ตอนที่ 66 หาเงินได้มากแค่ไหน แต่คนไม่อยู่แล้ว มันจะมีประโยชน์อะไร

อู่เม่ยพาเสี่ยวลิ่วเดินกลับบ้าน แต่กลับพบว่าในบ้านเงียบสงัดเป็นพิเศษ

พอก้าวเข้าประตูบ้านไปดู ก็เห็นพวกผู้ใหญ่ทุกคนยืนหน้าทะมึนอยู่ฟากหนึ่ง อีกฟากหนึ่งมีต้าเม่ย เอ้อร์เม่ย ซานเม่ย และซื่อเม่ยยืนอยู่ ส่วนตรงกลางระหว่างคนสองกลุ่มนั้น คือกระสอบป่านที่ใส่ตัวแบดเจอร์สามตัวเอาไว้

เมื่อเห็นอู่เม่ยกับเสี่ยวลิ่วเดินกลับมา สายตาของทุกคนก็หันขวับมามองพวกเธอพร้อมกัน

เสี่ยวลิ่วตกใจกลัวจนรีบมุดไปหลบอยู่ด้านหลังอู่เม่ย ส่วนอู่เม่ยกลับกะเผลกไปรวมกลุ่มกับพวกต้าเม่ยอย่างใจเย็น แล้วก้มหน้ายืนอยู่ข้างซื่อเม่ย

"แกก็เจ็บตัวด้วยเหรอ?"

หลิวฟางฟางถามขึ้น

อู่เม่ยถกขากางเกงขึ้น เผยให้เห็นรอยเลือดเป็นทางยาวหลายแผลบนขา เนื้อหนังฉีกเปิดจนเห็นเนื้อสด

"แก! พวกแกนี่มัน!"

หลิวฟางฟางพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

หยวนเยฺว่จู๋ระเบิดอารมณ์ออกมา "พวกแกดูตัวเองกันแต่ละคนซิ! ที่เขาว่าพวกแกเป็นตัวล้างผลาญน่ะมันไม่ผิดเลยจริง ๆ! นึกว่าพ่อพวกแกหาเงินหลังขดหลังแข็งตั้งแต่เช้ามืดจนค่ำมันสบายนักหรือไง? หืม? นึกว่าชีวิตตัวเองสุขสบายเกินไปใช่ไหม? หืม? ไปคุกเข่าตรงนั้นให้หมดทุกคนเลยไป สำนึกความผิดของตัวเองให้ดี!"

พวกต้าเม่ยพากันคุกเข่าพิงกำแพงอย่างว่าง่าย เสี่ยวลิ่วหันมองพวกพี่สาวที มองพวกผู้ใหญ่ที จากนั้นก็คุกเข่าลงไปด้วยความน้อยอกน้อยใจ

"ตัวกะเปี๊ยกแค่นี้ ริอาจไปขุดตัวแบดเจอร์ตามคนอื่นเขา! ถ้าเกิดโดนตัวแบดเจอร์ข่วนตายกัดตายขึ้นมาจะทำยังไง?!"

หยวนเยฺว่จู๋ยังคงด่ากราดต่อไป

"ถ้าโดนข่วนตายกัดตายไปจริง ๆ ก็แล้วไปเถอะ อย่างมากก็แค่โยนทิ้งบนเขาให้หมากิน! แต่นี่กลับบาดเจ็บกลับมากันหมด ถ้าเกิดพิการขึ้นมาจะทำยังไง? วันหน้าอยากจะแต่งงานก็ไม่มีใครเอา! พวกแกคิดจะหาเรื่องให้ใครเดือดร้อนกันฮะ? ฉันจะอกแตกตายเพราะพวกแกจริง ๆ!"

ถังเกินสุ่ยเอ่ยขึ้น "พอเถอะ พูดให้น้อยลงหน่อย รีบไปตามตาเฒ่ายวนในหมู่บ้านมาดูดีกว่า ถ้าพิการขึ้นมาจริง ๆ จะเสียใจทีหลังก็ไม่ทันแล้ว!"

"มีอะไรให้ต้องเสียใจ? แต่แรกก็เป็นตัวล้างผลาญอยู่แล้ว!"

หยวนเยฺว่จู๋เบิ่งตาพูด "พวกมันหาเงินเป็นไม่ใช่หรือไง? เก่งกาจนักไม่ใช่เหรอ? ชอบอวดเก่งนักไม่ใช่เหรอ? แน่จริงก็ไม่ต้องไปหาตาเฒ่ายวนสิ ปล่อยไว้อย่างนี้แหละ พิการไปเลยยิ่งดี!"

ถังเกินสุ่ยคร้านจะเถียงกับนาง จึงถอนหายใจยาวแล้วหันหลังเดินจากไป

"แกจะไปไหน? ฉันบอกไว้เลยนะ ห้ามไปตามตาเฒ่ายวนเด็ดขาด!"

