ตอนที่ 76 ใครจะปราบครูตู้ได้

"หนูถอดกางเกงพวกเขา แล้วพวกเขาไม่ถอดกางเกงหนูเหรอ?" เจี่ยงเหยาถาม

เสี่ยวชีตอบ "ถอดสิคะ!"

เจี่ยงเหยาตกใจ "อ้าว? แล้วหนูไม่กลัวเหรอ?"

เสี่ยวชีทำหน้างง "หนูจะกลัวอะไรล่ะคะ? หนูไม่มีจู๋สักหน่อย!"

พรวด!

เจี่ยงเจิ้งเฟิงที่กำลังดื่มน้ำอยู่ พอได้ยินประโยคนี้เข้าก็พ่นน้ำพรวดออกมาทันที ตัวอักษรพู่กันที่เพิ่งเขียนเสร็จเสียหายไปหมดทั้งแผ่น

เจี่ยงเหยากับตู้อวิ๋นเองก็โดนคำพูดของเสี่ยวชีฟาดเปรี้ยงจนอึ้งตะลึงตาค้างไปเหมือนกัน

"เสี่ยวชี หนูเป็นเด็กผู้หญิง จะให้คนอื่นมาถอดกางเกงต่อหน้าธารกำนัลได้ยังไง? น่าอายจะตายไป พ่อแม่หนูไม่ได้สอนเหรอจ๊ะ? เป็นเด็กผู้หญิงต้องสำรวมหน่อย รู้จักรักนวลสงวนตัวหน่อย..."

พอตู้อวิ๋นได้สติกลับมา ก็อดไม่ได้ที่จะเริ่มสั่งสอนตามความเคยชิน

น้ำเสียงแฝงแววตำหนิติเตียนอย่างชัดเจน

เจี่ยงเหยาเหลือบมองตู้อวิ๋นทีหนึ่งแล้วพูดขึ้น "ครูตู้คะ เสี่ยวชีเพิ่งจะราว ๆ ห้าขวบเอง แกจะไปรู้เรื่องอะไรมาก? อีกอย่าง แกก็แค่ปกป้องสิทธิ์ของตัวเอง มันน่าอายตรงไหนกันคะ?"

ตู้อวิ๋น "เป็นเด็กผู้หญิงทำแบบนี้มันก็ไม่ถูกอยู่ดี"

เจี่ยงเหยา "แม่นี่มีความคิดชายเป็นใหญ่แบบเดิม ๆ เป๊ะเลย ทำไมเด็กผู้ชายโดนถอดกางเกงต่อหน้าคนอื่นถึงถูก แล้วเด็กผู้หญิงถึงผิดล่ะคะ? ทำไมเด็กผู้หญิงต้องสำรวมรักนวลสงวนตัว แล้วเด็กผู้ชายไม่ต้องล่ะ?"

ตู้อวิ๋นโมโหขึ้นมา "เจี่ยงเหยา แกกลับมาทีไรเป็นต้องยั่วโมโหฉันทุกทีเลยใช่ไหม? ฉันหมายความว่าอย่างนั้นที่ไหน! ฉันแค่บอกว่าเด็กผู้หญิงต้องรักเกียรติรักศักดิ์ศรี! ต้องรักตัวเอง! เหล่าเจี่ยง คุณว่าที่ฉันพูดมันถูกไหม?"

เจี่ยงเจิ้งเฟิงไม่กล้าสอดปาก ได้แต่ก้มหน้าแกล้งทำเป็นเสียดายงานเขียนพู่กันของตน "เฮ้อ อุตส่าห์ลงแรงเขียนอยู่ทั้งเช้า กลับพังไปแบบนี้ น่าเสียดายจริง ๆ!"

