ตอนที่ 67 แม่ นี่เป็นเรื่องในครอบครัวผม

ถังเจี้ยนเฉิงกับถังเจี้ยนปิงอุ้มเสี่ยวชีและเสี่ยวปา เดินคุยหัวเราะกันไปตลอดทาง รู้ตัวอีกทีก็กลับมาถึงหมู่บ้านต้าผิงแล้ว

เพิ่งเดินมาถึงหน้าประตูบ้าน กลับได้ยินเสียงหวีดร้องด้วยความเจ็บปวดของต้าเม่ยดังแว่วออกมาจากข้างใน

"โอ๊ย! เจ็บจังเลยค่ะ! ย่าจ๋า หนูไม่เย็บแผลแล้วได้ไหมคะ?"

"ไม่ได้! ต้องเย็บ! พวกแกเก่งนักไม่ใช่เหรอ? อยากอวดดีนักไม่ใช่เหรอ? เจ็บแค่นี้มันจะเท่าไรกันเชียว? หมอหยวน เย็บต่อไปเลย!"

"ย่าจ๋า หนูผิดไปแล้วค่ะ ต่อไปหนูไม่กล้าแล้ว!"

"ตอนนี้เพิ่งมารู้ว่าผิดงั้นเหรอ? ก่อนหน้านี้ไปทำอะไรอยู่! มันสายไปแล้ว! แกเป็นพี่สาวคนโต ยิ่งต้องลงโทษให้หนัก! หมอหยวน เย็บให้หนักมือไปเลย!"

"โอ๊ย! เจ็บเหลือเกิน! คุณตาหมอคะ ช่วยเบามือหน่อยได้ไหมคะ หนูเจ็บจริงๆ!"

"ทนหน่อยนะเด็กดี ประเดี๋ยวเดียวก็เสร็จแล้ว!"

นั่นเป็นน้ำเสียงที่แหบชราทว่าแฝงความอ่อนโยนเมตตา

พอได้ยินเสียงนี้ ถังเจี้ยนเฉิงก็รู้ได้ทันทีว่าคนผู้นี้คือ 'หยวนซื่อเจ๋อ' หมอประจำหมู่บ้านเพียงคนเดียวของที่นี่ ซึ่งเป็นพวกฝ่ายทุนนิยมที่ถูกส่งตัวมารับการศึกษาใหม่ที่หมู่บ้านต้าผิงในอดีตด้วยเหตุผลบางประการ

เนื่องจากพอมีความรู้ด้านการแพทย์ ในตอนนั้นจึงไม่ได้รับความลำบากอะไรมากนัก ซ้ำยังเข้ากับชาวบ้านได้อย่างกลมกลืน ต่อมาก็ไม่รู้ว่าเพราะสาเหตุใดเขาถึงไม่ได้ย้ายกลับไป แต่เลือกที่จะปักหลักอยู่ในหมู่บ้านต้าผิงเพื่อเป็นหมอประจำหมู่บ้านต่อไป

ในชาติก่อน ถังเจี้ยนเฉิงจำได้ว่าคนผู้นี้ไม่เคยย้ายออกจากหมู่บ้านต้าผิงเลยจนกระทั่งสิ้นลมหายใจ

เมื่อได้ยินเสียงของเขาดังขึ้นในบ้านของตัวเองตอนนี้ ประกอบกับบทสนทนาก่อนหน้า ย่อมชัดเจนว่าต้าเม่ยได้รับบาดเจ็บและกำลังเย็บแผลอยู่

ทว่าครั้นถังเจี้ยนเฉิงผลักประตูบ้านเข้าไป เห็นภาพตรงหน้าในห้อง เพลิงโทสะก็ลุกท่วมหัวขึ้นมาทันที!

"ใครทำพวกหนูเจ็บขนาดนี้? แล้วใครสั่งให้พวกหนูคุกเข่าหันหน้าเข้ากำแพง?"

ถังเจี้ยนเฉิงเค้นสองประโยคนี้ออกมาแทบจะผ่านไรฟันที่ขบแน่น

"แม่สั่งให้พวกมันคุกเข่าเอง"

หยวนเยฺว่จู๋กล่าว "เจี้ยนเฉิง แกไม่รู้อะไร พวกมันแอบหนีเข้าป่าไปขุดตัวแบดเจอร์มา! ต้องลงโทษให้เข็ดหลาบ ไม่อย่างนั้นหางพวกมันคงชี้ฟ้ากันหมดแล้ว!"

