ตอนที่ 73 ตอนนี้ฟรีแล้ว

"ถึงแล้วค่ะ"

ในตอนที่ถังเจี้ยนเฉิงกำลังหวนรำลึกถึงอดีตอยู่นั้น เจี่ยงเหยาก็จอดรถลงข้างคลินิกแพทย์แผนจีนแห่งหนึ่ง

ว่านเหอถัง นี่คือชื่อของคลินิกแพทย์แผนจีน ตัวอักษรเขียนไว้อย่างทรงพลังสง่างาม สองฝั่งประตูใหญ่ยังมีบทกลอนคู่ขนาดยาวติดอยู่

กลอนบทบน: ประณีตลึกซึ้งเชี่ยวชาญสี่วิธีตรวจ สี่ฤดูกาล สี่พลังลมปราณ มวลพฤกษาพืชหญ้าสรรพสัตว์หยิบฉวยล้วนนำมาปรุงยา

กลอนบทล่าง: ระมัดระวังรอบคอบเห็นคุณค่าหนึ่งคนหนึ่งอาการหนึ่งเทียบยา ขุนศึกเสนาผู้ช่วยพากเพียรศึกษาจนเชี่ยวชาญเป็นปรมาจารย์

ภายในคลินิกตกแต่งอย่างเรียบง่ายโบราณทว่าหรูหรา บนผนังมีภาพวาดหมอชื่อดังหลากหลายท่าน แผนผังเส้นลมปราณ ตามเสามีกลอนคู่และป้ายแขวนประดับไว้

บนผนังที่หันหน้าตรงกับประตูใหญ่ แขวนธงเกียรติยศไว้เต็มไปหมด

มีหมอตรวจรักษาประจำคลินิกอยู่ห้าคน

ด้านนอกห้องตรวจของหมอแต่ละคน ล้วนมีคนต่อแถวอยู่มากมาย ทั้งคนแก่ คนอ่อนแอ คนป่วย คนพิการ และหญิงตั้งครรภ์

เจี่ยงเหยาพาพวกถังเจี้ยนเฉิงเดินตรงไปยังห้องตรวจที่อยู่ด้านในสุดของคลินิกทันที

ทางฝั่งนี้มีคนต่อแถวน้อยกว่ามาก มีเพียงสองสามคนเท่านั้น ดูจากการแต่งตัวของพวกเขาแล้ว ล้วนเป็นคนที่ไม่ร่ำรวยก็มีเกียรติสูงศักดิ์

และคนเหล่านี้เมื่อเห็นถังเจี้ยนเฉิงพากลุ่มเด็กหญิงตัวน้อยมาด้วยก็พากันประหลาดใจ พอเพ่งมองอีกที เด็กหญิงตัวน้อยเหล่านั้นจูงมือกันทีละคน เรียงลำดับจากโตไปหาเล็ก ยืนเข้าแถวอย่างเงียบเชียบและว่านอนสอนง่าย ดวงตากลมโตสุกใสดำขลับกวาดมองไปรอบๆ อย่างซุกซน ทำให้คนเหล่านี้อดไม่ได้ที่จะเผยรอยยิ้มเอ็นดูออกมา

"พวกคุณรอข้างนอกสักครู่นะคะ เดี๋ยวฉันเข้าไปบอกคุณปู่สามก่อน" เจี่ยงเหยายังคงตัดสินใจที่จะช่วยถังเจี้ยนเฉิงสักหน่อย

แม้ว่าถังเจี้ยนเฉิงจะมีความสามารถอยู่บ้าง แต่ถึงอย่างไรก็เป็นคนชนบท ต่อให้มีเงินก็คงมีอยู่อย่างจำกัด ที่สำคัญที่สุดคือ เธอชอบพวกลูกสาวของถังเจี้ยนเฉิงเหล่านี้จากใจจริง

ไม่นานนัก เจี่ยงเหยาก็เดินออกมา แล้วยิ้มพูดกับถังเจี้ยนเฉิงว่า "พาลูกสาวของคุณเข้าไปตรวจเถอะค่ะ ฉันจะกลับบ้านสักหน่อย ช่วงบ่ายสองสามโมงจะมารับพวกคุณอีกทีนะคะ"

"ได้ครับ ขอบคุณมากครับ"

ถังเจี้ยนเฉิงหันไปบอกพวกลูกสาว "บอกลาคุณน้าเร็ว"

"คุณน้า ลาก่อนค่ะ!"