"เหล่าเจี่ยง คุณอย่ามาแกล้งทำเป็นไม่ได้ยินนะ มาพูดตัดสินให้เป็นธรรมเดี๋ยวนี้เลย"

ตู้อวิ๋นไม่ยอมปล่อยเจี่ยงเจิ้งเฟิงไปง่าย ๆ

แต่เจี่ยงเหยาขี้เกียจจะเถียงกับแม่ต่อแล้ว จึงจูงเสี่ยวชีเข้าไปในห้อง หาตุ๊กตาผ้ามาให้เล่น หาขนมลูกอมมาให้กิน

ในห้องรับแขก ตู้อวิ๋นยังคงบ่นกระปอดกระแปดไม่เลิก เจี่ยงเจิ้งเฟิงรีบพูดปลอบประโลมไปสองสามประโยค ตู้อวิ๋นถึงยอมเข้าครัวไปทำกับข้าว

พอกับข้าวทำเสร็จแล้ว เจี่ยงเจิ้งเฟิงก็ตะโกนเรียกเจี่ยงเหยา เจี่ยงเหยาจึงพาเสี่ยวชีมาที่โต๊ะอาหาร

พอเห็นของอร่อยเต็มโต๊ะ เสี่ยวชีก็รีบประจบเอาใจทันที "คุณยายเก่งจังเลย ทำของอร่อยตั้งเยอะแยะ หอมจังเลยค่ะ!"

ตู้อวิ๋นยังคงนั่งหน้าบึ้งอารมณ์ค้างอยู่ จึงไม่ได้สนใจเสี่ยวชี

เสี่ยวชีไม่ถือสาอะไร ก้มหน้าก้มตากินคำโตอย่างเอร็ดอร่อย

แม้ช่วงนี้ฐานะทางบ้านจะดีขึ้นแล้ว แต่คนในบ้านก็เยอะ มีของอร่อยอะไรก็กินตามใจชอบไม่ได้ ต้องแบ่งกันกิน ทว่าตอนนี้มีกันแค่สี่คน แถมเด็กก็มีแค่เธอคนเดียว ไม่มีใครแย่งกับเธอเลยสักนิด

"กินช้า ๆ หน่อยไม่ได้รึไง? ไม่มีกิริยาท่าทางของเด็กผู้หญิงเอาเสียเลย!"

ตู้อวิ๋นเอ่ยตำหนิด้วยความรำคาญใจ

เสี่ยวชียิ้มแฉ่ง "คุณยายทำอร่อยเกินไปนี่คะ หนูอดใจไม่ไหวนี่นา"

คำพูดหวานหู ใครบ้างจะไม่อยากฟัง?

แม้แต่ครูตู้ผู้เคร่งขรึมไม่ค่อยยิ้มแย้ม ในตอนนี้มุมปากก็ยังอดไม่ได้ที่จะผุดรอยยิ้มพึงพอใจออกมาบาง ๆ

เจี่ยงเจิ้งเฟิงกลับรู้สึกประหลาดใจ เด็กผู้หญิงคนนี้ช่างน่าทึ่งจริง ๆ ถ้าเติบโตไปในทิศทางนี้ต่อไป วันข้างหน้าต้องไม่ธรรมดาแน่!

"คุณยาย อันนี้คืออะไรเหรอคะ อร่อยจังเลย!"

"นี่คือหมูนึ่งแป้งข้าวเจ้า"

"คุณยาย แล้วอันนี้คืออะไรคะ ทำไมอร่อยขนาดนี้ล่ะคะ?"

"นี่มะเขือยาวตากแห้ง"

"คุณยาย แล้วนี่อะไรอีกคะ หอมจัง!"

"นี่หมึกเส้น"

"คุณยาย..."

ตอนแรกตู้อวิ๋นยังตอบอย่างอดทนอยู่บ้าง แต่พอเห็นเสี่ยวชีถามไม่หยุดไม่หย่อน เธอก็อดไม่ได้ที่จะเริ่มสั่งสอนอีก "เสี่ยวชีเอ๊ย กินข้าวก็กินไปสิ จะพูดอะไรเยอะแยะขนาดนั้น? เป็นเด็กผู้หญิงต้องพูดให้น้อย! ต้องสำรวม! ต้องเรียบร้อย! มานั่งพล่ามน้ำลายแตกฟองอยู่หน้าโต๊ะอาหารแบบนี้ มันน่าดูที่ไหนกัน?"

