ตอนที่ 68 ปลอบประโลมใจ

"เป็นหมอพื้นบ้านแถวถนนสายเก่าในตัวอำเภอ แซ่เจี่ยง พรุ่งนี้คุณพาลูกสาวไปให้เขาตรวจดูได้ บอกว่าผมแนะนำมา เผื่อเขาจะลดราคาให้บ้าง" หมอหลิวบอก

"ขอบคุณครับหมอหลิว"

"เอาเถอะ ในเมื่อคุณตั้งใจจะพาไปหาหมอเจี่ยงพรุ่งนี้ งั้นผมจะทำแผลเบื้องต้นให้ลูกสาวของคุณไปก่อน พรุ่งนี้หมอเจี่ยงตรวจดูแล้วค่อยว่าเรื่องรักษากันต่อ"

หมอหลิวเขียนยาลงในใบสั่งยาแล้วยื่นให้ถังเจี้ยนเฉิง "นี่เป็นยาลดการอักเสบ อย่าลืมพาพวกแกมาฉีดยาทุกวันนะ ต้องฉีดติดต่อกันเจ็ดวัน"

"ได้ครับ ขอบคุณครับหมอหลิว"

ถังเจี้ยนเฉิงรับใบสั่งยาไปจ่ายเงินก่อน แล้วจึงเดินไปรับยาที่ห้องยา

"จัดยาให้เรียบร้อยแล้วค่ะ ต่อไปคุณก็ถือบัตรพวกนี้ตรงไปฉีดยาที่แผนกฉีดยาผู้ป่วยนอกได้เลยนะคะ" แพทย์หญิงอายุน้อยในห้องยายื่นบัตรห้าใบให้ถังเจี้ยนเฉิง

ถังเจี้ยนเฉิงก้มมอง เป็นเพียงกระดาษแข็งธรรมดาๆ ด้านหน้าเขียนตัวหนังสือตัวโตว่า 'ฉีดยา' ส่วนด้านหลังเป็นลายมือเขียนระบุชนิดยา ปริมาณ เวลาฉีด รวมถึงชื่อของผู้ป่วย

เมื่อรับบัตรมาแล้ว ถังเจี้ยนเฉิงกับถังเจี้ยนปิงก็ช่วยกันเข็นรถลากพาลูกสาวทั้งหลายกลับบ้าน

ไปกลับอยู่หลายรอบเช่นนี้ เวลาก็ดึกดื่นมากแล้ว

สิ่งที่คาดไม่ถึงก็คือ หยวนเยฺว่จู๋กลับกำลังช่วยทำกับข้าวอยู่ในครัวบ้านเขา

หลิวฟางฟางยังเหลืออีกสองสามวันถึงจะพ้นช่วงอยู่เดือน จึงโดนน้ำเย็นไม่ได้ ส่วนพวกเด็กๆ ถ้าไม่บาดเจ็บก็ยังเล็กเกินไป ไม่มีใครทำกับข้าวได้จริงๆ หยวนเยฺว่จู๋คงคิดถึงเรื่องนี้ได้เช่นกัน ถึงได้ยอมกล้ำกลืนความน้อยใจและความเจ็บช้ำในอก เดินมาช่วยทำให้

พอเห็นพวกถังเจี้ยนเฉิงกลับมา นางก็ตวัดสายตาค้อนใส่พลางพึมพำ "ชาติก่อนคงติดหนี้พวกแกไว้แท้ๆ! รีบไปล้างมือมากินข้าวได้แล้ว!"