เด็กๆ เอ่ยขึ้นพร้อมเพรียงกัน

"แล้วเจอกันจ้ะ"

เจี่ยงเหยายิ้มพลางโบกมือ กำลังเตรียมจะเดินจากไป แต่กลับได้ยินเสี่ยวชีเอ่ยถามขึ้นว่า "น้าเจี่ยงคะ น้าจะไปไหนเหรอคะ"

เจี่ยงเหยาย่อตัวลง ยิ้มแล้วตอบว่า "น้าจะกลับบ้านไปหาพ่อกับแม่จ้ะ"

เสี่ยวชี: "หนูไปด้วยได้ไหมคะ"

เจี่ยงเหยายิ้มพลางบอกว่า "ได้สิจ๊ะ"

เสี่ยวชีหันไปมองถังเจี้ยนเฉิงอย่างดีใจ "พ่อคะ หนูขอไปเที่ยวกับน้าเจี่ยงได้ไหมคะ"

ถังเจี้ยนเฉิงส่ายหน้า "ไม่ได้ น้าเจี่ยงจะกลับบ้านไปอยู่กับพ่อแม่ของน้าเขา ลูกอย่าตามไปก่อกวนเลย"

เสี่ยวชี: "หนูไม่ก่อกวนหรอกค่ะ หนูเป็นเด็กดีขนาดนี้!"

ถังเจี้ยนเฉิง: "..."

เจี่ยงเหยาพูดว่า "ให้แกตามฉันไปเถอะค่ะ พอดีกลับบ้านฉันก็รู้สึกอึดอัดอยู่บ้าง มีแกอยู่ด้วย ไม่แน่อาจจะผ่อนคลายขึ้นก็ได้นะคะ"

อึดอัด?

ถังเจี้ยนเฉิงมองเจี่ยงเหยาด้วยความประหลาดใจ แต่ก็ไม่ได้ซักไซ้อะไร เอ่ยขึ้นว่า "ผมแค่กลัวว่าแกจะไปสร้างปัญหาให้คุณน่ะครับ"

เจี่ยงเหยา: "ไม่หรอกค่ะ แกเป็นเด็กดีขนาดนี้"

เสี่ยวชีเงยหน้าเล็กๆ ขึ้น "ใช่แล้วค่ะ หนูเป็นเด็กดีขนาดนี้ หนูไม่สร้างปัญหาหรอกค่ะ!"

"เอาเถอะ งั้นลูกก็ตามน้าเจี่ยงไปนะ จำไว้ว่าต้องเชื่อฟัง ห้ามซน ห้ามเอาแต่ใจเด็ดขาด!" ถังเจี้ยนเฉิงกำชับ

"อื้อ หนูเข้าใจแล้วค่ะ" เสี่ยวชีดีใจมาก

"พ่อคะ หนูก็อยากไป!"

"พ่อคะ หนูด้วย!"

เสี่ยวลิ่วกับเสี่ยวปาเห็นถังเจี้ยนเฉิงตกลง จึงรีบเอ่ยขึ้นตามๆ กัน

เจี่ยงเหยาลำบากใจขึ้นมาทันที

ให้เธอพาไปคนเดียวยังพอไหว หากต้องพาไปถึงสามคนกลับบ้าน เธอนึกภาพไม่ออกเลยว่าพ่อแม่ของเธอเห็นเด็กสามคนแล้วจะเป็นอย่างไร... ทว่า แววตาของเธอกลับฉายประกายเจ้าเล่ห์วาบผ่านไป บางทีภาพแบบนั้นอาจจะน่าสนุกดีเหมือนกัน

แต่น่าเสียดาย ยังไม่ทันที่เธอจะได้พูดอะไร ถังเจี้ยนเฉิงก็ส่งเสียงเอ็ดขึ้นมาอย่างเข้มงวด "ไม่ได้ พวกแกต้องอยู่ที่นี่ อู่เม่ย ดูแลน้องๆ ด้วย!"