"อ๋อ"

แม้เสี่ยวชีจะไม่เข้าใจว่าตู้อวิ๋นพูดอะไรบ้าง แต่ก็ดูออกทางสีหน้าว่าอีกฝ่ายกำลังโกรธ จึงรีบหุบปากเงียบกริบ ก้มหน้ากินข้าวอย่างว่าง่าย

แต่เดิมเธอเป็นเด็กรักสนุกซุกซน ผ่านไปไม่ทันถึงนาที ก็แอบขยับเข้าไปใกล้เจี่ยงเจิ้งเฟิงแล้วกระซิบถาม "คุณตาคะ ที่คุณยายบอกว่าคว่าคว่าฉีถังน่ะ มันคือลูกอมอะไรเหรอคะ? หวานไหม?"

เจี่ยงเจิ้งเฟิงชะงักไปครู่หนึ่ง ถึงเข้าใจความหมายของเสี่ยวชี จึงอดไม่ได้ที่จะหัวเราะร่า "ฮ่าๆๆ หวานจ้ะ หวานมากเลยล่ะ!"

ตู้อวิ๋นได้ยินคำถามของเสี่ยวชีเช่นกัน สีหน้าพลันมืดครึ้มลงทันควัน

ที่แท้ที่ฉันพร่ำพูดไปตั้งมากมายเมื่อกี้ ก็สีซอให้ควายฟังทั้งนั้นน่ะสิ?

เจี่ยงเหยาเองก็กลั้นขำไม่อยู่

ในใจพลางคิดว่า วันหน้าหากกลับมาอีก จะต้องพาเสี่ยวชีมาด้วยให้ได้ ไม่อย่างนั้นใครจะไปปราบครูตู้ลง?

พอกินข้าวเสร็จ อยู่ที่บ้านต่ออีกสักพัก เจี่ยงเหยาก็พาเสี่ยวชีเตรียมตัวไปรับพวกถังเจี้ยนเฉิงที่ว่านเหอถังเพื่อกลับตำบลซานชง

เจี่ยงเจิ้งเฟิงจึงเอ่ยถามขึ้นว่า "เหยาเหยา เรื่องที่พ่อคุยกับลูกคราวก่อน ลูกคิดดูเป็นยังไงบ้างแล้วล่ะ?"

เจี่ยงเหยาบอกว่า "หนูรับปากปู่สามแล้วค่ะ สัปดาห์หน้าหนูกลับมา พ่อก็นัดเขามาเถอะค่ะ"

พูดจบ เจี่ยงเหยาก็พาเสี่ยวชีเดินจากไป

"นี่ลูกคิดได้แล้วเหรอ?"

ตู้อวิ๋นถามด้วยความประหลาดใจอยู่บ้าง

เจี่ยงเจิ้งเฟิงเองก็แปลกใจมากเช่นกัน เมื่อก่อนพูดกับเจี่ยงเหยาตั้งหลายครั้ง ให้เธอนัดเจอกับไอ้หนุ่มตระกูลเฉียนสักหน เธอก็ดึงดันไม่ยอมท่าเดียว ครั้งนี้กลับตอบรับอย่างง่ายดายปานนี้เชียวหรือ?

ไม่สิ เมื่อกี้ลูกพูดถึงปู่สาม...

หรือว่าอาสามจะกดดันลูก?

เจี่ยงเจิ้งเฟิงรู้สึกว่าจำเป็นต้องไปสืบเรื่องนี้ให้กระจ่าง จึงเปลี่ยนเสื้อผ้า จัดแจงเครื่องแต่งกายและบุคลิกให้เรียบร้อย หยิบภาพอักษรพู่กันที่ตนเองเขียนขึ้นมาภาพหนึ่ง แล้วก้าวออกจากบ้านไป

ตู้อวิ๋นตามมาถาม "คุณจะไปไหนน่ะ?"

