ตอนที่ 75 ตั้งชื่อ

"ถังซูเหยา?"

เอ้อร์เม่ยท่องพึมพำกับตัวเองอยู่สองสามรอบ ก่อนจะพูดอย่างดีใจ "พ่อคะ หนูชอบชื่อนี้จัง"

"พ่อ หนูอยากได้ชื่อจริงบ้าง!" เสี่ยวลิ่วร้องขึ้นมาทันที

"หนูก็เอา!" เสี่ยวปารีบตามมาติด ๆ

ไม่ว่าจะมีเรื่องดีอะไร เสี่ยวลิ่วต้องร่วมวงด้วยเสมอ จากนั้นก็จะเป็นคิวของเสี่ยวปา

แม้เสี่ยวปาจะไม่ค่อยเข้าใจนัก แต่ขอแค่เสี่ยวลิ่วพูดขึ้นมา เธอก็จะพูดตามอย่างแน่นอน ไม่สนหรอกว่าเป็นอะไร ขอตามไว้ก่อน

ลูกสาวคนอื่น ๆ แม้ไม่ได้เอ่ยปาก แต่แววตากลับเปี่ยมไปด้วยความคาดหวัง

"ได้ งั้นพ่อตั้งชื่อให้พวกแกทุกคนเลยแล้วกัน"

ถังเจี้ยนเฉิงยิ้ม จากนั้นชี้ไปที่ต้าเม่ย "ต้าเม่ย นิสัยลูกค่อนข้างสงบเสงี่ยมอ่อนหวาน พ่อตั้งชื่อให้ลูกว่า ถังซูหว่าน เป็นไง?"

"ถังซูหว่านเหรอคะ? เพราะจัง!" ต้าเม่ยพอใจมาก

จากนั้น ถังเจี้ยนเฉิงก็ชี้ไปที่ซานเม่ย "ซานเม่ย ปกติชอบคิดวิเคราะห์ มีสติปัญญาเฉลียวฉลาด งั้นชื่อ 'ถังซูฮุ่ย' นะ"

"ค่ะ หนูชอบ!"

ซานเม่ยเองก็พอใจมากเช่นกัน

"ซื่อเม่ย รักสวยรักงาม ฝีมือประณีตคล่องแคล่ว อ่อนช้อยงดงามดั่งกุลสตรี งั้นชื่อ 'ถังซูเจฺวียน'"

"อู่เม่ย สุขุมเยือกเย็น มีสง่าราศีของวีรชนไม่น้อย งั้นชื่อ 'ถังซูอิง'"

"เสี่ยวลิ่ว ชอบความคึกคักครึกครื้น ชอบให้ชีวิตมีคลื่นลมสีสัน งั้นชื่อ 'ถังซูหลาน'"

"เสี่ยวชี ซุกซนรักสนุกแถมยังชอบอวด พ่ออยากให้แกสงบนิ่งขึ้นอีกนิด หนักแน่นขึ้นอีกหน่อย เลยตั้งชื่อให้ว่า 'ถังซูจิ้ง'"

"เสี่ยวปา ตัวแค่นี้แต่รู้จักโอนอ่อนผ่อนปรน อุปนิสัยบริสุทธิ์ผุดผ่อง จึงตั้งชื่อว่า 'ถังซูเจี๋ย'"

"เสี่ยวจิ่ว เพิ่งคลอดได้ไม่นาน ดั่งดอกบัวขาวที่เพิ่งผลิบาน ตั้งชื่อว่า 'ถังซูเหลียน'"

"พวกแกคิดว่ายังไงกันบ้าง?"

ลูกสาวหลายคนหันมองหน้ากัน แล้วประสานเสียงพร้อมเพรียง "เพราะมากค่ะ!"

