ตอนที่ 77 เจ้าหนุ่มนั่นมีดีอะไร ถึงทำให้เหยาเหยาใส่ใจขนาดนี้

ถังเจี้ยนเฉิงไม่ได้สังเกตเห็นสีหน้าที่เปลี่ยนไปของเจี่ยงเหยา หรือต่อให้เห็นก็คงไม่ใส่ใจ เขาแค่พูดไปเรื่อยเปื่อยตามปาก ไม่ได้มีความคิดอื่นใดแอบแฝงทั้งสิ้น

เขาก้มหน้ามองเสี่ยวชีแล้วเอ่ยถามยิ้ม ๆ "เสี่ยวชี วันนี้อยู่ที่บ้านคุณน้าดื้อหรือเปล่า"

เสี่ยวชีส่ายหน้า "ไม่เลยค่ะ หนูดื้อที่ไหน เป็นเด็กดีมากเลย คุณยายยังทำของอร่อยให้กินตั้งเยอะ! หนูกินจนพุงกางเลยค่ะ!"

"คุณยาย?"

แววตาของถังเจี้ยนเฉิงฉายความประหลาดใจวูบหนึ่ง

เสี่ยวชีพยักหน้าหงึก ๆ "ใช่สิคะ คุณแม่ของคุณน้า หนูก็ต้องเรียกคุณยายไม่ใช่เหรอคะ"

ฟังดูมีเหตุผลเสียจนถังเจี้ยนเฉิงเถียงไม่ออก

"พวกคุณรอตรงนี้สักครู่นะคะ ฉันจะไปบอกคุณปู่สามก่อน แล้วพวกเราค่อยกลับตำบลซานชงด้วยกันค่ะ"

เจี่ยงเหยาเองก็คิดว่าตัวเองอาจจะคิดมากไป คนที่ตั้งชื่อโดยมีคำว่า 'เหยา' มีออกเกลื่อนกลาด ถังเจี้ยนเฉิงก็คงแค่บังเอิญเท่านั้น เธอจึงเอ่ยขึ้นเบา ๆ ก่อนจะก้าวเร็ว ๆ เข้าไปในห้องตรวจของเจี่ยงว่านเหอ

พอเดินเข้าไปก็เห็นถังซูเหยากำลังคัดแยกสมุนไพรอย่างตั้งอกตั้งใจอยู่จริง ๆ

ความเร็วในการคัดแยกของเธอรวดเร็วมาก ท่าทางการทำงานก็คล่องแคล่วว่องไว ไม่ว่าจะเป็นชิ้นใหญ่ชิ้นเล็ก จำพวกกิ่งใบ หรือจำพวกผล... ล้วนแยกออกจากกันอย่างชัดเจน สีหน้าท่าทางมีสมาธิและจริงจังยิ่ง

ส่วนเจี่ยงว่านเหอยืนอยู่ข้างตู้ยา เดี๋ยวก็หยิบยาหลายชนิดมากองรวมกัน เดี๋ยวก็ขมวดคิ้วครุ่นคิดอยู่นาน ทรงผมที่แต่เดิมหวีไว้อย่างเรียบร้อย ตอนนี้ก็ถูกเขาขยำจนยุ่งเหยิงไปหมด ทั้งตัวดูไม่มีราศีของยอดแพทย์ผู้ยิ่งใหญ่หลงเหลืออยู่แม้แต่น้อย แต่กลับเหมือนตาแก่ซอมซ่อคนหนึ่งเสียมากกว่า

"คุณปู่สามคะ หนูเตรียมจะพาพวกเขากลับตำบลซานชงแล้วค่ะ"

เจี่ยงเหยาเดินไปตรงหน้าเจี่ยงว่านเหอแล้วเอ่ยบอกเสียงเบา

"อืม ไปเถอะ" เจี่ยงว่านเหอโบกมือ

"แล้วเธอต้องอยู่ที่นี่ต่อไหมคะ" เจี่ยงเหยาชี้ไปทางเอ้อร์เม่ยถังซูเหยา

"เด็กคนนี้น่ะรึ"

เจี่ยงว่านเหองุนงงอยู่ครู่ใหญ่ถึงได้สติ "พาเด็กนั่นกลับไปด้วยเถอะ แล้วก็เอาสมุนไพรสิบกว่ากระสอบนั่นไปด้วยกันเลย สุดสัปดาห์หน้าค่อยเอามาส่งให้ฉันก็พอ"