พอยกกับข้าววางบนโต๊ะเสร็จ นางก็เดินกลับบ้านไป แม้แต่จะพูดกับถังเจี้ยนเฉิงอีกสักคำก็ยังไม่อยากพูด

ถังเจี้ยนเฉิงเองก็รู้สึกผิดในใจ รู้สึกว่าแม้ตนจะได้กลับมามีชีวิตใหม่อีกชาติ แต่บางเรื่องก็ยังจัดการได้ไม่แนบเนียนพอ ทว่าอย่างไรแม่ก็คือแม่ ต่อให้ทำให้นางเสียใจ นางก็ยังคงรักและเป็นห่วงตนอยู่ดี

เขาคิดในใจว่า เดี๋ยวกินข้าวเสร็จค่อยหยิบทอฟฟี่สักสองสามเม็ดไปง้อเสียหน่อย

"หิวกันแย่แล้วสิ รีบกินเถอะ กินเสร็จจะได้รีบไปนอน!"

ถังเจี้ยนเฉิงเอ่ยชวนทุกคนกินข้าว

พอกินข้าวเสร็จ เด็กๆ ก็ช่วยกันตักน้ำล้างหน้าล้างตา ส่วนถังเจี้ยนเฉิงเปิดตู้หยิบทอฟฟี่ที่ซื้อไว้เมื่อคราวก่อน แล้วเดินไปยังบ้านพ่อแม่

พ่ออยู่ในครัว อาศัยแสงไฟริบหรี่จากเตาไฟนั่งสานเข่งอยู่

อันที่จริง ด้วยฝีมือของพ่อ ต่อให้หลับตาสานก็ยังทำได้สบาย

"พ่อ แม่ล่ะครับ" ถังเจี้ยนเฉิงเอ่ยถาม

ถังเกินสุ่ยพยักพเยิดคางไปทางห้องนอน "นอนแอบเคืองอยู่ในห้องนู่นแน่ะ"

ถังเจี้ยนเฉิงจึงถือทอฟฟี่เดินเข้าไปในห้อง เห็นแม่นอนตะแคงอยู่บนเตียงทั้งชุดที่สวมใส่ ผ้าห่มก็ไม่ห่ม พลางสะอื้นเบาๆ น้ำตาไหลรินอยู่เงียบๆ

ถังเจี้ยนเฉิงเห็นแล้วก็ใจหาย รู้สึกปวดใจขึ้นมา เอ่ยเสียงอ่อน "แม่ครับ ผมขอโทษ ตอนนั้นผมก็ใจร้อนเกินไป พูดจาไม่คิดหน้าคิดหลัง แม่อย่าเก็บไปใส่ใจเลยนะแม่!"

"ไสหัวไป!"

"ไม่ไปครับ! แม่ อย่าโกรธเลยนะ โมโหมากไปเดี๋ยวจะเสียสุขภาพ!"

"แกก็รู้ด้วยเรอะว่าโมโหมากแล้วจะเสียสุขภาพ! วันๆ ดีแต่ทำให้ฉันโมโห! ให้ฉันโมโหตายไปเลยสิจะได้สมใจแก! ไหนแกบอกว่าไม่ให้ฉันยุ่งเรื่องในบ้านแกไงล่ะ รำคาญว่าฉันก้าวก่ายเกินไปไม่ใช่เหรอ โทษว่าฉันด่าลูกสาวแก ทำโทษลูกสาวแกไม่ใช่เรอะ ถังเจี้ยนเฉิง แกวางใจได้เลย ตั้งแต่นี้ต่อไป ฉันจะไม่ยุ่งเรื่องสับปะรังเคในบ้านแกอีกเด็ดขาด! แกคิดว่าวันๆ ฉันว่างมากจนต้องมาคอยแส่เรื่องบ้านแกนักหรือไง ฉันยังมีลูกชายคนเล็กที่ยังไม่ได้แต่งงานอีกคนนะ งานการฉันมีให้ทำถมเถไป..."