เจี่ยงว่านเหอมองถังเจี้ยนเฉิงอยู่หลายรอบ เจ้าหมอนี่ดูภายนอกก็แค่บ้านนอกคอกนา ไม่นึกเลยว่าจะตั้งชื่อได้ไพเราะขนาดนี้

"เอาละ ซูเหยา เธออยู่ช่วยฉันคัดแยกสมุนไพร ส่วนถังเจี้ยนเฉิง แกไปรับยา คนอื่น ๆ ออกไปรอข้างนอกให้หมด วันนี้ฉันตรวจคนไข้เสร็จแล้ว จะเริ่มค้นคว้าเทียบยาของฉันแล้ว"

เจี่ยงว่านเหอเริ่มไล่คน

เอ้อร์เม่ยชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าหมอเจี่ยงกำลังเรียกตน จึงรีบไปยืนอยู่ข้าง ๆ มองตามถังเจี้ยนเฉิงและคนอื่น ๆ เดินออกจากห้องตรวจตาปริบ ๆ

"เอ้อร์เม่ย ตอนนี้ลูกมีชื่อจริงแล้วนะ ต้องเชื่อมั่นในตัวเอง ลูกทำได้แน่นอน!"

ก่อนจะออกไป ถังเจี้ยนเฉิงเอ่ยให้กำลังใจประโยคหนึ่ง

ต้าเม่ยก็พูดขึ้นด้วยว่า "เอ้อร์เม่ย เธอทำได้แน่!"

ซานเม่ยกล่าวเช่นกัน "พี่รอง หนูกล้าพูดเลย คัดแยกสมุนไพรไม่ยากหรอก ดูให้เยอะ เรียนรู้ให้มาก คิดให้ดีก็พอแล้ว"

ซื่อเม่ยบอกว่า "พี่รอง พี่ต้องคัดแยกสมุนไพรออกมาได้สวยงามเรียบร้อยแน่นอน"

อู่เม่ย "พี่รอง สู้ ๆ นะ!"

เสี่ยวลิ่วกับเสี่ยวปาไม่ได้พูดอะไร ยังคงจมอยู่กับการถกเถียงเรื่องชื่อของตัวเอง

เสี่ยวลิ่ว "ฉันว่าชื่อฉันเพราะที่สุด ถังซูหลาน ซูหลาน เพราะจริง ๆ!"

เสี่ยวปา "ของหนู เพราะ!"

เสี่ยวลิ่ว "ชื่อเธอชื่ออะไรล่ะ?"

เสี่ยวปาเอียงคอคิดอยู่นาน สุดท้ายก็วิ่งไปหาถังเจี้ยนเฉิง "พ่อคะ ชื่อหนู หนูจำไม่ได้แล้ว"

ถังเจี้ยนเฉิง "ลูกชื่อถังซูเจี๋ย จำไว้นะ ซูเจี๋ย"

เสี่ยวปา "อื้อ หนูจำได้แล้วค่ะ"

ถังเจี้ยนเฉิงไปรับยา ต้าเม่ยพาน้องสาวทั้งหลายรออยู่หน้าห้องตรวจ ขณะนี้หน้าห้องตรวจของหมอเจี่ยงไม่มีคนไข้แม้แต่คนเดียวแล้ว ส่วนในโถงใหญ่ หน้าห้องตรวจของหมอทั้งห้าคนนั้นกลับยังมีคนเข้าคิวรออยู่อีกไม่น้อย

ในเวลาเดียวกัน เสี่ยวชีได้ตามเจี่ยงเหยามาถึงบ้านของเจี่ยงเหยา

บ้านของเจี่ยงเหยาอยู่ในตึกพักอาศัยของครอบครัวข้าราชการประจำอำเภอ ตัวบ้านไม่ใหญ่นัก มีสองห้องนอน หนึ่งห้องนั่งเล่น หนึ่งห้องครัว หนึ่งห้องน้ำ พื้นที่เจ็ดสิบกว่าตารางเมตร แต่ภายในห้องจัดเก็บอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย วางหนังสือไว้มากมาย บนฝาผนังแขวนภาพวาดพู่กันจีนและอักษรวิจิตรไว้หลายชิ้น อบอวลไปด้วยบรรยากาศของตระกูลปัญญาชนอย่างยิ่ง

ทว่า พ่อแม่ของเจี่ยงเหยาต่างก็เป็นคนประเภทเคร่งขรึมไม่ค่อยยิ้มแย้ม

"แม่คะ พ่อคะ หนูกลับมาแล้วค่ะ"

"เสี่ยวชี นี่แม่พี่ นั่นพ่อพี่นะ"

เจี่ยงเหยาชี้พ่อกับแม่เพื่อแนะนำให้เสี่ยวชีรู้จัก

เมื่อเห็นเจี่ยงเหยาพาเด็กผู้หญิงวัยสี่ห้าขวบกลับมาด้วย ทั้งสองคนต่างก็ประหลาดใจไปตาม ๆ กัน

"เหยาเหยา เด็กคนนี้คือใครกัน?"

