ตอนที่ 80 เสี่ยวจิ่วครบเดือน

"อื้อ"

เสี่ยวปาทำหน้าละห้อย ยังคงจ้องมองไข่ไก่ฟองที่ถูกปัดตกลงไป

"อยากกินไข่เหรอ"

ถังเจี้ยนเฉิงลูบหัวเสี่ยวปาอย่างอ่อนโยน

"อื้อ" เสี่ยวปาพยักหน้า

"พอดีวันนี้เป็นวันครบเดือนของน้องสาวลูก พวกเรามากินไข่ฉลองให้เธอกันดีกว่า" ถังเจี้ยนเฉิงยิ้มพลางเดินไปต้มไข่

ตามธรรมเนียมของหมู่บ้านต้าผิง เด็กทารกเมื่ออายุครบหนึ่งเดือนจะต้องจัดงานเลี้ยงฉลองครบเดือน

ทว่าถังเจี้ยนเฉิงมีลูกมากเกินไป ซ้ำยังเป็นลูกสาวทั้งหมด เมื่อก่อนเวลาจัดงานเลี้ยงครบเดือนทีไรก็มักจะได้ยินคำนินทาว่าร้ายสารพัด เขาจึงขี้เกียจจัดอีก

ยามนี้เมื่อเห็นท่าทางของเสี่ยวปา จู่ๆ เขาก็รู้สึกว่าถึงไม่เชิญคนนอก คนในครอบครัวล้อมวงกินข้าวด้วยกันสักมื้อก็ยังได้ จะปล่อยให้คนในบ้านต้องลำบากน้อยหน้าเพียงเพราะคนอื่นได้อย่างไร

พอคิดได้เช่นนี้ นอกจากต้มไข่แล้ว เขาก็เริ่มเตรียมกับข้าวอย่างอื่นเพิ่ม

วันนี้ล่าไก่ป่ากับกระต่ายป่ามาได้สองสามตัวพอดี มากพอจะทำอาหารมื้อใหญ่ได้หนึ่งมื้อ

ด้านหลิวฟางฟางก็พาลูกๆ ไปอาบน้ำ

ผ่านไปครึ่งชั่วโมง กลิ่นหอมของเนื้อไก่และเนื้อกระต่ายก็โชยฟุ้งไปไกล!

"กลิ่นเนื้อไก่เนื้อกระต่ายมาจากไหนน่ะ หอมจังเลย!"

"จะมาจากไหนได้อีก ก็บ้านของไอ้ระยำเจี้ยนเฉิงนั่นแหละ! กินเนื้อทุกวี่ทุกวัน ไม่กลัวติดคอตายบ้างหรือไง!"

"ตอนนี้เขาร่ำรวยแล้ว จะกินเนื้อแล้วมันทำไม อิจฉาไปจะมีประโยชน์อะไร ต้องขยันด้วยตัวเองถึงจะถูก!"

"ร่ำรวยผีอะไร อาศัยโชคช่วยทั้งนั้น!"

"โชคก็คือฝีมือเหมือนกัน! ฉันเตือนให้แกรีบไปผูกมิตรกับเขาไว้จะดีกว่า พวกเราเป็นเพื่อนบ้านกัน สนิทกันไว้ เขาก็จะได้นึกถึงพวกเรามากขึ้น!"

"ถุย! คนที่แม้แต่ลูกชายยังไม่มีสักคน ข้าจำเป็นต้องไปประจบประแจงมันด้วยเหรอ ต่อให้มันมีเงินมากกว่านี้ พอตายไปก็เท่ากับศูนย์อยู่ดี! ข้ามีลูกชายตั้งเจ็ดคน มันต่างหากที่ต้องอิจฉาข้า!"

"แกนี่มันปากแข็งจริงๆ สักวันคงได้เสียใจทีหลัง!"

