ตอนที่ 79 ความยุติธรรมย่อมอยู่ในใจคน!

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ท้องฟ้าเพิ่งจะสางรำไร ถังซิงเต๋อก็มาถึงหน้าประตูบ้านของถังเจี้ยนเฉิงแล้ว

"เจี้ยนเฉิง ตื่นหรือยัง"

ถังซิงเต๋อยืนอยู่ใต้หน้าต่าง จงใจกดเสียงต่ำร้องเรียก

ถังเจี้ยนเฉิงตื่นนานแล้วและกำลังมัดขากางเกงอยู่ หิมะหลายแห่งละลายไปแล้วแต่บนเขายังมีหิมะทับถมอยู่อีกไม่น้อย การมัดปลายขากางเกงให้กระชับก็เพื่อความสะดวกในการเดินและวิ่ง

เมื่อได้ยินเสียงข้างนอก เขาจึงหยิบมีดพร้ามาเหน็บไว้ที่เอว แล้วเตรียมตัวออกจากบ้าน

"เจี้ยนเฉิง วันนี้เสี่ยวจิ่วครบเดือนแล้วนะ อย่าลืมรีบกลับมาเร็วหน่อยล่ะ" หลิวฟางฟางเอ่ยกำชับ

"รู้แล้ว"

ถังเจี้ยนเฉิงเดินออกจากบ้าน

"เจี้ยนเฉิง วันนี้พวกเราจะไปล่าสัตว์ที่ไหนกันดี" ระหว่างทาง ถังซิงเต๋อเอ่ยถาม

"พี่ซิงเต๋อ พี่เป็นพรานเก่า พี่ตัดสินใจได้เลยครับ"

"เจี้ยนเฉิง แกกำลังประชดฉันอยู่ใช่ไหม! ฉันเป็นพรานเก่าก็จริง แต่เรื่องฝีมือการหาเหยื่อล่ะก็ สู้แกไม่ได้เลยสักนิด คราวก่อนแกบอกจะไปภูเขาต้าชุน ฉันยังห้ามแกอยู่เลย ผลสุดท้ายกลับเจอหมูป่าฝูงเบ้อเริ่มที่นั่น ถ้าไม่ใช่เพราะกระสุนไม่พอนะ ฉันว่าแกคงล่าหมูป่าได้มากกว่านั้นอีกเยอะ!"

"นั่นมันแค่ดวงดีต่างหากครับ เป็นเพราะตอนที่ผมไปนั่งดื่มเหล้าคลายเครียดในตำบลแล้วบังเอิญได้ยินคนอื่นเขาคุยกัน ช่วงนี้ผมมัวแต่ยุ่งกับการดูแลลูกทุกวัน ไม่ได้ไปดื่มเหล้ามานานแล้ว เลยไม่รู้จริง ๆ ว่าที่ไหนมีเหยื่อบ้าง"

เมื่อเห็นท่าทางของถังเจี้ยนเฉิงดูจริงใจมาก ถังซิงเต๋อก็อดขมวดคิ้วไม่ได้ "อย่างนั้นหรอกรึ... งั้นวันนี้พวกเราลองไปภูเขาต้าชุนดูอีกรอบดีไหม"

ถังเจี้ยนเฉิงยิ้มแล้วตอบว่า "ได้ครับ พี่ว่าที่ไหนก็ที่นั่นแหละ"

ไม่นานทั้งสองคนก็มาถึงภูเขาต้าชุน

ที่นี่ยังคงมีหิมะทับถมหนาเตอะอยู่จริง ๆ หลังจากทั้งสองคนเข้าป่าไปแล้ว ก็เริ่มออกตามหาร่องรอยของเหยื่อไปทั่ว

ตอนแรกพวกเขาไปที่หุบเขาที่เคยเจอหมูป่าคราวก่อน ที่นั่นยังคงเขียวชอุ่มราวกับฤดูใบไม้ผลิ ทว่ากลับไม่มีแม้แต่เงาของหมูป่าอีกแล้ว กระนั้นก็ยังมีสัตว์เล็ก ๆ อย่างพวกไก่ฟ้าและกระต่ายป่าอยู่บ้าง

ถังเจี้ยนเฉิงเตรียมจะยิง แต่กลับถูกถังซิงเต๋อห้ามเอาไว้

"อย่ายิงเลย ยิงสัตว์เล็กพวกนี้มันไม่ได้อะไรหรอก ถ้าจะล่าก็ต้องล่าหมูป่าสิ! หรือไม่อย่างนั้นเป็นวัวป่าก็ยังดี!"

