคะ" เสี่ยวชีทำท่าทางเหมือนเพิ่งเข้าใจกระจ่าง "มิน่าล่ะ หนิวต้านถึงได้ร้องตะโกนอยากจะจูบปากกับหนูทุกวัน ที่แท้เป็นแบบนี้นี่เอง"

พอได้ยินคำนี้ สีหน้าของถังเจี้ยนเฉิงก็พลันมืดครึ้มลงทันที

"หนิวต้านคือใคร" เขาถามเสียงเย็น

"หนิวต้านก็คือลูกชายปัญญาอ่อนบ้านลุงซิงไฉค่ะ" อู่เม่ยตอบ

"อะไรนะ!"

ถังเจี้ยนเฉิงพลันเดือดดาลขึ้นมาในอก ความโมโหพวยพุ่งขึ้นมาทันที!

มารดามันเถอะ!

ฉันเพิ่งจะหัวเราะเยาะลูกชายปัญญาอ่อนของถังซิงไฉไปหยกๆ เจ้าลูกบ้านั่นก็กล้ามาลวนลามลูกสาวสุดที่รักของฉันแล้วเรอะ?

มันถือตะเกียงเข้าส้วม—รนหาที่ตายชัดๆ!

ถังเจี้ยนเฉิงอาศัยฤทธิ์เหล้า เดินกระฟัดกระเฟียดออกไปข้างนอกทันที

"พ่อคะ พ่อจะไปไหน" อู่เม่ยถาม

"พ่อจะไปหาหนิวต้าน พ่อจะไปดีดจู๋มัน!" ถังเจี้ยนเฉิงแค่นเสียงฮึ

"พ่อคะ หนูดีดไปแล้วค่ะ!" เสี่ยวชีบอก

หา?

ถังเจี้ยนเฉิงเหมือนถูกฟ้าผ่าจนข้างนอกไหม้เกรียมข้างในสุกไปหมดในพริบตา เขาหันไปมองเสี่ยวชีอย่างเหม่อลอย "ลูก..."

เสี่ยวชียิ้มแฉ่งพูดว่า "เขาไม่เชื่อฟัง หนูเลยดีดจู๋เขา ตอนนี้เขาเชื่อฟังขึ้นเยอะเลยค่ะ"

ถังเจี้ยนเฉิงอยากจะเอามือปิดหน้าขึ้นมาทันที

"อู่เม่ย พาน้องๆ เล่นไปนะ พ่อรู้สึกเวียนหัวขึ้นมากะทันหัน ขอนอนสักหน่อย"

ถังเจี้ยนเฉิงหมุนตัวเดินจากไปทันที

"พ่อคะ ซุปสร่างเมายังจะกินไหมคะ" อู่เม่ยถาม

"ไม่กินแล้ว ตกใจจน... สร่างแล้ว"

ถังเจี้ยนเฉิงมุดเข้าห้องไปโดยไม่หันกลับมามอง แล้วหลับไป

ในชนบทมีเรื่องให้ยุ่งได้ไม่เว้นแต่ละวัน

เก็บฟืน ขุดผักป่า หาบน้ำ ซักผ้า ทำความสะอาด...

คนที่ขยันหน่อยก็ยังจะหาบน้ำมูลสัตว์ไปรดแปลงผัก หรือไม่ก็ทำความสะอาดคอกหมูคอกวัวทำนองนั้น...

ช่วงเวลาหลังจากนั้น ถังเจี้ยนเฉิงไม่ได้ไปไหนอีกเลย เขาอยู่บ้านเล่นสนุกกับพวกลูกสาว

พวกลูกสาวก็ยิ่งชอบพ่อคนปัจจุบันมากขึ้นเรื่อยๆ ชอบมาเกาะแกะเขา โดยเฉพาะเจ้าตัวเล็กทั้งสามที่ร่าเริงอยู่ข้างกายเขาทุกวัน เดี๋ยวก็อยากขี่คอเขาเล่นเป็นม้า เดี๋ยวก็อยากให้เขาเล่นซ่อนหาด้วย เดี๋ยวก็อยากให้เขาเล่นขายของด้วย...

กระดูกคนแก่อย่างถังเจี้ยนเฉิงแทบจะแหลกเป็นชิ้นๆ

ทว่า เขากลับมีความสุขกับมัน

ชาติก่อนเคยมีประสบการณ์แบบนี้ที่ไหนกัน

ชาตินี้ย่อมต้องสัมผัสให้เต็มที่ การเป็นคุณพ่อลูกอ่อนดูเหมือนจะไม่เลวเลยจริงๆ

นอกจากการเล่นสนุกแล้ว ถังเจี้ยนเฉิงก็ไม่ได้ลืมที่จะสอนพวกเธออ่านเขียน โดยเฉพาะเคี่ยวเข็ญให้พวกเธอเขียนชื่อตัวเองให้ได้

ทุกครั้งที่ถึงเวลานี้ ที่บ้านก็มักจะมีเสียงร้องโอดครวญโวยวายดังระงมไปหมด!

พริบตาเดียว เวลาก็ล่วงเลยมาถึงวันหยุดสุดสัปดาห์

เช้าตรู่วันนี้ เจี่ยงเหยาขับรถจี๊ปสุดเท่ของเธอ โดยมีรถแทรกเตอร์ตามหลังมาอีกคัน ทั้งสองคันแล่นมาถึงหน้าประตูบ้านของถังเจี้ยนเฉิงพร้อมกัน

ภาพเหตุการณ์นี้ดึงดูดให้ชาวบ้านและเด็กๆ จำนวนมากพากันมามุงดูอย่างไม่ต้องสงสัย

"น้าเจี่ยง! ไม่ได้เจอกันตั้งนาน หนูคิดถึงน้าจังเลยค่ะ!"

เสี่ยวชีผู้ชอบเป็นจุดสนใจ กระโจนเข้าใส่เจี่ยงเหยาเป็นคนแรกทันที

"น้าเจี่ยง!"

"น้าเจี่ยง!"

เด็กคนอื่นๆ ต่างก็ชอบเจี่ยงเหยามากอย่างเห็นได้ชัด ต่างพากันเอ่ยทักทายไม่ขาดสาย

"สวัสดีจ้ะเด็กๆ"

เจี่ยงเหยายิ้มอย่างมีความสุข การได้อยู่กับพวกเด็กๆ ทำให้รู้สึกราวกับว่าตัวเองเด็กลงไปหลายปี เธออุ้มเสี่ยวชีพลางเอ่ยทักทายสองสามีภรรยาถังเจี้ยนเฉิง "พี่เจี้ยนเฉิง พี่สะใภ้ วันนี้ฉันมารับซูเหยากับพวกสมุนไพรเข้าอำเภอค่ะ"