ตอนที่ 84 คิดเงิน

ถังเจี้ยนเฉิงมาถึงตัวตำบล ร้านอาหารของรัฐเพิ่งจะเปิดประตู

พ่อครัวใหญ่เลี่ยวกำลังสั่งงานลูกน้องคนอื่นอยู่ในครัว พอเหลือบไปเห็นถังเจี้ยนเฉิงก็รีบปั้นหน้ายิ้มแย้มเดินรี่เข้ามาทันที "อ้าว ถังเจี้ยนเฉิง ไม่ได้มาตั้งพักหนึ่งแล้วนี่? ช่วงนี้ยุ่งอะไรอยู่หรือ ได้ของดีอะไรมาอีกล่ะสิ?"

เขาพูดพลางยื่นบุหรี่ให้ถังเจี้ยนเฉิง

"พ่อครัวใหญ่เลี่ยว ขอโทษทีนะ ผมเลิกบุหรี่แล้ว"

ถังเจี้ยนเฉิงโบกมือปฏิเสธพลางถอนหายใจ "หิมะตกหนาวเหน็บขนาดนี้ จะมีของดีอะไรนักหนา หลายวันนี้ผมนอนผิงไฟอยู่แต่ในบ้าน ไม่กล้าก้าวขาออกไปไหนเลย! จริงสิ ผู้จัดการหวงล่ะ?"

เมื่อเห็นว่าถังเจี้ยนเฉิงไม่รับบุหรี่จริง ๆ แววตาของพ่อครัวใหญ่เลี่ยวก็ไหววูบเล็กน้อย ไม่ได้คะยั้นคะยอต่อ แต่เปลี่ยนมาคาบไว้ที่ปากตัวเอง จุดไฟ แล้วสูดเข้าปอดลึก ๆ หนึ่งที

พวกพ่อครัวก็สูบได้แค่ช่วงเวลานี้เท่านั้น พอเริ่มมีงานเข้าก็สูบไม่ได้แล้ว ไม่อย่างนั้นจะถูกลูกค้าร้องเรียนเอาได้ง่าย ๆ หากร้ายแรงอาจถึงขั้นถูกเถ้าแก่ไล่ออก

ตอนนี้ไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว

ร้านอาหารของรัฐ แม้จะยังมีคำว่าของรัฐติดอยู่ แต่ก็ไม่ใช่ชามข้าวเหล็กอีกต่อไป!

"ผู้จัดการหวงคงใกล้จะมาถึงแล้วมั้ง"

พ่อครัวใหญ่เลี่ยวเอ่ยขึ้น ก่อนจะหัวเราะ "ถังเจี้ยนเฉิง ตอนนี้นายกลายเป็นคนดังของตำบลซานชงไปแล้วนะ! ใคร ๆ ต่างก็บอกว่านายเป็นทั้งยอดฝีมือล่าสัตว์ ยอดฝีมือจับปลา แถมยังเป็นยอดฝีมือจับวัวอีก! ต่อไปถ้าร่ำรวยขึ้นมา ก็อย่าลืมคนคุ้นเคยอย่างพวกเราเสียล่ะ!"

"ฮ่าๆๆ คนอื่นเขาพูดเพ้อเจ้อกันไปเอง ผมจะเป็นยอดฝีมืออะไรกัน ก็แค่แมวตาบอดเจอหนูตาย โชคช่วยฟลุก ๆ เท่านั้นแหละ!" ถังเจี้ยนเฉิงถ่อมตัว

"นายก็ถ่อมตัวเกินไป ถ้าไม่มีฝีมือ ถึงมีโชคก็ไร้ประโยชน์..."

พ่อครัวใหญ่เลี่ยวกำลังพูดอยู่ ก็เห็นหวงเทียนเยฺว่สวมเสื้อนวมตัวหนาเตอะ ห่อตัวค่อมหลังเดินเข้ามา

หวงเทียนเยฺว่เงยหน้าขึ้น พอเห็นถังเจี้ยนเฉิงก็รีบทักทาย "พี่เจี้ยนเฉิง? มาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย? ให้ตายสิ อากาศบ้านี่มันจะหนาวไปไหน! แทบอยากจะใส่เสื้อนวมสักสามชั้น ยังหนาวจนตัวสั่นเลย!"

