ตอนที่ 70 จับปลาขนาดยักษ์ได้ตัวหนึ่ง

"นี่มันปลาอะไรกันเนี่ย"

ทุกคนที่ได้เห็นเจ้าตัวมหึมาในตาข่ายดักปลาต่างพากันอ้าปากค้างตะลึงงัน

นี่คือปลาขนาดยักษ์ที่มีความยาวถึงสามเมตร หนักราวแปดถึงเก้าร้อยจิน (หนึ่งจินเท่ากับครึ่งกิโลกรัม) ลำตัวเป็นสีดำแกมเหลือง เมือกลื่นไปทั้งตัว แถมยังมีหนวด ดูไปแล้วคล้ายปลาดุกอยู่บ้าง

ทว่าปลาดุกตัวใหญ่ขนาดนี้ คนในที่นี้ไม่มีใครเคยพบเคยเห็นมาก่อน ถังเจี้ยนเฉิงชาติก่อนมีชีวิตอยู่จนถึงอายุเจ็ดสิบปี ก็ยังไม่เคยเห็นปลาที่มหึมาขนาดนี้เช่นกัน

ปลาหนักร้อยสองร้อยจินเขายังพอเคยเห็นอยู่บ้าง แต่ใหญ่โตมโหฬารเท่าตัวตรงหน้านี้ ต่อให้แค่ได้ยินเขายังไม่เคยได้ยินมาก่อนด้วยซ้ำ

"ไม่ว่าจะเป็นปลาอะไร ลากขึ้นฝั่งก่อนเถอะ ขืนปล่อยให้มันสะบัดหางสักที แผ่นน้ำแข็งคงแตกกระจายหมดแน่"

พอถังเจี้ยนเฉิงพูดจบ ทุกคนก็รีบช่วยกันลากตาข่าย พาปลาขนาดยักษ์ตัวนี้ขึ้นมาบนฝั่ง

"แล้วจะขนปลานี่กลับไปอย่างไรล่ะ"

จากนั้น ทุกคนก็เริ่มกลุ้มใจขึ้นมาอีกรอบ

ยังไม่ต้องพูดถึงว่าปลาตัวนี้รสชาติจะอร่อยไหม แค่ขนาดตัวเท่านี้ก็น่าตกใจพอแล้ว อย่างไรก็ต้องลากกลับไปแน่นอน ไม่มีทางปล่อยคืนลงน้ำแน่

"เจี้ยนปิง นายยังหนุ่ม วิ่งไปที่ตำบลสักเที่ยว ไปหาผู้จัดการหวง ให้เขาส่งรถแทรกเตอร์มาสักคัน ไม่อย่างนั้นพึ่งแค่พวกเราไม่กี่คน ไม่มีทางขนปลาเยอะขนาดนี้ไปตำบลได้หรอก" ถังเจี้ยนเฉิงบอก

"ถ้าเรียกรถแทรกเตอร์มา มันจะไม่เปิดโปงเรื่องนี้หรอกหรือ" ถังเกินสุ่ยขมวดคิ้ว

"จับปลาตัวใหญ่ขนาดนี้ได้ คิดจะปิดก็ปิดไม่อยู่หรอกครับ นอกจากว่าพวกเราจะโยนปลาตัวนี้กลับลงไปในอ่างเก็บน้ำ" ถังเจี้ยนเฉิงกล่าว

"ไม่ได้สิ อุตส่าห์จับขึ้นมาได้ยากเย็น จะทิ้งลงไปได้อย่างไร" ถังเจี้ยนอู่รีบโบกมือ "ต่อให้ไม่อร่อย เอาไปเล่าให้ใครฟังก็ถือว่ามีหน้ามีตาสุด ๆ แล้ว!"