"ได้ค่ะ"

เมื่อเห็นสมุนไพรที่บรรจุอยู่ในกระสอบป่านกองพะเนินเป็นภูเขา เจี่ยงเหยาถึงกับชะงักไปเล็กน้อย ทว่าก็ไม่ได้พูดอะไรมากความ

จากนั้นเธอจึงเดินออกจากห้องตรวจไปบอกกับผู้ดูแลของว่านเหอถัง

ผู้ดูแลรีบสั่งให้คนไปหารถบรรทุกมาหนึ่งคัน แล้วตามกลุ่มชายฉกรรจ์มาช่วยกันยกสมุนไพรทั้งหมดขึ้นรถ

เวลานี้เอง เจี่ยงเจิ้งเฟิงพ่อของเจี่ยงเหยาก็ค่อย ๆ เดินเข้ามา

เสี่ยวชีเป็นคนแรกที่มองเห็นเขา จึงรีบวิ่งเข้าไปหาอย่างร่าเริงพลางร้องเรียกเสียงดัง "คุณตา มาหาหนูเหรอคะ"

สีหน้าของเจี่ยงเจิ้งเฟิงพลันกระอักกระอ่วนขึ้นมาทันที

เขามีลูกชายสามคน ลูกสาวหนึ่งคน อีกทั้งยังรักลูกสาวมาก ย่อมรู้ดีว่าในอนาคตลูกของลูกสาวจะต้องเรียกตนเองว่าคุณตา ทว่าในตอนนี้ จู่ ๆ ก็ถูกเสี่ยวชีเรียกเช่นนี้ต่อหน้าผู้คน เขาก็ยังรู้สึกไม่ชินอยู่บ้าง หลังจากอึ้งไปครู่ใหญ่ จึงแย้มยิ้มพลางเอ่ยถามเบา ๆ "เสี่ยวชี พวกหนูมาทำอะไรกันที่นี่ล่ะ"

เสี่ยวชีตอบ "พวกพี่สาวของหนูมารักษาตัวที่นี่ค่ะ"

"รักษาตัวเหรอ"

เจี่ยงเจิ้งเฟิงจูงมือเสี่ยวชีพลางเดินพลางถาม "พวกพี่เขาเป็นอะไรกันล่ะ"

"โดนหมาแบดเจอร์ข่วนค่ะ"

พอเห็นพี่สาวหลายคนยืนอยู่ข้าง ๆ เสี่ยวชีจึงรีบชี้ไปที่พวกเธอ "คุณตาดูสิคะ ที่มือที่เท้าของพวกพี่สาวหนูมีแผลกันหมดเลย"

เจี่ยงเจิ้งเฟิงหันไปมอง เด็กหญิงหลายคนไม่พันผ้าพันแผลที่มือ ก็พันที่เท้า ไม่ก็ที่ศีรษะ แต่สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจกลับไม่ใช่อาการบาดเจ็บของพวกเธอ หากแต่เป็นตัวของพวกเธอเอง

เขาถามเสี่ยวชีด้วยความประหลาดใจ "เสี่ยวชี นี่พี่สาวของหนูหมดเลยเหรอ ที่บ้านหนูมีพี่น้องผู้หญิงกี่คนกันเนี่ย"

เสี่ยวชีพูดอย่างภาคภูมิใจ "ใช่แล้วค่ะคุณตา นี่พี่สาวหนูทั้งหมดเลย! พวกเรามีพี่น้องผู้หญิงรวมกันตั้งเก้าคนแน่ะ เก่งไหมล่ะคะ!"

"เก่งจริง ๆ"

เจี่ยงเจิ้งเฟิงพยักหน้า

นี่เก่งจริง ๆ!

คลอดลูกติดกันเก้าคนแถมเป็นลูกสาวทั้งหมด โอกาสเกิดเรื่องแบบนี้นับว่าน้อยมากจริง ๆ

อันที่จริง ตอนที่เสี่ยวชีอยู่ที่บ้านของเขา ก็เคยเล่าให้ฟังแล้วว่าตนเองมีพี่น้องแปดคน เพียงแต่ตอนนั้นเขาไม่ได้ใส่ใจนัก บัดนี้ได้เห็นกับตาตัวเองถึงรู้สึกอัศจรรย์ใจ

"พ่อคะ? พ่อมาได้ยังไงกันคะ"