"ไป ๆๆ เข้าไปในห้องทำงานผม!"

"พ่อครัวใหญ่เลี่ยว บอกให้เด็กฝึกงานยกอ่างถ่านไฟแดง ๆ มาให้ผมสักอ่างสิ"

จากนั้นก็ลากถังเจี้ยนเฉิงตรงไปยังห้องทำงานของเขา

ห้องทำงานค่อนข้างกว้างขวาง มีทั้งโต๊ะทำงาน ตู้หนังสือ โต๊ะน้ำชา และโซฟาไม้มะฮอกกานี บนผนังยังแขวนภาพวาดพู่กันจีนกับลายมือพู่กันเอาไว้ ดูเข้าท่าเข้าทางไม่เลว

"พี่เจี้ยนเฉิง จะดื่มชาอะไรดี ผมมีทั้งชาเขียว ชาดอกไม้ ชาแดง แล้วยังมีกาแฟอยู่อีกกระปุกเล็ก ๆ หรือว่าจะชงกาแฟให้พี่ลองชิมดูสักหน่อยไหม?"

หวงเทียนเยฺว่จงใจเอ่ยถึงกาแฟขึ้นมา ก็เพื่อต้องการดูปฏิกิริยาของถังเจี้ยนเฉิง

หากถังเจี้ยนเฉิงไม่รู้จักกาแฟ นั่นย่อมแสดงว่าเขาเป็นเพียงชาวนาที่มีความสามารถพิเศษนิดหน่อยแต่โลกทัศน์ไม่กว้างขวาง เรื่องบางเรื่องก็ไม่ควรพูดคุยในเชิงลึกกับเขา

แต่หากถังเจี้ยนเฉิงรู้จัก นั่นก็แสดงว่าเขาไม่ใช่ชาวนาธรรมดาอย่างแน่นอน และคุ้มค่าที่ตนจะคบหาอย่างลึกซึ้ง

"กาแฟมันขมเกินไป ขมยิ่งกว่าชาขู่ติงที่บ้านผมเสียอีก แต่ของพรรค์นี้มันราคาแพงมีระดับ ผมยังไม่เคยได้ลองชิมจริง ๆ จัง ๆ สักที ถ้าเป็นไปได้ ผมก็อยากจะลองชิมดูเหมือนกัน" ถังเจี้ยนเฉิงนั่งลงบนโซฟาแล้วยิ้มบาง ๆ

ในเมื่อรู้อยู่ว่ากาแฟขม แล้วยังจะบอกว่าไม่เคยชิม ใครจะไปเชื่อ?

หวงเทียนเยฺว่แอบกลอกตา

ขณะเดียวกัน เขาก็ตระหนักได้ว่าถังเจี้ยนเฉิงจับเจตนาแอบแฝงของเขาได้ และคงรู้สึกไม่พอใจอยู่นิด ๆ ถึงได้พูดออกมาแบบนี้

"มีระดับอะไรกัน ต่อให้ราคาแพงแค่ไหน มันก็แค่เครื่องดื่มชนิดหนึ่งเท่านั้นแหละ"

หวงเทียนเยฺว่ชงกาแฟให้ถังเจี้ยนเฉิงหนึ่งแก้ว แล้วหยิบน้ำตาลก้อนหย่อนลงไปสองสามก้อน ก่อนจะยกด้วยสองมือมาวางไว้ตรงหน้าถังเจี้ยนเฉิง

"ขอบคุณ"

ถังเจี้ยนเฉิงกล่าวขอบคุณ จากนั้นก็หยิบช้อนขึ้นมาคนเบา ๆ

พอเห็นท่าทางเช่นนี้ของเขา หวงเทียนเยฺว่ก็เข้าใจได้ในทันทีว่า นี่คือยอดฝีมือผู้รอบรู้และซ่อนคมไว้อย่างมิดชิด!