เพื่อนบ้านต่างได้กลิ่นหอมของเนื้อไก่และเนื้อกระต่ายจึงวิพากษ์วิจารณ์กันอยู่ในบ้าน หลายคนรู้สึกว่าควรสร้างความสัมพันธ์อันดีกับถังเจี้ยนเฉิง แต่คนที่ลงมือทำจริงกลับมีน้อยมาก

ท้ายที่สุดแล้ว ก็ยังรังเกียจที่เขาไม่มีลูกชายนั่นเอง

"กลิ่นหอมนี่ลอยมาจากบ้านเจี้ยนเฉิงเหรอ"

ถังเกินสุ่ยได้กลิ่นหอมเช่นกันจึงอดหันไปมองหยวนเยฺว่จู๋ไม่ได้

"ก็แหงล่ะสิ แถวนี้ของเรานอกจากบ้านเจี้ยนเฉิงจะมีปัญญากินเนื้อแล้ว บ้านไหนจะกินได้อีก" หยวนเยฺว่จู๋เอ่ยด้วยท่าทางภาคภูมิใจและกระหยิ่มใจยิ่ง

"ไม่ได้เป็นช่วงปีใหม่หรือเทศกาลอะไร กินแบบนี้ทุกวันมันใช้ได้ที่ไหนกัน!" ถังเกินสุ่ยเคยชินกับความประหยัด แม้จะรู้ว่าช่วงนี้ถังเจี้ยนเฉิงหาเงินได้ไม่น้อย แต่ก็ยังขัดหูขัดตากับพฤติกรรมกินเนื้อทุกวันของเขาอยู่ดี

"วันนี้...เหมือนจะเป็นวันครบเดือนของเสี่ยวจิ่วนี่นา" หยวนเยฺว่จู๋ครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วเอ่ยขึ้น

"ครบเดือนเหรอ"

ถังเกินสุ่ยลุกพรวดขึ้นมาทันที ก่อนจะต่อว่าหยวนเยฺว่จู๋ด้วยความไม่พอใจ "เธอนี่ก็จริงๆ เลย วันสำคัญขนาดนี้ทำไมไม่บอกให้เร็วกว่านี้!"

หยวนเยฺว่จู๋อึ้งไปเล็กน้อย "มันสำคัญตรงไหนกัน ถ้าเป็นลูกชายก็ว่าไปอย่าง แต่นี่มันแค่ตัวขาด...แค่ลูกสาว สำคัญผีอะไรกัน!"

ถังเกินสุ่ยแค่นเสียงฮึ "ตอนนี้ไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว! ไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่ตอนนี้เจี้ยนเฉิงให้ความสำคัญกับลูกสาวของเขามากขึ้นเรื่อยๆ หรอก เอาแค่เรื่องที่ช่วงหลายวันนี้เขาพาพวกเรากับพี่น้องคนอื่นๆ ไปหาเงินได้ตั้งมากมาย พวกเราก็ต้องไปร่วมฉลองครบเดือนให้ลูกสาวเขาแล้ว!"

"พวกเราเป็นคนครอบครัวเดียวกัน ก็ยิ่งต้องใส่ใจเรื่องมารยาทน้ำใจพวกนี้ คนอื่นจะได้รู้ว่าครอบครัวเรากลมเกลียวกันแค่ไหน!"

พูดจบ เขาก็ตะโกนเสียงดัง "เจี้ยนปิง!"

"พ่อ มีอะไรเหรอครับ"

ถังเจี้ยนปิงนอนหลับไปแล้ว

หลายคืนมานี้ เขาต้องออกไปจับปลาตอนกลางดึกทุกคืน และอยู่โต้รุ่งจนสว่าง ถึงจะเป็นหนุ่มวัยสิบแปดปี แต่ก็ชักจะไม่ไหวเหมือนกัน

"ไปบอกพี่ใหญ่ พี่รอง พี่สาม แล้วก็พี่ห้าของแกที วันนี้เป็นวันครบเดือนของลูกสาวคนเล็กของพี่สี่แก ให้พวกเขาดูกันเอาเองว่าจะทำยังไง" ถังเกินสุ่ยสั่งการ

"อ้าว วันนี้เสี่ยวจิ่วครบเดือนแล้วเหรอครับ"

ถังเจี้ยนปิงรีบลุกพรวดขึ้นมา "ผมจะไปบอกเดี๋ยวนี้แหละครับ"

หลังจากเดินไปบอกจนครบหนึ่งรอบแล้วกลับมา เขากลับรู้สึกกลัดกลุ้มใจเล็กน้อย

ควรจะให้ของขวัญอะไรกับเสี่ยวจิ่วดีนะ?

