ตอนที่ 65 เสี่ยวชีกับเสี่ยวปาตกบ่อขี้

"พี่ห้า!"

ทันใดนั้น เสียงร้องใสดังกังวานขึ้น

อู่เม่ยหันไปมอง พอเห็นว่าเป็นเสี่ยวลิ่ว ก็รีบวิ่งเข้าไปกอดไว้ในอกแล้วถามว่า "พวกเธอไม่เป็นอะไรใช่ไหม แล้วเสี่ยวชีกับเสี่ยวปาล่ะ"

"พี่ห้า พวกเธอ... พวกเธอ... ฮือๆๆ..."

ยังพูดไม่ทันจบ เสี่ยวลิ่วก็ร้องไห้โฮออกมา

"อย่าร้อง พูดให้รู้เรื่องก่อน!"

อู่เม่ยเอ็ดขึ้นคำหนึ่ง เสี่ยวลิ่วก็ไม่กล้าร้องไห้ทันที น้ำตาคลอเบ้าพลางเอ่ยว่า "พวกเธอตกลงไปในโพรงน้ำแข็งแล้ว!"

"อะไรนะ!"

อู่เม่ยรู้สึกราวกับฟ้าผ่าลงกลางกระหม่อม รีบร้องถามอย่างลนลาน "อยู่ที่ไหน รีบพาฉันไปเร็ว!"

เสี่ยวลิ่วบอกว่า "พ่ออุ้มพวกเธอไปในตำบลแล้ว"

"หา?"

อู่เม่ยถึงกับงงไปชั่วขณะ หลังจากซักถามอย่างละเอียด ถึงได้รู้ต้นสายปลายเหตุของเรื่อง

เมื่อช่วงบ่าย ทั้งสามคนกำลังฟังวิทยุอยู่ที่ที่ทำการหมู่บ้าน จู่ๆ ก็ได้ยินว่ามีคนตกลงไปในโพรงน้ำแข็งของสระน้ำเล็กๆ หน้าที่ทำการหมู่บ้าน ทุกคนแตกตื่นกันไปหมด วิทยุก็ถูกปิดไปด้วย

ทั้งสามคนก็เลยตามไปมุงดูด้วย แต่ถูกพวกผู้ใหญ่ห้ามไว้ ยอมให้ดูอยู่แค่ริมตลิ่ง ทั้งสามคนเถียงไม่ได้ จึงทำได้แค่นอนหมอบเกาะดูอยู่ริมตลิ่ง

พอดึงคนที่ตกลงไปในโพรงน้ำแข็งขึ้นมาได้แล้ว พวกคนเฒ่าคนแก่ก็หมดอารมณ์ฟังวิทยุ ต่างพากันนั่งคุยสัพเพเหระอยู่ในที่ทำการหมู่บ้าน เรื่องที่คุยส่วนใหญ่ล้วนเป็นเรื่องราวในอดีตเกี่ยวกับเด็กที่ตกลงไปในโพรงน้ำแข็ง

ทั้งสามคนฟังอยู่พักหนึ่ง รู้สึกว่าน่าเบื่อ พี่ห้าก็ไม่อยู่ จึงพากันเดินเตร่ไปทั่ว

พอเดินไปถึงท้ายหมู่บ้าน จู่ๆ ก็เห็นหมาตัวหนึ่งกำลังไล่นกกระจอก รู้สึกว่าน่าสนุกดี จึงวิ่งตามไปตลอดทาง

เดี๋ยวก็ส่งเสียงเชียร์หมา เดี๋ยวก็ตะโกนบอกให้นกกระจอกรีบหนี

นกกระจอกตัวนั้นดูเหมือนจะแก่แล้ว หรือไม่ก็อาจจะบาดเจ็บ บินได้ประเดี๋ยวเดียวก็ต้องร่อนลงพื้น นี่จึงเปิดโอกาสให้เจ้าหมาไล่ตะครุบมันได้

ทว่า หมาตัวนั้นก็เป็นแค่หมาพันธุ์ทางตัวย่อมๆ ฝีมือการล่าแย่มาก อาศัยสัญชาตญาณล้วนๆ ดูเหมือนจะออกแรงขยันขันแข็ง กระโจนไปกระโดดมา แต่ที่จริงไม่ได้เรื่องเลยสักนิด วิ่งไล่อยู่นานสองนานก็ยังจับนกกระจอกตัวนั้นไม่ได้

จ๋อม!

