ตอนที่ 81 ของขวัญของถังเจี้ยนปิง

หลังจากทุกคนนั่งประจำที่กันหมดแล้ว ถังเจี้ยนเฉิงก็เตรียมจะไปทำกับข้าวเพิ่มอีกสองสามอย่าง

ถังเกินสุ่ยกับคนอื่นๆ รีบห้ามไว้ "ไม่ต้องวุ่นวายหรอก พวกเรากินกันมาหมดแล้ว แค่แวะมาดูเสี่ยวจิ่วของแกก็พอ"

"ในเมื่อทุกคนอุตส่าห์มาฉลองครบรอบหนึ่งเดือนให้เสี่ยวจิ่วของผม ยังไงก็ต้องกินอะไรรองท้องสักหน่อยครับ ถ้ากินข้าวกันมาแล้ว ผมจะไปเตรียมของกินอย่างอื่นมาให้แทนแล้วกัน"

ถังเจี้ยนเฉิงยิ้มพลางกล่าว "พอดีช่วงก่อนผมไปตำบลแล้วซื้อเกี๊ยวแช่แข็งกลับมา ทุกคนลองชิมกันดูครับ"

ถังเกินสุ่ยพยักหน้า "งั้นก็ตามใจ แต่อย่าทำเยอะล่ะ ให้ชิมกันคนละตัวสองตัวก็พอ"

หยวนเยฺว่จู๋เห็นถังเจี้ยนเฉิงวิ่งวุ่นง่วนอยู่คนเดียว ส่วนหลิวฟางฟางเอาแต่อุ้มเสี่ยวจิ่วนั่งผิงไฟอยู่ข้างเตา ก็อดไม่ได้ที่จะตวัดสายตาค้อนขวับเข้าให้ จากนั้นจึงเดินตามหลังถังเจี้ยนเฉิงไป "เจี้ยนเฉิง แกไปนั่งคุยกับพวกพี่ใหญ่เถอะ แม่ต้มเกี๊ยวให้เอง"

ถังเจี้ยนเฉิงโบกมือ "ไม่เป็นไรครับแม่ แม่ไปนั่งเถอะ ประเดี๋ยวเดียวผมก็ทำเสร็จแล้ว"

หยวนเยฺว่จู๋ชักสีหน้าขึ้นมาทันที "ทำอะไรกันนักกันหนา แกเป็นผู้ชายตัวโตๆ เอาแต่วนเวียนอยู่หน้าเตาหน้าหม้อทั้งวันมันดูดีที่ไหน ในบ้านนี้ไม่มีผู้หญิงแล้วหรือไง คลอดตัวขาด... ลูกสาวออกมาตั้งเยอะแยะ ใช้การไม่ได้สักคนเดียว!"

"พ่อคะ ย่าคะ หนูทำเองค่ะ"

ต้าเม่ยเดินตามหลังมาด้วยท่าทางกล้าๆ กลัวๆ

"ตอนนี้เพิ่งจะรู้ว่าต้องมาช่วย แล้วเมื่อกี้หายหัวไปไหนมา? ไม่บอกก็ไม่ขยับเลยใช่ไหม? พ่อของพวกแกตามใจพวกแก นั่นมันบุญของพวกแกแล้ว อย่าได้มีวาสนาแล้วไม่รู้จักบุญคุณ! เป็นเด็กผู้หญิงต้องขยัน ต้องรู้จักมองหางานทำ ต้องรู้จักเห็นอกเห็นใจพ่อแม่!"

หยวนเยฺว่จู๋บ่นออกมายาวเหยียด

ต้าเม่ยได้แต่ก้มหน้าฟัง ไม่กล้าเถียงแม้แต่คำเดียว

ถังเจี้ยนเฉิงเดินเข้าไป ลูบหัวต้าเม่ยเบาๆ แล้วยิ้มถามว่า "เกี๊ยวแช่แข็ง ลูกต้มเป็นไหม?"