ประจวบเหมาะกับที่เจี่ยงเหยาเดินออกมาพอดี

"สวัสดีครับคุณอา" ถังเจี้ยนเฉิงจูงมือน้อยของถังซูเหยาเดินตามหลังมาติด ๆ

"พ่อแวะมาดูปู่สามของลูกน่ะ แล้วนี่คือ..." เจี่ยงเจิ้งเฟิงมองไปยังถังเจี้ยนเฉิง

เจี่ยงเหยารีบแนะนำขึ้นมาทันที "นี่คือถังเจี้ยนเฉิงจากหมู่บ้านต้าผิง ตำบลซานชงค่ะ แล้วนี่ก็ลูกสาวของเขาทั้งหมด เขาพาลูกมารักษาโรคกับปู่สาม พอดีวันนี้หนูหยุดงาน เลยพาพวกเขามาด้วยค่ะ"

เจี่ยงเจิ้งเฟิงรู้ดีว่าลูกสาวของตนเป็นคนมีน้ำใจมาโดยตลอด ทว่าครั้งนี้ดูเหมือนจะใจดีเกินไปหน่อย แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าคนอื่น เขาจึงไม่ได้ซักไซ้อะไรมาก เพียงถามขึ้นว่า "พวกเธอกำลังจะกลับตำบลซานชงกันแล้วเหรอ"

"ใช่ค่ะ" เจี่ยงเหยาพยักหน้า

"ขนสมุนไพรไปเยอะขนาดนี้เลยเหรอ อาการป่วยของพวกแกหนักมากเลยรึไง"

เมื่อเห็นว่าด้านหลังรถจี๊ปยังมีรถบรรทุกจอดอยู่อีกคันหนึ่ง บนรถบรรทุกมีสมุนไพรอัดแน่นอยู่สิบกว่ากระสอบ เจี่ยงเจิ้งเฟิงก็อดกระตุกสายตาไม่ได้ นี่เป็นโรคอะไรกัน ถึงต้องใช้สมุนไพรมากมายขนาดนี้

เจี่ยงเหยาส่ายหน้าแล้วตอบว่า "ไม่ใช่ค่ะ ปู่สามรับศิษย์มาคนหนึ่ง แล้วให้เธอช่วยคัดแยกสมุนไพรไปพลาง ๆ ก่อน ทั้งหมดนี้คือให้เธอนำกลับไปคัดแยกค่ะ"

"ลูกว่าอะไรนะ!"

เจี่ยงเจิ้งเฟิงได้ยินเช่นนั้นก็ตกใจยกใหญ่ "ปู่สามของลูกรับศิษย์เนี่ยนะ"

"ใช่ค่ะ หนูก็ตกใจเหมือนกัน แต่ว่าเรื่องนี้ยังไม่ได้เปิดเผยกับใคร คาดว่าปู่สามก็คงแค่มีความตั้งใจไว้ก่อนเฉย ๆ ค่ะ"

เจี่ยงเหยาพูดพลางเตรียมจะแนะนำถังซูเหยาให้เจี่ยงเจิ้งเฟิงรู้จัก

ทว่าเจี่ยงเจิ้งเฟิงไม่ได้รอฟังคำพูดของเธอต่อ เพียงพูดสำทับสั้น ๆ อย่างรีบร้อนว่า "เดินทางระวังด้วยล่ะ" แล้วก็สาวเท้าเร็วรี่เดินเข้าไปในห้องตรวจของเจี่ยงว่านเหอทันที

ส่วนพวกเจี่ยงเหยาก็พากันขึ้นรถ แล้วเดินทางกลับตำบลซานชง

ภายในห้องตรวจของเจี่ยงว่านเหอ

หลังจากเจี่ยงเจิ้งเฟิงได้ฟังเรื่องราวจากปากของเจี่ยงว่านเหอ เขาก็ไม่รู้จะหาคำไหนมาบรรยายความรู้สึกของตัวเองในเวลานี้ได้เลย

ลูกสาวของเขาไม่เพียงขับรถพาพ่อลูกถังเจี้ยนเฉิงมาด้วยตนเองเท่านั้น แต่ยังขอร้องให้เจี่ยงว่านเหอยกเว้นค่ารักษาพยาบาลสามหมื่นหยวนให้อีกด้วย!

นั่นมันเงินตั้งสามหมื่นหยวนเชียวนะ!

