ตอนที่ 83 พ่อคือที่พึ่งอันมั่นคงที่สุดของลูก!

พอได้ยินคำอวยพรมงคลของเสี่ยวชี ทุกคนในบ้านต่างก็อึ้งไปตามๆ กัน

ผ่านไปครู่ใหญ่ หยวนเยฺว่จู๋ถึงเอ็ดขึ้นมาว่า "เสี่ยวชี นี่แกพูดจาอะไรกัน? กินเนื้อคำโต ดื่มเหล้าชามใหญ่ ตวงทองชั่งใหญ่เนี่ยนะ? ยังจะมีผู้กล้าเหลียงซาน จอมราชันผู้เกรียงไกรอะไรอีก? แกอยากให้น้องเก้าเป็นหัวหน้าโจรป่ารึไง?"

"ต้องไปได้ยินมาจากวิทยุแน่ๆ! ดูท่าแล้ววิทยุนี่ก็เปิดฟังมั่วซั่วไม่ได้นะ ดูสิ เสี่ยวชีไปฟังเรื่องบ้าบออะไรมา?" พี่สะใภ้ใหญ่หยางชุ่ยส่ายหน้าอย่างอดไม่ได้ "โชคดีที่เสี่ยวชียังเด็ก ยังพอดัดนิสัยได้ ขืนโตกว่านี้อีกหน่อย ไม่ไปหัดฆ่าคนวางเพลิงเอาเหรอ?"

"พี่สะใภ้ใหญ่ พูดเกินเหตุไปแล้ว มันจะร้ายแรงขนาดนั้นได้ยังไง" พี่สะใภ้สามถู่เฟิ่งพูด "แต่ว่านะฟางฟาง ต่อไปก็ให้เด็กๆ ฟังวิทยุน้อยลงหน่อยเถอะ ของพรรค์นี้มันสอนเด็กเสียคนง่ายจริงๆ"

คนอื่นๆ ต่างก็รู้สึกว่าความคิดของเสี่ยวชีมีปัญหา ต้องรีบอบรมสั่งสอนโดยด่วน ไม่อย่างนั้นพอโตขึ้นกว่านี้จะสายเกินแก้

แต่ถังเจี้ยนเฉิงกลับฟังแล้วรู้สึกเจ็บปวดใจ

คนอื่นไม่อาจเข้าใจเจตนาที่แท้จริงของเสี่ยวชี ก็เพราะว่าครอบครัวของพวกเขามีลูกชายกันหมด จึงไม่มีทางเข้าใจเลยว่า ครอบครัวที่ไม่มีลูกชายนั้น บรรดาลูกสาวต้องเผชิญกับความยากลำบากสารพัดเพียงใดบนเส้นทางการเติบโต

อยู่ในบ้านก็โดนผู้ใหญ่รังเกียจ ออกไปข้างนอกก็โดนชาวบ้านถากถาง ซ้ำยังถูกเด็กวัยเดียวกันรังแก

ที่สำคัญที่สุดคือ ไม่มีใครคอยหนุนหลังให้เลยสักคน!

ถังเจี้ยนเฉิงลูบหัวเสี่ยวชีเบาๆ รอจนทุกคนเงียบเสียงลงแล้ว เขาจึงพูดอย่างอ่อนโยนว่า "เสี่ยวชี ไม่ต้องกลัวนะ ต่อไปถ้ามีใครมารังแกลูกอีก พ่อจะช่วยสั่งสอนมันเอง! ต่อไปนี้ พ่อคือที่พึ่งอันมั่นคงที่สุดของลูก!"

"จริงเหรอคะ?" ดวงตาของเสี่ยวชีเป็นประกายวาววับ

"จริงสิ!" ถังเจี้ยนเฉิงพยักหน้า

"งั้นเรามาเกี่ยวก้อยกัน!"

เสี่ยวชียื่นนิ้วก้อยเล็กๆ ออกมา

ถังเจี้ยนเฉิงยิ้มแล้วยื่นนิ้วก้อยไปเกี่ยวกับนิ้วของลูกสาว

"เกี่ยวก้อยสัญญา ร้อยปีห้ามเปลี่ยนใจ!" เสี่ยวชีร้องบอกเสียงดังพลางยื่นนิ้วโป้งออกมา "ประทับตรา!"

