ตอนที่ 69 คุณเก่งจริง ๆ!

"หลับกันหมดแล้วค่ะ"

ถังเจี้ยนเฉิงหยิบเสื้อผ้าไปอาบน้ำ พอกลับเข้ามาล้มตัวลงนอนในผ้าห่มก็พูดขึ้นว่า "พรุ่งนี้ผมจะพาพวกต้าเม่ยเข้าอำเภอ หมอหลิวที่สถานีอนามัยประจำตำบลบอกว่า ในอำเภอมีหมอพื้นบ้านแซ่เจี่ยงคนหนึ่งฝีมือการแพทย์สูงมาก สามารถรักษาแผลบนตัวพวกต้าเม่ยไม่ให้ทิ้งรอยแผลเป็นได้ ผมเลยตัดสินใจจะไปลองดูสักหน่อย"

หลิวฟางฟางถามว่า "แล้วคืนนี้คุณยังจะไปจับปลาอีกไหมคะ"

"ไปสิ"

ถังเจี้ยนเฉิงบอก "นัดกับพวกพ่อไว้แล้วน่ะ แต่ว่าคราวนี้ผมตั้งใจจะสอนวิธีกับเคล็ดลับการจับปลาให้พวกเขาทั้งหมด ต่อไปผมก็จะไม่ไปแล้ว หาเงินมันสำคัญก็จริง แต่การได้อยู่ดูแลลูกสาวตอนโตก็สำคัญมากเหมือนกัน"

"เจี้ยนเฉิง คุณเปลี่ยนไปเป็นคนดีขนาดนี้ แถมยังใส่ใจลูกๆ ขนาดนี้ ฉันดีใจมากเลยนะ แต่เวลาข้างหน้ายังมีอีกยาวไกล คุณไม่จำเป็นต้องหักโหมเหนื่อยยากขนาดนี้หรอก ตอนนี้ชีวิตพวกเราก็ดีมากพอแล้ว" หลิวฟางฟางพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

ถังเจี้ยนเฉิงพลิกตัวตะแคง อาศัยแสงสะท้อนจากหิมะนอกหน้าต่างอันสลัวราง จ้องมองหลิวฟางฟางตาไม่กะพริบ ก่อนจะยิ้มพลางเอ่ย "ฟางฟาง คุณนี่เป็นคนพอใจอะไรง่ายจริงๆ แค่นี้ก็ดีพอแล้วเหรอ คุณอยากรู้ไหมว่าช่วงนี้ผมหาเงินได้เท่าไหร่แล้ว"

"ไม่อยากค่ะ"

หลิวฟางฟางถูกมองจนเขินอาย จึงก้มหน้าลงแสร้งทำเป็นดูลูกอย่างเสี่ยวจิ่ว จากนั้นก็ถามเสียงเบา "เท่าไหร่เหรอคะ"

เมื่อเห็นท่าทางของเธอ ถังเจี้ยนเฉิงก็อดหัวเราะฮ่าๆ ไม่ได้ เขายื่นมือไปบีบคางเนียนเกลี้ยงของเธอแล้วเชยขึ้น เอ่ยเสียงเบา "เกือบจะแตะหนึ่งหมื่นหยวนแล้ว!"

"หา? หนึ่งหมื่น..."

ดูเหมือนจะรู้สึกตัวว่าเสียงดังเกินไป หลิวฟางฟางจึงรีบยกมือปิดปากตัวเอง รอจนอารมณ์สงบลงครู่ใหญ่ถึงได้ถามว่า "มีหนึ่งหมื่นหยวนจริงๆ หรือคะ"

"ใกล้เคียงแล้วล่ะ"

ถังเจี้ยนเฉิงกล่าว "ปีหน้าผมตั้งใจจะส่งพวกลูกๆ ไปเรียนหนังสือที่โรงเรียน แล้วก็สร้างบ้านหลังใหม่ให้กว้างขวางขึ้นอีกหน่อย แถมยังต้องรับเหมาพื้นที่ป่าเขามาทำฟาร์มเลี้ยงสัตว์ด้วย เพราะงั้นปีหน้าคงจะยุ่งน่าดู"

"แต่แน่นอนละ พอผ่านช่วงยุ่งนี้ไปได้ก็สบายแล้ว ผมจะมีเวลาอยู่กับคุณและพวกลูกๆ มากขึ้น"

หลิวฟางฟางมองถังเจี้ยนเฉิงด้วยดวงตาเป็นประกาย เอ่ยชมจากใจจริง "คุณเก่งจังเลยค่ะ!"

