ตอนที่ 72 พ่อ ดูเร็วเข้า ต้นไม้ข้างนอกวิ่งเร็วมากเลย!

"น้าเจี่ยง!"

"น้าเจี่ยง!"

"น้าเจี่ยง!"

ถังเจี้ยนเฉิงกับถังเจี้ยนปิงเข็นรถลากมาข้างรถจี๊ป พวกต้าเม่ยและเอ้อร์เม่ยที่อยู่บนรถเข็นมองเห็นเจี่ยงเหยาที่อยู่ในรถจี๊ป ต่างก็รีบทักทายอย่างกระตือรือร้น

"จ้ะ จ้ะ จ้ะ..."

พอได้ยินเสียงเรียกทั้งใสแจ๋ว ทั้งน่ารัก และทั้งไร้เดียงสาเหล่านี้ หัวใจของเจี่ยงเหยาก็แทบจะละลาย เธอส่งยิ้มพลางขานรับทีละคน เปิดประตูรถก้าวลงมา แล้วเปิดประตูเบาะหลัง "รีบขึ้นรถเร็วเข้าจ้ะ"

พี่น้องคนอื่นได้ยินคำพูดของเจี่ยงเหยาก็พากันกระโดดลงจากรถเข็น แล้วปีนขึ้นรถจี๊ปกันเอง ทว่าเสี่ยวชียังคงยืนอยู่บนรถเข็น อ้าแขนโผเข้าใส่เจี่ยงเหยาแล้วยิ้มพูดว่า "น้าเจี่ยงคะ หนูคิดถึงน้าจังเลยค่ะ!"

"น้าก็คิดถึงหนูจ้ะ หนูคือ..."

เจี่ยงเหยารีบกอดรับเสี่ยวชีไว้

เสี่ยวชียิ้มแฉ่ง "น้าเจี่ยงคะ หนูเสี่ยวชีไง น้าอุ้มหนูไปหน่อยได้ไหมคะ"

"ได้สิจ๊ะ"

เจี่ยงเหยายิ้มหวาน

ถังเจี้ยนเฉิงอดไม่ได้ที่จะยกมือกุมขมับ

สมกับเป็นเสี่ยวชีจริง ๆ!

พี่น้องคนอื่นต่างปีนขึ้นไปเอง แต่แกกลับขอให้อุ้ม แถมยังทำให้คนอื่นเต็มใจอุ้มขนาดนี้ แกแน่ใจนะว่าเป็นแค่เด็กสี่ขวบกว่าจริง ๆ?

"ว้าว ในรถอุ่นจังเลย!"

"ว้าว เบาะนั่งนุ่มมากเลย สบายจัง!"

"เอ๊ะ? นี่มันอะไรน่ะ หอมจังเลย!"

"นั่งกันดี ๆ อย่าจับโน่นจับนี่ส่งเดช!"

เด็ก ๆ ปีนขึ้นรถทีละคน พริบตานั้นก็ถูกเบาะนั่งและของตกแต่งด้านในดึงดูดความสนใจจนพากันร้องตื่นเต้นยกใหญ่

พวกแกไม่เคยเห็นรถที่ดีขนาดนี้มาก่อนเลย!

"นี่คือลูกสาวทั้งเก้าคนของนายเหรอ" หวงเทียนเยฺว่เอ่ยถามพลางยิ้ม

"ใช่ครับ"

สีหน้าของถังเจี้ยนเฉิงดูภาคภูมิใจมาก "ตรงนี้แปดคน ที่บ้านยังมีอีกคนหนึ่งครับ!"

"ลูกสาวนายหน้าตาน่าเอ็นดูทุกคนเลยนะ โตขึ้นจะต้องเป็นดอกไม้งามประจำตำบลซานชงของเราแน่ ๆ!" หวงเทียนเยฺว่เอ่ยชม

"ฮ่า ๆ ตาถึงจริง ๆ!"

ถังเจี้ยนเฉิงยิ้ม "ไว้กลับมาค่อยคุยกันต่อนะครับ!"

