ตอนที่ 64 บาดเจ็บกันหมดทุกคน!

เมื่อเห็นโพรงหมาแบดเจอร์ค่อยๆ ถูกขุดเปิดออกมา เด็กสาวหลายคนต่างก็ตื่นเต้นดีใจ จนลืมเวลาและลืมไปเสียสนิทว่าที่บ้านยังมีน้องเล็กอีกสามคนต้องดูแล

"พี่ใหญ่! ระวังหน่อย ช้าลงอีกนิด ใกล้จะขุดถึงใจกลางโพรงแล้ว"

ซานเม่ยร้องเตือน ให้ต้าเม่ยชะลอมือลงหน่อย

ถึงเธอไม่บอก ต้าเม่ยก็ชะลอความเร็วลงแล้วเหมือนกัน

การขุดโพรงหมาแบดเจอร์ก็ไม่ต่างอะไรกับการขุดเนินเขา รอบข้างเต็มไปด้วยรากไม้คดเคี้ยวพันกัน ขุดยากเป็นที่สุด ยิ่งหิมะละลายซึมลงดิน ยิ่งขุดยากขึ้นไปอีก

เด็กสาวทั้งห้าคนขุดจนเหงื่อท่วมหัว ใบหน้าเล็กๆ แดงระเรื่อ ถอดเสื้อนวมออกกันหมด

ฉึก! ฉึก! ฉึก!

ต้าเม่ยลงจอบไปอีกสองสามที จู่ๆ ก็ร้องขึ้นมาด้วยความดีใจ "เห็นหมาแบดเจอร์แล้ว! ข้างในมีหมาแบดเจอร์จริงๆ ด้วย!"

"พี่ใหญ่! อย่าเพิ่งตะโกน!"

ซานเม่ยรีบทำสัญญาณมือให้เงียบเสียง "อย่าปลุกให้มันตื่นสิ! เจ้าพวกนี้ดูเหมือนจะเชื่อง แต่ถ้าตื่นขึ้นมาเมื่อไหร่จะดุร้ายมากนะ!"

ได้ยินดังนั้น ต้าเม่ยจึงรีบยกมือปิดปากตัวเอง ทว่าบนใบหน้ากลับเปี่ยมล้นไปด้วยความยินดีจนปิดไม่มิด

พี่น้องคนอื่นๆ ก็เผยรอยยิ้มออกมาเช่นเดียวกัน

"เอากระสอบป่านมาเร็ว!"

เอ้อร์เม่ยยื่นกระสอบป่านให้ซานเม่ย ซานเม่ยค่อยๆ อ้าปากกระสอบอย่างระมัดระวัง แล้วครอบลงไปที่หัวของหมาแบดเจอร์

ข้างในเหมือนจะมีหมาแบดเจอร์อยู่แค่สองตัว พวกมันต่างหลับสนิท ซานเม่ยจึงจับครอบใส่กระสอบป่านได้อย่างง่ายดาย เมื่อเห็นภาพนี้ เด็กๆ ทุกคนต่างก็อดส่งเสียงเฮออกมาไม่ได้

โอ๊ย!

ทันใดนั้น ซานเม่ยก็ส่งเสียงร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด

"เลือด! มือพี่สามมีเลือดออกแล้ว!"

ทุกคนหันขวับไปมอง พลันเห็นแขนของซานเม่ยชุ่มไปด้วยเลือด มีรอยแผลลึกสามรอยจนเนื้อเปิดดูน่ากลัวยิ่งนัก

"ยังมีหมาแบดเจอร์อีกตัว!"

ซานเม่ยร้องบอก รีบกุมมือข้างที่บาดเจ็บเอาไว้ เจ็บจนน้ำตาคลอเบ้า

พลั่ก!