นอกจากจะจับนกกระจอกไม่ได้แล้ว กลับกัน ด้วยความไม่ระวัง มันยังตกลงไปในบ่อขี้กลางแจ้งเสียเอง

อาจเป็นเพราะมีคนมาตักปุ๋ยคอกอยู่บ่อยๆ ในวันที่หิมะตกหนักเช่นนี้น้ำในบ่อขี้จึงไม่กลายเป็นน้ำแข็ง! พอเจ้าหมาตกลงไป ทั้งกลัวทั้งหนาว จึงดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง ทำเอาน้ำปฏิกูลกระเซ็นไปทั่ว

ทั้งสามคนเห็นท่าทางกระวนกระวายของเจ้าหมา นึกว่ามันจะจมน้ำตาย ก็พลอยร้อนรนไปด้วย

พวกเธอไม่รู้เลยว่าหมาว่ายน้ำเป็น ในเวลานี้คิดเพียงแค่อย่างเดียวว่าจะช่วยเจ้าหมาอย่างไร

เสี่ยวชียิ่งสวมบทบาทเข้าถึงอารมณ์ ร้องลั่นซ้ำๆ ว่า "เจ้าหมาอย่ากลัวนะ เจ้าหมาอย่ากลัว แม่มาช่วยแล้ว!"

พูดพลาง เธอก็เตรียมจะก้าวลงไปในบ่อขี้ เคราะห์ดีที่เสี่ยวลิ่วดึงเธอไว้ได้ทันท่วงที

เสี่ยวลิ่วโตกว่าขวบกว่าๆ ย่อมรู้เรื่องความปลอดภัยอยู่บ้าง รู้ว่าบ่อขี้อันตราย จึงเตือนว่า "พวกเธอทุกคนยืนอยู่ตรงนี้นะ ห้ามเข้าไปใกล้ เดี๋ยวฉันไปหาท่อนไม้มาลากเจ้าหมาขึ้นมา"

พูดจบ เธอก็ไปหาท่อนไม้

แต่ในเวลานี้ เจ้าหมากลับปีนขึ้นมาจากบ่อขี้ได้เองแล้ว

เสี่ยวชีเดินเข้าไปหาด้วยความดีใจ ไม่รังเกียจว่าเจ้าหมาจะสกปรกเลยสักนิด พลางเอ่ยชม "เจ้าหมาเก่งจังเลย!"

ส่วนเสี่ยวปาเหลือบไปเห็นนกกระจอกที่เกาะอยู่ไม่ไกลจากบ่อขี้ ก็ก้าวขาสั้นๆ เตาะแตะเข้าไปหาเช่นกัน

"โฮ่งๆ!"

เจ้าหมาคงตกใจกับเรื่องที่เพิ่งเจอมา พอเห็นเด็กสองคนเดินเข้ามา จู่ๆ ก็เห่าลั่นแล้วพุ่งกระโจนเข้าใส่ทั้งคู่

"กรี๊ด!"

"กรี๊ด!"

ทั้งสองตกใจจนหวีดร้องเสียงหลง "ตูม!" "ตูม!" ทั้งคู่ร่วงตกลงไปในบ่อขี้พร้อมๆ กัน

ยังดีที่บ่อขี้นี้ไม่ได้ลึกมากเป็นพิเศษ แต่เวลาคนเราตกใจ ย่อมจะดิ้นรนสะเปะสะปะไปตามสัญชาตญาณ เด็กทั้งสองอายุยังน้อยเกินไป แม้ปกติจะดูเหมือนผู้ใหญ่ตัวน้อย แต่พอเจอเรื่องเข้าจริงๆ ทั้งคู่ก็เสียขวัญจนทำอะไรไม่ถูก

เสี่ยวลิ่วเพิ่งหาท่อนไม้กลับมาพอดี พอเห็นภาพนี้เข้าก็ร้องลั่นด้วยความตระหนก "ชีเม่ย ปาเม่ย ทำไมพวกเธอตกลงไปด้วยล่ะ เร็ว รีบจับท่อนไม้ไว้!"

เธอยื่นท่อนไม้เข้าไป ทว่าเด็กหญิงทั้งสองกลับไม่ได้ยินสิ่งที่เธอพูดเลย ยังคงดิ้นรนสะเปะสะปะต่อไป

"ไอ้หยา คุณพระช่วย! ทำไมพวกเธอถึงตกลงไปในบ่ออุจจาระได้ล่ะเนี่ย!"

