ตอนที่ 71 รถของเจี่ยงเหยา

"ต้าเม่ย เอ้อร์เม่ย ซานเม่ย ซื่อเม่ย แล้วก็อู่เม่ยบาดเจ็บกันหมดเลยครับ"

คำพูดของถังเจี้ยนเฉิงไม่เพียงทำให้เจี่ยงเหยาตกใจอย่างยิ่ง แม้แต่เฉินหยวนกับหวงเทียนเยฺว่ที่อยู่ข้างๆ ก็ตกใจไม่แพ้กัน "ไปโดนอะไรมาน่ะ ทำไมเด็กๆ ถึงได้บาดเจ็บกันเยอะขนาดนี้?"

ถังเจี้ยนเฉิงยิ้มเจื่อน แล้วเล่าเรื่องที่พวกเด็กสาวแอบเข้าป่าไปขุดตัวตุ่นกันเองเมื่อวานให้ฟังคร่าวๆ

หวงเทียนเยฺว่ฟังแล้วก็ได้แต่เดาะลิ้นด้วยความทึ่ง "จริงดิ? ลูกสาวพี่นี่ใจกล้ากันจริงเชียว! เด็กผู้หญิงตัวแค่นั้นแค่ห้าคนก็กล้าไปขุดตัวตุ่นกันแล้วเหรอ?"

"ตอนนั้นทำไมคุณไม่ห้ามล่ะคะ? เกิดเป็นอะไรที่ร้ายแรงกว่านี้ขึ้นมา คุณจะร้องไห้ก็ไม่ทันแล้วนะ!"

เจี่ยงเหยานึกว่าถังเจี้ยนเฉิงมีความคิดหัวโบราณที่รักลูกชายมากกว่าลูกสาว จึงไม่ยอมห้ามทั้งที่รู้ว่าลูกสาวอาจตกอยู่ในอันตราย

ถังเจี้ยนเฉิงยิ่งยิ้มขมขื่นเข้าไปใหญ่ "ผมก็อยากห้ามครับ แต่วานนี้ผมมาขายปลาที่ตำบลตั้งแต่เช้ามืด พอกลับไปก็ต้องขายวัวต่ออีก เหนื่อยจนทนไม่ไหวจริงๆ ตกบ่ายก็เลยเผลอหลับไป"

"เรื่องนี้ฉันเป็นพยานได้ เมื่อวานตอนพี่เจี้ยนเฉิงขายปลากับขายวัว ฉันก็อยู่ด้วยตลอด" หวงเทียนเยฺว่ช่วยพูด

เจี่ยงเหยารู้ตัวว่าเข้าใจถังเจี้ยนเฉิงผิดไปก็รู้สึกเกรงใจอยู่บ้าง แต่ปากก็ยังไม่ยอมแพ้ "ถึงอย่างนั้นคุณก็สะเพร่าเกินไปอยู่ดี ถ้ารอบคอบกว่านี้สักนิด คุณต้องสังเกตเห็นความผิดปกติบ้างแหละ"

คนในยุคนี้ล้วนเป็นคนมีน้ำใจ

ยิ่งไปกว่านั้น เจี่ยงเหยายังเป็นเจ้าหน้าที่ตำบล แถมยังเป็นเจ้าหน้าที่หญิงอีกด้วย

ถังเจี้ยนเฉิงไม่กล้าล่วงเกิน อีกทั้งในใจเขาก็รู้สึกว่าเจี่ยงเหยาพูดถูก ถ้าเมื่อวานเขารอบคอบกว่านี้ก็คงสังเกตเห็นได้ล่วงหน้า เพราะตอนที่เขานั่งรถไถกลับเข้าหมู่บ้าน เด็กๆ ต่างก็พากันมาดูรถไถ แต่กลับไม่เห็นเสี่ยวลิ่วกับเสี่ยวชีที่ชอบดูเรื่องสนุกมากที่สุด

หากตอนนั้นเขาเอ่ยปากถามเด็กคนอื่นในหมู่บ้านสักคำ ก็ย่อมรู้ว่าเสี่ยวลิ่ว เสี่ยวชี และเสี่ยวปาไปฟังวิทยุที่ที่ทำการหมู่บ้าน ส่วนอู่เม่ยที่คอยดูแลพวกเธอกลับหายตัวไป

น่าเสียดายที่เขาไม่ได้ถามอะไรเลย

พอกลับถึงบ้าน เห็นบ้านเงียบเกินไป เขาก็ไม่ได้เอะใจ

มันสะเพร่าและประมาทเลินเล่อจริงๆ นั่นแหละ!