"ขุดตัวแบดเจอร์งั้นเหรอ?" ถังเจี้ยนเฉิงชะงักไปเล็กน้อย

"โน่นไง แบดเจอร์สามตัวที่พวกมันขุดมาได้!"

หยวนเยฺว่จู๋ชี้ไปที่กระสอบป่านและตัวแบดเจอร์ที่วางกองอยู่ตรงมุมห้อง "เพื่อไอ้แบดเจอร์สามตัว เกือบทำตัวเองกลายเป็นคนพิการ ช่างโง่เง่าบัดซบจริงๆ! ถ้าเกิดพิการขึ้นมาจริงๆ วันหน้าจะแต่งงานออกเรือนได้ยังไง? เจี้ยนเฉิง แกต้องฟาดพวกมันให้หนัก สั่งสอนให้จำใส่กะโหลกไว้!"

ถังเจี้ยนเฉิงเหลือบมองตัวแบดเจอร์แวบหนึ่ง จากนั้นจึงเดินตรงไปยังลูกสาวทั้งหลาย ค่อยๆ ประคองพวกเธอให้ลุกขึ้นทีละคน พอได้ตรวจดูบาดแผลบนร่างของลูกๆ หัวใจเขาก็เจ็บปวดรวดร้าวแทบขาดใจ

เขาพยายามสะกดกลั้นความโศกเศร้าในใจอย่างสุดกำลัง พลางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบและอ่อนโยนที่สุดเท่าที่จะทำได้ "บอกพ่อสิ ทำไมพวกหนูถึงไปขุดตัวแบดเจอร์กัน?"

ซานเม่ยเงยหน้ามองถังเจี้ยนเฉิงแวบหนึ่ง ก่อนจะรีบก้มหน้าลงอย่างรวดเร็ว "หนูกับซื่อเม่ยเจอขนตัวแบดเจอร์ตั้งแต่เมื่อวาน

หยวนเยฺว่จู๋ตวาดเสียงดัง "หมาหริ่งมันจำศีลอยู่ ไม่ได้จะวิ่งหนีไปไหนเสียหน่อย! พวกแกจะรออีกหน่อยไม่ได้หรือไง? ก็รอมาทั้งคืนแล้ว ถ้ารอต่ออีกสักคืนมันจะตายเรอะ? ทำไมต้องทำตัวเองให้อยู่ในสภาพดูไม่ได้แบบนี้ด้วย? คลอดตัวล้างผลาญมาเป็นพรวนก็ซวยพออยู่แล้ว ยังไม่วายสร้างเรื่องให้ปวดหัวอีก! รู้อย่างนี้ตอนพวกแกเพิ่งเกิด น่าจะบีบคอให้ตายไปทีละคนให้สิ้นเรื่องสิ้นราว!"

เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ ถังเจี้ยนเฉิงก็กำหมัดแน่นในทันที ข่มเพลิงโทสะในอกเอาไว้อย่างถึงที่สุด

เขาคอยเตือนสติตัวเองว่านี่คือแม่แท้ ๆ จะวู่วามไม่ได้เด็ดขาด

เขาอยากจะฝืนยิ้มพูดคุยกับแม่ แต่เวลานี้เขากลับยิ้มไม่ออกจริง ๆ ทำได้เพียงเอ่ยด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึกว่า "แม่ครับ นี่เป็นเรื่องในบ้านของผม หวังว่าวันหน้าแม่จะไม่เข้ามายุ่มย่ามอีก จะได้ไหมครับ"

ได้ยินดังนั้น หยวนเยฺว่จู๋ก็เบิกตากว้างขึ้นมาทันที "เจี้ยนเฉิง แกพูดแบบนี้หมายความว่ายังไง? กำลังโทษว่าฉันสั่งสอนลูกสาวแกผิดอย่างนั้นเรอะ? ที่ฉันทำไปทั้งหมดนี่มันเพื่อใครกันล่ะ? ก็เพื่อแกทั้งนั้นไม่ใช่หรือไง! พวกมันเป็นตัวล้างผลาญทั้งนั้น ถ้าไม่คุมให้เข้มงวด..."