ในเวลานั้นเอง ชาวบ้านคนหนึ่งกำลังหาบถังอุจจาระเปล่าเดินผ่านมาทางนี้พอดี ครั้นเห็นภาพตรงหน้าก็ตกใจจนหน้าถอดสี รีบโยนถังทิ้งแล้ววิ่งถลาเข้ามา ช้อนตัวเสี่ยวชีกับเสี่ยวปาขึ้นมาทันที

เคราะห์ดีที่พวกเธอเพิ่งตกลงไปได้ไม่นาน จึงยังไม่ทันสำลัก พอถูกดึงขึ้นมาได้ก็ตกใจจนแผดเสียงร้องไห้จ้า

เสี่ยวลิ่วเองก็พลอยร้องไห้โฮตามไปด้วย

"ถังเจี้ยนเฉิง! หลิวฟางฟาง!"

ชาวบ้านคนนั้นก็คือหยางชุ่ย พี่สะใภ้ใหญ่ของถังเจี้ยนเฉิงนั่นเอง เธอไม่ได้สนใจเสี่ยวลิ่ว แต่ตะโกนร้องลั่นพลางอุ้มเสี่ยวชีกับเสี่ยวปาวิ่งตรงไปยังบ้านของถังเจี้ยนเฉิง

ถังเจี้ยนเฉิงกำลังนอนหลับอยู่ จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงตะโกนลั่นจึงสะดุ้งลุกขึ้นมานั่งทันที

"เกิดอะไรขึ้นน่ะ" ถังเจี้ยนเฉิงเอ่ยถามด้วยความสงสัย

หลิวฟางฟางเดินออกมาจากห้องเล็ก "เหมือนมีใครกำลังตะโกนเรียกอยู่นะคะ!"

"ถังเจี้ยนเฉิง! หลิวฟางฟาง!"

เสียงตะโกนอย่างร้อนรนดังแว่วมาอีกครั้ง ถังเจี้ยนเฉิงแน่ใจแล้วว่าตนไม่ได้ยินผิดไป จึงกระโดดลงจากเตียงแล้วพุ่งพรวดออกไปทันที

"พี่สะใภ้ใหญ่?"

เมื่อเปิดประตูออก ถังเจี้ยนเฉิงก็เห็นหยางชุ่ย และเห็นเสี่ยวชีกับเสี่ยวปาในอ้อมแขนของเธอ "นี่มันเกิดอะไรขึ้นครับ"

"ไม่รู้เล่นอะไรกัน ตกลงไปในบ่ออุจจาระน่ะสิ รีบเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เด็ก ๆ เร็วเข้า ต้มน้ำร้อนให้อาบด้วย ไม่อย่างนั้นถ้าเป็นหวัดขึ้นมาจะแย่เอานะ!" หยางชุ่ยบอก

ถังเจี้ยนเฉิงรับตัวเสี่ยวชีกับเสี่ยวปามา พอมองดูสีหน้าของเด็กทั้งสองก็เห็นว่าหน้าซีดเผือด ริมฝีปากเขียวคล้ำ หนาวสั่นจนตัวงอ

เขาไม่ลังเลแม้แต่น้อย หมุนตัววิ่งกลับเข้าบ้านทันที "ฟางฟาง รีบไปเอาเสื้อผ้ามาให้เด็ก ๆ เร็ว!"

หลิวฟางฟางตกใจจนลนลาน พึมพำเสียงสั่น "นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันเนี่ย"

ถังเจี้ยนเฉิงเหลือบมองเธอแวบหนึ่งโดยไม่คิดจะต่อว่า แต่พุ่งตรงเข้าไปในห้องนอน หยิบเสื้อนวมตัวใหม่ที่ตนยังไม่เคยใส่ปูลงบนพื้น จากนั้นก็ถอดเสื้อผ้าของเสี่ยวชีกับเสี่ยวปาออกจนหมดเกลี้ยง แล้วใช้เสื้อนวมห่อร่างเด็กทั้งสองไว้ด้วยกัน

"พี่สะใภ้ใหญ่ ช่วยหยิบเสื้อผ้าของเด็ก ๆ ตามมาทีนะ ผมจะพาไปส่งสถานีอนามัยประจำตำบลก่อน!"

