ตอนที่ 82 คำอวยพรมงคลของเสี่ยวชี

ถังเจี้ยนเฉิงหยิบหมวกมาสวมให้เสี่ยวจิ่ว แม้จะดูใหญ่ไปสักหน่อย แต่รูปทรงสวยงามจริง ๆ ช่วยขับให้เสี่ยวจิ่วดูน่ารักน่าเอ็นดู ผิวพรรณขาวผุดผ่องดั่งแกะสลักจากหยก

"พ่อคะ หนูก็อยากลองใส่บ้าง"

เสี่ยวชีมองด้วยสีหน้าอิจฉา

"ไม่ได้หรอก นี่อาหกให้เสี่ยวจิ่วเป็นของขวัญ ถ้าลูกอยากได้หมวกบ้าง ก็ให้อาหกทำให้ใหม่อีกใบสิ" ถังเจี้ยนเฉิงปฏิเสธทันที

เสี่ยวชีมุ่ยปากอย่างไม่สบอารมณ์ แต่วิ่งไปหาถังเจี้ยนปิงอย่างรวดเร็ว กอดขาเขาแน่นแล้วอ้อนวอน "อาหก ทำให้อีกใบได้ไหมคะ หนูอยากได้หมวกสวย ๆ เหมือนกัน"

"ได้สิ ไว้คราวหน้าถ้าอาหกล่านกสวย ๆ แบบนี้ได้อีก จะทำให้นะ" ถังเจี้ยนปิงยื่นมือไปอุ้มเสี่ยวชีขึ้นมา

"อาหก หนูก็เอาด้วย หนูก็เอาด้วยค่ะ" เสี่ยวลิ่ววิ่งตามเข้ามาอย่างที่คิดไว้ไม่มีผิด

เสี่ยวปาวิ่งเตาะแตะตามมาติด ๆ "อาหก หนูด้วยค่ะ!"

"ได้ ๆๆ มีให้ทุกคนเลย" ถังเจี้ยนปิงหัวเราะร่า

ถังเจี้ยนเหวินเห็นถังเจี้ยนปิงให้ของขวัญแล้ว ก็หยิบซองอั่งเปาออกจากกระเป๋าเสื้อมายัดใส่อกเสื้อเสี่ยวจิ่ว "เสี่ยวจิ่วเอ๊ย ลุงใหญ่ไม่มีฝีมือประดิดประดอยเหมือนอาหกของหลานหรอกนะ ลุงมันคนธรรมดา แถมเวลาก็กระชั้นชิด เลยให้ได้แค่อั่งเปาเป็นเงินค่าขนมนิดหน่อย ไว้โตขึ้นค่อยเอาไปซื้อลูกกวาดกิน ดีไหม?"

เสี่ยวจิ่วขยับปากเล็ก ๆ สายตามองไปเรื่อยเปื่อย ฟังไม่ออกเลยสักนิดว่าถังเจี้ยนเหวินพูดอะไร แต่ไม่รู้ว่ามองเห็นอะไรเข้า มุมปากพลันยกขึ้นเป็นรอยยิ้มพอดี ถังเจี้ยนเหวินเห็นดังนั้นก็หัวเราะออกมาอย่างดีใจ "ฮ่า ๆๆ ดูสิทุกคน เสี่ยวจิ่วยิ้มแล้ว ท่าทางจะชอบอั่งเปาของลุงใหญ่นะเนี่ย!"

"โตขึ้นมาต้องเป็นยัยหนูหน้าเงินแน่ ๆ!"

ถังเจี้ยนเฉิงก็อดหัวเราะไม่ได้เช่นกัน

"ในเมื่อชอบอั่งเปา งั้นลุงรองก็ให้ซองหนึ่งด้วย"

"ลุงสามขอร่วมวงด้วยคน"

"อาห้าก็เป็นคนธรรมดาเหมือนกัน ให้ซองหนึ่งด้วยแล้วกัน"