หยวนเยฺว่จู๋แผดเสียงไล่หลัง

ถังเกินสุ่ยชะงักฝีเท้าแล้วพูดว่า "ตอนนี้เจี้ยนเฉิงเปลี่ยนไปแล้ว เริ่มรักเริ่มหวงลูกสาวพวกนี้แล้ว ถ้าเขารู้ว่าแกไม่ยอมตามตาเฒ่ายวนมาดู มีหวังเขาได้อาละวาดใส่แกแน่!"

พอได้ยินเช่นนั้น หยวนเยฺว่จู๋ก็ฝ่อลงทันควัน แต่ยังปากกล้าขาสั่นแผดเสียงว่า "อาละวาดเหรอ? เขามีสิทธิ์อะไรมาอาละวาดใส่ฉัน? ที่ฉันทำไปทั้งหมดนี้เพื่อใครกันล่ะ? ก็ไม่ใช่เพื่อเขาหรอกเหรอ! ถ้าไม่ใช่เพราะเขาไม่มีปัญญาคลอดลูกชาย ฉันจะต้องมานั่งเหนื่อยใจแบบนี้ไหม? ...แล้วนี่ยังไม่รีบไปอีก!"

การเปลี่ยนท่าทีแบบกะทันหันนี้ทำเอาถังเกินสุ่ยตั้งรับแทบไม่ทัน เขาอ้าปากค้างแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา ได้แต่สาวเท้าเดินไปอย่างรวดเร็ว

ในขณะที่ทางนี้กำลังไปตามตาเฒ่ายวน ถังเจี้ยนเฉิงก็อุ้มเสี่ยวชีกับเสี่ยวปาวิ่งมาถึงสถานีอนามัยประจำตำบลด้วยเหงื่อท่วมหัว พอเจอหมอก็รีบพูดด้วยความร้อนรนว่า "หมอครับ รีบตรวจดูลูกสาวผมสองคนนี้ทีครับ พวกแกตกลงไปในบ่ออุจจาระ จะเป็นอะไรเพราะความหนาวไหมครับ?"

เขาเป็นห่วงจริง ๆ

ชาติก่อน เสี่ยวปาป่วยหนักจนตายตั้งแต่วัยเยาว์ ส่วนเสี่ยวชีแม้จะไม่ได้ตายจากไป แต่ก็ถูกเขาตีจนขาหัก

ชาตินี้เขาสาบานว่าจะปกป้องลูกสาวของตนให้ดี ทว่าตอนนี้ ลูกสาวสองคนกลับเกือบจมบ่ออุจจาระตาย เขารู้สึกโทษตัวเองอยู่ลึก ๆ และรู้สึกเสมอว่านับตั้งแต่ได้เกิดใหม่มา เขายังคงมองข้ามบางสิ่งบางอย่างไป

หรือบางทีอาจเป็นเพราะเขาคิดอะไรง่ายเกินไป นึกว่าแค่สร้างฐานะการเงินและวัตถุให้ลูกสาวอย่างเพียงพอ ก็ถือว่าดีต่อพวกเธอแล้ว

หารู้ไม่ว่า การจะเลี้ยงดูลูกสาวให้เติบโตมาอย่างดี มีเรื่องที่ต้องใส่ใจมากเกินกว่านั้นนัก!

เขาทบทวนการกระทำของตนเอง ตั้งใจว่าต่อไปจะต้องใส่ใจลูกสาวให้มากกว่านี้ จะมัวแต่คิดเรื่องหาเงินอย่างเดียวไม่ได้

หาเงินได้มากแค่ไหน แต่คนไม่อยู่แล้ว มันจะมีประโยชน์อะไร?

หมอบีบจมูก ตรวจดูอาการของเสี่ยวชีกับเสี่ยวปาคร่าว ๆ แล้วพูดขึ้นว่า "โดนความเย็นมาจริง ๆ ครับ แต่ยังไม่ถึงขั้นเป็นอันตรายจากความเย็นจัด คุณพาพวกแกไปอาบน้ำ ใส่เสื้อผ้าก่อน แล้วเดี๋ยวผมจะจ่ายยาให้ ถ้าคืนนี้ไม่มีไข้สูง โดยรวมก็คงไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงแล้วครับ"

"ขอบคุณครับหมอ"

ถังเจี้ยนเฉิงอุ้มลูกสาวทั้งสองคนออกจากสถานีอนามัยอีกครั้ง

กลิ่นตัวพวกเธอเหม็นมากจริง ๆ กลัวจะรบกวนคนไข้คนอื่นที่พักผ่อนอยู่

"พ่อคะ พวกหนูตกลงไปเพราะจะช่วยเจ้าตูบนะ"

ตอนนี้เสี่ยวชีเริ่มสงบลงแล้ว พอเห็นถังเจี้ยนเฉิงทำหน้าบึ้งตึง เธอก็ก้มหน้าพูดเสียงเบาด้วยความกลัว

"หนู จับนกกระจอก!"