ยังไม่ทันที่หยวนเยฺว่จู๋จะพูดจบ ถังเจี้ยนเฉิงก็หันไปบอกถังเจี้ยนปิงด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ "เจี้ยนปิง รีบดึงตัวแม่ออกไปเร็วเข้า ไม่อย่างนั้นฉันกลัวว่าจะคุมตัวเองไม่อยู่"

"เจี้ยนเฉิง แกหมายความว่ายังไง? แกจะควบคุมอะไรไม่อยู่? หรือว่าแกคิดจะลงไม้ลงมือกับฉันหรือไง?"

หยวนเยฺว่จู๋ด่ากราด "ไอ้ลูกเนรคุณ ฉันอุตส่าห์เลี้ยงดูแกมาอย่างยากลำบาก แกทำกับฉันแบบนี้เนี่ยนะ? แกไม่มีปัญญาคลอดลูกชาย ฉันก็ต้องพลอยทุกข์ใจแทบแย่ไปด้วย แก..."

"เจี้ยนปิง!" ถังเจี้ยนเฉิงตะโกนเสียงดัง

"แม่ รีบไปกันเถอะครับ อย่ามาสร้างความวุ่นวายที่นี่เลย!"

ไม่พูดพร่ำทำเพลง ถังเจี้ยนปิงอุ้มหยวนเยฺว่จู๋เดินออกไปทันที

"ถังเจี้ยนเฉิง ไอ้ลูกเนรคุณ แกจะต้องถูกฟ้าผ่าตาย! เอาแต่ตามใจลูกสาวแกไปเถอะ อีกไม่นานแกจะต้องเสียใจ!"

เสียงด่าทอของหยวนเยฺว่จู๋ยังคงแว่วดังเข้ามาไม่ขาดสาย

ถังเจี้ยนเฉิงทำเป็นหูทวนลม เดินเข้ามาในครัว ก็เห็นหยวนซื่อเจ๋อกำลังถือเข็มเย็บผ้าเย็บแผลให้ต้าเม่ย ต้าเม่ยเจ็บจนเหงื่อท่วมศีรษะ ใบหน้าเล็กๆ ซีดเผือด

"หมอหยวน คุณใช้ยาชาหรืออะไรทำนองนั้นไม่ได้เหรอครับ?" ถังเจี้ยนเฉิงเอ่ยถาม

หยวนซื่อเจ๋อส่ายหน้า "ทางฉันไม่มียาชาเหลือแล้ว"

"ไม่มียาชาแล้วคุณยังจะเย็บอีกเหรอ? เจ็บขนาดนี้ ผู้ใหญ่ยังทนไม่ไหว เด็กจะไปทนได้อย่างไร?"

"ฉันก็ไม่อยากเย็บหรอก แม่นายต่างหากที่บีบให้ฉันเย็บ บอกว่าพวกเด็กๆ ทนไหว ให้ฉันเย็บไปได้เลย ถ้าฉันไม่ยอมเย็บ แกก็จะ... ช่างเถอะ แม่นายมีเรื่องกุมจุดอ่อนฉันอยู่ ฉันไม่กล้าขัดหรอก"

"เอาเถอะ ตอนนี้แม่ผมไปแล้ว คุณก็ไปเถอะครับ"

เรื่องจุดอ่อนที่หยวนซื่อเจ๋อพูดถึงนั้น ถังเจี้ยนเฉิงไม่ได้นึกสงสัยใคร่รู้หรือสนใจแม้แต่น้อย ตอนนี้เขาแค่อยากพาลูกสาวทั้งหลายไปโรงพยาบาลเท่านั้น

พอหยวนซื่อเจ๋อกลับไป ถังเจี้ยนเฉิงก็ไปหาคบไฟมาด้ามหนึ่ง แล้วไปขอยืมรถลากจากบ้านเพื่อนบ้านมาคันหนึ่ง