"ฟังเจี้ยนเฉิงเถอะ ไปเรียกรถแทรกเตอร์มาลากไป"

พี่น้องคนอื่น ๆ ก็เอ่ยสนับสนุนขึ้นมาเช่นกัน

ถังเกินสุ่ยกล่าว "ถ้าอย่างนั้นก็ตามนั้นเถอะ แต่พวกเราจัดการพวกเครื่องมือกับช่องน้ำแข็งเสียหน่อยดีกว่า เผื่อมีใครมาเห็นแล้วจะขโมยวิชาของพวกเราไป"

สมกับเป็นคนเฒ่าคนแก่เจนโลก คิดอะไรได้รอบคอบจริง ๆ

"เจี้ยนปิง รีบไปรีบกลับล่ะ พวกเราจะจัดการเครื่องมือกับช่องน้ำแข็งรอ"

พอถังเจี้ยนเฉิงพูดจบ ทุกคนก็แยกย้ายกันไปวุ่นกับงานของตน

เจี้ยนปิง เด็กหนุ่มวัยสิบแปดปี พอออกวิ่งก็เร็วปานสายลม ไม่นานก็หายลับตาไป

ส่วนพวกถังเกินสุ่ย คนที่จับปลาใส่ข้องก็ใส่ คนที่เก็บเครื่องมือก็เก็บ คนที่ทำลายช่องน้ำแข็งก็ทำลาย ต่างคนต่างทำหน้าที่ของตัวเอง

ผ่านไปชั่วโมงกว่า บนถนนรถวิ่งก็มีเสียงเครื่องยนต์แทรกเตอร์ดังตึก ๆ ๆ แว่วมา

ไม่นาน รถแทรกเตอร์ก็แล่นมาถึงริมฝั่งอ่างเก็บน้ำหาวซาน

หวงเทียนเยฺว่กับช่างขับรถแทรกเตอร์กระโดดลงมาจากรถ พอเห็นปลาขนาดยักษ์ตัวนั้น ดวงตาก็เบิกกว้างด้วยความตกตะลึง

"คุณพระช่วย! พี่เจี้ยนเฉิง พวกพี่จับมันขึ้นมาได้อย่างไรเนี่ย นี่มันไม่ใหญ่เกินไปหน่อยหรือ"

"แม่เจ้าโว้ย! ฉันโตมาป่านนี้ ยังไม่เคยเห็นปลาตัวใหญ่ขนาดนี้มาก่อนเลย! นี่คงหนักเป็นพันจินได้แล้วมั้งเนี่ย"

ทั้งสองคนเดินวนดูปลาขนาดยักษ์รอบแล้วรอบเล่า พลางเดาะลิ้นอุทานด้วยความทึ่ง

เวลานี้ ชาวบ้านในหมู่บ้านรอบ ๆ อ่างเก็บน้ำก็เริ่มตื่นกันแล้ว เดิมทีแค่ตื่นมาเข้าส้วม แต่พอเห็นทางนี้มีทั้งรถแทรกเตอร์ ทั้งมีชายฉกรรจ์หลายคนยืนล้อมวงอยู่ จึงเดินมามุงดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น ครั้นได้เห็นปลาขนาดยักษ์ตัวนี้เข้า ต่างก็ตาค้างกันไปหมด

"รีบขนขึ้นรถเร็วเข้า ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวคนยิ่งเยอะจะยิ่งยุ่งยาก!"

ถังเจี้ยนเฉิงเห็นว่ายังมีคนวิ่งมาทางนี้จากที่ไม่ไกลนัก จึงรีบกระซิบเตือนหวงเทียนเยฺว่

หวงเทียนเยฺว่ได้สติหลุดจากความตื่นตะลึง จึงรีบกวักมือเรียกทุกคนมาช่วยกันขนปลาขึ้นรถ

ปลาเยอะเกินไป รถแทรกเตอร์คันเดียวบรรทุกไม่หมด ถังเจี้ยนเฉิงจึงให้พวกพี่น้องอย่างถังเจี้ยนเหวินหาบปลาส่วนหนึ่งเดินล่วงหน้าไปก่อน

พวกถังเจี้ยนเหวินไม่อิดออด ต่างคนต่างหาบปลาคนละร้อยกว่าจินแล้วเดินจากไป

ถังเจี้ยนเฉิงกับถังเกินสุ่ย พร้อมด้วยหวงเทียนเยฺว่และคนขับรถแทรกเตอร์ รวมถึงชาวบ้านที่มามุงดูอีกจำนวนหนึ่ง ช่วยกันยกปลาขนาดยักษ์ขึ้นรถก่อน จากนั้นจึงขนปลาที่เหลือตามขึ้นไป แล้วค่อยสตาร์ตรถ มุ่งหน้าไปยังตำบล