แต่ก่อน ตอนที่ลูกสาวทั้งแปดคนของพี่สี่ครบเดือน เขาก็เคยให้ของขวัญทุกคน ทว่าล้วนเรียบง่ายและตามมีตามเกิด ไม่ผลไม้ที่เก็บมาจากบนเขา ก็เป็นลูกอมที่เก็บไว้นานแล้ว หรือไม่ก็เป็นดอกไม้ที่เด็ดมาส่งเดชดอกหนึ่ง

แต่ครั้งนี้ เขารู้สึกว่าควรจะตั้งใจเลือกสักหน่อย

พี่สี่ดีกับเขาขนาดนี้ ปีหน้ายังเตรียมจะช่วยเขาสร้างบ้านอีก ไม่ว่าจะยังไงก็ต้องให้ของที่มีราคาค่างวดขึ้นมาหน่อย

แต่ตอนนี้ฟ้ามืดแล้ว จะไปหาของขวัญมาจากที่ไหนล่ะ

หลังจากคิดอยู่นาน ในที่สุดถังเจี้ยนปิงก็นึกของขวัญออกอย่างหนึ่ง จึงรีบไปเตรียมการด้วยความดีอกดีใจ

ทางด้านพวกถังเจี้ยนเหวินพอได้รับข่าวแล้ว ต่างก็กำลังขบคิดว่าจะให้ของขวัญอะไรดีเช่นกัน

บางคนคิดว่าควรจัดเต็มให้สมเกียรติ บางคนกลับมองว่าไม่จำเป็น...

ไม่ว่าพวกเขาจะคิดอย่างไร แต่ถังเจี้ยนเฉิงจัดเต็มอย่างยิ่งใหญ่แน่นอน

ทำกับข้าวมากถึงสิบสองอย่าง!

เต็มแน่นไปทั้งโต๊ะใหญ่!

"กินข้าวได้แล้ว!"

ถังเจี้ยนเฉิงตะโกนเรียก

ฝูงเด็กๆ พากันกรูออกมาจากห้อง แต่ละคนอบอวลไปด้วยกลิ่นหญ้าอ้ายเฉ่าเข้มข้น

"ว้าว ของกินเยอะแยะเลย!"

"หอมจังเลย!"

"พ่อคะ วันนี้มีเทศกาลอะไรเหรอคะ"

เด็กๆ เห็นอาหารเต็มโต๊ะก็ดีใจกันยกใหญ่

"ใช่แล้ว วันนี้เป็นเทศกาล วันครบเดือนของน้องเก้าของพวกหนูไงล่ะ! เดี๋ยวทุกคนต้องพูดคำอวยพรมงคลให้น้องเก้าคนละประโยค ใครพูดได้ดีที่สุด พ่อจะให้น่องไก่ใหญ่ชิ้นนี้เป็นรางวัล!"

ถังเจี้ยนเฉิงตักน่องไก่ใหญ่ออกจากหม้อ ชูขึ้นโบกไปมาตรงหน้าเด็กๆ

"หนูค่ะ หนูต้องพูดดีที่สุดแน่นอน!"

"ฉันฟังวิทยุทุกวัน ได้ยินคำมงคลมาตั้งเยอะ พวกเธอพูดสู้ฉันไม่ได้หรอก!"