ถังเจี้ยนอู่ ถังเจี้ยนโป และถังเจี้ยนเทาต่างก็มอบอั่งเปาให้คนละซอง

ซองอั่งเปาในยุคนี้ไม่ได้ประณีตสวยงามเหมือนยุคหลัง เป็นเพียงกระดาษสีแดงตัดขนาดเท่าฝ่ามือ พับเป็นทรงซองจดหมายด้วยตัวเอง แล้วยัดเงินใส่เข้าไปก็เสร็จเรียบร้อย

เสี่ยวจิ่วไม่ประสีประสาอะไร พอคว้าอั่งเปาได้ก็เอาเข้าปาก ทำเอาปาก หน้า และมือเปรอะเปื้อนสีแดงไปทั่ว

ทุกคนเห็นเข้าต่างก็หัวเราะกันครืนใหญ่

หลิวฟางฟางรีบดึงซองอั่งเปาออกจากมือลูก แล้วยัดเก็บไว้ในผ้าอ้อมห่อตัว

ตอนนี้เกี๊ยวต้มสุกพอดี

ทุกคนเริ่มลงมือกินเกี๊ยว

ถังเจี้ยนเฉิงยกกาเหล้าออกมา รินให้ผู้ใหญ่ทุกคนคนละจอก หลิวฟางฟางต้องให้นมลูกจึงไม่ได้ดื่ม ส่วนหยวนเยฺว่จู๋ หยางชุ่ยพี่สะใภ้ใหญ่ และถู่เฟิ่งพี่สะใภ้สามต่างได้กันคนละจอกเต็ม ๆ ทั้งสามคนแสร้งทำเป็นบอกปัดปฏิเสธไปตามมารยาท แต่ความจริงแล้ว คอแข็งกว่าพวกผู้ชายที่อยู่ในห้องเสียอีก

"พ่อ แม่ พี่ใหญ่ พี่สะใภ้ใหญ่ พี่รอง พี่สาม พี่สะใภ้สาม น้องห้า น้องหก วันนี้ผมเตรียมตัวไม่ดีจริง ๆ ทุกอย่างเลยดูเรียบง่ายและฉุกละหุกไปหน่อย ไว้รอเสี่ยวจิ่วครบหนึ่งร้อยวันเมื่อไหร่ ผมจะเลี้ยงเหล้าทุกคนใหม่อีกรอบครับ"

ถังเจี้ยนเฉิงยกจอกเหล้าขึ้นแล้วกล่าว "วันนี้ก็กินกันไปพลาง ๆ ก่อน คราวหน้าผมจะเตรียมตัวล่วงหน้าอย่างดีแน่นอน ครอบครัวใหญ่ของเราจะได้มาดื่มกินกันให้เต็มที่ ถึงตอนนั้นจะตามพี่สาวคนโตกับน้องสาวคนเล็กกลับมาด้วย แล้วก็เรียกพวกหลาน ๆ มาให้หมด มาสังสรรค์ให้ครึกครื้นกันไปเลย!"

"ได้ ตามใจแกเลย"

ถังเจี้ยนโปหัวเราะร่า

ทุกคนยกจอกขึ้นจิบเหล้าพร้อมกัน

"พ่อคะ คำอวยพรมงคลของพวกเราเมื่อกี้ยังพูดไม่หมดเลยนะ" เอ้อร์เม่ยพูดกับถังเจี้ยนเฉิงขึ้นมาทันที

ถังเจี้ยนเฉิงยิ้มแล้วถาม "จริงด้วย ถึงตาใครพูดแล้วล่ะ?"

"คำอวยพรมงคลอะไรกัน?" ถังเกินสุ่ยกับคนอื่น ๆ มองด้วยความสงสัย

ถังเจี้ยนเฉิงจึงเล่าเรื่องเกมเล็ก ๆ ก่อนหน้านี้ให้ฟัง ทุกคนพลันรู้สึกสนใจขึ้นมาทันที พยักหน้าเห็นพ้องต้องกัน "แบบนี้ดี คำอวยพรมงคลถ้าพูดได้ดี ก็สมควรได้รางวัลเป็นน่องไก่ชิ้นโตจริง ๆ"

"ซานเม่ย ซื่อเม่ย กับต้าเม่ยพูดไปแล้ว คนต่อไปถึงตาใครล่ะ?" ถังเจี้ยนเฉิงกวาดตามองรอบวง

"หนูค่ะ"

เอ้อร์เม่ยยกมือขึ้นทันที "หนูขออวยพรให้น้องเก้า อายุยืนยาวนาน สุขภาพแข็งแรงค่ะ!"