ยามนี้เมื่อได้ยินเจี่ยงเหยาพูดเช่นนั้น เขาจึงรีบกล่าวว่า "สหายเจี่ยงตักเตือนได้ถูกต้องแล้วครับ คราวหน้าผมจะปรับปรุงตัวแน่นอน"

เจี่ยงเหยาได้ยินดังนั้นก็ยิ่งรู้สึกกระดากใจ จึงรีบเปลี่ยนหัวข้อ "คุณบอกว่าจะพาลูกสาวเข้าอำเภอไปหาหมอวันนี้ใช่ไหมคะ? รถประจำทางเที่ยวเช้าออกไปแล้ว พวกคุณคิดว่าจะไปยังไงกันล่ะ?"

ถังเจี้ยนเฉิงกล่าวว่า "หิมะตกหนาทึบแบบนี้ เดินไปก็ลำบาก คงต้องหารถเช่าสักคันเข้าไปในอำเภอครับ"

เจี่ยงเหยาชะงักไปครู่หนึ่งแล้วเอ่ยว่า "พอดีวันนี้ฉันก็ตั้งใจจะกลับบ้านอยู่แล้ว งั้นฉันพาพวกคุณนั่งรถไปด้วยกันเลยแล้วกัน"

"เจี้ยนเฉิง นายต้องขอบคุณสหายเจี่ยงเหยาของเราให้ดีๆ เลยนะ วันนี้เป็นวันหยุดพักของเธอ เดิมทีตั้งใจจะนอนพักผ่อนที่หอพักแท้ๆ แต่ต้องยอมวิ่งเข้าอำเภอเพราะเรื่องบ้านนายเชียวนะ" เฉินหยวนยิ้มพลางแซว "แถมยังช่วยให้นายไม่ต้องลำบากไปหารถเช่าอีกด้วย"

"อย่าไปฟังนายกตำบลเลยค่ะ ฉันตั้งใจจะกลับบ้านจริงๆ เอาเถอะ คุณรีบขายปลาไปก่อนเถอะ พอคุณพาลูกสาวมาถึงตำบลแล้วพวกเราค่อยออกเดินทางพร้อมกัน"

เจี่ยงเหยาพูดจบก็เดินไปดูปลา

ถึงตอนนี้ ถังเกินสุ่ยกับคนอื่นๆ ก็ช่วยกันยกปลาลงจากรถหมดแล้ว

พ่อครัวใหญ่เลี่ยวของร้านอาหารเห็นปลาขนาดยักษ์ตัวนั้นก็ถึงกับตกตะลึงจนตัวชา สายตาที่มองถังเจี้ยนเฉิงยิ่งเปี่ยมไปด้วยความยำเกรง

ถูกแล้ว มันคือความยำเกรง

ในใจของเขา ถังเจี้ยนเฉิงกลายเป็นบุคคลดั่งเทพเซียนไปแล้ว!

หลังชั่งน้ำหนักเสร็จ ปลาชนิดอื่นๆ รวมแล้วหนักหนึ่งพันเจ็ดร้อยสามสิบสองจินห้าเหลี่ยง ยังคงคิดราคาคละสองหยวนห้าเจี่ย ได้เงินทั้งหมดสี่พันสามร้อยสามสิบเอ็ดหยวนสองเจี่ยห้าเฟิน!

ได้เงินมาเป็นปึกหนาอีกแล้ว!

ส่วนปลายักษ์ หนักเก้าร้อยเก้าสิบสองจินแปดเหลี่ยง

อีกแค่นิดเดียวก็จะครบหนึ่งพันจินแล้ว!

เมื่อทุกคนได้ยินตัวเลขนี้ ต่างก็ส่งเสียงอุทานด้วยความทึ่งอีกครั้ง ช่างเปิดหูเปิดตาจริงๆ!

