ตอนที่ 85 ราคาสูงเสียดฟ้า!

"ใช่แล้ว"

หวงเทียนเยฺว่ยิ้มพลางกล่าว "พี่เจี้ยนเฉิง พี่รู้ไหมว่าตอนนี้หนิวหวงราคากรัมละเท่าไหร่ พี่คิดไม่ถึงแน่ๆ!"

"คงไม่ถึงกรัมละเป็นพันหยวนหรอกมั้ง" ถังเจี้ยนเฉิงพูดติดตลก

"กรัมละหนึ่งพันสามร้อยหยวน!"

"เป็นไปไม่ได้!"

เมื่อได้ยินราคาที่หวงเทียนเยฺว่บอก ถังเจี้ยนเฉิงก็คิดทันทีว่าอีกฝ่ายกำลังล้อเล่น

หนิวหวงเป็นตัวยาที่มีราคาแพงมากจริงๆ เพราะในวงการแพทย์แผนจีนเชื่อกันว่า ตัวยาอย่างหนิวหวง เขากุย หรือเห็ดหลินจือ ต่างมีสรรพคุณชุบชีวิตคนตายให้ฟื้นได้ โดยเฉพาะหนิวหวงตามธรรมชาติ ด้วยเหตุนี้ ราคาของยาจำพวกนี้จึงสูงลิบลิ่วมาโดยตลอด

ทว่าหนิวหวงตามธรรมชาติขายได้ถึงกรัมละหนึ่งพันสามร้อยหยวน นั่นมันเกินจริงไปมาก ล้อกันเล่นระดับโลกชัดๆ!

"ฮะๆ รู้อยู่แล้วว่าพี่ไม่เชื่อ"

หวงเทียนเยฺว่หัวเราะเบาๆ พลางเอ่ย "ตอนแรกที่ผมได้ยินราคานี้ก็ตกใจเหมือนกัน นี่เงินมันเหลือใช้จนร้อนรุ่มหรือไง เงินหนึ่งพันสามร้อยหยวนซื้ออะไรไม่ซื้อ ทำไมต้องมาซื้อก้อนนิ่วในถุงน้ำดีวัวที่ทั้งเหม็นทั้งคาวแบบนี้ด้วย แต่ก็นั่นแหละ บนโลกนี้มีเรื่องไร้เหตุผลแบบนี้อยู่เยอะแยะ!"

"ทางนั้นบอกมาว่า ถ้ายังมีหนิวหวงตามธรรมชาติแบบนี้อีก แถมเนื้อยาและสภาพยังดีอยู่ เขายังให้ราคาที่สูงกว่านี้ได้อีกนะ!"

"เพราะงั้นถึงได้บอกไงพี่เจี้ยนเฉิง ยุคสมัยมันกำลังจะเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ พี่ว่าถ้าเป็นปีก่อนๆ หรือไม่ต้องปีก่อนๆ หรอก เอาแค่ปีที่แล้วหรือปีก่อนหน้า พี่กล้าคิดเรื่องแบบนี้ไหมล่ะ"

"คาดว่ายังไม่ทันได้จับเงิน ก็คงถูกพวกปลอกแขนแดงจับตัวไป แล้วป้อนลูกตะกั่วให้สักเม็ดแล้ว!"

"แต่ตอนนี้..."

หวงเทียนเยฺว่พูดถึงตรงนี้ก็ส่ายหน้าถอนหายใจ ไม่เอ่ยอะไรต่อ

ถังเจี้ยนเฉิงเองก็ยังจมอยู่ในความตกตะลึง เขารู้อยู่แก่ใจว่าหนิวหวงมีราคา แต่ไม่เคยคิดฝันว่าจะได้ราคาสูงเสียดฟ้าขนาดนี้! บอกได้เพียงว่า โลกของคนรวยเนี่ย...มีแต่พวกบ้าทั้งนั้นเลยจริงๆ!