"ทำไมเสี่ยวชีถึงไปได้ล่ะคะ" เสี่ยวลิ่วทำปากยื่น

ถังเจี้ยนเฉิงบอกว่า "เพราะน้องเขาพูดก่อน ส่วนพวกแกน่ะมันแค่พวกชอบตามก้น!"

เสี่ยวลิ่วอยากจะเถียงต่อ แต่โดนอู่เม่ยถลึงตาใส่ จึงสงบเสงี่ยมลงทันที

ไม่นานนัก เจี่ยงเหยาก็พาเสี่ยวชีจากไป ส่วนถังเจี้ยนเฉิงก็รอจนกระทั่งคนไข้สองสามคนข้างหน้าตรวจเสร็จเรียบร้อย ถึงค่อยพาลูกสาวของตนเดินเข้าไปในห้องตรวจ

ห้องตรวจนี้ค่อนข้างกว้างขวาง ผนังด้านหนึ่งเป็นชั้นหนังสือที่มีหนังสือวางเรียงรายอยู่เต็ม ผนังอีกด้านเป็นตู้ยา และบนพื้นหน้าตู้ยาก็มีถุงยาวางอยู่เป็นจำนวนมาก

ส่วนบนผนังอีกด้านหนึ่งมีภาพวาดขนาดใหญ่ของหลี่สือเจินแขวนอยู่ ใต้ภาพวาดเป็นโต๊ะตรวจโรคตัวใหญ่

ด้านหลังโต๊ะตรวจมีชายชราเคราขาวนั่งอยู่คนหนึ่ง

ในเวลานี้ ชายชรากำลังจ้องมองพวกถังเจี้ยนเฉิงที่เดินเข้ามาด้วยสายตาเป็นประกายคมกริบ

"เธอคือถังเจี้ยนเฉิง คนเก่งแห่งตำบลซานชงที่เสี่ยวเหยาพูดถึงใช่ไหม"

ไม่รอให้ถังเจี้ยนเฉิงได้เอ่ยปาก ชายชราก็เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"สวัสดีครับหมอเจี่ยง ผมชื่อถังเจี้ยนเฉิงครับ แต่ไม่ใช่คนเก่งอะไร เป็นแค่ชาวบ้านธรรมดาๆ เท่านั้น นี่คือลูกสาวของผม พอดีพวกแกไปขุดอีเห็น..."

ถังเจี้ยนเฉิงเริ่มเล่าถึงสาเหตุการบาดเจ็บของลูกสาวในทันที

แววตาของเจี่ยงว่านเหอไหววูบไปเล็กน้อย

หากเป็นคนอื่นคงจะรีบเกาะกระแส ประจบประแจงและคุยโวเรื่องความสนิทสนมกับเจี่ยงเหยาต่อหน้าเขาไปแล้ว ทว่าถังเจี้ยนเฉิงกลับไม่เอ่ยถึงเลยสักคำเดียว

หรือว่าเขาจะไม่รู้ฐานะที่แท้จริงของเจี่ยงเหยา

แต่เสี่ยวเหยาบอกว่าหล่อนเป็นคนขับรถพาพวกเขามาส่งถึงที่ ถังเจี้ยนเฉิงก็ย่อมต้องรู้ว่าเสี่ยวเหยาไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไป แล้วทำไมเขาถึงไม่แสดงท่าทีประจบสอพลอเหมือนคนทั่วไปกันล่ะ

เจี่ยงว่านเหอยังไม่ยอมปักใจเชื่อ จึงเอ่ยขัดถังเจี้ยนเฉิงขึ้นมาตรงๆ "เธอสนิทกับเสี่ยวเหยามากหรือ หล่อนทำงานที่ตำบลซานชงเป็นอย่างไรบ้าง"

ถังเจี้ยนเฉิงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบตามความจริง "ผมกับสหายเจี่ยงเหยาไม่ได้สนิทกันมากหรอกครับ พอดีคราวก่อนหมู่บ้านของเราประสบภัยหิมะ เธอไปช่วยบรรเทาภัยที่หมู่บ้าน เราถึงได้รู้จักกัน..."