พอประทับตราเสร็จ เสี่ยวชีก็ส่งเสียงเฮลั่นทันที "เย้ๆๆ ดีจังเลย ต่อไปฉันก็มีคนหนุนหลังแล้ว ดูซิว่าพวกหนิวต้านจะยังกล้ามารังแกฉันอีกไหม!"

ถึงตอนนี้ ทุกคนถึงเพิ่งเข้าใจความหมายลึกซึ้งในคำอวยพรมงคลของเสี่ยวชี จึงพากันเงียบกริบไปโดยปริยาย

ถังเจี้ยนเฉิงกล่าวว่า "ต้าเม่ย เอ้อร์เม่ย ซานเม่ย ซื่อเม่ย อู่เม่ย พูดได้ดีมากทุกคน แสดงถึงความปรารถนาดีที่มีต่อน้องเก้า เสี่ยวลิ่ว...ก็ใช้ได้ อย่างน้อยก็พูดคำว่ามีความสุขออกมา ส่วนเสี่ยวปาทำได้ยอดเยี่ยมที่สุด อายุยังไม่ถึงสองขวบดีก็พูดคำเพราะๆ ได้ยาวเป็นชุด ทำเอาพ่อแปลกใจมากจริงๆ"

"แต่ว่า คำอวยพรที่ดีที่สุดและจริงใจที่สุด มาจากเสี่ยวชี"

"ถึงแม้คำพูดของลูกจะจำมาจากวิทยุ และเต็มไปด้วยกลิ่นอายแบบโจรป่า แต่นี่คือความรู้สึกที่กลั่นออกมาจากก้นบึ้งหัวใจ เป็นบทเรียนจากชีวิตจริงที่แสนโหดร้าย ลูกถึงอยากให้น้องเก้าเข้มแข็งขึ้น เพื่อที่วันข้างหน้าจะได้ไม่ถูกใครรังแกอีก"

"เพราะฉะนั้น น่องไก่ชิ้นใหญ่นี้สมควรเป็นรางวัลให้เสี่ยวชี พวกเธอมีความเห็นว่ายังไง?"

"ไม่มีค่ะ"

เด็กๆ ต่างตอบพร้อมเพรียงกัน ขณะเดียวกันสายตาของพวกเธอก็มองไปยังเสี่ยวชี แววตาเต็มไปด้วยความรู้สึกซับซ้อน ทั้งอิจฉา ชื่นชม สงสาร รวมถึงให้กำลังใจและยอมรับ

เสี่ยวปากับเสี่ยวชีได้น่องไก่ชิ้นใหญ่ไปคนละชิ้น

ชิ้นของเสี่ยวปาถูกส่งให้หลิวฟางฟางผู้เป็นแม่

ส่วนของเสี่ยวชี ตัวเธอกัดไปแค่คำเดียว ก็แบ่งให้เสี่ยวลิ่วกับเสี่ยวปากินด้วยกัน

เสี่ยวลิ่วกับเสี่ยวปากินจนปากมันแผล็บ

พอกินข้าวเสร็จมื้อนั้น ถังเจี้ยนเหวินกับคนอื่นๆ ต่างก็แยกย้ายกันกลับบ้าน แต่ในหัวยังคงหวนนึกถึงคำอวยพรของเสี่ยวชี ค่ำคืนนี้ เสี่ยวชีทิ้งความประทับใจไว้ในใจพวกเขาลึกซึ้งเหลือเกิน

ทุกคนต่างคิดเห็นตรงกันว่า หากในวันข้างหน้าเสี่ยวชีไม่หลงเดินทางผิด เธอจะต้องเป็นเด็กที่มีอนาคตไกลที่สุดในบ้านของเจี้ยนเฉิงอย่างแน่นอน!