ต้าเม่ยพยักหน้า

"งั้นดีเลย เรื่องต้มเกี๊ยวยกให้ลูกจัดการนะ ต้มให้ทุกคนคนละชามใหญ่ อย่างน้อยยี่สิบตัว เข้าใจไหม?" ถังเจี้ยนเฉิงคิดดูแล้วถามต่อว่า "ลูกนับเลขเป็นไหม?"

ต้าเม่ยส่ายหน้า "หนูนับไม่เป็นค่ะ แต่ซานเม่ยนับเป็น เดี๋ยวหนูไปเรียกซานเม่ยนะคะ"

ไม่นาน เธอก็ไปเรียกซานเม่ยมา สองพี่น้องจึงช่วยกันต้มเกี๊ยวแช่แข็งอยู่ในครัว

หยวนเยฺว่จู๋ตั้งใจจะคอยคุมงานอยู่ในครัวต่อ แต่ถูกถังเจี้ยนเฉิงดันตัวให้ออกมา

พอกลับมาที่ห้องโถง คนในครอบครัวต่างก็กำลังคุยกันถึงเรื่องจับปลาในช่วงนี้

นับตั้งแต่คราวก่อนที่จับปลายักษ์ได้จนสะเทือนไปทั้งตำบล คนที่ไปจับปลาที่อ่างเก็บน้ำหาวซานก็มีมากขึ้นเรื่อยๆ

ประกอบกับช่วงนี้อุณหภูมิสูงขึ้น น้ำแข็งและหิมะละลายอย่างรวดเร็ว ปลาที่จับได้ในแต่ละครั้งจึงน้อยลงเรื่อยๆ การหาจุดจับปลาก็ยิ่งยุ่งยากขึ้นทุกที...

"ในเมื่อจับปลาไม่ได้แล้วก็อย่าไปเลย ประจวบเหมาะกับใกล้จะปีใหม่แล้วด้วย พักผ่อนอยู่บ้านให้สบายสักพักเถอะ รอให้พ้นปีใหม่ไปก่อน เราค่อยหาลู่ทางหาเงินทางอื่นกัน"

ถังเจี้ยนเฉิงฟังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยความคิดของตนออกมา

"ปลาก็ยังพอจับได้อยู่น่า แค่ไม่เยอะเหมือนเมื่อก่อนแล้วก็เท่านั้น"

พี่รองถังเจี้ยนอู่ไม่เห็นด้วยกับการถอดใจยอมแพ้ไปดื้อๆ เขารู้สึกว่าควรจะกัดฟันทำต่อ แม้ปลาจะน้อยแต่ก็ยังดีกว่าไม่ได้อะไรเลย

น้องห้าถังเจี้ยนเทาก็คิดแบบเดียวกัน

ทว่าพี่ใหญ่ถังเจี้ยนเหวินกับพี่สามถังเจี้ยนโปกลับเห็นด้วยกับข้อเสนอของถังเจี้ยนเฉิง การต้องอดหลับอดนอนไปโต้ลมหนาวโดยไม่ได้ผลตอบแทนอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน สู้ขดตัวนอนตื่นสายในผ้าห่มอุ่นๆ ยังจะดีเสียกว่า

นี่คือเหตุผลว่าทำไมถังเจี้ยนเฉิงถึงสนิทกับพี่ใหญ่และพี่สาม แต่กลับไม่ค่อยสนิทกับพี่รองและน้องห้าเท่าไหร่นัก เมื่อทัศนคติไม่ตรงกัน นิสัยใจคอและการกระทำย่อมแตกต่าง ความสัมพันธ์ระหว่างกันจึงไม่อาจสนิทสนมกลมเกลียวได้อย่างสนิทใจ

"เอ๊ะ? เจี้ยนปิงทำไมยังไม่มาล่ะ?"

