ตอนที่ 63 ลูกสาวทั้งแปดหายไปไหนกัน

อันที่จริง ด้วยสภาพร่างกายของพวกเขา ต่อให้ไม่นอนทั้งคืนก็ไม่เป็นไร แต่ประเด็นคือคืนนี้พวกเขายังต้องไปจับปลาอีก จึงจำต้องนอนหลับพักผ่อนให้เพียงพอ ไม่เช่นนั้นหากต้องไปโต้ลมหนาวที่อ่างเก็บน้ำหาวซานตลอดทั้งคืน คงได้เป็นหวัดแน่

ยุคสมัยนี้ เป็นหวัดก็อันตรายมากเช่นกัน!

ดังนั้น พอกลับถึงบ้าน ถังเจี้ยนเฉิงก็โยนปลาไว้ในครัว แล้วล้างหน้าล้างตาคร่าว ๆ ก่อนจะล้มตัวลงนอนบนเตียง

เขาไม่ทันสังเกตเลยว่า วันนี้ที่บ้านเงียบเป็นพิเศษ เหมือนว่าพวกเด็ก ๆ จะไม่อยู่บ้านกันเลย

"เจี้ยนเฉิง คุณกลับมาแล้วเหรอ ดูแลเสี่ยวจิ่วให้ที ฉันท้องเสีย!"

หลิวฟางฟางได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวในบ้าน จึงรีบตะโกนบอกมาจากเล้าหมู แต่กลับไม่ได้ยินเสียงตอบรับ ก็อดแปลกใจไม่ได้

ส้วมแถวหมู่บ้านต้าผิงล้วนสร้างไว้ในเล้าหมูทั้งสิ้น และปกติเล้าหมูก็มักจะอยู่ด้านหลังหรือไม่ก็ด้านข้างของตัวบ้านหลัก

บางบ้านหากสร้างอยู่บนเนินหรือแนวหิน เล้าหมูก็จะสร้างไว้ชั้นล่าง แล้วชั้นบนเป็นที่อยู่อาศัยของคน

การจัดวางแบบนี้ กลิ่นย่อมฉุนตลบจนขึ้นสมองอย่างแน่นอน!

แต่คนชนบทต้องคลุกคลีกับ 'ปุ๋ยอินทรีย์' อยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน ใครจะไปสนใจเรื่องพรรค์นี้กันล่ะ?

หลิวฟางฟางยังถ่ายไม่ทันสุด ก็รีบเช็ดก้น ดึงกางเกงขึ้น กระชับเสื้อผ้าหนาเตอะ แล้วเดินจากเล้าหมูเข้าตัวบ้านหลัก พอมาถึงห้องนอน ก็เห็นถังเจี้ยนเฉิงนอนหงายอยู่บนเตียง เสื้อผ้าก็ไม่ได้ถอด เท้าทั้งสองข้างห้อยอยู่ริมเตียง และเริ่มกรนฟี้ ๆ เสียแล้ว

"เฮ้อ เหนื่อยขนาดนี้เชียว!"

หลิวฟางฟางช่วยถอดเสื้อผ้าให้ถังเจี้ยนเฉิงด้วยความสงสาร ยกเท้าทั้งสองข้างของเขาขึ้นมาบนเตียง แล้วห่มผ้าห่มให้อย่างดี

"เสี่ยวจิ่ว พวกเราไปนอนห้องพวกพี่สาวกันนะจ๊ะ ให้พ่อเขานอนต่ออีกหน่อย"

เพราะกลัวว่าเสี่ยวจิ่วจะตื่นมาร้องไห้งอแงรบกวนถังเจี้ยนเฉิง หลิวฟางฟางจึงอุ้มเสี่ยวจิ่วตรงไปยังกระท่อมหลังเล็กที่ต่อเติมข้างครัว นั่นคือห้องนอนของลูกสาวทั้งแปดคน

แบ่งเป็นสองชั้นบนล่าง เป็นเตียงไม้ต่อยาวรวมกัน

เนื่องจากอากาศหนาว และเด็กทั้งแปดคนก็ตัวผอมกะทัดรัด จึงพากันเบียดเสียดอยู่เตียงล่างทั้งหมด