"เจี้ยนเฉิง ฟางฟาง นี่เป็นอั่งเปาที่พ่อกับแม่ให้เสี่ยวจิ่ว พวกเธอเก็บไว้ให้ดี อย่าให้พวกพี่ใหญ่รู้ล่ะ"

พอทุกคนกลับไปหมดแล้ว ตอนที่ครอบครัวของถังเจี้ยนเฉิงกำลังเก็บถ้วยชามอยู่นั้น ถังเกินสุ่ยก็เดินย่องกลับมาอีกครั้ง "ตอนนี้ลูกเต้าแต่ละบ้านมีกันตั้งเยอะ พ่อเองก็คงไม่อาจจัดสรรให้เท่าเทียมกันได้หมด เมื่อก่อนที่บ้านเราจน อยากจะซื้ออะไรให้พวกหลานๆ ก็มีใจแต่ไร้กำลัง ตอนนี้พอหาเงินได้บ้างแล้ว แกก็รับไว้เถอะ"

"พ่อครับ วันนี้เสี่ยวจิ่วได้อั่งเปามาเยอะแล้ว ไม่ขาดของคุณพ่อซองเดียวหรอกครับ พ่อเอาคืนไปเถอะ พ่อกับแม่สองคนอยากซื้ออะไรก็ซื้อกันเอาเอง..." ถังเจี้ยนเฉิงปฏิเสธ

"ใช่ค่ะพ่อ เจี้ยนเฉิงพูดถูกแล้ว พ่อกับแม่เก็บไว้ใช้กันเองเถอะค่ะ" หลิวฟางฟางช่วยเกลี้ยกล่อมอีกแรง

ถังเกินสุ่ยยัดอั่งเปาเข้าไปในผ้าอ้อมห่อตัวของเสี่ยวจิ่วทันที "เอาละ เอาตามนี้นั่นแหละ อย่าพูดมากไป เดี๋ยวพวกพี่น้องของแกมาเห็นเข้า พักผ่อนกันเร็วๆ เถอะ พ่อกลับละ"

ถังเกินสุ่ยเดินจากไป

หลิวฟางฟางมองหน้าถังเจี้ยนเฉิง ถังเจี้ยนเฉิงยิ้มพลางกล่าวว่า "ช่างเถอะ รับไว้ก็รับไว้ อย่างไรเสียก็ใกล้จะปีใหม่แล้ว ถึงเวลานั้นค่อยกตัญญูคืนให้พวกเขาเพิ่มอีกหน่อยก็แล้วกัน"

หลังจากทุกคนในบ้านเก็บกวาดเสร็จเรียบร้อย ถังเจี้ยนเฉิงก็ไปอาบน้ำต้มหญ้าอ้ายเฉ่า จากนั้นจึงปีนขึ้นเตียงนอน

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอุปทานไปเอง หรือว่าน้ำหญ้าอ้ายเฉ่าได้ผลดีจริงๆ ถังเจี้ยนเฉิงรู้สึกว่าหลังจากอาบน้ำเสร็จแล้ว ทั่วทั้งร่างก็อุ่นสบาย หลับสบายเหลือเกิน

หลับไปงีบเดียว รู้สึกเหมือนเพิ่งผ่านไปแค่ครู่เดียวฟ้าก็สว่างแล้ว!

คุณภาพการนอนนี้ยอดเยี่ยมไร้ที่ติจริงๆ!

สบายเนื้อสบายตัวไปหมด!

ถังเจี้ยนเฉิงสวมเสื้อผ้าลุกจากเตียง เดินไปต้มน้ำล้างหน้าแปรงฟันในครัว ก็เห็นว่าพวกบุตรสาวต่างตื่นกันเกือบหมดแล้ว

หลิวฟางฟางพ้นช่วงอยู่เดือนแล้ว จึงไม่อุดอู้อยู่แต่ในห้องอีกต่อไป เธอส่งเสี่ยวจิ่วให้อู่เม่ยดูแล ส่วนตัวเองก็เริ่มการทำงานหนักตลอดทั้งวัน เก็บฟืน ตักน้ำ ซักผ้า จัดห้อง...