"พี่น้อง พวกนายไปจับปลาตัวนี้ขึ้นมาได้อย่างไรกันน่ะ"

มีคนเอ่ยถามขึ้นมา

เครื่องมืออย่างตาข่ายดักปลาถูกพวกถังเจี้ยนเฉิงเก็บซ่อนไว้เรียบร้อยตั้งนานแล้ว พอมีคนถาม ถังเจี้ยนเฉิงก็แจกบุหรี่ให้พลางหัวเราะร่าพลางว่า "โธ่ พวกเราแค่มาตกปลาเล่น ใครจะคิดล่ะครับว่ามันจะกระโดดขึ้นมาเอง"

คำพูดนี้ ผียังไม่เชื่อเลย!

แต่ในเมื่อถังเจี้ยนเฉิงไม่ยอมบอก ชาวบ้านจากหมู่บ้านละแวกนั้นก็ทำอะไรไม่ได้

ทว่าความคิดอ่านของพวกเขากลับเริ่มแล่นขึ้นมา

ในเมื่อมีคนสามารถจับปลาขึ้นมาจากอ่างเก็บน้ำได้ ย่อมต้องมีวิธี ขอแค่ลองคิดดูให้ดี ย่อมต้องหาวิธีได้ในที่สุด

ดังนั้นคนเหล่านี้จึงเริ่มพากันบอกปากต่อปาก ไม่นาน เรื่องที่มีคนจับปลายักษ์หนักเป็นพันจินขึ้นมาจากอ่างเก็บน้ำก็แพร่สะพัดออกไป หลายคนตกตะลึงระคนไม่อยากเชื่อ แต่คนส่วนใหญ่กลับเริ่มขบคิดหาวิธีจับปลากันแล้ว

ถังเจี้ยนเฉิงคาดการณ์เรื่องนี้ไว้นานแล้ว จึงไม่ได้ใส่ใจเท่าไรนัก

การเจาะน้ำแข็งจับปลาแม้จะดูเรียบง่าย แต่ก็ยังต้องอาศัยเทคนิค ยิ่งถ้าไม่มีคนถ่ายทอดให้ อาศัยเพียงการลองผิดลองถูกด้วยตัวเอง ก็น่าจะต้องใช้เวลานานพอดูกว่าจะจับทางได้ พ่อกับพี่ใหญ่จึงยังมีโอกาสจับปลาต่อได้อีกสองสามวัน

ต่อให้จับปลาไม่ได้แล้วจริง ๆ ก็ไม่เป็นไร การจับปลาตลอดสองวันนี้ก็ถือว่าเพียงพอแล้ว

แต่ละบ้านมีรายได้อย่างน้อยก็หลายร้อยหยวนแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขายังจับปลายักษ์ขนาดนี้ขึ้นมาได้ ย่อมทำรายได้ให้แต่ละบ้านเพิ่มอีกหลายร้อยหยวนแน่นอน!

ปลาทั้งเยอะและหนักเกินไป ถังเจี้ยนเฉิงกับหวงเทียนเยฺว่จึงไม่สามารถนั่งรถไปได้ ทำได้เพียงเดินเท้าไปยังตำบล พอย่างเท้าถึงตำบล ถังเจี้ยนเหวินกับถังเกินสุ่ยและพวกก็มารออยู่ที่หน้าร้านอาหารของรัฐตั้งนานแล้ว

ในเวลาเดียวกัน ที่หน้าประตูร้านอาหารก็มีผู้คนมามุงล้อมกันแน่นขนัด

แม้กระทั่งเฉินหยวนที่เป็นนายกตำบลก็ยังตกใจจนต้องมาดู

เขายืนอยู่ข้างรถแทรกเตอร์ มองดูปลายักษ์ตัวนั้นพลางอุทานด้วยความทึ่งไม่หยุด

"นายกตำบลเฉิน ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับ"