ถังเจี้ยนเฉิงไม่อยากคุยเรื่องนี้ต่อ จึงเปลี่ยนหัวข้อสนทนาไปเสีย

"เขายังไม่มาเหรอ? พวกเราก็เป็นเขาที่ไปตามมาแท้ๆ แล้วตัวเขาเองทำไมยังไม่มาอีก? ไปไหนของเขานะ?"

ถังเจี้ยนเหวินกวาดตามองรอบตัว ก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของถังเจี้ยนปิงจริงๆ

ถังเกินสุ่ยขมวดคิ้ว "ใครจะไปรู้มันล่ะ! วันๆ ก็ไม่ยอมพูดจา ไม่รู้ว่าในหัวคิดอะไรอยู่ น่ากลุ้มใจจริงๆ!"

ถังเจี้ยนเฉิงเอ่ยปลอบว่า "พ่อครับ พ่ออย่าเพิ่งกลุ้มใจไปเลย ถึงเจ้าหกจะไม่ค่อยพูด แต่เขาก็ไม่เคยก่อเรื่องนี่ครับ แถมยังขยันขันแข็ง วันหน้าต้องได้ดีมีอนาคตแน่นอน"

"ได้ดีมีอนาคตเหรอ? อย่างมันเนี่ยนะ?"

ถังเกินสุ่ยไม่เชื่อคำพูดนี้เลยสักนิด

หยวนเยฺว่จู๋อ้าปากคล้ายอยากจะเถียงสักสองสามคำ แต่พอคิดถึงนิสัยเงียบขรึมของลูกชายคนเล็ก เธอก็ไม่รู้จะเถียงอย่างไรขึ้นมาทันที

"อาหกของหนูเก่งมากเลยนะคะ!"

ตอนนั้นเอง เสี่ยวชีก็โพล่งขึ้นมา "อาหกพาพวกเราเล่นสไลด์หิมะ ปั้นตุ๊กตาหิมะ แล้วยังเก็บผลไม้ป่ามาให้พวกเรากินด้วย! แถมยังใช้หนังสติ๊กยิงนกได้ด้วยนะคะ!"

เสี่ยวชีเพิ่งพูดจบ เสี่ยวลิ่วก็รีบรับคำต่อทันที "ใช่ค่ะ คราวก่อนหนูยังเห็นอาหกยิงนกตัวสวยมากๆ ได้ตัวหนึ่งด้วย! หางยาวๆ เหมือนกองไฟเลย!"

ก๊อกๆ!

ในตอนนั้นเอง ข้างนอกก็มีเสียงเคาะประตู

"น่าจะเป็นอาหกมาแล้วค่ะ อาหก!"

ซื่อเม่ยเดินไปเปิดประตู เป็นถังเจี้ยนปิงที่ยืนอยู่ข้างนอกจริงๆ

"อืม"

ถังเจี้ยนปิงเอามือไพล่หลังเดินยิ้มกริ่มเข้ามา เขากวาดสายตามองทุกคนแวบหนึ่ง ก่อนจะเดินไปตรงหน้าหลิวฟางฟาง ก้มมองเสี่ยวจิ่วในอ้อมอกเธอแล้วยิ้มพูดว่า "เสี่ยวจิ่ว ดูสิว่าอาหกเอาของขวัญอะไรมาให้"

พูดพลางยื่นมือทั้งสองข้างที่ถือของบางอย่างจากด้านหลังออกมา แกว่งไปมาตรงหน้าเสี่ยวจิ่ว "ชอบไหม"

ทุกคนต่างเงยหน้ามองตาม

นั่นคือหมวกใบหนึ่ง เป็นหมวกที่ทำจากขนตัวแบดเจอร์ ตรงขอบยังปักขนนกสีแดงเพลิงแสนสวยไว้สามเส้น

"ว้าว หมวกสวยจังเลย!"