"เอาเถอะ ไม่ว่าจะยังไง พวกเราก็ได้เงินมาแล้ว นี่เป็นเรื่องที่น่ายินดีอยู่ดี"

หลังจากจิบกาแฟไปอึกหนึ่ง หวงเทียนเยฺว่ก็ยิ้มพลางถาม "สองร้อยเจ็ดสิบสามกรัม กรัมละหนึ่งพันสามร้อยหยวน พี่เจี้ยนเฉิง พี่ลองคิดดูสิว่าเป็นเงินเท่าไหร่"

ถังเจี้ยนเฉิงไม่ได้คิดคำนวณ แต่ยกกาแฟขึ้นมาจิบเบาๆ หนึ่งอึก แล้วจ้องมองเขาตาไม่กะพริบ

หวงเทียนเยฺว่ลูบจมูกตัวเองพลางยิ้ม "สามแสนห้าหมื่นสี่พันเก้าร้อยหยวน! เพื่อนคนที่ซื้อวัวไปแต่แรกจะไม่แบ่งเงินให้พวกเราเลยก็ได้ แต่สุดท้ายเขาก็ยังคิดส่วนแบ่งให้พวกเราสี่ส่วน ซึ่งก็คือหนึ่งแสนสี่หมื่นหนึ่งพันเก้าร้อยหกสิบหยวน!"

"ส่วนแบ่งตรงนี้ผมเอาหนึ่งส่วน อีกเก้าส่วนที่เหลือเป็นของพี่ ก็คือหนึ่งแสนสองหมื่นเจ็ดพันเจ็ดร้อยหกสิบสี่หยวน ผมปัดให้เป็นเลขกลมๆ แสนสองหมื่นเจ็ดพันแปดร้อยหยวน เป็นไงพี่"

ถังเจี้ยนเฉิงยิ้มแล้วกล่าว "เทียนเยฺว่ ถึงพี่จะเป็นแค่ชาวบ้านธรรมดา แต่พี่ก็รู้ว่าที่เพื่อนคนซื้อวัวยอมแบ่งเงินให้พวกเราน่ะ เป็นเพราะเห็นแก่หน้าของนายล้วนๆ"

"อีกอย่าง เงินก้อนนี้ นายจะไม่บอกพี่เลยก็ยังได้ เพราะตราบใดที่นายไม่พูด ก็แทบไม่มีใครรู้อยู่แล้ว แต่นายก็ยังบอก แถมยังแบ่งให้พี่ตั้งเก้าส่วน เรื่องนี้พิสูจน์ได้มากพอแล้วว่านายเห็นพี่เป็นเพื่อนจริงๆ"

"ในเมื่อเป็นเพื่อนกัน นายคิดว่าพี่เป็นคนประเภทที่ยอมเอาเปรียบเพื่อนเพื่อเงินงั้นเหรอ"

หวงเทียนเยฺว่มองถังเจี้ยนเฉิงด้วยความประหลาดใจ "พี่เจี้ยนเฉิง พี่พูดแบบนี้...หมายความว่ายังไงครับ"

ถังเจี้ยนเฉิงหัวเราะแล้วพูดว่า "ก็เงินก้อนนี้นี่แหละ พี่จะไม่พูดจาเสแสร้งทำนองว่าพี่เอาหนึ่งส่วนแล้วให้นายเก้าส่วนหรอกนะ เราแบ่งกันคนละครึ่ง ถ้านายตกลง พี่ก็จะรับไว้ครึ่งหนึ่ง แต่ถ้านายไม่ตกลง พี่ก็จะไม่รับเงินเลยแม้แต่เฟินเดียว"

"พี่ไม่อยากเสียต้นไม้เขย่าเงินอย่างนายไปเพราะเงินแค่นี้หรอกนะ!"

ก่อนหน้านี้ หวงเทียนเยฺว่เคยคิดแบบนั้นอยู่ในใจจริงๆ หากวันนี้ถังเจี้ยนเฉิงรับเงินไปเก้าส่วน ในใจเขาคงจะรู้สึกอึดอัดขัดข้องอย่างแน่นอน และต่อไปหากมีเรื่องอะไรขึ้นมาอีก เขาก็คงไม่กระตือรือร้นขนาดนี้แล้ว

ทว่า หลังจากการทดสอบเรื่องกาแฟไปเมื่อครู่ ความคิดของเขาก็เปลี่ยนไปอีกครั้ง

เขารู้สึกว่าควรให้ถังเจี้ยนเฉิงรับไปเก้าส่วนดีกว่า เพื่อที่ว่าภายหน้าหากถังเจี้ยนเฉิงมีเรื่องดีๆ อะไร จะได้นึกถึงตนเป็นคนแรก