จากนั้นก็ขึ้นไปนั่งที่เบาะข้างคนขับของรถจี๊ป "เจี้ยนปิง นายกลับไปเถอะ ตอนเย็นค่อยเข็นรถลากมารับพวกเราก็พอ"

"ได้ครับ"

ถังเจี้ยนปิงเข็นรถลากกลับไป

เจี่ยงเหยาก็สตาร์ตเครื่องยนต์

"ว้าว น้าเจี่ยงเก่งจังเลย น้าขับรถเป็นด้วย!"

ซานเม่ยตาเป็นประกายจ้องมองเจี่ยงเหยาตาไม่กะพริบ มองดูท่าทางการขับรถ ท่วงทีการขับรถ ราวกับอยากจะสลักภาพทั้งหมดนี้ไว้ในความทรงจำให้ลึกซึ้ง

พี่น้องคนอื่นมองเจี่ยงเหยาขับรถก็เพราะความอยากรู้อยากเห็นล้วน ๆ พอดูไปได้ครู่หนึ่งก็หมดความสนใจ มีเพียงซานเม่ยที่ยังคงจ้องมองเจี่ยงเหยาตั้งแต่ต้นจนจบ

ความเร็วของรถค่อย ๆ เพิ่มขึ้น พวกต้าเม่ยก็ถูกทิวทัศน์ที่พุ่งผ่านไปนอกหน้าต่างดึงดูดความสนใจไปในเวลาอันรวดเร็ว

เสี่ยวชีพลันร้องลั่น "พ่อ ดูเร็วเข้า ต้นไม้ข้างนอกวิ่งเร็วมากเลย!"

"ไม่ใช่ต้นไม้วิ่งเร็ว แต่เป็นรถของเราต่างหากที่แล่นเร็ว!" ถังเจี้ยนเฉิงบอก

"ไม่จริง ต้นไม้นั่นแหละวิ่งเร็ว! พ่อดูสิ พ่อดู ต้นไม้นั่นวิ่งไปข้างหลังอีกแล้ว!"

เสี่ยวชีชี้ไปยังต้นไม้ที่เพิ่งจะวูบผ่านไปพลางร้องตะโกน

"ใช่ ๆ วิ่งเร็วมากเลย หนูก็มองไม่ทันเหมือนกัน!" เสี่ยวลิ่วก็ร้องขึ้นมาบ้าง

เสี่ยวปาก็ร้องว่า "เร็ว เร็ว เร็วมาก!"

อู่เม่ยรู้สึกว่าพวกน้อง ๆ หนวกหูไปหน่อย จึงดุขึ้นทันที "เสี่ยวลิ่ว เสี่ยวชี เสี่ยวปา นั่งลง อย่าส่งเสียงดัง!"

ทั้งสามคนรีบนั่งลงทันที

มองหน้ากันไปมา ไม่มีใครกล้าส่งเสียงอีก

แต่ผ่านไปไม่นาน เสี่ยวชีก็เริ่มลูบโน่นคลำนี่อีก ในที่สุดก็จับถุงหอมที่แขวนอยู่ตรงกระจกมองหลังแล้วดมแล้วดมอีก "น้าเจี่ยงคะ ถุงใบนี้หอมจังเลย มันคือถุงอะไรเหรอคะ"

"อันนี้เรียกว่าถุงหอมจ้ะ ข้างในใส่สมุนไพรกับดอกไม้หอม ๆ ไว้ หอมมากใช่ไหมล่ะ" เจี่ยงเหยาขับรถไปพลางตอบไปพลาง

"กินได้ไหมคะ" เสี่ยวชีถามอีก

เจี่ยงเหยารีบตอบ "อันนี้กินไม่ได้จ้ะ"

"ทำไมล่ะคะ"

"เอ่อ... เพราะมันอาจจะมีพิษจ้ะ ดมได้อย่างเดียว กินไม่ได้หรอกนะ"

"ของหอมก็ต้องกินได้สิคะ เพราะในวิทยุบอกว่า กินของหอมดื่มของเผ็ด!"

"อ้าว? คิกคิกคิก..."