"นั่นก็ไม่แน่หรอกนะ"

เด็กๆ ต่างเกิดความฮึกเหิมอยากเอาชนะขึ้นมา

นี่คือสิ่งที่ถังเจี้ยนเฉิงอยากเห็น การแข่งขันเชิงสร้างสรรค์ส่งผลดีต่อการเติบโตของเด็กๆ

พอบรรดาเด็กๆ นั่งประจำที่เรียบร้อย หลิวฟางฟางก็อุ้มเสี่ยวจิ่วเดินมาที่โต๊ะ

"เอาล่ะ เสี่ยวจิ่วมาถึงแล้ว ใครจะพูดคำอวยพรมงคลก่อน"

ถังเจี้ยนเฉิงเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้ม

เด็กๆ พลันเงียบกริบ มองหน้ากันไปมา ไม่มีใครลุกขึ้นมาพูดเป็นคนแรก

"หนูก่อนค่ะ!"

ผ่านไปครู่หนึ่ง ซานเม่ยก็ยกมือขึ้น

"ดี ซานเม่ย ลูกพูดสิ"

ถังเจี้ยนเฉิงมองซานเม่ยด้วยรอยยิ้มเต็มใบหน้า คนอื่นๆ ก็เช่นเดียวกัน

"น้องเก้า พี่สามขออวยพรให้น้องสุขภาพแข็งแรง อายุยืนถึงร้อยปีนะ!"

ซานเม่ยโพล่งออกมา

"อืม ไม่เลวเลย"

ถังเจี้ยนเฉิงพยักหน้า

"พ่อคะ หนูขอพูดบ้างค่ะ"

พอเห็นซานเม่ยพูดแล้ว ซื่อเม่ยก็รีบยกมือทันที "หนูขออวยพรให้น้องเก้าสุขภาพแข็งแรง มีความสุขตลอดไป และสวยวันสวยคืนค่ะ"

"หนูก็ขอพูดด้วยค่ะ หนูขออวยพรให้น้องเก้าปลอดภัยรื่นเริง มีความสุขชั่วชีวิตค่ะ"

ต้าเม่ยเอ่ยขึ้นบ้าง

ขณะที่เด็กๆ กำลังแย่งกันพูดคำอวยพรมงคล เสี่ยวชีก็ดึงแขนเสื้อของหลิวฟางฟางพลางถามเสียงเบา "แม่คะ คำมงคลคืออะไรเหรอคะ"

หลิวฟางฟางตอบว่า "ก็คือคำพูดเพราะๆ จ้ะ"

"อ๋อ งั้นหนูรู้แล้วว่าจะพูดอะไร" เสี่ยวชีพยักหน้า จากนั้นก็ยกมือขึ้นอย่างมั่นใจ

"เจี้ยนเฉิง เสี่ยวฟาง กำลังกินข้าวกันอยู่เหรอ!"

ตอนที่เสี่ยวชีกำลังจะอ้าปากพูด พวกถังเกินสุ่ยก็เดินเข้ามา

ถังเจี้ยนเฉิงและหลิวฟางฟางรีบลุกขึ้นยืนทันที "พ่อ แม่ พี่ใหญ่ พี่สะใภ้ใหญ่ พี่รอง พี่สาม พี่สะใภ้สาม น้องห้า ทำไมพวกคุณถึงมากันล่ะครับ"

"วันนี้เป็นวันครบเดือนของเสี่ยวจิ่วบ้านแก แกก็ไม่บอกล่วงหน้าสักคำ พวกเราเลยต้องมาแบบไม่ได้เชิญนี่ไง" พี่สามถังเจี้ยนโปหัวเราะร่า

"ฮ่าๆๆ ความผิดผมเองครับ ผมคิดว่าลูกๆ คนก่อนหน้านี้ไม่ได้จัดงานก็เลยไม่ได้บอกพวกพี่ๆ รีบนั่งกันก่อนเร็ว... อ๊ะ ไม่ได้สิ ที่นี่แคบเกินไป พวกเราไปนั่งที่ห้องโถงกลางกันดีกว่า"

เดิมทีถังเจี้ยนเฉิงตั้งใจจะให้ทุกคนนั่งร่วมโต๊ะ แต่กลับพบว่าคนเยอะเกินไป ห้องครัวก็คับแคบจนนั่งไม่พอจริงๆ จึงต้องไปตั้งโต๊ะเพิ่มอีกหนึ่งโต๊ะที่ห้องโถงกลาง