หยวนเยฺว่จู๋รัวคำพูดใส่เป็นชุด

ถังเจี้ยนเฉิงยืนฟังเงียบๆ จนกระทั่งหยวนเยฺว่จู๋พูดจนหมดคำจะด่าและเริ่มคอแห้ง เขาจึงแกะเปลือกทอฟฟี่เม็ดหนึ่งออก แล้วป้อนเข้าปากหยวนเยฺว่จู๋

หยวนเยฺว่จู๋ทำท่าจะคายทิ้ง

ถังเจี้ยนเฉิงรีบบอก "แพงมากนะแม่"

หยวนเยฺว่จู๋จึงรีบกลืนกลับลงไป ปั้นหน้าบึ้งตึงพลางฮึดฮัด "วันๆ ดีแต่ทำให้ฉันโมโห!"

เมื่อรู้สึกว่าแม่เริ่มใจเย็นลงแล้ว ถังเจี้ยนเฉิงจึงเรียบเรียงคำพูดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยปากขึ้น "แม่ครับ ผมรู้ว่าแม่หวังดีกับผม แล้วก็รู้ด้วยว่าการที่ผมไม่มีลูกชายสักทีจนเงยหน้าอ้าปากในหมู่บ้านไม่ได้ ทำให้แม่กับพ่อต้องร้อนใจมาก แต่ไม่มีลูกชายแล้วจะให้ทำยังไงได้ล่ะครับ ตั้งแต่คลอดอู่เม่ยมา ผมกับฟางฟางก็กินยาต้มสูตรลับมีลูกชายไปตั้งเท่าไร สุดท้ายมันก็ไม่ได้ผลอยู่ดี"

"ในเมื่อชะตากำหนดมาแล้วว่าผมมีได้แค่ลูกสาว แล้วทำไมผมถึงจะไม่ทำดีกับลูกสาวให้มากกว่านี้ล่ะครับ"

"จริงอยู่ว่าต่อไปลูกสาวต้องแต่งงานออกเรือน ต้องกลายเป็นคนบ้านอื่น แต่ใครเป็นคนกำหนดล่ะครับว่าคนชนบทอย่างพวกเราจะแต่งลูกเขยเข้าบ้านไม่ได้ ต่อให้หาไม่ได้จริงๆ พอพวกแกโตขึ้นมา จะลืมครอบครัวฝั่งพ่อแม่ไปจริงๆ หรือครับ ตอนแม่แต่งให้พ่อแล้ว ทุกปีแม่ก็ยังซื้อของกินของใช้ให้คุณตากับคุณยายตั้งเยอะแยะไม่ใช่หรือ"

"แม่ครับ ผมไม่ได้ห้ามไม่ให้แม่ยุ่งเรื่องบ้านผม แต่ผมไม่อยากให้แม่ด่าลูกสาวผมว่าเป็นตัวล้างผลาญอีกแล้ว!"

"ความจริงพวกแกเป็นเด็กดีมากนะแม่ ทุกวันตื่นแต่เช้ามาทำกับข้าวให้ผมกิน ตอนค่ำก็ช่วยต้มน้ำอาบไว้ให้ ขยันทำงานบ้าน ช่วยเลี้ยงน้อง เพราะกลัวว่าผมจะหาเลี้ยงครอบครัวเหนื่อย ยังพยายามคิดหาทางไปหาเงินอีก"

"ทั้งแบกไม้ หาบทราย แล้วก็คราวนี้ที่ไปขุดโพรงแบดเจอร์... พอลองคิดดูแล้ว พวกแกล้วนแต่พยายามมาก และทำให้รู้สึกตื้นตันใจจริงๆ ครับ"

หยวนเยฺว่จู๋ได้ยินคำพูดเหล่านี้แล้ว น้ำตาก็ไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

"แม่ครับ อย่าว่าแต่คนอื่นเลย พูดถึงพี่สาวกับน้องสาวผม ทุกปีที่บ้านมีของอร่อย ก็ยังนึกถึงพ่อกับแม่อยู่ไม่ใช่หรือครับ" ถังเจี้ยนเฉิงเอ่ยต่อ "ขอแค่พวกเราใช้ชีวิตให้ดี อยู่อย่างมีความสุข จะไปสนใจคำพูดคนอื่นมากมายทำไมล่ะครับ"

"ต้องมีสักวัน ที่พวกเขาจะต้องอิจฉาพวกเรา!"