"พี่เจี้ยนเฉิง ปลาตัวใหญ่ขนาดนี้ ฉันก็ไม่รู้จะให้ราคาเท่าไหร่ดี ถ้าพี่ไม่รีบ ฉันช่วยถามภัตตาคารใหญ่ในเมืองให้ได้นะ" หวงเทียนเยฺว่เอ่ย

"ไม่รีบหรอก นายจัดการได้เลย"

ถังเจี้ยนเฉิงยิ้มตอบ จากนั้นก็กล่าวลากับนายกตำบลเฉิน เจี่ยงเหยา และหวงเทียนเยฺว่ แล้วพาถังเกินสุ่ยกับคนอื่นๆ เดินทางกลับบ้าน

ระหว่างทาง ทั้งหมดก็ได้ปรึกษาตกลงเรื่องการแบ่งเงินในครั้งนี้เรียบร้อยแล้ว

ถังเจี้ยนเฉิงได้ส่วนแบ่ง 2.8 ส่วน ส่วนคนอื่นๆ แบ่งเท่าๆ กัน ได้ไปคนละ 1.2 ส่วน

ถังเจี้ยนเฉิงได้เงินไป 1,212 หยวน 7 เจี่ย 5 เฟิน

พวกถังเกินสุ่ยได้ไปคนละ 519 หยวน 7 เจี่ย 5 เฟิน

หลังจากทุกคนได้รับเงิน ก็ยิ้มหน้าบานด้วยความดีใจ

ในใจต่างก็ซาบซึ้งในตัวถังเจี้ยนเฉิงเป็นอย่างยิ่ง

หากไม่มีเขาคอยนำทาง พวกเขาจะไปหาเงินได้มากมายขนาดนี้จากที่ไหน? ส่วนเรื่องออกแรงทำงานหนักนั้น มันแทบไม่มีราคาค่างวดอะไรเลย เมื่อก่อนพวกเขาก็มักจะไปแบกอิฐที่โรงเผาอิฐ เหนื่อยแทบตายทั้งวัน ก็ได้แค่วันละห้าหกหยวนเท่านั้น!

แต่นี่กลับหาได้ทีละห้าหกร้อยหยวน!

ถ้าขายปลายักษ์ตัวนั้นได้แล้วล่ะก็ วันนี้วันเดียวรายได้คงทะลุหลักพันแน่ๆ!

รายได้ระดับนี้นับว่าน่ากลัวเหลือเกิน!

หากเรื่องนี้แพร่ออกไป อย่าว่าแต่คนทั้งหมู่บ้านจะแตกตื่นเลย แม้แต่ทั้งตำบล หรือกระทั่งทั้งอำเภอก็คงต้องฮือฮาไปด้วย!

"เจี้ยนเฉิง พาลูกๆ ไปหาหมอคงต้องใช้เงินไม่น้อยใช่ไหม? หรือว่า... เอาส่วนของพ่อตรงนี้ไปใช้ก่อนดีไหม?"

ถังเกินสุ่ยยื่นเงินที่เพิ่งได้รับส่วนแบ่งมาส่งให้ถังเจี้ยนเฉิง

พวกพี่น้องของถังเจี้ยนเหวินได้ยินดังนั้น ก็พากันบอกว่าเอาเงินของพวกตนไปใช้ก่อนได้เลย

ถังเจี้ยนเฉิงยิ้มแล้วกล่าวว่า "ตอนนี้ยังไม่จำเป็นครับ ไว้ถ้าไม่พอจริงๆ แล้วผมค่อยยืมพวกพี่อีกที"

"เตรียมเงินเผื่อไว้เยอะหน่อยย่อมดีกว่า ไปหาหมอในตัวอำเภอ จะให้เด็กๆ ต้องลำบากไม่ได้นะ" ถังเกินสุ่ยเอ่ยเตือน

"ผมรู้แล้วครับ ผมจะพกติดตัวไปให้เยอะหน่อย"

เมื่อกลับถึงบ้าน ถังเจี้ยนเฉิงกินอะไรนิดหน่อยรองท้อง จากนั้นก็พาลูกๆ ออกเดินทาง

เสี่ยวชีวิ่งออกมาแล้วส่งเสียงดัง "พ่อคะ หนูก็อยากไปในเมืองอำเภอด้วย!"

"พ่อของลูกจะพาพวกพี่สาวไปหาหมอนะ ไปมุงอะไรกับเขาด้วยล่ะ?" หลิวฟางฟางเอ็ด

เสี่ยวชีเบะปาก น้ำตาคลอเบ้า มองถังเจี้ยนเฉิงอย่างน่าสงสาร "พ่อคะ หนูอยากไป"

ถังเจี้ยนเฉิงเห็นแล้วใจอ่อนยวบ ยิ้มพลางกล่าวว่า "เอาสิ ไปเที่ยวในเมืองอำเภอสักหน่อยก็ดีเหมือนกัน"

"พ่อดีที่สุดเลย หนูรักพ่อที่สุด!"