ที่สำคัญยิ่งกว่านั้นคือ สิ่งที่ลูกสาวเขายอมแลกไปคือความสุขตลอดครึ่งชีวิตที่เหลือ!

ตระกูลเฉียนมีเงินและมีอำนาจมากกว่าตระกูลเจี่ยงของพวกเขาอยู่บ้างก็จริง ทว่าเขาไม่ใช่พวกประจบสอพลอผู้มีอำนาจ เขายอมให้ลูกสาวแต่งงานกับคนยากจนที่เธอรัก ดีกว่าจะเห็นลูกสาวต้องค้อมหัวก้มหน้าแต่งเข้าตระกูลใหญ่

"ไอ้หมอนั่นมีอะไรดี ถึงทำให้เหยาเหยาต้องทุ่มเทขนาดนี้" เจี่ยงเจิ้งเฟิงไม่อาจเข้าใจได้เลย

เจี่ยงว่านเหอเอ่ยขึ้นว่า "เท่าที่อาสังเกตดู เสี่ยวเหยาไม่ได้ทำแบบนี้เพราะถังเจี้ยนเฉิงหรอก แต่เป็นเพราะลูกสาวไม่กี่คนของเขาต่างหาก อาพินิจดูอย่างถี่ถ้วนแล้ว ลูกสาวของเขากลุ่มนั้นล้วนไม่ธรรมดา โตขึ้นในภายภาคหน้าจะต้องประสบความสำเร็จอย่างงดงามแน่นอน"

ได้ยินคำนี้ เงาร่างของเสี่ยวชีก็ผุดขึ้นมาในห้วงความคิดของเจี่ยงเจิ้งเฟิงทันที

เด็กหญิงตัวน้อยคนนั้นอายุเพิ่งจะสี่ขวบกว่า แต่กลับฉะฉานเจรจา ช่างรู้ความและเชื่อฟัง ทั้งยังมีน้ำใจเปิดเผย แตกต่างจากเด็กในวัยเดียวกันอย่างสิ้นเชิง!

"อาสาม คุณอาคิดจะรับลูกสาวของถังเจี้ยนเฉิงเป็นศิษย์จริง ๆ หรือครับ" เจี่ยงเจิ้งเฟิงถามอีกครั้ง

"มีใจคิดอยู่เหมือนกัน"

เจี่ยงว่านเหอพยักหน้า "แต่ว่า ก็ยังต้องดูการกระทำของเธอต่อไปหลังจากนี้อยู่ดี เพราะอย่างไรตอนนี้เธอก็เพิ่งจะอายุสิบเอ็ดปี อีกทั้งยังไม่รู้หนังสือ อย่างน้อยก็ต้องรอให้โตจนอายุสิบหกปีเสียก่อน ตอนนี้เห็นว่าถูกใจ อีกไม่กี่ปีข้างหน้าอาจจะเปลี่ยนไปก็ได้ เรื่องราวบนโลกนี้ผันแปรไม่แน่นอน ใครจะไปบอกได้ชัดเจนเล่า"

เจี่ยงเจิ้งเฟิงรู้ว่าคุณอาสามคงหวนนึกถึงเรื่องราวในปีก่อน ๆ ขึ้นมาอีกแน่ จึงอดเอ่ยปลอบใจไม่ได้ "อาสาม ทุกอย่างจะค่อย ๆ ดีขึ้นเองครับ! ตอนนี้ลุงใหญ่ก็ได้รับความสำคัญ เพิ่งได้กลับเข้าทำงาน แล้วยังถูกโยกย้ายจากระดับมณฑลเข้าสู่เมืองหลวงแล้วไม่ใช่หรือครับ"

"เฮ้อ หวังว่าเขาจะยืนหยัดได้อย่างมั่นคงนะ"

เจี่ยงว่านเหอถอนหายใจออกมา "จริงสิ ถ้าไอ้หนูตระกูลเฉียนมาที่อำเภอชุ่นเป่ยเมื่อไหร่ อย่าลืมบอกให้เขาแวะมาหาอาที่นี่ก่อนนะ"

เจี่ยงเจิ้งเฟิงไม่เข้าใจว่าทำไมเจี่ยงว่านเหอถึงอยากเจอหน้าเจ้าหนุ่มตระกูลเฉียนก่อน แต่เขาก็ฉลาดพอที่จะไม่ซักไซ้ไล่เลียง เพียงพยักหน้ารับ "ครับ ผมทราบแล้ว"