ต้าเม่ยเห็นหมาแบดเจอร์ตัวที่สามตั้งนานแล้ว จึงเงื้อจอบฟาดลงไปทันที

หมาแบดเจอร์ตัวนั้นคล้ายเพิ่งจะตื่นเต็มตา เห็นคนมากมายขนาดนี้ก็ไม่ยอมหนี กลับหมอบมองทุกคนอยู่ตรงนั้น พอเห็นต้าเม่ยหวดจอบเข้ามา มันก็กระโดดหลบอย่างว่องไว จากนั้นก็พุ่งแวบเดียว ตะปบเข้าที่ขาของต้าเม่ย

กรงเล็บของหมาแบดเจอร์คมกริบราวกับใบมีดเล่มเล็กๆ ฉีกกางเกงของต้าเม่ยขาดวิ่นในพริบตาจนนุ่นข้างในปลิวกระจาย ทั้งยังทิ้งรอยแผลลึกไว้บนขาของเธอ เลือดไหลทะลักออกมาทันที

"พี่ใหญ่!"

เอ้อร์เม่ยเห็นเข้าก็เบิกตากว้าง คว้าก้อนหินปาใส่หมาแบดเจอร์ทันที

หมาแบดเจอร์เบี่ยงตัวหลบได้อีกครั้ง มันถีบหินบนเขาดีดตัวพุ่งเข้าใส่ใบหน้าของเอ้อร์เม่ยโดยตรง เอ้อร์เม่ยตกใจจนกวัดแกว่งแขนไปมา ผลลัพธ์ย่อมเดาได้ไม่ยาก แขนของเธอถูกข่วนเป็นแผลลึกไปหลายทาง

โชคดีที่หมาแบดเจอร์ตัวนี้ยังสะลึมสะลืออยู่ มิฉะนั้นท่อนแขนเล็กๆ ของเธออาจจะถูกข่วนจนเส้นเอ็นขาดได้!

"ไอ้หมาแบดเจอร์บ้า! หมาแบดเจอร์เวร! ฉันจะฆ่าแก!"

ซื่อเม่ยเห็นพี่ใหญ่ พี่รอง และพี่สามต่างก็บาดเจ็บ ในใจทั้งร้อนรนทั้งน้ำตานองหน้า คว้าท่อนไม้แถวนั้นขึ้นมาแล้วร้องลั่นพุ่งเข้าไปฟาดหมาแบดเจอร์ ทว่ากลับเหยียบพลาดลื่นตกลงไปในหลุม ศีรษะครูดจนหนังถลอก เลือดสดๆ ไหลอาบย้อมเส้นผม

"น้องสี่!"

ทุกคนร้องขึ้นด้วยความตกใจ

"ฮือๆๆ หนูไม่เป็นไร"

ซื่อเม่ยร้องไห้ไปพลางค่อยๆ คลานขึ้นมาจากหลุมไปพลาง

อีกด้านหนึ่ง หมาแบดเจอร์ดูเหมือนจะตื่นเต็มที่แล้ว มันส่งเสียงร้องขู่กรรโชกอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะเตรียมเผ่นหนีเข้าป่าลึก

ทันใดนั้น ร่างหนึ่งก็ก้าวเข้ามาขวางทางมันไว้

หมาแบดเจอร์แยกเขี้ยวขู่ฟ่อ แล้วกระโจนเข้าใส่ตรงๆ

"อู่เม่ย หลบไปเร็ว!"

ต้าเม่ยตะโกนสุดเสียง

เมื่อเห็นน้องๆ ต่างพากันบาดเจ็บ ในใจของเธอก็รู้สึกผิดอย่างยิ่ง คิดว่าตนเองดูแลน้องไม่ดี หากตอนแรกเธอไม่ร้องตะโกนออกมา หมาแบดเจอร์ตัวนี้ก็อาจจะไม่ตื่นขึ้นมา และตัวเธอกับเหล่าน้องสาวก็คงไม่ต้องเจ็บตัวกันแบบนี้

"อู่เม่ย อย่าฝืนเลย ปล่อยมันไปเถอะ!"

ซานเม่ยเห็นร่างของอู่เม่ยยืนขวางหน้าหมาแบดเจอร์อยู่เช่นกัน จึงรีบร้องเตือนให้เธอหลบไป

แต่อู่เม่ยกลับสุขุมนิ่งเฉย สายตาพลันแน่วแน่ แผ่กลิ่นอายสง่าผ่าเผยดั่งแม่ทัพผู้ไม่หวั่นเกรง

เรื่องฟังวิทยุ ใช่ว่าจะมีแค่พวกชีเม่ยที่ชอบฟังเสียเมื่อไหร่ อู่เม่ยเองก็ชอบเหมือนกัน โดยเฉพาะตอนที่เกี่ยวกับมู่กุ้ยอิงในเรื่องขุนศึกตระกูลหยาง เธอฟังเท่าไรก็ไม่เคยเบื่อ!

