ตอนที่ 86 หรือว่าเพราะน้ำลายของแม่หวานกันนะ

กว่าจะกินข้าวเสร็จเวลาก็ผ่านไปกว่าสองชั่วโมงแล้ว

ทั้งสามคนนับว่าถูกคอกันไม่น้อย

คนหนึ่งเป็นลูกหลานเจ้าหน้าที่รัฐ มีทั้งสมองและสายตากว้างไกล วาทศิลป์ย่อมไม่ต้องพูดถึง อีกคนเป็นนายกตำบล ยิ่งมีทั้งความสามารถและความเด็ดขาด เป็นข้าราชการที่ดีขยันทำงานรักใคร่ประชาชน ส่วนถังเจี้ยนเฉิงอาศัยประสบการณ์จากชาติก่อนเข้ามาเสริม ทำให้คารมคมคาย มักจะหยอดมุกตลกจนอีกสองคนหัวเราะร่า อีกทั้งยังมักมีความคิดเห็นแปลกใหม่ในหลายๆ เรื่องจนทั้งคู่ทึ่งอยู่ไม่ขาด

ด้วยเหตุนี้ มื้อนี้จึงกินกันอย่างชื่นมื่น เจ้าบ้านและแขกต่างสนุกสนานสำราญใจ

ตอนที่จบมื้อ นายกตำบลเฉินยังรู้สึกไม่จุใจ จึงเอ่ยปากชวนว่าคราวหน้าเขาจะเป็นเจ้ามือเลี้ยง ให้ทั้งสามคนมาดื่มกันอีก

ถังเจี้ยนเฉิงกับหวงเทียนเยฺว่ย่อมตอบตกลงทันที

พอเดินออกจากร้านอาหาร ลมหนาวพัดมาวูบหนึ่ง ถังเจี้ยนเฉิงก็สะท้านไปทั้งตัว เมื่อครู่ดื่มไปไม่น้อย ยามนี้ฤทธิ์เหล้าจึงค่อยๆ ตีขึ้นมา เดินเปะปะเล็กน้อยแล้ว

ยังดีที่ทางกลับบ้าน เขาเดินมานับครั้งไม่ถ้วน หลับตาก็ยังเดินกลับได้

เมื่อมาถึงร่องเขาที่เขาเคยพลัดตกตอนย้อนเวลากลับมา เขายังแวะนั่งลงบนก้อนหินข้างๆ ครู่หนึ่ง ทอดถอนใจให้กับความมหัศจรรย์ของโชคชะตา และซาบซึ้งในความเมตตาของสวรรค์ที่มอบโอกาสให้เขาได้ไถ่บาปอีกครั้ง

"เจี้ยนเฉิง? นี่แกเมาแอ๋มาอีกแล้วเหรอ?"

จู่ๆ ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากด้านหลัง ถังเจี้ยนเฉิงหันไปมองแล้วก็อดขำไม่ได้ "พี่ซิงไฉ? นี่พี่กำลังจะเข้าตำบลเหรอครับ"

"ใช่แล้ว น้องเมียฉันนอนโรงพยาบาลอยู่ที่สถานีอนามัยประจำตำบล ตอนบ่ายจะออกจากโรงพยาบาลแล้ว ฉันเลยจะไปดูเสียหน่อย" ถังซิงไฉเดินเข้ามา นั่งลงข้างถังเจี้ยนเฉิง หยิบกล่องยาเส้นออกมา มวนบุหรี่ส่งให้ถังเจี้ยนเฉิงมวนหนึ่ง ถังเจี้ยนเฉิงปฏิเสธ ถังซิงไฉจึงจุดสูบเอง "เจี้ยนเฉิง ดื่มเหล้ามันเสียสุขภาพ วันหลังก็เพลาๆ ลงบ้างเถอะ"

ถังเจี้ยนเฉิงมองเขาด้วยความประหลาดใจ หมอนี่เปลี่ยนมาเป็นห่วงเป็นใยตนตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?

ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะได้ขอบอกขอบใจ ถังซิงไฉก็เอ่ยต่อขึ้นมาว่า "ไม่มีลูกชายก็ต้องยอมรับชะตากรรม! คนเราจะไปสู้ฟ้าสู้สวรรค์ได้ยังไง?"

ถังเจี้ยนเฉิงตวัดสายตามองค้อน สวนกลับไปทันควัน "พี่ซิงไฉ พี่พูดถูก คนเราสู้ฟ้าไม่ได้จริงๆ นั่นแหละ เพราะงั้นมีลูกชายปัญญานิ่มก็ต้องยอมรับชะตากรรมเหมือนกัน!"

ถังซิงไฉโมโหขึ้นมาทันที "เจี้ยนเฉิง ทำไมแกไม่รู้เจตนาดีของคนอื่นแบบนี้นะ?"

ถังเจี้ยนเฉิงว่า "ผมก็หวังดีเหมือนกัน มีลูกชายปัญญานิ่มไม่ใช่ความผิดของพี่สักหน่อย นั่นมันลิขิตสวรรค์ชัดๆ"

"เหอะ ถึงจะเป็นลูกปัญญานิ่มก็ยังเป็นลูกชาย แกมีรึเปล่าล่ะ?" ถังซิงไฉลุกขึ้นยืน

ถังเจี้ยนเฉิงลุกขึ้นยืนบ้าง "ใช่สิ ก็แค่ปัญญานิ่มไปหน่อยเท่านั้นเอง!"

"แก... เหอะ!"

ถังซิงไฉเดินฟัดเฟียดจากไป

ถังเจี้ยนเฉิงหัวเราะร่า จากนั้นก็เดินโซซัดโซเซกลับบ้าน

"ทำไมถึงดื่มเหล้ามาเยอะขนาดนี้อีกล่ะคะ?"

พอกลับถึงบ้าน หลิวฟางฟางได้กลิ่นเหล้าคลุ้งไปทั้งตัวเขา ก็บ่นอุบด้วยความระอา แล้วรีบไปต้มน้ำแกงสร่างเมาให้เขา

"คนมันดีใจนี่!"

ถังเจี้ยนเฉิงเดินตามเข้าไปในครัว เห็นว่าพวกเด็กๆ ไม่อยู่บ้าน ก็สวมกอดหลิวฟางฟางจากทางด้านหลัง

หลิวฟางฟางตัวแข็งทื่อ เอ่ยอย่างเขินอาย "ระวังเด็กๆ มาเห็นเข้านะคะ!"

ถังเจี้ยนเฉิงซบศีรษะลงบนไหล่ของเธอ คลอเคลียเส้นผมสลวย กระซิบเสียงเบา "พวกเราจะรวยกันแล้ว!"

"ฉันรู้แล้วค่ะ คุณเคยบอกคราวก่อนว่าตอนนี้พวกเรามีเกือบหนึ่งหมื่นหยวนแล้ว"

ใบหน้าของหลิวฟางฟางแดงซ่าน น้ำเสียงที่พูดก็เริ่มเก้อเขินไม่เป็นธรรมชาติ

การกระทำสนิทสนมชิดใกล้เช่นนี้ เธอไม่เคยได้สัมผัสมาก่อน เมื่อก่อนมีแต่โดนตบตีโดนด่าทอ ตอนนี้กลับได้รับการดูแลอย่างอ่อนโยนถึงเพียงนี้ เธอจึงยังไม่ชินเอาเสียเลย

"ไม่ใช่แค่หมื่นเดียว แต่เป็นหลักแสนหยวนต่างหาก!"