ต้าเม่ยช่วยเธอทำงานบ้านสารพัดอย่าง

เอ้อร์เม่ยต้องคัดแยกสมุนไพร จึงรีบไปที่ห้องเก็บของบ้านปู่ย่าแต่เช้าตรู่

ซานเม่ยกับซื่อเม่ยหิ้วตะกร้า แบกจอบ เข้าป่าไปขุดผักป่า

ในบ้านคนเยอะ แปลงดินก็ไม่ได้ปลูกผักไว้มากมาย ทั้งสองจึงจำต้องออกไปขุดผักป่าทุกวัน ในวันหิมะตกหนัก ผักป่ามีไม่มาก ทว่าคนในหมู่บ้านที่ออกไปขุดผักป่ากลับมีเยอะ ด้วยเหตุนี้ สองคนจึงต้องเดินไปไกลมากในแต่ละวันเพื่อขุดผัก แต่ผลที่ได้กลับไม่ได้มากมายอะไร

ถึงจะเป็นเช่นนี้ พวกเธอก็ยังคงต้องไปทุกวัน หากไม่ไป ก็มีโอกาสที่จะไม่มีข้าวกินจนต้องอดมื้อกินมื้อ!

แม้ว่าถังเจี้ยนเฉิงจะหาเงินมาได้ไม่น้อยแล้ว แต่ความจริงแล้วทั้งสหกรณ์จัดหาและจำหน่ายและตลาดสดก็ไม่ได้มีผักจำหน่ายทุกวัน ยุคสมัยนี้ ไม่ว่าจะที่ไหนก็ขาดแคลนสิ่งของเครื่องใช้ไปหมด!

ยุคสมัยที่เข้าทำนอง "มีเงินก็ใช่ว่าจะซื้อของได้" ตามคำเล่าลืออย่างแท้จริง!

ส่วนอู่เม่ยก็ตั้งหน้าตั้งตาดูแลเสี่ยวลิ่ว เสี่ยวชี และเสี่ยวปาอยู่ที่บ้าน ตอนนี้ยังมีเสี่ยวจิ่วเพิ่มมาอีกคน

นับตั้งแต่ครั้งก่อนที่เสี่ยวชีกับเสี่ยวปาตกหลุมส้วม เธอก็รู้สึกโทษตัวเองอย่างยิ่ง ตอนนี้จึงแทบจะไม่ยอมคลาดสายตาจากเด็กน้อยทั้งสามเลย

เสี่ยวจิ่วยังสะพายหลังไม่ได้ เธอจึงอุ้มไว้ ใช้ผ้าขนหนูผืนหนึ่งคลุมใบหน้าของทารกน้อยไว้ เพื่อไม่ให้ถูกลมหนาวพัดโดน

ตอนนี้เข้าสู่เดือนสิบสองแล้ว อีกไม่กี่วันก็จะถึงเทศกาลล่าปา แม้บนฟ้าจะไม่มีหิมะตกลงมาแล้ว แต่อากาศกลับยิ่งทวีความหนาวเย็นขึ้นเรื่อยๆ ลมเหนือคมกริบดั่งใบมีด พัดบาดใบหน้าจนแสบปวดไปหมด

ถังเจี้ยนเฉิงมองลมเหนือที่หวีดหวิวอยู่นอกหน้าต่าง ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเดินมุ่งหน้าไปยังตัวตำบล

หวงเทียนเยฺว่ช่วยขายวัวขายปลามาได้หลายวันแล้ว พอจะไปถามดูได้แล้วว่าผลเป็นอย่างไรบ้าง

คนอื่นอุตส่าห์ช่วยจัดการธุระให้ ตัวเองจะมัวแต่นอนรอให้คนเขามาแจ้งถึงบ้านก็คงไม่ดีกระมัง? คนเราต้องรู้จักกระตือรือร้นและใส่ใจไว้หน่อยจะดีกว่า!

ทว่าภาพนี้ในสายตาของคนอื่น กลับมองว่าเขาจะแอบไปดื่มเหล้าแก้กลุ้มคนเดียวที่ตัวตำบลอีกแล้ว ต่างคนต่างก็อดไม่ได้ที่จะส่ายหน้า คิดว่าถังเจี้ยนเฉิงกลับไปทำสันดานเดิม สุนัขอย่างไรก็เลิกกินอุจจาระไม่ได้!