พูดจบ ถังเจี้ยนเฉิงก็อุ้มเด็กทั้งสองวิ่งมุ่งหน้าไปยังสถานีอนามัยประจำตำบลอย่างสุดฝีเท้า

"ทำไมต้องไปสถานีอนามัยประจำตำบลด้วยล่ะ อาบน้ำร้อนแล้วต้มน้ำขิงให้ดื่มสักชามก็พอแล้วไม่ใช่เหรอ"

หยางชุ่ยไม่ค่อยเข้าใจนัก แต่เห็นถังเจี้ยนเฉิงวิ่งเตลิดไปแล้ว จึงได้แต่หันมาพูดกับหลิวฟางฟาง "เดี๋ยวนี้เจี้ยนเฉิงดีกับเด็ก ๆ ขนาดนี้เชียวเหรอ"

"มัวยืนเหม่ออะไรอยู่ รีบหาเสื้อผ้าเข้าสิ!"

เมื่อได้ยินเสียงพี่สะใภ้ใหญ่ หลิวฟางฟางจึงเพิ่งได้สติ เนื้อตัวยังคงสั่นเทา "ได้ ได้ ได้ค่ะ พี่สะใภ้ใหญ่ พี่ว่าเด็กสองคนจะไม่ ไม่ ไม่เป็นอะไรใช่ไหมคะ"

"คิดอะไรเหลวไหล ไม่เป็นอะไรหรอก!"

หยางชุ่ยรู้ดีว่าหลิวฟางฟางกำลังกลัวอะไรอยู่ จึงช่วยดันตัวเธอให้ไปหาเสื้อผ้า

"เกิดอะไรขึ้น มีเรื่องอะไรกัน"

หยวนเยฺว่จู๋ ถังเกินสุ่ย และถังเจี้ยนปิงต่างพากันวิ่งออกมาจากบ้าน

"เสี่ยวชีกับเสี่ยวปาตกบ่ออุจจาระน่ะ"

หยางชุ่ยตอบกลับไปคำหนึ่ง

"หา? แล้วเด็กอยู่ไหน เป็นอะไรมากไหม"

ทั้งสามคนต่างตกใจจนหน้าถอดสี

"เจี้ยนเฉิงอุ้มไปสถานีอนามัยประจำตำบลแล้ว เสื้อผ้าก็ยังไม่ได้เอาไปด้วยเลย!" หยางชุ่ยบอก

"เจี้ยนปิง แกรีบหยิบเสื้อผ้าตามไปส่งเร็วเข้า"

ถังเกินสุ่ยเอ่ยขึ้น

"ครับ" ถังเจี้ยนปิงพยักหน้ารับ

"วัน ๆ มัวทำอะไรกันอยู่เนี่ย! อู่เม่ยล่ะ ยัยเด็กนั่นไม่ได้มีหน้าที่ดูแลน้องเล็กสามคนหรอกเหรอ แล้วตัวไปไหน มัวแต่ไปเที่ยวเล่นอีกล่ะสิ กลับมาคราวนี้ต้องตีให้เนื้อหลุดสักทีถึงจะจำบทเรียนได้!"

หยวนเยฺว่จู๋เริ่มส่งเสียงด่าทอลั่น

เสี่ยวลิ่วที่เพิ่งเดินมาถึงหน้าบ้านไม่ไกล พอได้ยินคำพูดนั้นก็ไม่กล้าเข้าบ้าน จึงหันหลังเดินไปยังที่ทำการหมู่บ้าน เธออยากไปรอพี่ห้าที่นั่น

และพอไปถึงที่ทำการหมู่บ้าน เธอก็เจอพี่ห้าเข้าพอดี จึงเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ฟังอย่างกระท่อนกระแท่น

ทันทีที่อู่เม่ยได้ยินว่าพ่อพาเสี่ยวชีกับเสี่ยวปาไปส่งสถานีอนามัยประจำตำบลแล้ว ในใจก็พลอยโล่งอกไปเปลาะหนึ่ง

ส่วนเรื่องที่ว่าพอกลับบ้านไปอาจต้องโดนซ้อมจนน่วมนั้น เธอไม่ได้สนใจเลยสักนิด

ก็ใช่ว่าจะไม่เคยโดนตีเสียหน่อย มีอะไรให้ต้องกลัวกัน