ถังเจี้ยนเฉิงพูดพลางพ่นลมหายใจกลิ่นเหล้า

"คุณ... คุณปล่อยฉันก่อนได้ไหมคะ ฉัน... ฉันทำอะไรไม่ถูกแล้ว"

หลิวฟางฟางรู้สึกว่าร่างกายอ่อนยวบไปหมด ไม่รู้ว่าเมากลิ่นเหล้าที่ลอยมาปะทะ หรือมัวแต่เคลิบเคลิ้มไปกับความอ่อนโยนบ้าๆ นี้กันแน่ ถังเจี้ยนเฉิงพูดอะไร เธอไม่ได้ยินเลยสักนิด

"ไม่เอา กอดอยู่อย่างนี้แหละ ดีจะตาย"

นอกจากถังเจี้ยนเฉิงจะไม่ยอมปล่อยแล้ว เขายังกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นกว่าเดิม ทั้งยังออดอ้อนขึ้นมาอีก "เมียจ๋า ผมพยายามขนาดนี้ คุณควรจะให้รางวัลผมหน่อยไหม?"

"เอ๊ะ? อ๊ะ? รางวัลเหรอคะ? รางวัลอะไร?"

สมองของหลิวฟางฟางขาวโพลนไปหมด ไม่รู้แล้วว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ที่ไหน

"มา จูบทีนึงสิ" ถังเจี้ยนเฉิงทำปากจู๋

หลิวฟางฟางไม่ยอม ถังเจี้ยนเฉิงจึงใช้มือจับศีรษะของเธอหันมาอย่างไม่ยอมให้ขัดขืน แล้วประทับจูบลงไปอย่างหนักหน่วงหนึ่งที

"อัยยา! พ่อ น่าอายจัง กินน้ำลายแม่อีกแล้ว!"

ทันใดนั้น เสียงร้องตะโกนของเสี่ยวชีก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องครัว

หลิวฟางฟางตกใจจนพวงแก้ม ใบหู และลำคอแดงก่ำไปหมด เธอผลักถังเจี้ยนเฉิงออกเต็มแรง แล้วรีบก้มหน้าวิ่งผลุบเข้าไปในห้องทันที

"แม่ เป็นอะไรไปคะ?"

ประจวบเหมาะกับตอนนั้น อู่เม่ยอุ้มเสี่ยวจิ่วโดยมีเสี่ยวลิ่วกับเสี่ยวปาเดินตามเข้ามาพอดี ทุกคนต่างมองหลิวฟางฟางที่วิ่งหนีลนลานไปด้วยความแปลกใจ

"พี่ห้า เมื่อกี้พ่อกิน..."

เสี่ยวชีกำลังจะเล่าภาพที่เห็นเมื่อครู่ให้อู่เม่ยฟัง แต่แล้วตัวก็ลอยขึ้น ก่อนที่ศีรษะใหญ่โตจะมุดเข้ามาซุกที่อกของเธอ มุดจนเธอหัวเราะคิกคักไม่หยุด และพูดอะไรไม่ออกอีก

"ยังจะพูดอีกไหม?" ถังเจี้ยนเฉิงมุดพลางขู่พลาง

"คิกๆๆ ไม่พูดแล้ว คิกๆๆ พ่อ คิกๆๆ หนูไม่พูดแล้ว..." เสี่ยวชีหัวเราะจนต้องร้องขอความเมตตาซ้ำๆ

"พ่อ หนูเอาด้วย! หนูเอาด้วย!"

เสี่ยวลิ่วเห็นแล้วอิจฉาเหลือเกิน จึงดึงขากางเกงของถังเจี้ยนเฉิงพลางอ้อนวอนไม่หยุด

"พ่อ มีหนูด้วยนะ" เสี่ยวปาอยู่อีกด้าน

"ได้เลย"

ถังเจี้ยนเฉิงยิ้ม วางเสี่ยวชีลง แล้วอุ้มเสี่ยวลิ่วขึ้นมามุดพุงของเธอ เสี่ยวลิ่วหัวเราะเสียงดังยิ่งกว่าเดิม เสี่ยวปายิ่งอิจฉาหนักขึ้น ร้องตะโกนไม่หยุด "พ่อ หนู พ่อ หนู หนู ถึงคิวหนูแล้ว พ่อ..."