"แล้วทำไมหล่อนถึงยอมขับรถพาพวกเธอมาส่งถึงที่ ซ้ำไม่ว่าฉันจะตั้งเงื่อนไขที่เข้มงวดแค่ไหน หล่อนก็ยังช่วยพูดแทนเธอ เธอยังคิดว่าเพิ่งรู้จักกันแล้วจะมีหน้าตาบารมีใหญ่โตขนาดนี้งั้นหรือ"

น้ำเสียงของเจี่ยงว่านเหอยิ่งเย็นชาลงไปอีก

ถังเจี้ยนเฉิงเข้าใจแล้วว่าตาเฒ่าคนนี้คงคิดว่าตนกับเจี่ยงเหยามีความสัมพันธ์ลับๆ อะไรบางอย่าง เจี่ยงเหยาถึงได้ออกแรงช่วยเหลือตนขนาดนี้

ถังเจี้ยนเฉิงยิ้มบางๆ แล้วถามกลับ "หมอเจี่ยงครับ แล้วคุณคิดว่าเราต้องรู้จักกันนานแค่ไหน เธอถึงจะช่วยผมแบบนี้ล่ะครับ"

"หือ"

เจี่ยงว่านเหอถึงกับอึ้งไป

เขาคิดไม่ถึงเลยว่าถังเจี้ยนเฉิงจะตอบกลับมาเช่นนี้ ราวกับว่าไม่ได้กลัวจะล่วงเกินตนแม้แต่น้อย

เมื่อรู้สึกว่าบรรยากาศเริ่มจะกร่อยลง ถังเจี้ยนเฉิงจึงเป็นฝ่ายเอ่ยคลี่คลายสถานการณ์ขึ้นมา "หมอเจี่ยงครับ สหายเจี่ยงเหยาช่วยเหลือผมด้วยความกระตือรือร้นเช่นนี้ ผมรู้สึกซาบซึ้งใจมาก เธอเป็นคนดีที่มีน้ำใจ แต่ถ้าหากเป็นเพราะเธอช่วยผม แล้วทำให้คุณไม่อยากรักษาลูกๆ ของผมล่ะก็ ผมคิดว่าความหวังดีของเธอคงกลายเป็นการทำร้ายพวกเราเสียแล้วล่ะครับ"

เจี่ยงว่านเหอเบิกตากว้าง "ฉันไปบอกตั้งแต่เมื่อไหร่ว่าจะไม่รักษาลูกของเธอ"

จากนั้นเขาก็เริ่มตรวจดูบาดแผลของเด็กๆ ทีละคน ก่อนจะกล่าวสรุปในท้ายที่สุด "นี่เป็นเพียงบาดแผลภายนอก แม้จะดูน่ากลัว แต่การรักษาก็ไม่ได้ยากเย็นอะไร ที่ยากน่ะคือรักษาหายแล้วไม่ทิ้งรอยแผลเป็นต่างหาก"

ถังเจี้ยนเฉิงพยักหน้าเห็นด้วย "ใช่ครับ ผมก็คิดแบบนี้ เด็กผู้หญิงน่ะครับ หากทิ้งรอยแผลเป็นไว้คงไม่ดีแน่"

"ไม่มีปัญหา ฉันได้คิดค้นยาทาพอกที่ช่วยลบรอยแผลเป็นขึ้นมาชนิดหนึ่ง นอกจากนี้พวกแกถูกสัตว์ป่าข่วน ยังต้องกินยาขับพิษอีกด้วย"

เจี่ยงว่านเหอพูดไปพลางเขียนใบสั่งยาไปพลาง

"ไปรับยาเถอะ"

ถังเจี้ยนเฉิงรับใบสั่งยามาแล้วถามขึ้น "หมอเจี่ยงครับ ทั้งหมดนี้ประมาณกี่บาท...เอ่อ เท่าไหร่หรือครับ"

เจี่ยงว่านเหอเงยหน้าขึ้นมองถังเจี้ยนเฉิงอีกครั้ง "เธอแน่ใจนะว่าเพิ่งรู้จักกับเสี่ยวเหยา"

ถังเจี้ยนเฉิงพยักหน้าอย่างงุนงง "ครับ"

"ไปรับยาเถอะ เดิมทีต้องคิดสามหมื่นหยวน ตอนนี้ให้ฟรีแล้ว"

"หา"

ถังเจี้ยนเฉิงถึงกับยืนอึ้งไปโดยสิ้นเชิง