ถังเจี้ยนเฉิงยิ้ม

ความทะนงตนของชายแก่วัยเจ็ดสิบได้รับการเติมเต็มจนเอ่อล้น

ทันใดนั้นเขาก็เกิดความรู้สึกหวามไหวขึ้นมาบ้าง ทว่าเมื่อนึกได้ว่าคืนนี้ยังต้องอดหลับอดนอนไปจับปลา เขาจึงข่มใจไว้แล้วกระซิบแผ่วเบา "นอนเถอะ วันข้างหน้าชีวิตพวกเราจะยิ่งดีขึ้นเรื่อยๆ!"

"ค่ะ"

หลิวฟางฟางพยักหน้าหงึกๆ

ขอเพียงถังเจี้ยนเฉิงไม่ด่าทอตบตีเธอ ไม่ด่าทอตบตีลูก ไม่ดื่มเหล้าเล่นไพ่ และไม่ทำตัวลอยชายไปวันๆ เธอก็รู้สึกว่าชีวิตมีความสุขมากแล้ว

สิ่งที่เธอต้องการไม่ได้มากมายเลยจริงๆ

พอถึงช่วงตีสองกว่า ถังเจี้ยนเฉิงก็ตื่นขึ้นมา

เขาแวะไปดูลูกสาวก่อน ทุกคนหลับสนิทดี มีเพียงเสี่ยวปากับเสี่ยวชีที่ดูเหมือนจะนอนกัดฟันอยู่บ้าง ทั้งยังร้อนจนถีบผ้าห่มเปิดออก เขาจึงช่วยดึงผ้าห่มมาคลุมให้กระชับ จูบแก้มกลมๆ ของพวกเธอเบาๆ คนละที แล้วค่อยย่องถอยออกมาเงียบๆ

จากนั้นก็เดินออกจากบ้านไปสมทบกับพวกถังเกินสุ่ย

คราวนี้ถังเกินสุ่ยเรียกพวกพี่น้องคนอื่นมาด้วย ถังเจี้ยนเฉิงก็ไม่ได้ว่าอะไร เขากลับไปเอาตาข่ายดักปลาที่บ้านมาเพิ่มอีกหลายผืน แล้วจึงพากันมุ่งหน้าไปยังอ่างเก็บน้ำหาวซาน

พอถึงอ่างเก็บน้ำ ถังเจี้ยนเฉิงก็เริ่มมองหาจุดลงตาข่าย จากนั้นจึงให้พวกพี่น้องช่วยกันเจาะรูน้ำแข็ง ยังคงเป็นสี่รูต่อน้ำแข็งหนึ่งตาข่ายเช่นเดิม

ทุกครั้งที่หาจุดลงตาข่าย ถังเจี้ยนเฉิงจะเรียกถังเกินสุ่ยกับพี่ใหญ่ถังเจี้ยนเหวินเข้ามาอยู่ด้วยกัน ให้ทั้งสองเรียนรู้วิธีมองหาจุดเหมาะๆ จากนั้นก็สอนวิธีกำหนดตำแหน่งเจาะรูน้ำแข็ง สอนวิธีลงตาข่ายและวิธีเก็บตาข่าย สุดท้ายจึงพูดขึ้นว่า "พ่อ พี่ใหญ่ พ้นคืนนี้ไปแล้วผมจะไม่มาแล้วนะ ต่อไปคงต้องพึ่งพวกพ่อจับกันเองแล้วล่ะ ผมตั้งใจจะพาลูกๆ ไปรักษาตัวในอำเภอ แล้วยังต้องพาไปฉีดยาด้วย คงไม่มีเวลามาแล้ว"

ถังเกินสุ่ยกับถังเจี้ยนเหวินต่างก็คาดเดาเรื่องนี้ไว้อยู่แล้ว

ถังเกินสุ่ยกล่าว "แกดูแลลูกให้สบายใจเถอะ ต่อไปพวกเราจับปลาได้ ก็ยังจะแบ่งส่วนของแกไว้ให้อยู่ดี"