เขานำผ้านวมหนาๆ สองผืนวางลงบนรถลาก จากนั้นให้พวกต้าเม่ยนั่งบนรถ แล้วไปตามเจี้ยนปิงมา ซึ่งก็เป็นไปตามคาด ตอนไปเรียกเจี้ยนปิงก็โดนหยวนเยฺว่จู๋ด่าเปิงอีกยกใหญ่ ถังเจี้ยนเฉิงทำเป็นไม่ได้ยิน ช่วยกันกับเจี้ยนปิงสองคนเข็นรถลากมุ่งหน้าไปยังสถานีอนามัยประจำตำบลอีกครั้ง

หมอที่เข้าเวรแซ่หลิว

พอเห็นว่าเป็นสองพี่น้องคู่นี้อีกแล้ว หมอหลิวก็อดถามไม่ได้ "วันนี้บ้านพวกนายไปเจอตัวซวยอะไรเข้าหรือไง เกิดเรื่องไม่เว้นแต่ละชั่วโมงแบบนี้?"

ถังเจี้ยนเฉิงถอนหายใจ "คนมันจะซวย แม้แต่น้ำเย็นยังติดซอกฟันเลยครับ! หมอหลิว คุณรีบช่วยดูให้หน่อยเถอะ แผลของลูกสาวผมพวกนี้เป็นยังไงบ้าง?"

หมอหลิวมีสีหน้าตกตะลึง "นี่ลูกสาวนายหมดเลยเหรอ? ตกลงนายมีลูกสาวกี่คนกันแน่เนี่ย?"

"เก้าคนครับ"

"อะไรนะ?! เก้าคนเลยเหรอ?!" หมอหลิวอุทานด้วยความทึ่ง "พี่ชาย นายนี่สุดยอดจริงๆ! ฉันยอมใจเลย!"

ถึงหมอคนนี้จะพูดมาก แต่ฝีมือการรักษาก็ถือว่าไม่เลวทีเดียว

เขาตรวจดูคร่าวๆ ก็วินิจฉัยได้ทันทีว่านี่เป็นแผลที่ถูกตัวแบดเจอร์ทำร้าย ยังดีที่ไม่โดนกระดูก เป็นเพียงแผลภายนอกเท่านั้น ทว่าเพื่อป้องกันการติดเชื้อ เขาจึงแนะนำให้ฉีดยาแก้อักเสบติดต่อกันหนึ่งสัปดาห์

ถังเจี้ยนเฉิงเองก็กลัวโรคอย่างบาดทะยักหรือพิษสุนัขบ้าเช่นกัน แต่น่าเสียดายที่ยุคนี้ยังไม่มีวัคซีนทำนองนั้น หรือต่อให้มีก็คงหายากมาก อย่างน้อยที่ตำบลซานชงกับอำเภอชุ่นเป่ยก็ไม่มีทางมีแน่

"ได้ครับหมอหลิว เอาตามที่คุณว่าเลย"

ถังเจี้ยนเฉิงถามต่อ "คุณคิดว่าบาดแผลพวกนี้ต้องเย็บไหมครับ?"

หมอหลิวพิจารณาดูแล้วส่ายหน้า "ไม่เย็บจะดีที่สุด ไม่อย่างนั้นจะทิ้งรอยแผลเป็นตะขาบขนาดลึกเอาไว้ ถ้าเป็นเด็กผู้ชายก็ไม่เป็นไรหรอก แต่ถ้าเป็นเด็กผู้หญิง พอมีรอยแผลเป็นแล้วมันจะไม่สวย"

"แต่ว่า บาดแผลบนมือกับเท้าของพวกเธอค่อนข้างลึกและยาว ต่อให้ไม่เย็บก็อาจจะทิ้งรอยแผลเป็นไว้ได้เหมือนกัน แถมยังเพิ่มโอกาสติดเชื้ออีกด้วย..."

พูดถึงตรงนี้ หมอหลิวก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยต่อ "เอ่อ... ถ้านายไม่อยากให้มีแผลเป็นละก็ ฉันแนะนำหมอคนหนึ่งให้ได้อยู่นะ แต่ว่ายาของเขาค่อนข้างแพง นายต้องเตรียมใจไว้หน่อย"

"แพงไม่กลัวครับ ขอแค่ได้ผลก็พอ ใครเหรอครับ?"

ถังเจี้ยนเฉิงรีบถาม

ถ้าทำให้ไม่ทิ้งรอยแผลเป็นได้ ต่อให้จะแพงแค่ไหน เขาก็ต้องลองดูให้ได้