เจี่ยงเหยาชะงักไปนิด ก่อนจะอดหัวเราะไม่ได้

ถังเจี้ยนเฉิงเองก็อดขำไม่ได้ เขาหันไปมองเสี่ยวชีแล้วพูดว่า "ที่ในวิทยุบอกว่า 'กินของหอมดื่มของเผ็ด' น่ะ หมายถึงกับข้าวมันหอมอร่อย ไม่ใช่กลิ่นหอมแบบถุงหอมนี้เสียหน่อย"

"เหรอคะ มันก็หอมเหมือนกันไม่ใช่เหรอ"

เสี่ยวชีงงไปหมดแล้ว

"โง่จริง! อันหนึ่งกินได้ อันหนึ่งกินไม่ได้ เรื่องแค่นี้ก็ไม่เข้าใจ โง่จริง ๆ!" เสี่ยวลิ่วเหน็บแนม

"พี่นั่นแหละโง่!" เสี่ยวชีเถียงกลับ

"เธอโง่!"

"พี่โง่!"

แล้วทั้งสองคนก็เริ่มทะเลาะกันยกใหญ่

"ฉันจะนับถึงสาม!"

พออู่เม่ยส่งเสียงขึ้นมาคำเดียว ในห้องโดยสารก็เงียบกริบลงทันตา

หลังจากนั้น พอมีอู่เม่ยคอยคุม ตัวป่วนอย่างเสี่ยวชีก็ไม่กล้าทำตัวเด่นอีก ได้แต่นั่งนิ่ง ๆ อยู่ในอ้อมกอดของเอ้อร์เม่ยอย่างว่าง่าย ไม่กล้าปริปากพูดอะไรอีกเลย

เบาะหลังมีสามที่นั่ง แต่พวกเธอตัวผอมบางจึงนั่งได้ถึงห้าคน

ต้าเม่ยจึงอุ้มเสี่ยวลิ่ว เอ้อร์เม่ยอุ้มเสี่ยวชี และอู่เม่ยอุ้มเสี่ยวปา

ซานเม่ยเอาแต่มองเจี่ยงเหยาขับรถตลอดเวลา ส่วนซื่อเม่ยดูเหมือนจะเมารถ หลังจากตื่นเต้นตอนขึ้นรถนิดหน่อย หลังจากนั้นก็นอนหลับมาตลอดทาง

ต้าเม่ยกับเอ้อร์เม่ยต่างมองทิวทัศน์นอกหน้าต่าง

สองชั่วโมงกว่าต่อมา รถก็แล่นเข้าสู่อำเภอชุ่นเป่ย

"ถังเจี้ยนเฉิง คุณบอกว่าจะพาลูกสาวไปหาหมอพื้นบ้านคนไหนนะ" เจี่ยงเหยาเอ่ยถามขึ้นมากะทันหัน

"หมอหลิวบอกผมว่าเขาอยู่ที่ถนนสายเก่า แซ่เจี่ยงครับ" ถังเจี้ยนเฉิงตอบ

เจี่ยงเหยา "แซ่เจี่ยงเหรอ"

ถังเจี้ยนเฉิง "ใช่ครับ"

เจี่ยงเหยา "ฉันรู้แล้วว่าเป็นใคร ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด หมอเจี่ยงที่คุณตามหาอยู่น่าจะเป็นปู่สามของฉันเอง"

ถังเจี้ยนเฉิงตกใจ "ปู่สามของคุณเหรอ"

เจี่ยงเหยา "วิชาแพทย์ของปู่สามฉันเก่งมากนะ บาดแผลตามตัวของพวกต้าเม่ยรักษาหายแน่นอน แถมยังไม่ทิ้งรอยแผลเป็นด้วย! แต่ว่า ยาที่เขาจ่ายราคาแพงมาก คนทั่วไปไม่มีปัญญาใช้หรอก!"