"ไม่ต้องหรอกครับ พวกพ่อแบ่งกันเองเถอะ" ถังเจี้ยนเฉิงยิ้ม "ถึงตอนนั้นจำไว้ว่าเก็บปลาสดๆ ให้ผมสักสองสามตัวไว้กินแก้เบื่อก็พอแล้ว"

"ถึงจะเป็นพ่อลูกแท้ ๆ เป็นพี่น้องร่วมสายเลือด แต่ธรรมเนียมที่ควรมีก็ต้องมี" ถังเกินสุ่ยกล่าว

"พ่อพูดถูกแล้ว วิธีนี้แกเป็นคนบอก ตาข่ายดักปลาก็ของแก ถึงแกจะไม่ได้ลงแรงแล้ว แต่ยังไงก็ต้องแบ่งให้แกส่วนหนึ่ง พวกเขาไม่มีทางคัดค้านหรอก" ถังเจี้ยนเหวินกล่าวเช่นกัน "จริงสิ พวกเด็ก ๆ เป็นยังไงบ้าง สบายดีไหม"

"ก็พอไหวครับ แค่ตอนกลางคืนนอนยังฝันร้ายอยู่บ้าง คิดว่าอีกไม่กี่วันก็น่าจะดีขึ้น" ถังเจี้ยนเฉิงกล่าว

"ฉันเคยได้ยินคนรุ่นก่อนเขาบอกว่า ถ้าเด็กตกใจขวัญเสีย พอนอนหลับแล้วให้คอยลูบหัวบ่อย ๆ แล้วเรียกชื่อเด็ก จะช่วยให้หายเร็วขึ้น แล้วก็ไม่ทิ้งอาการอะไรตกค้างด้วยนะ" ถังเจี้ยนเหวินกล่าว

"มีวิธีแบบนี้ด้วยหรือครับ" ถังเจี้ยนเฉิงไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่ามีความเชื่อแบบนี้

ถังเกินสุ่ยกล่าวว่า "นี่ไม่ใช่เรื่องงมงายหรอกนะ แต่เป็นภูมิปัญญาชาวบ้านที่สืบทอดกันมา ได้ผลดีเชียวละ แกเอาไปลองดูได้"

ถังเจี้ยนเฉิงยิ้มแล้วบอกว่า "ได้ครับ พรุ่งนี้ค่ำ ๆ ผมจะลองดู"

ทุกคนพูดคุยสัพเพเหระกันไปพลาง วางตาข่ายดักปลาลงน้ำจนครบหมด

ครั้งนี้วางตาข่ายไปทั้งหมดห้าปาก

ระหว่างที่รอกู้ตาข่าย พี่รองถังเจี้ยนอู่กับน้องห้าถังเจี้ยนเทาต่างก็รู้สึกประหลาดใจ "ทำแค่นี้ก็จับปลาได้แล้วจริง ๆ หรือ"

ถังเจี้ยนโปหัวเราะ "พอถึงเวลากู้ตาข่าย เดี๋ยวพวกนายก็รู้เอง"

ถังเจี้ยนเฉิงกลับไม่ได้มองโลกในแง่ดีขนาดนั้น เพราะอย่างไรตาข่ายที่ลงไปก็มีมากขึ้น ย่อมเป็นไปไม่ได้ที่ตาข่ายทุกปากจะติดปลาจนแน่นขนัด อีกทั้งเมื่อวานก็จับไปเกือบหนึ่งพันจินแล้ว ย่อมต้องมีผลกระทบอยู่บ้างไม่มากก็น้อย

เวลาผ่านไปชั่วพริบตาเดียว สามชั่วโมงก็ล่วงเลยไป ขอบฟ้าทางทิศตะวันออกเริ่มสว่างรำไร

ถังเจี้ยนเฉิงเดินออกมาจากจุดหลบกำบังลม มองดูท้องฟ้าแล้วโบกมือใหญ่ "กู้ตาข่าย!"

ทุกคนพากันเดินมาถึงจุดกู้ตาข่ายจุดแรกก่อน

"พวกเราขอดึงปากแรกก่อน!"