อย่ามองแค่ว่าตอนนี้ดูเหมือนตนเองคอยช่วยเหลือถังเจี้ยนเฉิงอยู่มาก ทว่าหลังจากนี้อีกสักปีสองปีล่ะ จะเป็นอย่างไร

ถึงตอนนั้น บรรยากาศทางการค้าคงเปลี่ยนไปหมดแล้ว และถังเจี้ยนเฉิงก็คงเติบโตขึ้นมาแล้ว เขาจะยังต้องการความช่วยเหลือจากตนอยู่อีกหรือ

การช่วยเสริมสิ่งที่เลิศเลออยู่แล้ว ย่อมไม่อาจสลักลึกในใจได้เท่ากับการยื่นมือเข้าช่วยในยามยากลำบาก!

ดังนั้น ความรู้สึกผูกพันที่ได้รู้จักกันตั้งแต่ช่วงที่เพิ่งเริ่มตั้งตัวแบบนี้ จึงเป็นสิ่งที่มั่นคงและวางใจได้มากที่สุด!

"พี่เจี้ยนเฉิง พูดเกินไปแล้วครับ"

หวงเทียนเยฺว่กล่าว "วัวพวกนั้นพี่เป็นคนจับมา ผมก็แค่ช่วยติดต่อผู้ซื้อให้ ได้ส่วนแบ่งหนึ่งส่วนนี่ก็ถือว่าละโมบมากพอแล้ว ถ้ายังจะแบ่งครึ่งอีก พี่จะให้ผมเอาหน้าไปไว้ที่ไหนในตำบลซานชงกันล่ะครับ"

ถังเจี้ยนเฉิงกล่าว "เทียนเยฺว่ ผมเข้าใจความหมายของคุณ แต่เราสองคนต่างก็รู้ดี ถ้าไม่ได้คุณช่วยติดต่อ ผมไม่มีทางขายได้ราบรื่นขนาดนี้แน่ และไม่มีทางขายได้ราคานี้แน่นอน เพราะฉะนั้น ไม่ต้องพูดอะไรมากแล้ว แบ่งคนละครึ่งนี่แหละ"

"วันข้างหน้าเรายังต้องร่วมมือกันอีกนาน เรื่องที่เกี่ยวข้องกับเงินทองก็คงมีอีกเยอะ ไม่จำเป็นต้องเกรงใจกันไปมาหรอก เอาตามนี้แหละ!"

หวงเทียนเยฺว่เห็นท่าทีของถังเจี้ยนเฉิงแน่วแน่เด็ดขาด ในที่สุดจึงตัดสินใจขอแบ่งเป็นยี่สิบแปดสิบ ไม่อย่างนั้นตนก็จะไม่ขอรับเงินเลยแม้แต่เฟินเดียว

"ได้ๆๆ เอาตามที่คุณว่าแล้วกัน"

ถังเจี้ยนเฉิงเห็นท่าทีของหวงเทียนเยฺว่เด็ดขาดยิ่งกว่าตนเอง ก็อดถอนหายใจไม่ได้ "คุณนี่นะ มีเงินให้ก็ไม่เอา ช่างเป็นคนทึ่มแท้ๆ!"

"ฮ่าๆๆ พี่เจี้ยนเฉิง พี่ไม่ต้องมาว่าผมหรอก พี่เองก็เหมือนกันนั่นแหละ!"

พอหวงเทียนเยฺว่พูดจบ ทั้งสองคนก็หัวเราะร่าออกมาพร้อมกัน

อะไรคือเพื่อน

นี่แหละคือเพื่อน!

มีปากเสียงกัน มีความเห็นไม่ลงรอยกัน ทว่าสุดท้ายแล้วต่างก็ทำเพื่อหวังดีต่ออีกฝ่าย!

สุดท้ายแล้ว ถังเจี้ยนเฉิงได้เงินไปหนึ่งแสนหนึ่งหมื่นสามพันหกร้อยหยวน!

เมื่อรวมกับห้าพันกว่าหยวนก่อนหน้านี้ ยอดเงินที่เข้ากระเป๋าในคราวเดียวจึงสูงถึงหนึ่งแสนหนึ่งหมื่นเก้าพันสี่ร้อยแปดสิบหยวน! เกือบจะหนึ่งแสนสองหมื่นหยวนแล้ว!