ถังเจี้ยนเฉิงชำเลืองมองถังซิงเต๋อแวบหนึ่ง

หมอนี่ถูกตนเองขุนจนความอยากตัวโตขึ้นจากคราวก่อนแล้วหรืออย่างไร

ถึงขนาดมองข้ามไก่ฟ้ากับกระต่ายป่าไปแล้วเชียวหรือ

ถึงกระนั้น ถังเจี้ยนเฉิงก็ไม่ได้พูดอะไร

หลายชั่วโมงผ่านไป ทั้งคู่พบรอยเท้าหมูป่าอยู่บ้าง แต่กลับหาตัวไม่พบเลย จึงอดรู้สึกท้อแท้ไม่ได้

"พี่ซิงเต๋อ หรือว่าพวกเราอย่าเพิ่งเล็งแต่หมูป่าเลยครับ เจอตัวอะไรก็ยิงตัวนั้นเถอะ ไม่อย่างนั้นวันนี้คงเหนื่อยเปล่ากันทั้งวันแน่" ถังเจี้ยนเฉิงเกลี้ยกล่อม

"เฮ้อ ก็... ได้!"

ถังซิงเต๋อยอมประนีประนอมในที่สุด

ทว่าในใจเขากลับเริ่มไม่พอใจถังเจี้ยนเฉิงขึ้นมา เขารู้สึกว่าที่ครั้งนี้หาหมูป่าไม่เจอ ต้องเป็นเพราะถังเจี้ยนเฉิงแอบกั๊กวิชาเอาไว้คนเดียวเป็นแน่

เวลาต่อจากนั้น ทั้งสองคนยังคงตามล่าสัตว์บนภูเขาต้าชุนต่อไป

เมื่อสามารถลั่นไกได้อย่างอิสระแล้ว ถังเจี้ยนเฉิงก็แสดงฝีมือการยิงอันยอดเยี่ยมของตนออกมาอีกครั้ง ในเวลาสั้น ๆ เพียงครึ่งชั่วโมง เขาก็ยิงกระต่ายป่าได้สามตัว ไก่ฟ้าสองตัว และยังมีจิ้งจอกขาวแสนสวยอีกหนึ่งตัว

นี่ถือเป็นผลงานที่ยอดเยี่ยมมากทีเดียว แต่ถังซิงเต๋อกลับไม่ดีใจเลยแม้แต่น้อย สีหน้าของเขาบึ้งตึงอยู่ตลอดเวลา

ถังเจี้ยนเฉิงไม่ได้สนใจเขาและออกหาเหยื่อต่อไป

จวบจนกระทั่งฟ้าใกล้จะมืด ทั้งสองคนถึงได้พบรังหมูป่าฝูงหนึ่งในที่สุด ทว่าเพราะเสียงปืนที่ถังเจี้ยนเฉิงยิงไปก่อนหน้านี้ได้ทำให้ฝูงหมูป่าตื่นตกใจไปนานแล้ว ดังนั้นเมื่อพวกเขาหาเจอ จึงได้เห็นเพียงเงาหลังของพวกมันที่กำลังวิ่งเตลิดหนีไปเท่านั้น

"รีบตามไปเร็ว!"

ถังซิงเต๋อตะโกนลั่น

แต่ถังเจี้ยนเฉิงกลับไม่ตามไป พร้อมกับกล่าวว่า "ฟ้าใกล้จะมืดแล้ว พวกเราต้องกลับบ้าน ไม่อย่างนั้นระหว่างทางจะไม่ปลอดภัยเอาได้"

"เจี้ยนเฉิง แกจงใจใช่ไหม!" ถังซิงเต๋อทนไม่ไหวอีกต่อไปจึงเอ่ยปากคาดคั้น

"พี่ซิงเต๋อ พี่หมายความว่ายังไงครับ" ถังเจี้ยนเฉิงถามกลับ

"แกรู้อยู่แก่ใจว่าที่นี่มีหมูป่า ทำไมแกถึงไม่พามาล่าตั้งแต่แรกล่ะ แกจงใจไม่อยากพาฉันมารวยด้วยใช่ไหม เจี้ยนเฉิง ทำแบบนี้มันไม่แฟร์เลยนะ! พอกระสุนมาถึง ฉันก็รีบไปหาแกเป็นคนแรกทันที แต่แกกลับทำท่าทีแบบนี้ใส่ฉัน นี่ฉันไปทำอะไรให้แกไม่พอใจงั้นเหรอ"

อารมณ์ของถังซิงเต๋อเริ่มเดือดพล่านขึ้นเรื่อย ๆ

ถังเจี้ยนเฉิงไม่พูดไม่จา เอาแต่จ้องเขาเขม็งอยู่อย่างนั้น

"แกมองหน้าฉันทำไม หรือว่าไม่ใช่ล่ะ! ถังเจี้ยนเฉิง แกอย่าลืมนะว่าคราวก่อน ถ้าไม่มีปืนยิงนกกระบอกนี้ของฉัน แกจะล่าหมูป่าได้มากขนาดนั้นเรอะ? แกจะได้หน้าได้ตาขนาดนั้นเรอะ? แกอย่ามาเนรคุณนะ!" ถังซิงเต๋อตะคอกลั่น

ถังเจี้ยนเฉิงเอ่ยเสียงเรียบ "คนเนรคุณมันพี่ต่างหากล่ะ! ถ้าไม่ใช่เพราะกู ครอบครัวมึงตายกันหมดแล้ว!"

คำพูดประโยคนี้ทำให้ถังซิงเต๋อสงบสติอารมณ์ลงได้ทันควัน

จริงอย่างที่ว่า หากวันหิมะถล่มนั้นถังเจี้ยนเฉิงไม่ช่วยพาลูกชายทั้งหลายของเขาออกมาได้ทันท่วงที ทั้งครอบครัวของเขาก็คงถูกบ้านพังทับตายไปนานแล้ว

ถังเจี้ยนเฉิงด่าลั่น "พี่ลองเอามือทาบอกถามมโนธรรมตัวเองดูสิ ว่าที่พี่มาชวนผมไปล่าสัตว์ พี่แค่อยากไปล่าสัตว์กับผมจริง ๆ งั้นหรือ? พี่อยากอาศัยดวงกับฝีมือของผมไปหาเงินเข้ากระเป๋าตัวเองต่างหาก! ตัวเองคิดคดไม่ซื่อ สุดท้ายยังเสือกมาโทษกูอีก ถังซิงเต๋อ มึงนี่มันยอดคนจริง ๆ ให้ตายสิ!"

พูดจบ ถังเจี้ยนเฉิงก็หยิบซากสัตว์ล่าขึ้นมาครึ่งหนึ่ง แล้วหมุนตัวก้าวฉับ ๆ จากไป

ถังซิงเต๋อยืนอึ้งอยู่ที่เดิมอยู่นาน ในที่สุดก็เก็บซากสัตว์ล่าอีกครึ่งหนึ่งที่เหลือขึ้นมาอย่างขุ่นเคือง แล้วเดินกะเผลกกลับหมู่บ้านไปเช่นกัน

ไม่นานหลังจากนั้น คนในหมู่บ้านก็รู้เรื่องที่ถังซิงเต๋อกับถังเจี้ยนเฉิงแตกคอกัน

มีคนตำหนิว่าถังเจี้ยนเฉิงทำไม่ถูกต้อง ไม่ควรทิ้งคนพิการไว้บนเขา เกิดอันตรายขึ้นมาจะทำอย่างไร? แต่คนส่วนใหญ่กลับประณามถังซิงเต๋อว่าเนรคุณ หน้ามืดตามัวเพราะความโลภ!

ทว่าถังเจี้ยนเฉิงไม่ได้สนใจเสียงนินทาว่าร้ายพวกนี้เลย

ความยุติธรรมย่อมสถิตอยู่ในใจคน!

แม้ในชนบทจะมีคนชอบนินทาซุบซิบกันมาก แต่ไม่ว่าจะพูดอย่างไรก็หนีไม่พ้นคำว่าเหตุผล!

"บอกให้รีบกลับมาเร็ว ๆ ไม่ใช่หรือคะ? ทำไมป่านนี้ถึงเพิ่งกลับมาล่ะ?"

พอก้าวเข้าบ้าน หลิวฟางฟางก็บ่นขึ้นคำหนึ่ง แต่แล้วก็เปลี่ยนเป็นน้ำเสียงอ่อนโยนอย่างรวดเร็ว "รีบไปล้างมือล้างหน้า แล้วไปผิงไฟขับไอหนาวข้างอ่างไฟก่อนเถอะค่ะ น้ำหญ้าอ้ายเฉ่าฉันก็ต้มเสร็จแล้ว ไข่ไก่ก็ต้มสุกแล้ว รอแค่คุณกลับมาช่วยกันอาบน้ำขับไอครรภ์ให้เสี่ยวจิ่วนี่แหละ"

"ได้สิ"

ถังเจี้ยนเฉิงล้างมือล้างหน้า แล้วผิงไฟอยู่พักใหญ่ พอนึกว่าร่างกายอุ่นขึ้นแล้วจึงเดินเข้ามาในห้อง ก็เห็นต้าเม่ย เอ้อร์เม่ย ซานเม่ย... เรื่อยไปจนถึงปาเม่ย อยู่กันครบทุกคน

แต่ละคนต่างพากันล้อมรอบอ่างน้ำ ยิ้มแป้นมองดูเสี่ยวจิ่วที่ถูกถอดเสื้อผ้าออกจนเปลือยล่อนจ้อน

เสี่ยวจิ่วเองก็ตื่นอยู่ พลอยหัวเราะคิกคักตามที่พวกพี่สาวหยอกล้อ มือและเท้าปัดป่ายเตะไปมา เล่นกันอย่างสนุกสนาน

หลิวฟางฟางใช้มือข้างหนึ่งประคองศีรษะและลำคอของลูกไว้ ส่วนมืออีกข้างก็ใช้น้ำหญ้าอ้ายเฉ่าชำระล้างร่างกายให้เธอ

ครั้งนี้อาบอยู่นานกว่าเดิม และอาบให้อย่างประณีตบรรจงยิ่งขึ้น

ถังเจี้ยนเฉิงก็ยื่นมือไปช่วยล้างแขนขาเล็ก ๆ ป้อมเหมือนท่อนบัวของเสี่ยวจิ่วด้วยเช่นกัน

มาถึงขั้นตอนกลิ้งไข่ไก่

พวกเด็ก ๆ ต่างเห็นว่าเป็นเรื่องสนุก อยากจะลองช่วยกลิ้งกันบ้าง ซึ่งหลิวฟางฟางก็ยอมตกลงอย่างหาได้ยาก

"ฮ่า ๆ สนุกจังเลย!"

"เสี่ยวจิ่ว กลิ้งไข่แล้วสบายตัวไหมจ๊ะ?"

"แม่คะ พลิกตัวเสี่ยวจิ่วหน่อยค่ะ หนูจะกลิ้งบนก้นให้เธอด้วย"

พวกเด็ก ๆ เล่นกันไปพักหนึ่งแต่ยังไม่จุใจ จู่ ๆ ก็เอาไข่ไก่ที่กลิ้งตัวน้องแล้วมากลิ้งบนใบหน้าหรือบนมือตัวเองบ้าง

"ในเมื่อพวกเธอชอบเล่นกันขนาดนี้ คืนนี้ก็ใช้น้ำหญ้าอ้ายเฉ่าอาบน้ำกันทุกคนเลยแล้วกัน!"

พอหลิวฟางฟางเอ่ยขึ้น เด็ก ๆ ทุกคนต่างก็เห็นพ้องต้องกัน

ทว่าเสี่ยวปากลับจ้องไข่ไก่ที่ผ่านการกลิ้งมาแล้วแต่ยังคงขาวสะอาดสะอ้านฟองนั้น เธอแอบกลืนน้ำลายเอื๊อก สุดท้ายก็ทนไม่ไหว คว้าไข่ไก่ยัดเข้าปากตัวเองทันที

"ยัยบื้อ! ไข่นี่กลิ้งตัวแล้วมีพิษ กินไม่ได้นะ!"

โชคดีที่เสี่ยวชีสังเกตเห็นทัน จึงปัดไข่ไก่ในมือของเสี่ยวปาทิ้งไปได้ทันท่วงที