"ไอ้ลูกคนนี้นี่!"

ในที่สุดหยวนเยฺว่จู๋ก็หายโกรธ นางถอนหายใจพลางกล่าว "ฉันเป็นห่วงแกต่างหาก..."

"แม่ครับ ไม่มีอะไรต้องเป็นห่วงหรอก ผมคิดตกแล้ว เลี้ยงลูกสาวให้ดี ก็ไม่ได้แปลว่าจะมีความเป็นอยู่แย่กว่าคนอื่นสักหน่อย!" ถังเจี้ยนเฉิงกล่าว

"เอาเถอะ ในเมื่อแกคิดแบบนี้แล้ว ฉันก็ไม่มีอะไรจะพูดอีก" หยวนเยฺว่จู๋เอ่ย

"ไม่โกรธแล้วนะแม่"

"ไปให้พ้นเลย!"

"ครับผม แม่รีบนอนเถอะ ตรงนี้มีลูกกวาดอยู่บ้าง ถ้าแม่อยากกินก็หยิบมากินให้ชุ่มคอชื่นใจนะ"

พูดจบ ถังเจี้ยนเฉิงก็เดินออกไป

"เอาลูกกวาดกลับไป คนแก่อย่างฉันจะกินลูกกวาดอะไรเยอะแยะ แกมีลูกตั้งหลายคน..."

ถังเจี้ยนเฉิงไม่ได้สนใจคำปฏิเสธของหยวนเยฺว่จู๋ เขาเดินออกจากห้อง ไปบอกพ่อสักคำ แล้วจึงกลับบ้าน

พอกลับถึงบ้าน พวกเด็กๆ ก็นอนหลับกันหมดแล้ว

วันนี้พวกแกเหนื่อยมาทั้งวัน ทั้งยังอกสั่นขวัญแขวนมาตลอดวัน จึงง่วงนอนกันตั้งนานแล้ว

ถังเจี้ยนเฉิงกลัวว่าพวกแกจะฝันร้ายตอนกลางคืน จึงบอกหลิวฟางฟางไว้คำหนึ่ง แล้วเดินมาที่ห้องเล็กของพวกลูกสาว นั่งลงข้างเตียงเฝ้ามองพวกแก

เป็นจริงดังคาด ผ่านไปไม่นาน ซื่อเม่ยก็เหงื่อผุดทั่วร่าง สีหน้าบิดเบี้ยว หายใจกระชั้นถี่ ร่างสั่นเทิ้มไปทั้งตัว ถังเจี้ยนเฉิงรีบเดินเข้าไป กอดนางไว้ในอ้อมอกพลางปลอบประโลมด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "ซื่อเม่ยไม่ต้องกลัวนะ มีพ่ออยู่ตรงนี้ พ่อจะปกป้องลูกเอง!"

เขาพูดซ้ำอยู่หลายรอบ ซื่อเม่ยจึงค่อยๆ สงบลง ลมหายใจกลับมาราบรื่นดังเดิม

จากนั้นก็เป็นเอ้อร์เม่ย ซานเม่ย ต้าเม่ย...

ถังเจี้ยนเฉิงคอยปลอบประโลมทีละคนจนเหงื่อท่วมศีรษะ

กว่าหนึ่งชั่วโมงผ่านไป เมื่อเห็นว่าพวกเด็กๆ หลับสนิทดีแล้ว ถังเจี้ยนเฉิงจึงช่วยดึงผ้าห่มคลุมให้เรียบร้อย ก่อนจะย่องออกจากห้องเล็กอย่างเบามือ แล้วกลับมายังห้องของตัวเอง

"พวกเด็กๆ หลับสนิทดีแล้วหรือคะ"

หลิวฟางฟางยังไม่ได้นอน นางคอยเขาอยู่ตลอด