ถังเจี้ยนเฉิงรีบเดินเข้าไปทักทาย พร้อมกับหยิบบุหรี่ยื่นส่งให้เฉินหยวนมวนหนึ่ง

เฉินหยวนรับบุหรี่ไปแล้วเดาะลิ้นชื่นชม "ถังเจี้ยนเฉิง ฉันพบว่านายนี่มีความสามารถจริง ๆ เลยนะ! มักจะทำเรื่องที่คนอื่นทำไม่ได้อยู่เรื่อย! ดูนายล่าสัตว์สิ สามารถล่าหมูป่าได้ทีเดียวถึงยี่สิบเอ็ดตัว จับวัวป่าก็จับเป็นได้ตั้งหกตัว! ตอนนี้ยังจับปลาตัวใหญ่ขนาดนี้ได้อีก น่าทึ่งจนไม่รู้จะพูดยังไงแล้ว!"

"แค่โชคดีเท่านั้นเองครับ" ถังเจี้ยนเฉิงยิ้มตอบอย่างถ่อมตน

"โชคดีเหรอ?!"

เฉินหยวนส่ายหน้าติด ๆ กัน "เรื่องแบบนี้ไม่ใช่จะใช้คำว่าโชคดีมาอธิบายได้หรอกนะ! นี่มันฝีมือล้วน ๆ! อีกอย่าง โชคก็เป็นส่วนหนึ่งของฝีมือเหมือนกัน! ถึงตำบลซานชงจะเป็นตำบลที่ล้าหลัง ประชากรไม่เยอะ แต่ก็มีตั้งหลายแสนคนนะ ทำไมคนตั้งเยอะแยะถึงไม่มีโชคดีแบบนี้ แต่กลับเป็นนายคนเดียวที่มีล่ะ?"

ถังเจี้ยนเฉิงหัวเราะ "นายกตำบลครับ ท่านอย่าชมผมอีกเลย ไม่อย่างนั้นหางผมคงลอยชี้ฟ้าแล้วล่ะครับ"

"ฮ่าๆๆ..."

เฉินหยวนหัวเราะลั่น "จริงสิ ก่อนหน้านี้เคยบอกว่าจะเลี้ยงเหล้านาย แต่ก็ยุ่งจนปลีกเวลาไม่ได้สักที ประจวบเหมาะเลย วันนี้พอมีเวลาว่างบ้าง แล้วนายยังจับปลาใหญ่ขนาดนี้มาได้ พวกเราเอาเนื้อปลานี่มาแกล้มเหล้าหน่อยเป็นอย่างไร"

ถังเจี้ยนเฉิงรีบยกมือไหว้ขอโทษ "นายกตำบลครับ ขออภัยจริง ๆ ครับ วันนี้ผมมีธุระสำคัญต้องไปทำ ไว้คราวหน้า คราวหน้าผมเป็นเจ้ามือเลี้ยงท่านเอง ดีไหมครับ"

"ปลาตัวนี้นายจับมาเหรอ"

ตอนนั้นเอง เจี่ยงเหยาก็เดินเข้ามา

ถังเจี้ยนเฉิงพยักหน้า "พวกเราช่วยกันจับมาทุกคนครับ"

เฉินหยวนพูดขึ้นว่า "พอดีเลย สหายเจี่ยงเหยาของเราก็มาแล้ว เธอก็เคยบอกว่าจะเลี้ยงข้าวนายเหมือนกัน ถ้าตอนนี้เธอเอ่ยปากขึ้นมา นายคงปฏิเสธไม่ได้แล้วใช่ไหม"

ถังเจี้ยนเฉิงเอ่ยอย่างจริงใจ "ต้องขอโทษจริง ๆ ครับ เมื่อวานลูกสาวผมหลายคนไปขุดตัวตุ่นแล้วได้รับบาดเจ็บ ผมกำลังจะพาพวกเธอเข้าอำเภอไปหาหมอพื้นบ้านแซ่เจี่ยงเพื่อตรวจดูอาการ..."

"อ้าว? ลูกสาวคุณบาดเจ็บเหรอคะ? คนไหนน่ะ?" เจี่ยงเหยารีบถามขึ้นมาอย่างร้อนใจ