เสี่ยวปาเบะปากพูด "เจ้าตูบ ดุมาก พวกหนูเลยตกลงไป"

"ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว ต่อไปต้องระวังเรื่องความปลอดภัยให้มาก ห้ามไปเล่นแถวน้ำอีก เข้าใจไหม?" ถังเจี้ยนเฉิงกำชับ

"พวกหนูไม่ได้ไปเล่นแถวน้ำนะ พวกหนูเล่นอยู่ตรงบ่อ...บ่อขี้ ไม่สิ พวกหนูก็ไม่ได้เล่นนะ พวกหนูจะช่วยเจ้าตูบต่างหาก" เสี่ยวชีเถียง

ถังเจี้ยนเฉิงฟังแล้วถึงกับพูดไม่ออก อดไม่ได้ที่จะสวนกลับไป "งั้นพ่อต้องชมลูกด้วยไหมเนี่ยว่าจิตใจดีมาก กล้าหาญมาก?"

"อื้อ"

เสี่ยวชีพยักหน้าหงึก ๆ

"พ่อ..."

ถังเจี้ยนเฉิงโมโหจนแทบกระอักเลือดออกมา

แต่ไม่นานเขาก็รู้สึกว่าตัวเองก็น่าขันเหมือนกัน มีชีวิตมาสองชาติสองภพแท้ ๆ ยังจะมาจริงจังกับเด็กสองคน ไม่รู้จักปล่อยวางเอาเสียเลย

พอคิดได้แบบนี้ จึงยิ้มแล้วพูดว่า "เสี่ยวชีพูดถูกแล้ว พ่อควรจะชมพวกหนูจริง ๆ ที่มีจิตใจดีและกล้าหาญ! แต่คราวหน้า พ่ออยากให้พวกหนูรักษาความปลอดภัยของตัวเองด้วย ได้ไหม?"

"ได้ค่ะ!"

เสี่ยวชีตอบทันควัน

"ได้ค่ะ!"

เสี่ยวปาตอบช้าไปหนึ่งจังหวะ

"พ่อคะ ตัวพวกหนูเหม็นมากเลย กลับบ้านไปอาบน้ำก่อนได้ไหมคะ?" เสี่ยวชีขมวดคิ้วถาม

"รู้ตัวด้วยเหรอว่าเหม็น? บ่อขี้มันน่าเล่นไหมล่ะ?" ถังเจี้ยนเฉิงอดสวนกลับไปอีกไม่ได้

"พ่อคะ หนูบอกแล้วไงว่าพวกเราไม่ได้เล่น พวกเราไปช่วยเจ้าตูบ!"

เสี่ยวชีเริ่มงอน

เสี่ยวปาก็พูดบ้าง "หนู จับนกกระจอก!"

"เอาละ ๆ พ่อพูดผิดเอง คนหนึ่งไปช่วยเจ้าตูบ อีกคนไปจับนกกระจอก พอใจหรือยัง?"

ถังเจี้ยนเฉิงรีบขอโทษ เสี่ยวชีกับเสี่ยวปาก็ยิ้มแป้นออกมาทันที

เมื่อเห็นรอยยิ้มสดใสเปี่ยมล้นบนใบหน้าของพวกเธอ ถังเจี้ยนเฉิงก็แอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก ตราบใดที่พวกเธอยังยิ้มได้ ก็แสดงว่าเรื่องที่ตกลงไปในบ่อขี้ก่อนหน้านี้ไม่ได้ทิ้งปมในใจเอาไว้ และไม่ได้ตกใจกลัวจนเกินไป ไม่อย่างนั้นคงไม่มีทางกลับมายิ้มได้เร็วขนาดนี้

ตอนนี้เอง ถังเจี้ยนปิงก็หอบหิ้วเสื้อผ้าห่อใหญ่มาถึงสถานีอนามัย

ถังเจี้ยนเฉิงรีบพาเขาไปที่ร้านอาหารของรัฐ ขอน้ำร้อนอ่างใหญ่และห้องพักหนึ่งห้อง อาบน้ำทำความสะอาดให้เสี่ยวชีกับเสี่ยวปาจนเอี่ยมอ่อง เปลี่ยนเสื้อผ้าที่แห้งสบาย จากนั้นจึงพากลับมาที่สถานีอนามัยอีกรอบ

หมอตรวจดูอย่างละเอียดแล้วจึงจ่ายยาให้ พร้อมทั้งกำชับถังเจี้ยนเฉิงให้คอยสังเกตอาการไข้สูงกับอาการไอของเด็ก ๆ

หากมีอาการเหล่านั้น ต้องรีบพามาสถานีอนามัยทันที รวมถึงอาการเจ็บหน้าอกหรือแน่นหน้าอกด้วย

หมอกังวลว่าน้ำในบ่อปฏิกูลอาจจะสำลักเข้าไปในปอดของเด็กทั้งสอง ถ้าเป็นเช่นนั้นคงยุ่งยากมากและคงต้องรักษากันอีกนาน ทว่าเมื่อดูจากสภาพจิตใจและท่าทางของเด็กทั้งสองแล้ว ดูเหมือนจะไม่ได้สำลักน้ำสกปรกเข้าไป

ขอเพียงเสี่ยวชีกับเสี่ยวปาไม่มีปัญหาร้ายแรง ถังเจี้ยนเฉิงก็เบาใจ

เมื่อรับยามาแล้ว เขากับถังเจี้ยนปิงก็อุ้มเด็กกันคนละคน พากลับไปยังหมู่บ้านต้าผิง