"ว่านเหอถัง"

"ไปหาตาเฒ่าหัวรั้นคนนั้นอีกแล้วเหรอ?" ตู้อวิ๋นเบะปาก จากนั้นก็เริ่มวางแผนเรื่องการนัดพบในสัปดาห์หน้า

สำหรับไอ้หนุ่มตระกูลเฉียนคนนั้น เธอมองอย่างไรก็ถูกชะตา ในใจของเธอ มีเพียงคนหนุ่มรุ่นใหม่ที่มีความสามารถอย่างเจ้าหนุ่มตระกูลเฉียนเท่านั้น ถึงจะคู่ควรกับลูกสาวของตน!

พอมาถึงว่านเหอถัง เจี่ยงเหยาได้ยินว่าปู่สามจะรับเอ้อร์เม่ยเป็นลูกศิษย์ ทั้งร่างก็ตกตะลึงจนแข็งค้างราวกับรูปปั้นดินเผาแกะสลักไม้ ผ่านไปพักใหญ่ถึงได้สติกลับมา

ปู่สามเป็นคนที่เข้มงวดและช่างเลือกขนาดนั้น ถึงกับยอมรับลูกศิษย์เชียวหรือ?

แถมยังรับเด็กหญิงชนบทที่อายุเพิ่งจะสิบเอ็ดขวบกว่าๆ คนหนึ่งเนี่ยนะ?

"เอ้อร์เม่ยไปเข้าตาปู่สามของฉันได้ยังไงคะเนี่ย?" เจี่ยงเหยาสงสัยใคร่รู้จนทนไม่ไหว จึงเอ่ยถามขึ้นมา

ถังเจี้ยนเฉิงยิ้มอย่างภาคภูมิใจ "เพราะเอ้อร์เม่ยช่วยแกคัดแยกสมุนไพรที่ปนกันอยู่ออกมาได้น่ะครับ"

ได้ยินเช่นนั้น เจี่ยงเหยาก็เข้าใจกระจ่างในทันที

ปู่สามต้องค้นคว้าเทียบยาและศึกษาสัดส่วนของตัวยาทุกวัน มักจะนำตัวยาจำนวนมากมาผสมปนเปกัน วันสองวันอาจยังไม่รู้สึกว่าสิ้นเปลืองเท่าไร แต่นานวันเข้า ความสิ้นเปลืองนั้นก็นับว่าน่าตกใจทีเดียว

อีกทั้งเอ้อร์เม่ยยังสามารถแยกแยะตัวยาที่ปะปนกันออกได้ หากในอนาคตได้รับการเคี่ยวกรำสั่งสอนเป็นอย่างดี ย่อมต้องกลายเป็นหมอผู้มีชื่อเสียงแห่งยุคได้อย่างแน่นอน

ปู่สามอายุมากแล้ว ตามหาผู้สืบทอดวิชามาโดยตลอด

คนในบ้านไม่มีใครอยากเรียนกับแก เพราะแกเข้ากับคนยากเกินไป ส่วนคนนอก แกก็มองไม่เข้าตา

นึกไม่ถึงว่า วันนี้กลับมีเอ้อร์เม่ยโผล่มาคนหนึ่ง

"จริงสิ เมื่อกี้ผมเพิ่งตั้งชื่อจริงให้ลูกสาวทั้งเก้าคนของผมไป ตอนนี้เอ้อร์เม่ยชื่อถังซูเหยา ซูที่แปลว่าหนังสือ ส่วนเหยาก็เหยาตัวเดียวกับในชื่อของคุณนั่นแหละครับ" ถังเจี้ยนเฉิงเอ่ยขึ้นลอยๆ

เจี่ยงเหยาได้ยินดังนั้น ใบหน้ากลับเห่อแดงขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย