ตอนที่ 74 ความสามารถอันร้ายกาจของเอ้อร์เม่ย

สามหมื่นเนี่ยนะ?!

ยานี่ทำมาจากทองคำหรือไง? มันจะแพงเกินไปแล้วมั้ง?!

ถังเจี้ยนเฉิงตกตะลึงไปทั้งหน้า มิน่าล่ะเจี่ยงเหยาถึงได้ย้ำเตือนเขานักหนาว่า ยาที่คุณปู่สามสั่งจ่ายไม่ใช่สิ่งที่คนทั่วไปจะรับไหว! และมิน่าล่ะหน้าคลินิกของหมอเจี่ยงถึงมีคนไข้ต่อคิวแค่สองสามคน เพราะไม่มีปัญญาซื้อยาที่เขาสั่งจ่ายจริงๆ นั่นเอง!

ในเวลาเดียวกัน ถังเจี้ยนเฉิงก็รู้สึกสงสัยเป็นอย่างยิ่งว่า เจี่ยงเหยายอมตกลงเงื่อนไขอะไรกับหมอเจี่ยงกันแน่ ถึงทำให้เขายอมยกเว้นค่ายาตั้งสามหมื่นหยวนให้เลยแบบนี้!

"หมอเจี่ยงครับ ผมขอเสียมารยาทถามสักคำ สหายเจี่ยงเหยา..."

น่าเสียดายที่ยังไม่ทันที่ถังเจี้ยนเฉิงจะถามจบ เจี่ยงว่านเหอก็โบกมือพลางพูดว่า "ไปรับยาเถอะ เรื่องของเสี่ยวเหยาไม่เกี่ยวกับคุณ!"

ครั้นเงยหน้าขึ้นมา เห็นเด็กหญิงคนหนึ่งนั่งยองๆ อยู่หน้าตู้ยาของตน กำลังเขี่ยตัวยาบนพื้นอยู่ เขาก็ตวาดเสียงเย็นขึ้นมาทันที "อย่าแตะต้องสมุนไพรของฉัน!"

เอ้อร์เม่ยตกใจสะดุ้ง รีบลุกขึ้นยืนแล้วก้มหน้าหลบอยู่หลังต้าเม่ย

ถังเจี้ยนเฉิงเองก็รู้สึกโกรธขึ้นมาบ้าง

ปกติเอ้อร์เม่ยเป็นเด็กว่านอนสอนง่าย วันนี้ทำไมถึงไปรื้อค้นข้าวของของคนอื่นตามใจชอบ? นี่เป็นเรื่องที่ไม่ถูกต้องเอาเสียเลย!

เขาสั่งสอนทันที "เอ้อร์เม่ย ทำไมลูกถึงไปแตะต้องของของหมอเจี่ยงแบบนั้น? ไม่ได้รับอนุญาตแล้วไปจับของคนอื่นมั่วซั่ว มันเสียมารยาทมากนะ รีบขอโทษหมอเจี่ยงเดี๋ยวนี้เลย!"

"พ่อคะ หนู หนูไม่ได้ ระ รื้อเล่นนะคะ"

น้ำเสียงของเอ้อร์เม่ยสั่นเทาและขาดเป็นห้วงๆ "หนู หนูเหะ เห็นสมุน สมุนไพรบนพื้นมัน มะ มันกองปนกันมั่วไปหมด ก็เลยอยากจะยะ แยกมันออกจากกันน่ะค่ะ"

หืม?

หรือว่าเอ้อร์เม่ยจะเป็นโรคย้ำคิดย้ำทำ?

ทนเห็นของรกๆ ไม่ได้งั้นเหรอ?

ถังเจี้ยนเฉิงชะงักไป

ทว่าเจี่ยงว่านเหอพอได้ยินคำนี้กลับตาเป็นประกายขึ้นมา "หนูน้อย เธอรู้จักตัวยาพวกนั้นด้วยหรือ?"

เอ้อร์เม่ยส่ายหน้า

เจี่ยงว่านเหอพูดว่า "แล้วเธอจะแยกมันออกจากกันยังไง? ตัวยาพวกนั้นทั้งปนเปทั้งหลากหลาย แถมยังมีอีกตั้งหลายตัวที่หน้าตาภายนอกเหมือนกันเปี๊ยบ เธอจะจำแนกมันยังไง?"

เอ้อร์เม่ยหดคอลงเล็กน้อย เหลือบมองถังเจี้ยนเฉิง ถังเจี้ยนเฉิงจึงเอ่ยให้กำลังใจ "ไม่ต้องกลัว ในเมื่อหมอเจี่ยงถาม หนูก็ตอบไปตามจริงเถอะ ตอบผิดก็ไม่เป็นไรหรอก หมอเจี่ยงไม่ตำหนิเด็กอายุแค่สิบเอ็ดขวบอย่างหนูหรอกนะ"

ในใจคิดว่า เอ้อร์เม่ยยังคงขี้อายและเก็บตัวเกินไป ถ้าเป็นเสี่ยวชีล่ะก็ ป่านนี้คงเจื้อยแจ้วพูดน้ำไหลไฟดับไปเป็นกระตั้กแล้ว

เอ้อร์เม่ยได้รับกำลังใจ จึงพูดเสียงเบา "หนู หนูไม่รู้จักตัวยาพวกนั้นหรอกค่ะ แต่จมูกของหนูวะ ไว ไวมาก นอกจากรูปร่างแล้ว หนู หนูยะ แยกจากกลิ่นได้ค่ะ ถ้ายัง ยังแยกไม่ได้อีก หนูก็ยัง ยังแยกจากรสชาติได้ ลิ้นของหนูก็ยะ ไว ไวมากเหมือนกันค่ะ"

พอพูดจบประโยคนี้ ใบหูของเอ้อร์เม่ยก็แดงก่ำไปหมด ราวกับว่าการพูดคำเหล่านี้ออกมาต้องใช้เรี่ยวแรงมหาศาลอย่างไรอย่างนั้น

เจี่ยงว่านเหอฟังแล้ว ดวงตาก็ยิ่งทอประกายวาบขึ้นไปอีก

เขาลุกพรวดจากโต๊ะตรวจ เดินไปที่หน้าตู้ยา หยิบตัวยาประเภทผลไม้แห้งที่หน้าตาคล้ายคลึงกันมากสามชนิดออกมา ปนเข้าด้วยกัน แล้ววางลงบนโต๊ะตรวจ "มาสิหนูน้อย เธอมาลองดูหน่อยซิ ลองแยกตัวยาพวกนี้ออกจากกันที"

เอ้อร์เม่ยมองไปทางถังเจี้ยนเฉิงอีกครั้ง

ถังเจี้ยนเฉิงดันตัวเธอไปข้างหน้าเบาๆ "ไปเถอะ ลูกทำได้!"

ถังเจี้ยนเฉิงเองก็ไม่รู้ว่าเธอจะทำได้หรือไม่ เป็นเพียงการให้กำลังใจในฐานะคนเป็นพ่อเท่านั้น

พี่น้องคนอื่นๆ ก็ไม่รู้ถึงความสามารถของเอ้อร์เม่ยเช่นกัน มีเพียงต้าเม่ยที่รู้ดีที่สุด เพราะห้องเล็กๆ ที่พวกเธอนอนกันทุกวันถูกจัดจนสะอาดสะอ้านเป็นระเบียบเรียบร้อยได้ขนาดนั้น ล้วนเป็นความดีความชอบของเอ้อร์เม่ยทั้งสิ้น

พี่น้องผู้หญิงหลายคน มักจะใส่ถุงเท้า กางเกง หรือเสื้อผ้าสลับปนเปกันอยู่บ่อยๆ แต่เอ้อร์เม่ยกลับสามารถแยกแยะได้อย่างง่ายดาย และจัดเก็บเข้าที่อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

เมื่อได้รับกำลังใจจากผู้เป็นพ่อ เอ้อร์เม่ยจึงมีความกล้าขึ้นมามาก

เธอเดินไปที่โต๊ะตรวจ มองดูผลไม้เหล่านั้น ซึ่งล้วนผ่านกรรมวิธีแปรรูปยามาแล้วจนกลายเป็นสีเทาอมดำและเหี่ยวแห้ง รูปลักษณ์ภายนอกแยกแยะได้ยากยิ่ง เว้นเสียแต่คนที่มีความคุ้นเคยคลุกคลีกับตัวยาเป็นประจำ ถึงจะสามารถจำแนกพวกมันออกจากกันได้จากจุดที่ละเอียดเล็กน้อยที่สุด

เอ้อร์เม่ยเพิ่งจะเคยสัมผัสกับตัวยา ย่อมไม่มีความสามารถในระดับนั้นอย่างแน่นอน

ทว่าเธอกลับไม่ตื่นตระหนกแม้แต่น้อย หยิบยาขึ้นมากำมือหนึ่งแล้วนำมาจ่อดมที่ใต้จมูก พบว่าผลไม้พวกนี้ต่างมีกลิ่นกำมะถันค่อนข้างแรง แต่ภายใต้กลิ่นนั้น กลับแฝงไว้ด้วยกลิ่นที่แตกต่างกันสามแบบ

ชนิดหนึ่งมีกลิ่นฉุนเผ็ดร้อนปนอยู่เล็กน้อย

ชนิดหนึ่งมีกลิ่นหอมเด่นชัดกว่า

และอีกชนิดหนึ่งมีกลิ่นเหม็นเจืออยู่บางเบา

กลิ่นทั้งสามชนิดนี้ล้วนเจือจางยิ่งนัก คนทั่วไปไม่มีทางดมแยกออกได้เลย

ทว่าเอ้อร์เม่ยกลับได้กลิ่นอย่างชัดเจน และแยกยากองนั้นออกเป็นสามกองอย่างรวดเร็วตามกลิ่นที่ต่างกันทั้งสามแบบ "ปู่... คุณปู่คะ หนู... หนูแยกเสร็จแล้วค่ะ"

ดวงตาของเจี่ยงว่านเหอสว่างวาบดุจดวงตะวันมาพักใหญ่แล้ว เขามองเอ้อร์เม่ยด้วยความตื่นเต้นยินดีอย่างยิ่ง

ทุกวันเขาต้องค้นคว้าเทียบยาจำนวนมาก มักจะนำตัวยามาปนรวมกัน หากเทียบยาได้ผลก็แล้วไป แต่ถ้าไม่ได้ผล หรือไม่ได้ผลลัพธ์ตามที่ต้องการ เขาก็จะโยนตัวยาพวกนี้ทิ้งไปทั้งหมด

นี่เป็นการสิ้นเปลืองมหาศาลเลยทีเดียว!

เขาอยากหาใครสักคนมาช่วยคัดแยกตัวยาที่ปะปนกันและไม่ได้ใช้นี้ใหม่อีกรอบมาตลอด แต่ก็หาคนที่เหมาะสมไม่ได้เสียที

คนที่เคยหามาก่อนหน้านี้ ไม่ขาดความอดทน ก็มีความสามารถไม่พอ ไม่อาจทำงานนี้ได้

แต่วันนี้ เขากลับค้นพบผู้มีพรสวรรค์โดยบังเอิญ!

แม้ตัวยาที่ใช้ทดสอบจะมีแค่สามชนิด ทว่าเอ้อร์เม่ยกลับคัดแยกพวกมันได้อย่างรวดเร็วและแม่นยำ ไม่ผิดพลาดแม้แต่น้อย! เรื่องนี้ทำให้เขาประหลาดใจระคนยินดีเหลือเกิน

เขาจ้องมองเอ้อร์เม่ยตาไม่กะพริบ พลางยกนิ้วหัวแม่มือให้ "ถูกต้องทั้งหมด! หนูอยากเรียนวิชาแพทย์กับปู่ไหม?"

"คะ?"