"อืม พูดได้ดี" ทุกคนต่างเอ่ยปากชม

"หนูพูดบ้างค่ะ" อู่เม่ยยิ้มอย่างใจเย็น "หนูขออวยพรให้น้องเก้า หนึ่งราบรื่นไร้อุปสรรค สองเรื่องดีเคียงคู่ สามวสันต์เบิกบาน สี่มงคลเยือนเรือน ห้าธัญพืชอุดมสมบูรณ์ หกสิ่งราบรื่นดั่งใจ เจ็ดดาวส่องประกายโชค แปดทิศโชคลาภหลั่งไหล เก้าก้าวร่มเย็นยืนนาน และสิบประการสมบูรณ์พร้อมไร้ที่ติค่ะ!"

"อู่เม่ยเก่งไม่เบานี่!"

"อันนี้ยอดเยี่ยมมาก!"

"อู่เม่ยฟังวิทยุทุกวันนี่มีประโยชน์จริง ๆ เชียว!"

เมื่อได้ยินคำอวยพรมงคลของอู่เม่ย ทุกคนก็อดไม่ได้ที่จะปรบมือชื่นชม เพราะพูดได้ยอดเยี่ยมจริง ๆ

"ดูท่าแล้ว น่องไก่ชิ้นโตนี้คงต้องเป็นของอู่เม่ยแล้วล่ะ" ถังเจี้ยนเฉิงยิ้มพลางเตรียมจะคีบน่องไก่ใส่ชามของอู่เม่ย

"เดี๋ยวก่อนค่ะพ่อ ยังมีหนูอีกคน หนูก็ยังไม่ได้พูดเลยนะ" เสี่ยวชีเริ่มร้อนรน

"หนูก็ยังไม่ได้พูดเหมือนกันค่ะ" เสี่ยวลิ่วรีบตามมาติด ๆ

"หนูด้วย!" เสี่ยวปายกมือขึ้นทันควัน

ถังเจี้ยนเฉิงมองเสี่ยวปาด้วยรอยยิ้มตาหยี "ลูกพูดยังไม่ค่อยชัดเลย จะพูดคำมงคลเป็นกับเขาด้วยเหรอ? ถ้าลูกพูดจบประโยคได้ พ่อจะยกน่องไก่อีกชิ้นให้เป็นรางวัลเลยเอ้า"

"ตกลงค่า!"

ดวงตาของเสี่ยวปาเป็นประกาย เอียงคอรวบรวมสมาธิอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยปากขึ้นมา "หนูขออวยพรให้น้องเก้า หนึ่งราบรื่นไร้อุปสรรค เรื่อง...เรื่องดีเป็น...เป็นสอง สามแพะ...แพะ...แพะรับวสันต์ สี่มงคลเยือนเรือน ห้าธัญพืชอุดมสมบูรณ์ หกสิ่งราบรื่น เจ็ดดาว...ส่อง...สูง...สู้งสูง แปด...แปด...ทิศน่าเกรงขาม เก้า...เก้า...น้องเก้าปลอดภัย สิบประการสมบูรณ์พร้อมไร้ที่ติ!"

ทันทีที่คำนี้หลุดออกมา ทั้งครอบครัวก็ตะลึงงันไปตาม ๆ กัน

แม้สิ่งที่เธอพูดจะคล้ายกับอู่เม่ย ทั้งยังตะกุกตะกักและมีจุดผิดไม่น้อย แต่นี่เธอเพิ่งจะอายุสองขวบเท่านั้นเอง!

คนที่ปกติพูดยังแทบไม่เป็นประโยค มายามนี้กลับสามารถพูดประโยคยาวเหยียดออกมาได้รวดเดียว ต้องยอมรับเลยว่าเสน่ห์ของน่องไก่ชิ้นโตนั้นร้ายกาจจริง ๆ!