'ตู้อวิ๋น' แม่ของเจี่ยงเหยามองไปทางเสี่ยวชี แม้ในใจจะประหลาดใจ แต่บนใบหน้ากลับยังคงเรียบเฉยไร้อารมณ์

"สวัสดีค่ะคุณย่า หนูชื่อเสี่ยวชีค่ะ!"

ทว่าเสี่ยวชีกลับกระตือรือร้นอย่างยิ่ง จู่ ๆ ก็ขมวดคิ้วมุ่น "ไม่ถูกสิ หนูไม่ควรเรียกคุณว่าคุณย่า"

ได้ยินคำนี้ ผู้ใหญ่ทั้งสามคนต่างก็มองเสี่ยวชีด้วยความแปลกใจ

เสี่ยวชีเอียงคอกล่าว "คุณยายเป็นแม่ของน้าเจี่ยง แล้วน้าเจี่ยงเป็นผู้หญิง เพราะฉะนั้น หนูต้องเรียกคุณยายว่าคุณยายสิคะ! ถ้าเป็นแม่ของคุณอาผู้ชาย ถึงจะค่อยเรียกว่าคุณย่า!"

"งั้นคุณตาก็ต้องเป็นคุณตา!"

เสี่ยวชีหันไปร้องทักพ่อของเจี่ยงเหยาต่อทันที "คุณตา สวัสดีค่ะ!"

'เจี่ยงเจิ้งเฟิง' พ่อของเจี่ยงเหยากำลังจรดพู่กันเขียนอักษรอยู่ที่โต๊ะหนังสือตรงระเบียง นี่คืองานอดิเรกโปรดของเขา พอได้ยินเสี่ยวชีร้องเรียก จึงรีบขานรับ "สวัสดีจ้ะ หนูน้อย"

เสี่ยวชีวิ่งไปหน้าโต๊ะ มองดูตัวอักษรของเจี่ยงเจิ้งเฟิงแล้วถามว่า "คุณตา กำลังวาดรูปอยู่เหรอคะ?"

เจี่ยงเจิ้งเฟิงกล่าว "ตากำลังเขียนตัวหนังสืออยู่น่ะ"

เสี่ยวชีกล่าว "คุณตา ตัวหนังสือที่คุณตาเขียนสวยจังเลยค่ะ สวยเหมือนรูปวาดเลย!"

คำพูดนี้หากออกจากปากผู้ใหญ่ เจี่ยงเจิ้งเฟิงต้องโมโหเป็นแน่แท้ เพราะนี่คือการเหน็บแนมว่าเขาเขียนอักษรไม่เป็น ได้แต่วาดตัวอักษรขึ้นมา และสิ่งที่ศาสตร์การเขียนพู่กันจีนถือสาที่สุดก็คือตัวอักษรที่เขียนออกมาเต็มไปด้วยกลิ่นอายของช่างวาดภาพ!

แต่ในยามนี้ คำพูดนี้กลับหลุดมาจากปากเด็กหญิงตัวน้อยวัยห้าขวบ แม้แต่เจี่ยงเจิ้งเฟิงที่เคร่งขรึมไม่ค่อยยิ้มแย้มก็ยังอดแย้มยิ้มไม่ได้ "หนูอ่านหนังสือออกด้วยรึ?"