"พี่เจี้ยนเฉิง เดิมทีวันนี้ผมตั้งใจว่าจะไปหาพี่อยู่พอดี"

หวงเทียนเยฺว่พลันกระตือรือร้นขึ้นมาทันที ถึงขั้นวางท่าทีของตนให้อ่อนน้อมลงอย่างเห็นได้ชัด "วัวสี่ตัวนั้นของพี่ ผมขายไปหมดแล้วครับ ให้เพื่อนในเมืองเชือดขายเนื้อโดยตรง ตอนแรกพวกเราคิดคำนวณกันที่หนึ่งหยวนแปดเจี่ยวต่อหนึ่งจิน วัวตัวละหนึ่งพันจิน แต่ความจริงเขาให้ราคาผมที่สองหยวนต่อหนึ่งจิน วัวสี่ตัวมีทั้งหนักทั้งเบา แต่โดยรวมแล้วเกินสี่พันจิน เกินมาสองร้อยสามสิบเอ็ดจินครับ"

"พอคิดแบบนี้ วัวสี่ตัวขายได้ทั้งหมดแปดพันสี่ร้อยหกสิบสองหยวน แล้วผมก็คงเหนื่อยเปล่าไม่ได้ ขอเก็บส่วนต่างไว้แค่หนึ่งเจี่ยวก็พอ พี่เจี้ยนเฉิง พี่ว่ายังไงครับ"

ถังเจี้ยนเฉิงกล่าวว่า "นี่เป็นเรื่องที่สมควรแล้ว จะให้คุณเหนื่อยฟรีได้ยังไง! แต่แค่หนึ่งเจี่ยวมันจะน้อยไปไหม เอาส่วนต่างสองเจี่ยวนั่นไปทั้งหมดเลยเถอะ"

หวงเทียนเยฺว่หัวเราะ "ฮ่าๆๆ พี่เจี้ยนเฉิง พี่ใจกว้างจริง ๆ!"

"ความจริงแล้ว นอกจากวัวก็ยังมีปลาอีกครับ โดยเฉพาะปลาตัวยักษ์นั่น ผมก็ได้กำไรมาไม่น้อยเหมือนกัน"

"พี่ฟังผมค่อย ๆ คิดคำนวณให้ฟังนะ"

เพื่อที่จะอธิบายให้ชัดเจนยิ่งขึ้น หวงเทียนเยฺว่จึงไปหยิบกระดาษกับปากกามา ทั้งเขียนทั้งอธิบายไปด้วย

"เริ่มจากวัวก่อน ตามที่พูดไปเมื่อกี้ ผมควรจะจ่ายส่วนต่างคืนให้พี่หกร้อยสามสิบเอ็ดหยวน"

"แล้วก็เรื่องปลา ทั้งหมดรับมาสามพันเจ็ดร้อยห้าสิบหกจิน คิดราคาที่สองหยวนห้าเจี่ยว พอส่งไปขายที่ภัตตาคารใหญ่ พวกเขาเห็นแก่หน้าผมเลยให้ราคาสามหยวนต่อหนึ่งจิน ซึ่งนับว่าเป็นราคาที่สูงมากจริง ๆ แต่ในเมื่อพวกเขายินดีให้ ผมก็รับไว้โดยไม่ลังเล ดังนั้นส่วนนี้ผมขอเก็บกำไรไว้สามเจี่ยวต่อหนึ่งจิน คืนให้พี่สองเจี่ยวต่อหนึ่งจิน รวมเป็นเงินเจ็ดร้อยห้าสิบเอ็ดหยวนสองเจี่ยว"

"สุดท้ายก็คือปลาตัวยักษ์ ตัวนี้มีค่ามากเลยครับ!"