ถังเจี้ยนอู่กับถังเจี้ยนเทาแย่งกันจะขอดึงตาข่ายปากแรก ถังเจี้ยนเฉิงกับคนอื่น ๆ ต่างพากันยิ้ม "ได้ ให้พวกพี่น้องได้สัมผัสความสุขตอนเก็บเกี่ยวกันก่อนเลย"

ทั้งสองคนค่อย ๆ ออกแรงลากตาข่ายขึ้นมา ทันใดนั้น พวกเขาก็สัมผัสได้ถึงแรงถ่วงอันหนักอึ้ง

"โอ้โห! หนักมาก!"

"อย่างน้อยหลายร้อยจินแน่ ๆ!"

"เร็วเข้า มาช่วยหน่อย พวกเราดึงไม่ไหวแล้ว!"

ทั้งสองคนร้องตะโกนด้วยความดีใจปนตื่นเต้น

ถังเจี้ยนเหวินกับถังเจี้ยนโปรีบเข้าไปช่วย ทั้งสี่คนออกแรงพร้อมกัน ถึงได้ลากตาข่ายขึ้นมาได้ทั้งผืน

"ให้ตายสิ! นี่มันจะเยอะเกินไปแล้ว!"

"น้องสี่ แกเก่งจริง ๆ! วิธีนี้ของแกยอดเยี่ยมเป็นบ้าเลย! มีปลาอย่างน้อยก็สามสี่ร้อยจินแล้ว!"

เมื่อเห็นปลาที่อัดแน่นจนยั้วเยี้ยในตาข่าย ถังเจี้ยนอู่กับถังเจี้ยนเทาก็อดไม่ได้ที่จะส่งเสียงร้องด้วยความตื่นตะลึง

"ฮะ ๆ ก็พอไหวครับ"

ถังเจี้ยนเฉิงเองก็ยิ้มออกมา

อันที่จริงแล้ว เมื่อเทียบกับเมื่อวาน วันนี้ได้ปลาน้อยลงกว่าเดิมจริง ๆ แต่ก็ไม่ได้น้อยลงไปเท่าไรนัก

อ่างเก็บน้ำกว้างใหญ่ขนาดนั้น ถ้าจับปลาข้างในขึ้นมาจนหมด อย่างน้อยก็ต้องมีไม่ต่ำกว่าหลายแสนจิน!

การจับขึ้นมาแค่ไม่กี่พันจิน ย่อมไม่มีผลกระทบอะไรมากนักจริง ๆ

หลังจากเอาปลาใส่กระสอบแล้ว พวกเขาก็เริ่มดึงตาข่ายปากที่สองขึ้นมาต่อ ปรากฏว่าปลาแน่นทะลักอีกเช่นเคย ได้มาอีกสามสี่ร้อยจิน!

ปากที่สามและปากที่สี่ก็เป็นเช่นเดียวกัน

บนใบหน้าของทุกคนเปี่ยมล้นไปด้วยรอยยิ้มแห่งความดีใจและตื่นเต้น

ทว่าพอดึงมาถึงตาข่ายปากที่ห้า ทุกคนกลับสัมผัสได้ถึงแรงถ่วงมหาศาลอย่างที่ไม่เคยเจอมาก่อน

"เชี่ยเอ๊ย นี่คงไม่ได้จับโดนตัวใหญ่เบิ้มเข้าหรอกนะ"

"มีตำนานเล่าว่าในอ่างเก็บน้ำนี้มีผีพรายน้ำอยู่ พวกเราคงไม่ได้จับโดนผีพรายน้ำเข้าหรอกใช่ไหม"

"อย่าพูดจาเพ้อเจ้อ!"

"เร็ว รีบลากขึ้นมาก่อนค่อยว่ากัน!"

"ออกแรงหน่อย!"

ตอนแรกดึงกันแค่สองคน ต่อมาเพิ่มเป็นสี่คน และท้ายที่สุดทั้งเจ็ดคนต้องช่วยกันลงแรง ถึงจะลากตาข่ายขึ้นมาได้

พอได้เห็นสิ่งที่อยู่ในตาข่าย ทุกคนต่างก็อ้าปากค้างตาค้างไปตาม ๆ กัน