ถึงขั้นเคยฝันว่าตัวเองกลายเป็นมู่กุ้ยอิง นำทัพม้าและไพร่พลนับหมื่นหักหาญทำลายศัตรูอย่างองอาจผ่าเผย!

ในเวลานี้ เธอจึงจินตนาการว่าตัวเองคือมู่กุ้ยอิง

ขนาดมู่กุ้ยอิงเผชิญหน้ากับทัพศัตรูนับหมื่นยังไม่กลัว แล้วตัวเธอจะไปกลัวหมาแบดเจอร์ตัวกระจ้อยร่อยได้ยังไง?

น่าขันสิ้นดี!

ว่าไม่ได้เชียว แม้เธอจะอายุเพิ่งเจ็ดขวบกว่า ทว่าพอรู้สึกราวกับมีวีรสตรีในดวงใจมาเข้าสิง ท่วงท่าทั้งร่างก็เปลี่ยนไปในพริบตา แววตาเปี่ยมล้นด้วยจิตสังหาร ทั่วร่างแผ่ไอพิฆาตน่าเกรงขามออกมา หมาแบดเจอร์เป็นสัตว์ที่มีสัญชาตญาณไวที่สุด ย่อมรับรู้ได้ว่าเด็กหญิงตัวน้อยตรงหน้านี้ไม่ใช่คนที่จะตอแยได้ มันจึงตกใจกลัวจนรีบหันหลังเตรียมวิ่งหนี

เพียะ!

อู่เม่ยวาดเท้าเตะออกไปเต็มแรง ซัดหมาแบดเจอร์ลอยละลิ่วกระเด็นไปทันที

ยังไม่ทันที่หมาแบดเจอร์จะได้ตะเกียกตะกายลุกขึ้น อู่เม่ยก็พุ่งปราดเข้าไป กระทืบเท้าลงไปอย่างดุดันอีกครั้ง พอดีเหยียบเข้าที่หัวของมันพอดิบพอดี

หมาแบดเจอร์เจ็บปวดจนร้องครวญคราง กรงเล็บตะกุยตะกายไปทั่วจนกางเกงและรองเท้าของอู่เม่ยขาดวิ่น ทั้งยังข่วนเท้าของเธอจนเป็นแผล เลือดสีแดงสดไหลซึมออกมา ทว่าอู่เม่ยกลับไม่สนใจสักนิด ได้แต่กระทืบลงไปไม่ยั้ง สุดท้ายก็คว้าขาข้างหนึ่งของมันขึ้นมา แล้วเหวี่ยงฟาดเข้ากับก้อนหินอย่างรุนแรง

พลั่ก!

หมาแบดเจอร์ตัวนั้นถูกเธอฟาดตายคามือเข้าจริง ๆ

ทุกคนเห็นภาพนั้นแล้วถึงกับยืนตะลึงงัน

เนิ่นนานกว่าต้าเม่ยจะตบมือแล้วเอ่ยขึ้นว่า "อู่เม่ย เธอเก่งจริง ๆ เลย!"

"อู่เม่ย เมื่อกี้เธอดุดันสุดยอดไปเลย!"

"อู่เม่ย ยอดเยี่ยมมาก!"

พวกพี่น้องคนอื่น ๆ ต่างก็พากันเอ่ยปากชมไม่ขาดสาย อู่เม่ยยิ้มบาง ๆ ก้มมองดูแผลที่เท้า แล้วคว้าหิมะมากำมือหนึ่งถูลงไปบนบาดแผล ไม่ช้า ปากแผลก็ถูกความเย็นจัดจนชา เลือดไม่ไหลออกมาอีก

ซื่อเม่ยเห็นเข้าก็ทำตามบ้าง

เธอกำหิมะขึ้นมาแล้วกดลงบนบาดแผลเช่นกัน ทันใดนั้นก็เจ็บจนแสยะยิ้มยิงฟันด้วยความปวดแสบปวดร้อน รีบทิ้งหิมะไปทันควัน ในใจยิ่งรู้สึกเลื่อมใสในตัวอู่เม่ยมากขึ้นไปอีก

"ทุกคนรีบจัดการบาดแผลของตัวเองเถอะ พอกลับไปแล้ว ห้ามบอกพ่อกับแม่เด็ดขาดนะ ไม่อย่างนั้นพวกเราต้องโดนตีกันหมดแน่!"

หลังจากต้าเม่ยเอ่ยปาก ทุกคนจึงเริ่มลงมือจัดการกับบาดแผลของตัวเอง

แต่ไม่ว่าจะจัดการอย่างไร เสื้อผ้าของพวกเธอก็ขาดวิ่นไปแล้ว คิดจะปิดบังอย่างไรก็คงปิดไม่มิด

แต่ละคนจึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกหดหู่ใจ

แม้ว่าจะจับหมาแบดเจอร์มาได้ถึงสามตัว แต่กลับไม่มีใครดีใจออกเลยสักคน

"หมาแบดเจอร์น่ากลัวเกินไปแล้ว ต่อไปหนูจะไม่จับหมาแบดเจอร์อีกแล้ว" ซื่อเม่ยร้องไห้พลางเอ่ยขึ้น

ซานเม่ยกลับเงียบกริบ แววตาดูเหม่อลอยไปบ้าง ดูคล้ายกับตกใจกลัวจนเสียขวัญ ทว่าความจริงแล้ว เธอกำลังใคร่ครวญถึงสิ่งที่ได้และเสียจากการขุดหมาแบดเจอร์ครั้งนี้อยู่ต่างหาก นี่เป็นนิสัยติดตัวของเธอ หลังจากทำเรื่องใดเสร็จลง เธอก็มักจะทบทวนและสรุปบทเรียนในใจเสมอ

"แย่แล้ว เสี่ยวลิ่ว เสี่ยวชี กับเสี่ยวปาต้องหิวแย่แน่ ๆ เลย!"

จู่ ๆ อู่เม่ยก็ร้องลั่นขึ้นมา ยกกระสอบป่านที่ใส่หมาแบดเจอร์สามตัววิ่งหน้าตั้งมุ่งหน้ากลับหมู่บ้าน แม้จะเดินกะโผลกกะเผลกแต่ความเร็วกลับไม่ช้าเลย

พวกต้าเม่ยพลันได้สติ จึงพากันเร่งฝีเท้าวิ่งกลับหมู่บ้านเช่นกัน

พอมาถึงหมู่บ้าน ก็ได้ยินชาวบ้านพากันเล่าลือว่า มีเด็กพลัดตกลงไปในบ่อผืนน้ำแข็ง เคราะห์ดีที่หลินเป่าบังเอิญผ่านมาพอดี ไม่อย่างนั้น เด็กคนนั้นคงไม่รอดชีวิตแล้ว

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าเล็ก ๆ ของพวกต้าเม่ยก็ซีดเผือดด้วยความตกใจ รีบวิ่งหน้าตั้งกลับบ้านอย่างรวดเร็ว

อู่เม่ยโยนกระสอบป่านให้พี่สาม ส่วนตัวเองวิ่งตรงไปยังที่ทำการหมู่บ้าน

พอไปถึงที่หมาย กลุ่มคนเฒ่าคนแก่ต่างก็ชี้มือมาที่เธอ "อู่เม่ยเอ๊ย ไปอยู่ที่ไหนมา น้องสาวของเธอ..."

ยังไม่ทันฟังให้จบความ อู่เม่ยก็รู้สึกว่าสมองของตนว่างเปล่าไปหมด เด็กหญิงที่เข้มแข็งและสุขุมเยือกเย็นมาตลอด ในเวลานี้กลับตื่นตระหนกจนทำอะไรไม่ถูก น้ำตาพรั่งพรูไหลรินออกมาอย่างไม่อาจห้ามได้