และในวินาทีถัดมา เมื่อถังเจี้ยนเฉิงคีบน่องไก่ชิ้นโตใส่ลงในชามของปาเม่ย เธอก็ทำการกระทำที่ทำให้คนทั้งบ้านต้องตกตะลึงยิ่งกว่าเดิม

เธอคีบน่องไก่ชิ้นโตส่งเข้าไปในชามของหลิวฟางฟางอย่างคาดไม่ถึง ทั้งยังเอ่ยขึ้นว่า "แม่จ๋า แม่กินนะ! แม่เหนื่อย!"

คนทั้งครอบครัวถึงกับอึ้งจนชาไปทั้งตัว

นี่คือเด็กอายุสองขวบจริง ๆ หรือเนี่ย?

พี่สะใภ้ใหญ่กับพี่สะใภ้สามเห็นภาพนี้แล้วก็อดไม่ได้ที่จะแอบปาดน้ำตา มีลูกที่รู้คุณและกตัญญูขนาดนี้ ต่อให้เหน็ดเหนื่อยแค่ไหนก็คุ้มค่าแล้ว!

"ถึงตาหนูพูดแล้ว ถึงตาหนูพูดแล้ว..."

เมื่อเห็นทุกคนมัวแต่ให้ความสนใจเสี่ยวปา เสี่ยวชีก็ยิ่งร้อนใจ ร้องตะโกนขึ้นมาซ้ำ ๆ

"เดี๋ยวก่อน" ถังเจี้ยนเฉิงกลับยังไม่ยอมให้เธอพูด แต่หันไปมองเสี่ยวลิ่วแทน "เสี่ยวลิ่ว ลูกเป็นพี่สาว แต่ปกติชอบตามหลังเสี่ยวชีตลอด วันนี้ให้ลูกพูดก่อนก็แล้วกัน"

เสี่ยวลิ่วเกาศีรษะแกรก ๆ "หนูพูดเหมือนพี่ห้าได้ไหมคะ?"

ถังเจี้ยนเฉิงโบกมือ "ไม่ได้"

เสี่ยวลิ่วเบะปาก "ทำไมล่ะคะ? ปาเม่ยยังพูดได้เลย!"

ถังเจี้ยนเฉิง "ปาเม่ยยังเด็ก ย่อมพูดได้สิ แต่ลูกอายุตั้งหกขวบกว่าแล้ว ต้องคิดเอง"

"ก็ได้ค่ะ"

เสี่ยวลิ่วเกาหูเกาหัวอยู่นานสองนาน ในที่สุดก็เค้นออกมาได้ประโยคหนึ่ง "หนูขออวยพรให้น้องเก้ามีความสุขค่ะ!"

พรวด!

ถังเจี้ยนเฉิงได้ยินคำนี้เข้า ก็แทบจะพ่นข้าวออกมา

เสี่ยวลิ่วไม่มีคำอวยพรมงคลอื่นให้พูดแล้วจริง ๆ หรือเนี่ย?

ขอให้มีความสุข แม้จะเป็นคำพูดที่ดี แต่กลับตีความได้หลากหลายรูปแบบ อีกอย่าง คำพูดแบบนี้มันเหมาะจะเอามาพูดกับเด็กที่เพิ่งครบเดือนหรือไงกัน?

ถังเจี้ยนเฉิงส่ายหน้าเบา ๆ พลางหันไปมองเสี่ยวชี "เสี่ยวชี คราวนี้ถึงตาลูกแล้ว"

เสี่ยวชีถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก "ในที่สุดก็ถึงตาหนูสักที ฟังให้ดีนะ! หนูขออวยพรให้น้องเก้าในวันข้างหน้าได้กินดีอยู่ดี โตไว ๆ ตัวสู้งสูง! นอนหลับสนิท กินอิ่มหนำ ร่างกายแข็งแรงกำยำ! กินเนื้อคำโต ดื่มเหล้าชามใหญ่ แบ่งทองด้วยตราชั่งใหญ่ เป็นผู้กล้าแห่งเขาเหลียงซานที่ทุกคนกล่าวขาน เป็นจอมมารผู้ไร้เทียมทาน ใครเห็นใครก็กลัวหัวหด จะได้ไม่มีใครกล้ามารังแกอีกเลย!"