หยอกล้อเสี่ยวลิ่วอยู่ครู่หนึ่ง ถังเจี้ยนเฉิงก็อุ้มเสี่ยวปาขึ้นมา ทำตามความปรารถนาของเธอ ทำให้เธอได้หัวเราะร่าเริงไปพักใหญ่เช่นกัน

ในขณะที่ถังเจี้ยนเฉิงกำลังหยอกล้อเจ้าตัวเล็กทั้งสองอยู่นั้น เสี่ยวชีก็แอบเดินไปข้างกายอู่เม่ยแล้วกระซิบเบาๆ "พี่ห้า ฉันจะบอกความลับอะไรให้ พ่อกินน้ำลายแม่ด้วยล่ะ!"

"เอ๋?"

อู่เม่ยตกใจมาก "ทำไมล่ะ?"

เสี่ยวชีพูดว่า "ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ฉันเห็นมาสองรอบแล้วนะ! หรือว่าน้ำลายของแม่จะหวาน?"

"อย่าพูดจาเหลวไหลน่า!"

อู่เม่ยก็ไม่เข้าใจเหตุผลเหมือนกัน แต่ต้องไม่ใช่เหตุผลอย่างที่เสี่ยวชีพูดแน่นอน

"ไม่ได้ ฉันต้องไปลองชิมดูหน่อย"

เสี่ยวชีหันหลังเดินเข้าไปในห้องของพ่อแม่ ก็เห็นหลิวฟางฟางนอนตะแคงอยู่บนเตียงโดยเอาผ้าห่มคลุมโปงไว้

"แม่จ๋า?"

เสี่ยวชีเขย่าขากางเกงของหลิวฟางฟาง

จิตใจที่เพิ่งจะสงบลงจากความลนลานของหลิวฟางฟาง พอได้ยินเสียงเสี่ยวชี หัวใจก็เต้นตุ้มๆ ต่อมๆ รัวขึ้นมาอีกครั้ง รู้สึกราวกับตัวเองไปมีชู้แล้วถูกจับได้คาหนังคาเขายังไงยังงั้น

เธอพร่ำบอกตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า ตัวเองกับถังเจี้ยนเฉิงเป็นสามีภรรยาที่อยู่กินกันมาจนแก่เฒ่าแล้ว ลูกก็มีตั้งเก้าคนแล้ว จะมามัวเหนียมอายอะไรขนาดนี้กัน?

ตอนที่ไม่มีคน วิธีนี้ยังพอได้ผลอยู่ แต่พอได้ยินเสียงเสี่ยวชี เธอก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกตื่นตระหนกขึ้นมา

เธอเองก็ไม่รู้ว่ากำลังลนลานเรื่องอะไร รู้แค่ว่าลนลานไปหมด!

"แม่จ๋า? แม่จ๋า?"

ร้องเรียกติดต่อกันอยู่หลายเสียง หลิวฟางฟางถึงได้ส่งเสียงถามออกมาจากใต้ผ้าห่ม "มีอะไรเหรอ?"

"แม่จ๋า หนูอยากลองชิมน้ำลายของแม่บ้างจัง" เสี่ยวชีพูด

"หา?"

หลิวฟางฟางไม่เข้าใจว่าเสี่ยวชีหมายความว่าอะไร

"หนูเห็นพ่อกินไปตั้งหลายรอบแล้ว หนูเองก็อยากลองชิมดูบ้าง..."

เสี่ยวชียังพูดไม่ทันจบ หลิวฟางฟางก็โผล่พรวดออกมาจากใต้ผ้าห่ม จ้องมองเสี่ยวชีด้วยสีหน้าจริงจังแกมดุดัน แล้วเอ่ยเตือน "เรื่องนี้ ห้ามไปบอกใครเด็ดขาด ได้ยินไหม!"

"อื้อ"

เสี่ยวชีสะดุ้งตกใจ ปากเบะแทบจะร้องไห้ออกมา

"ถ้าแม่ได้ยินว่าลูกเอาไปพูดนะ แม่จะตีตูดให้ลายเลย! จำไว้หรือยัง?" หลิวฟางฟางกำชับอีกรอบ ในใจก็นึกด่าว่า 'อีตาบ้าเอ๊ย วันๆ รู้จักแต่ทรมานฉันอยู่เรื่อย!'