เอ้อร์เม่ยนิ่งอึ้งไป

ถังเจี้ยนเฉิงก็อึ้งไปเช่นกัน ก่อนจะเผยสีหน้าดีใจออกมา เขาย่อตัวลงประคองเอ้อร์เม่ยแล้วพูดอย่างอ่อนโยนว่า "เอ้อร์เม่ย วิชาแพทย์ของคุณปู่ท่านนี้เก่งกาจมากเลยนะ ท่านอยากรับลูกเป็นลูกศิษย์ ถ้าลูกอยากเรียนวิชาแพทย์ อยากเป็นหมอ ก็ตามท่านเรียนได้นะ"

"พ่อคะ หนู... หนู... หนูไม่รู้หนังสือนี่คะ" เอ้อร์เม่ยกัดริมฝีปากพูด

"เอ๊ะ? อายุสิบเอ็ดแล้วยังไม่เคยเรียนหนังสืออีกรึ?" เจี่ยงว่านเหอมองถังเจี้ยนเฉิงด้วยความประหลาดใจ

ใบหน้าของถังเจี้ยนเฉิงแดงก่ำ พูดอย่างเก้อเขินว่า "เมื่อก่อนที่บ้านจน เด็กๆ เลยพลอยเสียโอกาสไปด้วย ผมกำลังคิดอยู่ว่าพอพ้นปีใหม่แล้ว จะส่งพวกแกไปเรียนหนังสือที่โรงเรียนทุกคนครับ"

เจี่ยงว่านเหอถาม "ไม่ใช่ว่าแกเป็นคนเก่งของตำบลซานชงหรอกรึ?"

ใบหน้าของถังเจี้ยนเฉิงยิ่งแดงขึ้นไปอีก "ผมไม่ใช่คนเก่งอะไรหรอกครับ แค่ช่วงนี้โชคดีขึ้นมาหน่อย ล่าสัตว์ป่าได้เยอะขึ้นเท่านั้นเอง"

"เอาอย่างนี้แล้วกัน เรื่องเรียนหมอค่อยเลื่อนไปก่อน ยังไงตอนนี้หนูก็ยังเด็ก หนูช่วยปู่คัดแยกยาที่กองอยู่ตรงมุมห้องพวกนั้นให้หมดก่อน เป็นไง?"

เจี่ยงว่านเหอคิดดูแล้วพูดกับเอ้อร์เม่ยอย่างอ่อนโยน

"ได้ค่ะ"

เอ้อร์เม่ยและถังเจี้ยนเฉิงต่างมองไปยังมุมห้องที่เจี่ยงว่านเหอชี้ ตรงนั้นมีกระสอบป่านใบใหญ่กองอยู่ถึงสิบกว่ากระสอบ เกรงว่าจะมีสมุนไพรหนักหลายร้อยถึงพันจิน (1 จินเท่ากับครึ่งกิโลกรัม)

"เอ่อ... พวกเราขอเอากลับไปแยกที่บ้านได้ไหมครับ?" ถังเจี้ยนเฉิงช่วยเอ้อร์เม่ยถาม

"ได้สิ แต่ว่าอย่างช้าที่สุดหนึ่งสัปดาห์ต้องเอามาส่ง แล้วค่อยเอายาชุดใหม่กลับไปแยกต่อนะ เพราะฉันต้องค้นคว้าเทียบยาทุกวัน ต้องใช้ตัวยาจำนวนมากมาจัดสัดส่วนเพื่อศึกษาค้นคว้า" เจี่ยงว่านเหอกล่าว

"ได้ครับ ผมจะพายาและเอ้อร์เม่ยมาส่งให้ตรงเวลาทุกสัปดาห์ครับ" ถังเจี้ยนเฉิงพยักหน้า

"แกไม่มีชื่อจริงรึ? เรียกแค่เอ้อร์เม่ยเหรอ?" เจี่ยงว่านเหอถามอีก

ถังเจี้ยนเฉิงตอบ "เดิมทีตั้งใจว่าจะรอให้พวกแกได้เข้าเรียนก่อนค่อยตั้งชื่อจริงให้ครับ แต่ในเมื่อหมอเจี่ยงถามแล้ว งั้นผมจะตั้งชื่อจริงให้เอ้อร์เม่ยก่อนเลย"

คิดครู่หนึ่ง ถังเจี้ยนเฉิงก็พูดกับเอ้อร์เม่ยว่า "เอ้อร์เม่ย ต่อไปนี้ลูกชื่อถังซูเหยานะ ซูที่แปลว่าหนังสือ เหยา... ก็เหยาเดียวกับน้าเจี่ยงเหยา ลูกชอบไหม?"