หลิวฟางฟางเดินเข้ามา มองดูที่นอนอย่างพึงพอใจ

แม้ผ้าห่มจะเก่าขาด ทว่าสะอาดเรียบร้อย ข้าวของอย่างเสื้อผ้า รองเท้า และถุงเท้า ก็จัดวางเป็นระเบียบเรียบร้อยดี

หลิวฟางฟางวางเสี่ยวจิ่วลงบนเตียง ถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเด็กทั้งแปดคนออกไปข้างนอกพักใหญ่แล้ว และเวลานี้ หลายบ้านอาจจะกินข้าวเที่ยงกันเสร็จแล้วด้วยซ้ำ พวกแกกลับยังไม่กลับมากันสักคนเลยหรือ?

ทว่าหลิวฟางฟางไม่ได้คิดอะไรมาก

เมื่อก่อนก็เคยมีเรื่องแบบนี้ อีกอย่างที่บ้านลูกดก นางจึงใจกว้างไม่คิดหยุมหยิม หรือจะพูดอีกอย่างก็คือคนในหมู่บ้านเลี้ยงลูกกันแบบปล่อยปละละเลย หากไม่ถึงขั้นค้างคืนไม่ยอมกลับ ก็แทบไม่มีใครออกตามหาหรอก

ในใจมักคิดว่า พอฟ้ามืด พวกแกก็กลับมาเอง

เหมือนพวกเป็ดไก่ พอถึงเวลาค่ำมืดก็ย่อมกลับเข้าเล้าเข้าสุ่มเอง

ทว่า สิ่งที่นางไม่รู้เลยก็คือ ลูกสาวทั้งแปดคนของนางกำลังจะต้องเผชิญกับเคราะห์ภัยครั้งใหญ่!

เมื่อวานช่วงพลบค่ำ ตอนที่ซานเม่ยกับซื่อเม่ยกำลังขุดผักป่าอยู่บนเขา จู่ ๆ ก็เหลือบไปเห็นขนของตัวแบเจอร์ ทั้งสองคนต่างก็ดีใจจนเนื้อเต้น

อย่างแรกคือเนื้อแบเจอร์นั้นอร่อยมาก และอีกอย่างคือแบเจอร์ขายได้เงินเยอะ!

นี่เป็นการค้นพบครั้งใหญ่ที่สุดหลังจากที่พวกเธอเคยตามพ่อไปขุดแบเจอร์คราวก่อน

แต่เห็นว่าฟ้าใกล้จะมืดแล้ว พวกเธอจึงไม่ได้ออกตามหาต่อในทันที ทว่ารอจนเช้าตรู่ของวันรุ่งขึ้น บอกพี่สาวคนโตไว้คำหนึ่ง แล้วก็สะพายตะกร้าที่ปกติใช้เก็บผักป่ามุ่งหน้าขึ้นเขาไป

ทั้งสองคนอาศัยความทรงจำจากเมื่อวาน ไม่นานก็หาขนแบเจอร์เจอ จากนั้นก็แกะรอยตามร่องรอยไปเรื่อย ๆ

การตามหาครั้งนี้กินเวลาไปถึงสามสี่ชั่วโมง ในที่สุด บริเวณแอ่งเขาแห่งหนึ่ง พวกเธอก็เห็นขนแบเจอร์อีกครั้ง จึงไม่ลังเลที่จะช่วยกันกอบหิมะที่ทับถมออก แล้วก็พบโพรงแบเจอร์จริง ๆ!