ถังเจี้ยนเฉิง "ลองไปดูก่อนแล้วกันครับ ถ้ายามันแพงจริง ๆ เดี๋ยวผมค่อยหาทางเอา"

เจี่ยงเหยายิ้ม "ต้องให้ฉันช่วยพูดให้หน่อยไหมล่ะ"

ถังเจี้ยนเฉิงมองเจี่ยงเหยาแวบหนึ่ง ไม่เข้าใจความหมายในคำพูดของเธอ

ดูถูกผมงั้นเหรอ

หรืออยากให้ผมขอร้องเธอ

ในฐานะเพื่อน การช่วยพูดให้มันก็ควรจะเป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอ

หรือว่าในใจเธอไม่ได้เห็นผมเป็นเพื่อน แล้วการที่เธออุตส่าห์ขับรถมาส่งผมกับพวกลูกสาวถึงตัวอำเภอมันหมายความว่ายังไงกันแน่

เจี่ยงเหยาเห็นถังเจี้ยนเฉิงเงียบไปกะทันหัน จึงอดไม่ได้ที่จะหันไปเหลือบมองเขาแล้วยิ้ม "คุณอย่าเข้าใจผิดนะ โทษฉันเองที่พูดไม่เคลียร์ ปู่สามของฉันคนนี้นิสัยค่อนข้างพิลึก ไม่ว่าจะเป็นคนในครอบครัว ญาติ เพื่อน หรือคนแปลกหน้า เขาก็ปฏิบัติเหมือนกันหมด"

"แต่ถ้าคนในครอบครัว ญาติ หรือเพื่อนคิดจะเอ่ยปากขอร้องเขา ก็ต้องยอมรับเงื่อนไขของเขาหนึ่งข้อ"

"ฉันถึงได้ถามว่าอยากให้ฉันช่วยพูดให้ไหม เพราะถ้าฉันพูดไปเมื่อไร ก็ต้องยอมรับเงื่อนไขข้อหนึ่งของปู่สาม ส่วนจะเป็นเงื่อนไขอะไรนั้น นอกจากปู่สามแล้วก็ไม่มีใครรู้เลย"

ถังเจี้ยนเฉิงพยักหน้า "ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง งั้นอย่าเพิ่งช่วยพูดเลยครับ เผื่อค่ายามันอาจจะไม่แพงก็ได้"

เจี่ยงเหยาไม่ได้พูดอะไรอีก

ทว่าในใจกลับกำลังคิดคำนวณอยู่ว่า ประเดี๋ยวจะช่วยพูดให้ถังเจี้ยนเฉิงอย่างไรดี

เธอรู้ดีแก่ใจว่ายาของปู่สามแพงลิบลิ่วแน่นอน ยิ่งไปกว่านั้น ลูกสาวของถังเจี้ยนเฉิงบาดเจ็บตั้งห้าคน!

รวมทั้งหมดเข้าด้วยกัน รับรองว่าเกินจินตนาการแน่!

ไม่นานนัก เจี่ยงเหยาก็ขับรถเลี้ยวเข้าสู่ถนนสายเก่า

ผิวถนนสายเก่าปูด้วยหินเขียว สองข้างทางเป็นบ้านอิฐกระเบื้องเก่าทรุดโทรม บางหลังฉาบปูนซีเมนต์ บางหลังใช้ปูนขาว เหนือพื้นขึ้นมาราวเมตรครึ่งมีคำขวัญเขียนไว้ไม่น้อย

"ร่วมแรงร่วมใจ สร้างความมั่งคั่งไปด้วยกัน!"

"ปราบปรามพวกอันธพาลอย่างเด็ดขาด!"

"เด็กผู้หญิงหนึ่งคนค้ำจุนฟ้าหนึ่งผืน!"

"ถนนสายเก่าคือบ้านเรา ความสะอาดขึ้นอยู่กับทุกคน!"

"ใครทิ้งขยะเรี่ยราดตรงนี้ ขอให้ตายยกครัว!"

"โค่นล้มพวกปฏิกิริยา โค่นล้มแก๊ง...สี่...คน!"

เมื่อได้เห็นคำขวัญที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวเหล่านี้ ถังเจี้ยนเฉิงก็รู้สึกคุ้นเคยและผูกพันอย่างยิ่ง ชาติก่อนหลังจากพื้นที่แถบนี้ได้รับการปรับปรุงผังเมืองเก่า คำขวัญเหล่านี้ก็ไม่มีให้เห็นอีกเลย