"ไม่ออกค่ะ"

เสี่ยวชีตอบอย่างฉะฉาน "แต่หนูฟังวิทยุบ่อย ๆ ในวิทยุมักจะบอกว่า 'หน้าตางดงามราวกับคนในภาพวาด' 'สวยเหมือนภาพวาด' 'งามดั่งภาพวาด' 'ท่องเที่ยวในภาพวาด' อะไรพวกนี้ หนูเลยรู้ว่ารูปวาดเป็นของที่สวยและดูดีมาก ๆ ค่ะ"

เจี่ยงเจิ้งเฟิงประหลาดใจแล้ว

เด็กหญิงตัวเล็กขนาดนี้ ฟังวิทยุรู้เรื่องก็นับว่าเก่งมากแล้ว คาดไม่ถึงว่าจะจำได้ อีกทั้งตอนนี้ยังสามารถนำมาประยุกต์ใช้อย่างลื่นไหลได้อีกด้วย

นี่คงไม่ใช่เด็กอัจฉริยะหรอกนะ?

เจี่ยงเจิ้งเฟิงถาม "หนูน้อย หนูชื่ออะไร พ่อแม่หนูคือใครกัน?"

เสี่ยวชี "หนูชื่อเสี่ยวชี พ่อหนูชื่อถังเจี้ยนเฉิง แม่หนูชื่อหลิวฟางฟาง หนูมีพี่สาวหกคน น้องสาวสองคน ในหมู่บ้านพวกเรา ทุกคนดูถูกบ้านหนู บอกว่าพ่อแม่หนูไม่มีปัญญาคลอดลูกชาย คลอดออกมามีแต่ตัวล้างผลาญ เพราะงั้นพวกเด็กผู้ชายในหมู่บ้านถึงชอบรังแกพวกพี่สาวกับน้องสาวของหนู แต่ว่า พวกเขาไม่กล้ารังแกหนูหรอกค่ะ"

"ทำไมล่ะ?"

ทั้งเจี่ยงเจิ้งเฟิง ตู้อวิ๋น และเจี่ยงเหยาต่างถูกกระตุ้นความอยากรู้ขึ้นมา

พวกเขารู้ดีแก่ใจ ในยุคสมัยนี้ อย่าว่าแต่ชนบทเลย แม้แต่ในเมืองก็มีค่านิยมรักลูกชายดูแคลนลูกสาวอย่างรุนแรงเช่นกัน

"เพราะพวกเขาสู้หนูไม่ได้ มีแต่โดนหนูรังแกฝ่ายเดียวน่ะสิคะ!"

เสี่ยวชีพูดอย่างภาคภูมิใจ "มีครั้งหนึ่ง โก่วต้านในหมู่บ้านคิดจะรังแกหนู หนูเลยถอดกางเกงเขาออก แล้วตีตูดเขาต่อหน้าคนอื่นเลย! เขาร้องไห้วิ่งหนีไปเลยค่ะ"

"โก่วต้านคือใครกัน?" ตู้อวิ๋นเอ่ยถาม

เสี่ยวชี "หมู่บ้านพวกเรามีโก่วต้านตั้งสามคนแน่ะค่ะ ต้าโก่วต้าน เอ้อร์โก่วต้าน ซานโก่วต้าน คนที่รังแกหนูคือต้าโก่วต้าน! เขาเป็นเด็กผู้ชายแท้ ๆ โดนหนูรังแกแล้วก็เอาแต่วิ่งกลับบ้านไปฟ้องพ่อแม่ น่าไม่อายจริง ๆ เลย!"

ได้ยินคำนี้ ตู้อวิ๋น เจี่ยงเจิ้งเฟิง และเจี่ยงเหยาต่างตกตะลึงไปตาม ๆ กัน "หนูเป็นเด็กผู้หญิง ดันไปถอดกางเกงเด็กผู้ชายต่อหน้าคนอื่นเนี่ยนะ?!"

"แค่นี้เรื่องเล็กค่ะ ถ้าพวกเขาไม่เชื่อฟัง หนูก็ดีดจู๋พวกเขาด้วยซ้ำ!"

คำพูดต่อมาของเสี่ยวชียิ่งทำให้พวกเขาตกตะลึงจนตาค้าง นี่มันนางมารน้อยตัวประหลาดมาจากไหนกันเนี่ย?!