ตอนที่ 78 ฝึกคัดลายมือ

บรึมๆๆ...

เสียงรถบรรทุกดังกึกก้องทำลายความเงียบสงบของหมู่บ้านกลางหุบเขา

ชาวบ้านหมู่บ้านต้าผิงกำลังทำอาหารเย็น พอได้ยินเสียงรถก็พากันชะโงกหน้าออกมาดูตามความเคยชิน แล้วก็พบว่าไม่ใช่รถไถเดินตามที่เห็นกันบ่อยๆ แต่เป็นรถบรรทุกคันใหญ่!

ข้างหน้ารถบรรทุกยังมีรถจี๊ปสุดเท่อีกหนึ่งคัน!

ชั่วพริบตา ชาวบ้านทุกคนก็พากันแตกตื่นฮือฮา

พวกเขาแทบไม่เคยเห็นรถที่ดูเท่ดุดันขนาดนี้มาก่อน ทั้งคันเปี่ยมไปด้วยความดิบเถื่อนและทรงพลัง แต่สิ่งที่ทำให้พวกเขาตกตะลึงยิ่งกว่าก็คือ คนขับดันเป็นสหายหญิงคนหนึ่ง!

"นั่นไม่ใช่เจ้าหน้าที่เจี่ยงจากตำบลหรอกหรือ"

"เธอเก่งจริงๆ เลยนะเนี่ย! ตัวเองก็เป็นเจ้าหน้าที่ระดับตำบล ขับรถก็เป็น แถมยังหน้าตาสะสวยอีก!"

"ถ้าฉันเก่งกาจได้แบบเธอก็คงดีสิ! ถึงตอนนั้นดูซิว่าใครจะกล้ามาดูถูกผู้หญิงอย่างพวกเราอีก!"

"ทำไมเธอถึงมาพัวพันกับถังเจี้ยนเฉิงได้ล่ะ สองคนนี้มีอะไรในกอไผ่กันหรือเปล่า"

"เรื่องนี้ก็พูดยากนะ ตอนนี้ถังเจี้ยนเฉิงมีเงินแล้ว ทำมาหากินก็เก่งขึ้น ลองถามดูสิว่าผู้หญิงคนไหนจะไม่ชอบผู้ชายเก่งมีน้ำยาบ้างล่ะ"

"ไม่แน่ว่าอาจเป็นถังเจี้ยนเฉิงที่เห็นเธอเป็นถึงเจ้าหน้าที่ ทั้งมีความสามารถทั้งสวย เลยหน้าด้านหน้าทนเอาตัวเข้าไปเกาะแกะก็ได้นะ"

ชาวบ้านพากันวิพากษ์วิจารณ์ แต่ก็ทำได้แค่ซุบซิบกันเสียงเบา ไม่กล้าส่งเสียงเอะอะโวยวาย

ต้องรู้ไว้ด้วยว่า เจี่ยงเหยาเป็นถึงเจ้าหน้าที่ประจำตำบล ทั้งยังขับรถเป็น ใครจะกล้าไปล่วงเกินเข้าล่ะ

"เจ้าหน้าที่เจี่ยง พี่คนขับรถ เข้ามานั่งพักในบ้านก่อนครับ"

หลังจากลงจากรถ ถังเจี้ยนเฉิงก็เชื้อเชิญเจี่ยงเหยากับคนขับรถบรรทุกเข้าไปนั่งในบ้านอย่างกระตือรือร้น หลิวฟางฟางเหลือเวลาอีกสองวันก็จะอยู่ไฟครบเดือนแล้ว ตอนนี้ยกเว้นแค่ออกไปข้างนอกไม่ได้ อย่างอื่นก็แทบไม่ต่างจากยามปกติเลย

พอมีแขกมาเยือน หลิวฟางฟางจึงออกมาต้อนรับขับสู้ได้ ไม่ต้องหลบอยู่แต่ในห้องเหมือนก่อนหน้านี้อีกต่อไป

พอกลับถึงบ้าน ต้าเม่ยกับพวกน้องๆ ก็ผ่อนคลายลงมาก พากันยกน้ำชาร้อนมาต้อนรับเจี่ยงเหยากับคนขับรถบรรทุกอย่างกระตือรือร้น

ส่วนถังเจี้ยนเฉิงก็ไปเรียกพวกพี่น้องมาช่วยกันขนยาสมุนไพรลงจากรถบรรทุก

ที่บ้านของเขาเองไม่มีที่ว่างให้วาง จึงเอาไปกองไว้ที่บ้านพ่อแม่แทน

"ทำไมถึงซื้อยาสมุนไพรกลับมาเยอะแยะขนาดนี้ล่ะ" หยวนเยฺว่จู๋กับถังเกินสุ่ยต่างพากันตกใจยกใหญ่

"ไม่ได้ซื้อมาครับ แค่เอามาฝากไว้ที่บ้านเราชั่วคราว อีกไม่กี่วันก็ต้องเอาไปส่งคืนแล้ว" ถังเจี้ยนเฉิงอธิบายสั้นๆ "อีกอย่าง ช่วงนี้เอ้อร์เม่ยต้องคัดแยกสมุนไพร ห้องเก็บของห้องนี้ขอยกให้เอ้อร์เม่ยใช้ไปก่อนนะ ถ้าพวกพ่อกับแม่ไม่มีธุระอะไรก็อย่าเพิ่งเดินเข้ามาข้างในตามใจชอบเลยครับ"

"คัดแยกสมุนไพรเนี่ยนะ"

หยวนเยฺว่จู๋ ถังเกินสุ่ย และถังเจี้ยนปิงต่างชะงักไป "เด็กนั่นหนังสือยังอ่านไม่ออกสักตัว จะไปรู้เรื่องสมุนไพรได้ยังไง"

"แกไม่รู้หรอกครับ"

ถังเจี้ยนเฉิงบอก "แต่แกแค่คัดแยกเฉยๆ จะรู้เรื่องหรือไม่ก็ไม่ได้สำคัญอะไรขนาดนั้นหรอกครับ"

พอยกสมุนไพรเข้าไปไว้ในห้องเก็บของจนหมด เจี่ยงเหยากับคนขับรถบรรทุกก็นั่งพักที่บ้านถังเจี้ยนเฉิงอยู่ครู่หนึ่ง พูดคุยกันไม่กี่ประโยคก็ขับรถกลับไป

ส่วนเสี่ยวชีกับพวกพี่น้องก็เริ่มเจื้อยแจ้วเล่าเรื่องที่ได้พบได้เห็นในตัวอำเภอให้หลิวฟางฟางฟังอย่างตื่นเต้น

"แม่จ๋า ต้นไม้ข้างนอกรถมันวิ่งได้ด้วยนะ จริงๆ นะ! อัศจรรย์มากเลย!"

"แม่จ๋า ในตัวอำเภอคนเยอะมาก รถก็เยอะ แล้วบ้านเรือนก็สวยมากเลย!"

"แม่จ๋า คุณยาย... คุณยายคือใครน่ะเหรอ คุณยายก็คือแม่ของน้าเจี่ยงไง! ท่านทำของอร่อยให้หนูกินตั้งเยอะแยะจนพุงจะแตกแหน่ะ!"

"แม่จ๋า พ่อตั้งชื่อจริงให้พวกเราแล้วนะ!"

พวกเด็กๆ พูดเจื้อยแจ้วไม่หยุดอยู่เนิ่นนาน ตอนกินข้าวก็พูด ตอนล้างหน้าล้างตาก็พูด ตอนจะเข้านอนแล้วก็ยังพูดไม่หยุด เห็นได้ชัดว่าการเดินทางเข้าอำเภอครั้งนี้ทำให้พวกเธอทั้งตื่นเต้นทั้งดีใจเป็นที่สุด

วันรุ่งขึ้น ถังเจี้ยนเฉิงเปลี่ยนยาให้พวกลูกๆ ก่อน จากนั้นก็พาพวกเธอไปฉีดยาที่สถานีอนามัยประจำตำบล

พอฉีดยาเสร็จ ถังเจี้ยนเฉิงก็พาเด็กๆ ไปกินอาหารมื้อดีๆ ที่ร้านอาหารของรัฐ พร้อมกันนั้นก็แวะไปขอบคุณเจี่ยงเหยา และไปหาซื้อของที่สหกรณ์จัดหาและจำหน่ายอีกรอบ ถึงค่อยเดินทางกลับหมู่บ้านต้าผิง

พอกลับถึงบ้าน นอกจากเอ้อร์เม่ยที่เข้าไปคัดแยกสมุนไพรในห้องเก็บของแล้ว ลูกๆ คนอื่นต่างก็นั่งผิงไฟอยู่ในบ้าน

ถังเจี้ยนเฉิงไม่ได้ออกไปไหนเช่นกัน เขานั่งข้างอ่างไฟแล้วสอนพวกเด็กๆ เขียนหนังสือ

หลักๆ คือสอนให้พวกเธอเขียนชื่อของตัวเอง

เสี่ยวชีถึงเพิ่งรู้ว่าชื่อจริงของตัวเองคือ 'ถังซูจิ้ง'

"พ่อคะ ตัว 'จิ้ง' ของหนูเขียนยากจังเลย เปลี่ยนชื่อให้หนูง่ายกว่านี้หน่อยไม่ได้เหรอคะ" เสี่ยวชีบ่นอุบ

"เสี่ยวชีเขียนง่าย งั้นเอาไหมล่ะ ต่อไปชื่อจริงของลูกก็ชื่อเสี่ยวชีเลยดีไหม"

ถังเจี้ยนเฉิงเขียนคำว่า 'เสี่ยวชี' ลงบนพื้น ซึ่งเขียนง่ายกว่าตัว 'จิ้ง' มากจริงๆ

เสี่ยวชีตบมือแล้วพูดว่า "ดีเลยค่ะ หนูชื่อเสี่ยวชี ถังเสี่ยวชี เพราะดีออกนะคะ!"

เสี่ยวลิ่วพูดขึ้น "พี่ใหญ่ชื่อถังซูหว่าน พี่รองชื่อถังซูเหยา พี่สามชื่อถังซูฮุ่ย พี่สี่ชื่อถังซูเจฺวียน พี่ห้าชื่อถังซูอิง ฉันชื่อถังซูหลาน น้องแปดชื่อถังซูเจี๋ย น้องเก้าชื่อถังซูเหลียน มีเธอคนเดียวที่ชื่อถังเสี่ยวชี ไม่รู้สึกว่าตัวเองเหมือนเด็กที่เก็บมาเลี้ยงบ้างเหรอ"

"พี่นั่นแหละที่เก็บมาเลี้ยง!" เสี่ยวชีส่งเสียงฮึดฮัด

เสี่ยวลิ่วว่า "ก็ชื่อเธอไม่เหมือนคนอื่น ถ้าเธอไม่เหมือนเด็กเก็บมาเลี้ยงแล้วใครจะเหมือนล่ะ"

เสี่ยวชี "งั้นหนูไม่เปลี่ยนชื่อแล้ว หนูชื่อถังซูจิ้งนี่แหละ"

ผ่านไปไม่นาน เสี่ยวชีก็เริ่มบ่นพึมพำอีก "แต่ตัว 'จิ้ง' มันเขียนยากจริงๆ นี่นา!"

ไม่มีใครสนใจเธออีก

ทุกคนต่างตั้งหน้าตั้งตาเขียนชื่อของตัวเอง โดยเฉพาะพวกเด็กที่โตหน่อยยิ่งตั้งใจเป็นพิเศษ แต่ตัวอักษรที่เขียนออกมากลับโย้ไปเย้มา ดูไม่ได้เลยสักนิด

ทว่าถังเจี้ยนเฉิงไม่ได้หัวเราะเยาะพวกเธอ ซ้ำยังให้กำลังใจว่า "เขียนได้ดีแล้ว ฝึกอีกสองสามรอบก็ใช้ได้แล้วล่ะ"

เด็กๆ จึงอยู่บ้านคัดลายมือกันทั้งวันจริงๆ แม้กระทั่งเสี่ยวลิ่วที่ชอบความครึกครื้นที่สุด และเสี่ยวชีที่อยู่นิ่งไม่ได้ที่สุด ต่างก็อยู่บ้านคัดลายมือกันอย่างเงียบๆ ไม่ได้ออกไปไหนเลย

ตกบ่าย ถังซิงเต๋อก็มาหา

"เจี้ยนเฉิง อยู่บ้านไหม"

ถังซิงเต๋อตะโกนเรียกอยู่หน้าบ้าน

ถังเจี้ยนเฉิงรีบเดินออกไป "พี่ซิงเต๋อ รีบเข้ามานั่งข้างในก่อนครับ! ต้าเม่ย รินน้ำชาให้ลุงซิงเต๋อหน่อย"