เสี่ยวชีพลันเปลี่ยนเป็นดีอกดีใจขึ้นมาทันที หยาดน้ำตาในดวงตาเลือนหายไปในพริบตา เอ่ยไปพลางโผเข้าใส่ถังเจี้ยนเฉิงไปพลาง

ถังเจี้ยนเฉิงยื่นมือไปอุ้มนางขึ้นมา เด็กหญิงก็หอมแก้มถังเจี้ยนเฉิงฟอดใหญ่จนหน้าเปียกน้ำลาย

"พ่อคะ หนูก็อยากไป!"

"พ่อคะ หนูด้วย!"

เสี่ยวลิ่วกับเสี่ยวปาเองก็วิ่งกรูกันออกมา กอดขาทั้งสองข้างของถังเจี้ยนเฉิงเอาไว้คนละข้าง เงยหน้าเล็กๆ ขึ้นมองเขาอย่างมีความหวัง

"ได้ ไปกันหมดทุกคนเลย!"

ถังเจี้ยนเฉิงหัวเราะแล้วย่อตัวลงนั่ง

เสี่ยวลิ่วกับเสี่ยวปาส่งเสียงโห่ร้องดีใจ ก่อนจะเข้ามารุมหอมแก้มเขาเปียกแฉะคนละข้าง

"คุณก็ตามใจพวกแกเข้าไปเถอะ ต่อไปโตขึ้นมา คอยดูสิว่าจะดัดนิสัยยังไง!" หลิวฟางฟางค้อนใส่ถังเจี้ยนเฉิงทีหนึ่ง

"เรื่องของวันข้างหน้าไว้ค่อยว่ากัน ไปกันเถอะ!"

ถังเจี้ยนเฉิงไปยืมรถเข็นลากมาคันหนึ่ง จากนั้นก็เรียกถังเจี้ยนปิงไปด้วยกัน แล้วช่วยกันเข็นเด็กๆ ไปส่งถึงตัวตำบล

เจี่ยงเหยาขับรถมารออยู่ริมถนนเรียบร้อยแล้ว

นั่นเป็นรถจี๊ปออฟโรดรุ่น 212 สีเขียวขี้ม้า ในยุคสมัยนี้ดูสง่างามน่าเกรงขามเป็นอย่างยิ่ง

ทว่าภายในรถกลับแขวนเครื่องประดับตกแต่งสไตล์ผู้หญิงอย่างเห็นได้ชัด บ่งบอกว่านี่ไม่ใช่รถหลวง หากแต่เป็นรถส่วนตัวของเจี่ยงเหยา!

สายตาของถังเจี้ยนเฉิงถึงกับสั่นไหวด้วยความตื่นตะลึง

ในยุคสมัยที่แม้แต่รถแทรกเตอร์ยังหาดูได้ยาก เจี่ยงเหยากลับมีรถยนต์ส่วนตัวที่หรูหราถึงเพียงนี้!

เห็นได้ชัดว่าเจี่ยงเหยาคนนี้ไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน!

ทว่าถังเจี้ยนเฉิงพยายามเค้นความทรงจำเท่าไหร่ ก็ไม่พบข้อมูลใดๆ เกี่ยวกับเจี่ยงเหยาในชาติก่อนเลย... หรือว่าหลังจากภัยพิบัติหิมะเมื่อสิบกว่าวันก่อน นางก็ถูกย้ายไปที่อื่นแล้ว?

"พี่เจี้ยนเฉิง ในที่สุดพี่ก็มาถึงสักที สหายเจี่ยงเหยารอพี่อยู่นานแล้วนะ"

หวงเทียนเยฺว่เห็นรถของเจี่ยงเหยาก็ตกใจไม่น้อยเช่นกัน

เขารู้ดียิ่งกว่าถังเจี้ยนเฉิงเสียอีกว่า คนที่จะขับรถจี๊ปออฟโรดรุ่น 212 ได้นั้น แค่มีเงินอย่างเดียวไม่พอ แต่ต้องมีทั้งอำนาจและอิทธิพลด้วย!

แม้แต่ตัวเขาเองที่เป็นลูกหลานข้าราชการ ในยามนี้ก็ยังไม่มีปัญญาขับรถแบบนี้เลย!