พวกเด็กผู้หญิงอย่างเสี่ยวชีต่างถูกดึงดูดเข้ามา

แววตาของพี่สะใภ้ใหญ่ พี่สะใภ้สาม และหลิวฟางฟางต่างก็เป็นประกายเช่นกัน

บรรดาผู้ชายที่อยู่ในที่นั้น เมื่อเห็นหมวกใบนี้ แม้ภายนอกจะแสร้งทำเป็นเฉยเมย แต่ในใจกลับชื่นชมไม่หยุด

หมวกใบนี้สวยงามไร้ที่ติจริงๆ!

ถังเจี้ยนเฉิงถามขึ้นว่า "เจี้ยนปิง นี่แกทำเองเหรอ"

ถังเจี้ยนปิงยิ้มพลางพยักหน้า "ครับ ทำเล่นๆ น่ะครับ แต่การฟอกขนแบดเจอร์ไปวานให้ท่านปู่เฉินสองที่เป็นช่างฝีมือเก่าแก่ของหมู่บ้านข้างๆ จัดการให้ ผมแค่ตัดเย็บนิดหน่อยเท่านั้นเอง"

เดิมทีเขาเย็บหมวกใบนี้ขึ้นมาตั้งใจจะใช้เป็นของขวัญมอบให้ฝ่ายหญิงตอนไปดูตัว

จู่ๆ ได้ยินว่าวันนี้เป็นวันครบเดือนของเสี่ยวจิ่ว และเขาไม่มีของขวัญที่เหมาะมือ จึงแวะกลับไปแก้แบบชั่วคราวแล้วนำมาให้ ส่วนของขวัญสำหรับดูตัวในภายหลัง ค่อยทำใหม่อีกใบก็พอ อย่างไรเสียตอนนี้ก็ยังไม่มีคนให้ดูตัวอยู่แล้ว

"นึกไม่ถึงว่าแกจะมีฝีมือด้านนี้ด้วย!"

ถังเจี้ยนเฉิงนึกไม่ถึงจริงๆ ชาติก่อนเขาอยู่กับถังเจี้ยนปิงนานที่สุด ในความทรงจำของเขา ถังเจี้ยนปิงเป็นคนนิสัยเงียบขรึมมาโดยตลอด ให้ทำอะไรก็ทำตามนั้น ไม่ริเริ่ม ไม่ปฏิเสธ คล้ายกับไม่เคยมีจุดเด่นของตัวเองเลย

หรือเป็นเพราะตนได้เกิดใหม่และชีวิตความเป็นอยู่ดีขึ้น ถังเจี้ยนปิงจึงเริ่มมีงานอดิเรกของตัวเองขึ้นมาบ้างแล้ว

ทว่า งานอดิเรกนี้เห็นได้ชัดว่าไม่ได้รับการยอมรับจากถังเกินสุ่ย เขาปั้นหน้าบึ้งตึงแล้วแค่นเสียงฮึ "ผู้ชายตัวโตๆ จะมาเย็บหมวกอะไรกัน น่าขายหน้า!"

รอยยิ้มบนใบหน้าของถังเจี้ยนปิงพลันแข็งค้างไปทันที

หลิวฟางฟางเป็นคนขี้ขลาดอยู่แล้ว ยามนี้เมื่อเห็นพ่อสามีโมโห ก็ไม่กล้าเอื้อมมือไปรับหมวกจากมือถังเจี้ยนปิง

ถังเจี้ยนเฉิงรีบเดินเข้าไปรับหมวกมาแล้วยิ้มพูดว่า "เจี้ยนปิง อย่าไปฟังพ่อเลย! ตั้งแต่โบราณกาลมา ช่างตัดเสื้อที่มีชื่อเสียงที่สุดล้วนเป็นผู้ชายทั้งนั้น! ขอแค่แกชอบก็ทำไปเถอะ หมวกใบนี้สวยมาก พี่รับไว้แทนหลานสาวตัวน้อยของแกนะ"

"ครับ"

เมื่อได้ฟังคำพูดของถังเจี้ยนเฉิง รอยยิ้มบนใบหน้าของถังเจี้ยนปิงก็กลับมาสดใสขึ้นอีกครั้ง