"ทางนั้นไม่ได้คิดเงินตามน้ำหนักเป็นจิน แต่จ่ายให้ห้าพันหยวนถ้วนเลย! คำนวณดูแล้วก็ตกเกือบห้าหยวนต่อหนึ่งจิน เป็นเพราะปลาตัวนั้นใหญ่มากและหาได้ยากมากจริง ๆ ก็เลยมีคนรวยคนหนึ่งกว้านซื้อไปโดยตรง"

"เพราะฉะนั้นในส่วนนี้ ผมหักกำไรไว้หนึ่งในสิบ แล้วจ่ายให้พี่สี่พันห้าร้อยหยวน"

"รวมทั้งหมดแล้ว ผมต้องให้เงินพี่ห้าพันแปดร้อยแปดสิบสองหยวนสองเจี่ยว"

"พี่เจี้ยนเฉิง มีปัญหาตรงไหนไหมครับ"

หวงเทียนเยฺว่เขียนยอดรวมออกมา แล้วเงยหน้ามองถังเจี้ยนเฉิง

ถังเจี้ยนเฉิงยิ้มพลางกล่าวว่า "คุณคิดคำนวณละเอียดขนาดนี้ จะมีปัญหาได้ยังไงกัน"

"งั้นก็ตกลงครับ" หวงเทียนเยฺว่เดินไปที่โต๊ะทำงาน ดึงปึกธนบัตรต้าถวนเจี๋ยกับธนบัตรใบละเจี่ยวออกมาจากลิ้นชัก แล้วเริ่มนับเงินให้ถังเจี้ยนเฉิง

ถังเจี้ยนเฉิงหยิบไปเพียงห้าพันแปดร้อยแปดสิบหยวน ส่วนสองหยวนสองเจี่ยวที่เหลือเขาไม่ได้รับเอาไว้

หวงเทียนเยฺว่ไม่ได้ปฏิเสธหรือพูดอะไรมาก เงินแค่สองหยวนสองเจี่ยว ถ้ามัวแต่เกรงใจยัดเยียดคืนกันไปมาก็จะดูเสียมารยาทและลดคุณค่าเกินไป

"ไปกันเถอะเทียนเยฺว่ พวกเราไปดื่มเหล้ากัน!"

ถังเจี้ยนเฉิงสะบัดเงินในมือเบา ๆ แล้วยิ้มกล่าว

หวงเทียนเยฺว่ก็ยิ้มพลางกล่าวว่า "ฮ่าๆๆ พี่เจี้ยนเฉิง พี่ควรเลี้ยงเหล้าจริง ๆ นั่นแหละ เพราะยังมีเรื่องดี ๆ ก้อนใหญ่ตกใส่หัวพี่อีกเรื่องหนึ่ง"

ถังเจี้ยนเฉิงชะงักไป "เรื่องดีอะไรหรือ"

หวงเทียนเยฺว่กล่าวว่า "ในวัวสี่ตัวที่พี่ขายไป มีตัวหนึ่งที่มีหนิวหวงอยู่ในท้อง! แถมน้ำหนักยังไม่เบาเลยด้วย ปาเข้าไปตั้งราว ๆ สองร้อยเจ็ดสิบกรัม!"

"จริงหรือ" ถังเจี้ยนเฉิงดีใจอย่างยิ่ง "ความหมายของคุณคือ หลังจากที่พวกเขาได้หนิวหวงไปแล้ว ยังเตรียมจะแบ่งเงินให้ผมอีกส่วนหนึ่งงั้นหรือ"

ตามธรรมเนียมแล้ว เมื่อวัวถูกขายออกไป แม้ในท้องวัวจะมีหนิวหวง ก็ไม่มีทางที่จะแบ่งเงินให้เจ้าของเดิมอีก

เห็นได้ชัดว่า ที่คนพวกนั้นยอมแบ่งเงินให้ถังเจี้ยนเฉิงส่วนหนึ่ง ก็เพราะเห็นแก่หน้าของหวงเทียนเยฺว่เช่นกัน!

นี่แหละคือข้อดีของการได้รู้จักกับลูกหลานเจ้าหน้าที่รัฐ!