ซานเม่ยฉลาดมาก รู้ว่าลำพังตนเองกับซื่อเม่ยสองคนคงขุดเอาตัวแบเจอร์ออกมาได้ยาก จึงคิดจะกลับบ้านไปตามพ่อมาช่วยขุด

ทว่าพอกลับถึงบ้าน กลับไม่เห็นพ่อ

เธอคิดจะไปตามอาหก แต่พอไปที่บ้านปู่กับย่า ก็พบว่าปู่กับอาหกก็ไม่อยู่บ้านเช่นกัน

เมื่อไม่มีทางเลือก เธอจึงทำได้เพียงบอกเรื่องนี้กับพี่สาวคนโต

ต้าเม่ยพอได้ยิน ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที

เธอรู้ดีว่าช่วงนี้พ่อต้องเหน็ดเหนื่อยและยุ่งวุ่นวายขนาดนี้ ก็เพื่อจะหาเงินเพิ่มอีกหน่อยส่งพวกเธอไปเรียนหนังสือ ดังนั้นในใจของเธอจึงเฝ้าคิดอยู่ตลอดว่าจะช่วยพ่อหาเงินได้อย่างไรบ้าง

ในเวลานี้ เมื่อได้ฟังคำพูดของซานเม่ย เธอคิดดูแล้วจึงรีบบอกความคิดของตนกับซานเม่ยทันที "ซานเม่ย ในเมื่อพ่อกับ...?"

ซานเม่ยคิดดูแล้วส่ายหน้า "ไม่พอหรอก ตัวแบดเจอร์ขุดยากมาก โพรงของพวกมันลึกมาก แถมยังมีทางออกตั้งหลายทาง"

ต้าเม่ยพูดว่า "งั้นก็เรียกอู่เม่ยไปด้วยอีกคน"

ซานเม่ยพูดว่า "แบบนั้นไม่ได้ อู่เม่ยต้องดูแลเสี่ยวลิ่ว เสี่ยวชี แล้วก็เสี่ยวปา"

ต้าเม่ยพูดว่า "แค่ไม่กี่ชั่วโมงเอง ให้อู่เม่ยพาเสี่ยวลิ่ว เสี่ยวชี แล้วก็เสี่ยวปาไปให้แม่ช่วยดูให้สักพัก..."

ซานเม่ยรีบโบกมือ "ยิ่งไม่ได้เข้าไปใหญ่ ถ้าให้แม่รู้ว่าพวกเราจะไปขุดตัวแบดเจอร์ แม่ต้องห้ามแน่ๆ เผลอๆ จะตีพวกเราสักยกด้วยซ้ำ!"

"พี่ให้ฉันคิดดูก่อน"

ซานเม่ยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ถึงได้เอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง "พี่ใหญ่ พวกเสี่ยวชีชอบฟังวิทยุไม่ใช่เหรอ พี่ให้อู่เม่ยพาพวกเธอไปที่ที่ทำการหมู่บ้านสิ ตอนนี้มีคนแก่กลุ่มหนึ่งไปฟังวิทยุที่ที่ทำการหมู่บ้านทุกวัน มีวิทยุอยู่ พวกเธอน่าจะอยู่ได้ตั้งหลายชั่วโมงโดยไม่วิ่งซนไปไหน"

ต้าเม่ยดีใจ "จริงด้วย ทำไมฉันถึงนึกถึงเรื่องวิทยุไม่ออกนะ! ซานเม่ย เธอนี่ฉลาดจริงๆ!"

ซานเม่ยพูดว่า "พี่ใหญ่ งั้นก็อย่ามัวเสียเวลาเลย รีบให้อู่เม่ยพาพวกเธอไปเถอะ"

อย่างไรเสียซานเม่ยก็เป็นแค่เด็กสิบขวบคนหนึ่ง ต่อให้ฉลาดเพียงใด ก็ย่อมมองข้ามบางสิ่งบางอย่างไปเสมอ อย่างเช่น ถ้าถ่านวิทยุเกิดหมดขึ้นมาจะทำอย่างไร?

หรืออย่างเช่น ถ้าเด็กตัวเล็กทั้งสามคนปวดอึปวดฉี่ขึ้นมาจะทำอย่างไร?

หรือแม้กระทั่ง ถ้าไม่มีอู่เม่ยคอยคุม เด็กเล็กทั้งสามคนนี้จะวิ่งเตลิดตามเด็กคนอื่นไปหรือไม่?