ถังซิงเต๋อเดินตามถังเจี้ยนเฉิงเข้ามาในห้องโถง ต้าเม่ยก็นำน้ำชาร้อนมาส่งให้ ถังซิงเต๋อรับมาแล้วเอ่ยชมต้าเม่ยสักคำ จากนั้นก็พูดกับถังเจี้ยนเฉิงว่า "เจี้ยนเฉิง กระสุนดินดำที่ฉันสั่งไว้ในอำเภอมาถึงแล้ว พวกเราจะเข้าป่าไปล่าสัตว์กันอีกเมื่อไหร่ดีล่ะ"

ตั้งแต่ได้ผลตอบแทนจากคราวก่อน ถังซิงเต๋อก็เริ่มติดใจ ในช่วงหลายวันมานี้เขาแทบจะเฝ้ารอให้ได้กระสุนกลับมาเร็วๆ ทุกวัน

วันนี้เพิ่งได้รับข่าวว่าไปรับกระสุนในอำเภอได้แล้ว เขาก็ไม่อาจระงับความตื่นเต้นในใจไว้ได้ รีบตรงมาที่บ้านของถังเจี้ยนเฉิงทันที

"อีกเดี๋ยวก็จะปีใหม่แล้ว ผมไม่ได้กะจะเข้าป่าไปล่าสัตว์แล้วน่ะครับ"

ถังเจี้ยนเฉิงไม่มีความคิดที่จะเข้าป่าไปล่าสัตว์แล้วจริงๆ เขาแค่อยากอยู่บ้านเพื่อใช้เวลากับพวกลูกสาว คอยสอนหลักการใช้ชีวิตและเรื่องความปลอดภัยให้พวกเธอเป็นครั้งคราว จากนั้นก็ฉลองปีใหม่อย่างสงบสุขราบรื่น

รอให้พ้นปีใหม่และส่งลูกๆ ไปเรียนหนังสือแล้ว เขาค่อยวางแผนสิ่งที่จะทำในขั้นต่อไป

"ปีใหม่กับการล่าสัตว์ไม่ได้ขัดกันสักหน่อย พวกเราก็ระวังตัวหน่อย ล่าแถวๆ รอบนอกก็พอ ที่อันตรายก็ไม่ต้องไปก็สิ้นเรื่องแล้วไม่ใช่เหรอ" ถังซิงเต๋อจิบชาแล้วเกลี้ยกล่อม "อีกอย่าง ล่าสัตว์มาได้เพิ่มอีกหน่อยก่อนปีใหม่ ปีใหม่นี้จะได้อยู่ดีกินดีขึ้นไม่ใช่หรือไง"

"ฉันจำได้ว่าเมื่อก่อนตอนแกไปอวยพรปีใหม่ที่บ้านฟางฟาง ก็ถือไปแค่ข้าวสารกับแป้ง ปีนี้แกหาเงินได้แล้ว อย่างไรเสียก็ต้องหอบเนื้อไปสักหน่อยถึงจะดูสมน้ำสมเนื้อไม่ใช่เหรอ"

"แกเก่งเรื่องล่าหมูป่าขนาดนั้น นี่ไม่ใช่เนื้อที่มีอยู่พร้อมแล้วหรอกเหรอ"

ต้องยอมรับว่าถังซิงเต๋อเป็นคนช่างพูดโน้มน้าวใจ แค่ไม่กี่ประโยคก็ทำให้ถังเจี้ยนเฉิงเริ่มคล้อยตามแล้ว

บ้านของหลิวฟางฟางจนมาก จนกว่าบ้านของเขาเสียอีก หากสามารถนำเนื้อไปให้ได้ ย่อมเป็นเรื่องที่มีหน้ามีตาและแสดงถึงความกตัญญูได้อย่างดี

"เอาเถอะครับ งั้นพรุ่งนี้พวกเราลองเข้าป่าไปดูกันสักหน่อย"

เมื่อเห็นถังเจี้ยนเฉิงพยักหน้า ถังซิงเต๋อก็ดีใจยกใหญ่ "งั้นตกลง พรุ่งนี้เช้าตรู่ฉันจะมารับแกนะ"

จากนั้น ถังซิงเต๋อก็กะเผลกค้ำไม้เท้าเดินจากไป ด้วยความดีใจในอก ฝีเท้าจึงก้าวเดินได้เร็วกว่าปกติอย่างเห็นได้ชัด