ยามที่ได้รับเงินทั้งหมดมาไว้ในมือ ถังเจี้ยนเฉิงถึงกับตกตะลึงจนชาไปหมด

ในชาติก่อนช่วงเวลานี้ เขายังเป็นแค่คนเสเพลที่เอาแต่ดื่มเหล้าเมาหัวราน้ำไปวันๆ ในกระเป๋าอย่าว่าแต่เงินเลย แม้แต่ขนสักเส้นยังไม่มี!

ทว่าในชาตินี้ เขากลับมีทรัพย์สินมากกว่าหนึ่งแสนหยวนแล้ว!

เงินหนึ่งแสนกว่าหยวนในยุคสมัยนี้ ย่อมเทียบชั้นได้กับเศรษฐีสิบล้านในยุคหลังอย่างแน่นอน!

"พี่เจี้ยนเฉิง เงินเยอะขนาดนี้ พี่จะขนกลับไปยังไงล่ะครับ" หวงเทียนเยฺว่มองถังเจี้ยนเฉิงอย่างนึกขันกึ่งซ้ำเติม

เงินห่อใหญ่ขนาดนี้ พกพาลำบากจริงนั่นแหละ

ถังเจี้ยนเฉิงได้สติกลับมา จึงยิ้มพลางกล่าวว่า "ฝากไว้ที่นี่ก่อนแล้วกัน รออีกสองวันพวกลูกสาวผมไปส่งสมุนไพรในอำเภอ ผมค่อยถือติดมือไปฝากธนาคารในอำเภอพร้อมกัน"

"ทิ้งเงินไว้ที่ผมเยอะขนาดนี้ พี่ไม่กลัวผมหอบเงินหนีไปหรือไง" หวงเทียนเยฺว่เอ่ยแซว

"ถ้าคุณจะหนี คงหนีไปตั้งนานแล้ว"

ถังเจี้ยนเฉิงหัวเราะ "รีบเก็บเงินเข้าที่เถอะ พวกเราไปดื่มเหล้ากัน!"

"ได้เลยครับ"

หวงเทียนเยฺว่ล็อกเงินทั้งหมดเก็บไว้ในตู้ จากนั้นก็ลงไปที่โถงชั้นหนึ่งพร้อมกับถังเจี้ยนเฉิง ทั้งคู่หาที่นั่งตรงมุมหนึ่ง กวักมือเรียกพนักงานมาสั่งอาหารเต็มโต๊ะ ทั้งยังมีหม้อไฟอีกสองหม้อ หม้อหนึ่งรสเผ็ดร้อน ส่วนอีกหม้อรสจืดกลมกล่อม

"เทียนเยฺว่ ลองชวนนายกตำบลเฉินมาด้วยดีไหม" ถังเจี้ยนเฉิงเอ่ยขึ้น

"ช่วงนี้ใกล้สิ้นปีแล้ว ไม่รู้ว่าเขาจะยังอยู่ที่ห้องทำงานหรือเปล่า พี่ลองไปดูได้นะ" หวงเทียนเยฺว่บอก

"ได้ ถ้างั้นคุณรอสักประเดี๋ยวนะ ผมจะไปดูหน่อย"

ถังเจี้ยนเฉิงเดินออกจากร้านอาหาร มุ่งหน้าไปยังที่ว่าการตำบล โชคดีที่เฉินหยวนยังอยู่ในห้องทำงานพอดี และกำลังคิดจะออกไปหาข้าวกินอยู่เหมือนกัน จึงตามกันมาด้วย

ตอนเดินผ่านห้องทำงานของเจี่ยงเหยา เขาเห็นเธอกำลังก้มหน้าก้มตาเขียนเอกสาร เดิมทีตั้งใจจะส่งเสียงเรียก ทว่าหลังจากลังเลอยู่ชั่วครู่ สุดท้ายถังเจี้ยนเฉิงก็ไม่ได้เรียก จึงพาเพียงเฉินหยวนมาที่ร้านอาหารแค่คนเดียว

ทั้งสามคนนั่งล้อมรอบเตาไฟ ค่อยๆ กินดื่มกันอย่างเพลิดเพลิน