ซานเม่ยนึกไม่ถึงเรื่องเหล่านี้ ต้าเม่ยเองก็นึกไม่ถึง อู่เม่ยก็ยิ่งนึกไม่ถึงเช่นกัน เมื่อเธอพาเด็กเล็กทั้งสามคนไปส่งที่ที่ทำการหมู่บ้าน เด็กเล็กทั้งสามคนก็ดีใจมากจริงๆ ทั้งยังรับปากเป็นมั่นเหมาะว่าจะไม่วิ่งซนไปไหนเด็ดขาด

จากนั้น เด็กหญิงที่อายุเกินเจ็ดขวบขึ้นไปหลายคนก็แบกจอบมุ่งหน้าเข้าป่า

พอมาถึงในป่า ก็พบซื่อเม่ยที่เฝ้าอยู่

ความกล้าของซื่อเม่ยก็ถือว่าไม่เบาเหมือนกัน เด็กผู้หญิงตัวคนเดียวอยู่ตามลำพังในป่าก็ไม่กลัว ซ้ำยังมีแก่ใจไปปั้นตุ๊กตาหิมะไว้ข้างโพรงตัวแบดเจอร์ตัวหนึ่ง แถมยังหาดอกไม้ป่าเหี่ยวแห้งสองสามดอกมาปักไว้บนหัวมันอีกด้วย

เมื่อเห็นต้าเม่ยกับคนอื่นๆ มาถึง ซื่อเม่ยก็รีบโบกไม้โบกมือทักทาย

ทั้งกลุ่มเดินมาข้างโพรงตัวแบดเจอร์ ซานเม่ยนึกย้อนถึงขั้นตอนที่พ่อขุดตัวแบดเจอร์เมื่อคราวก่อน จากนั้นจึงเริ่มสั่งการให้พี่น้องแบ่งหน้าที่กันทำ

คนเก็บฟืน คนหาโพรง คนยกหิน...

จัดการได้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย!

ตามหาอยู่ชั่วโมงกว่าๆ จึงหาทางออกที่อาจมีอยู่รอบๆ จนเจอทั้งหมด จากนั้นก็ยกหินมาทุบปากโพรงที่ไม่จำเป็นจนพังทลาย และเอาหินอุดปิดไว้

ในที่สุดก็เหลือไว้เพียงทางเข้าหนึ่งทาง และทางออกหนึ่งทาง

ต่อมา ซานเม่ยก็เริ่มจุดฟืน ใช้ควันรม!

รมควันอยู่นานกว่าหนึ่งชั่วโมง ในโพรงตัวแบดเจอร์ก็ยังไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง ทุกคนจึงอดสงสัยไม่ได้ว่านี่จะเป็นโพรงเปล่าหรือไม่?

"เป็นไปไม่ได้! นอกโพรงมีเส้นขนอยู่ ข้างในต้องมีตัวแบดเจอร์จำศีลอยู่แน่!"

ซานเม่ยไม่ยอมถอดใจ กัดฟันพูดว่า "ในเมื่อรมควันไม่ออกมา ก็มีแต่ต้องลงมือขุดแล้ว!"

พูดจบ เธอก็ควงจอบเริ่มลงมือขุด

การขุดตัวแบดเจอร์นับเป็นงานที่ต้องใช้แรงกายอย่างแท้จริง!

แม้เด็กหญิงหลายคนนี้จะทำงานอยู่ตลอดทั้งปีและมีเรี่ยวแรงไม่น้อย แต่พวกเธอก็ยังเด็ก ทั้งยังเป็นเด็กผู้หญิง ขุดได้ไม่นานก็เหนื่อยล้าแล้ว

พี่น้องหลายคนจึงทำได้เพียงผลัดกันขุด

ขุดไปขุดมา ก็ปาเข้าไปสามชั่วโมงกว่า!

พวกเธอดูเหมือนจะลืมไปเสียสนิทว่า ที่บ้านยังมีเด็กเล็กอีกสามคนซึ่งไม่มีใครดูแลอยู่!