ตอนที่ 62 ขายปลา

"เป็นไปได้ยังไงกัน?!"

หวงเทียนเยฺว่ตกตะลึง

อ่างเก็บน้ำหาวซานมีปลา แถมยังมีอยู่ชุกชุม นี่คือเรื่องที่ใครต่อใครก็รู้ดี แทบทุกคนต่างอยากจะจับปลาข้างในนั้นขึ้นมา แต่กลับไม่มีใครมีหนทางที่ดีเลย

อย่างมากที่สุดแค่ตกหรือช้อนขึ้นมาได้สิบกว่าตัวก็ถือว่าเก่งกาจมากแล้ว

แต่พ่อลูกถังเจี้ยนเฉิงกลับจับขึ้นมาทีละหลายร้อยจิน (ครึ่งกิโลกรัม) ช่างเทียบกันไม่ได้เลยแม้แต่น้อย

แน่นอนว่าหวงเทียนเยฺว่ย่อมรู้ดีว่านี่เป็นความลับของถังเจี้ยนเฉิง หากซักไซ้ไล่เลียงต่อไปก็จะเป็นการล้ำเส้น

จากนั้นเขาก็กำชับคนขับรถแทรกเตอร์ไปสองสามประโยค แล้วพาพวกถังเจี้ยนเฉิงกลับไปที่ร้านอาหาร

พ่อครัวใหญ่ของร้านอาหารเห็นหวงเทียนเยฺว่เพิ่งออกไปก็กลับมาอีกแล้ว จึงอดสงสัยไม่ได้ "ผู้จัดการหวง กลับมาเร็วจังครับ"

หวงเทียนเยฺว่บอกว่า "ยังไม่ได้ไป ไปเถอะ เข็นตาชั่งใหญ่ออกไป มีคนเอาปลามาส่งตั้งหลายร้อยจิน"

"อะไรนะ ปลาหลายร้อยจินเหรอครับ"

พ่อครัวใหญ่ประหลาดใจยิ่งนัก รีบเข็นตาชั่งใหญ่ตามหวงเทียนเยฺว่ออกมาที่ห้องโถงด้านหน้า

เวลานี้ ในร้านอาหารนอกจากพนักงานแล้วก็ไม่มีลูกค้านั่งอยู่เลยสักคนเดียว

"พ่อครัวเลี่ยว สบายดีนะครับ"

เมื่อเห็นพ่อครัวใหญ่ ถังเจี้ยนเฉิงก็เอ่ยทักทาย

"เจี้ยนเฉิง นายเองเหรอ"

พ่อครัวเลี่ยวเห็นว่าเป็นถังเจี้ยนเฉิงก็ตกใจจนไม่รู้จะพูดอะไรดี "นายไปหาปลามากมายขนาดนี้มาจากไหนกันเนี่ย"

"เลี้ยงเองน่ะครับ" ถังเจี้ยนเฉิงยิ้ม

พ่อครัวเลี่ยวรู้ว่าถังเจี้ยนเฉิงไม่ได้พูดความจริง แต่พอลองคิดดูก็เข้าใจได้ สำหรับคนที่ไม่สนิทกัน เว้นแต่คนโง่แล้ว ใครเล่าจะยอมบอกความจริงออกมา

"ปลาพวกนี้ตัวใหญ่จริง! ปลาเฉา ปลาชิง ปลาลิ่น ปลาซ่ง มีหมดเลย! ยังมีปลาดุกกับปลาจี้ด้วยเหรอเนี่ย"

พ่อครัวเลี่ยวชั่งน้ำหนักปลาไปพลาง ร้องอุทานอย่างตื่นเต้นไม่หยุดไปพลาง

"ปลากะพง?! มีปลากะพงด้วยเหรอเนี่ย?!"

ถังเจี้ยนเฉิงไม่ค่อยรู้จักปลาพวกนี้นัก ถังเกินสุ่ยกับพวกก็ไม่รู้เรื่องมากเท่าไร พอได้ยินเสียงอุทานของพ่อครัวเลี่ยว พวกเขาจึงเพียงแต่รู้สึกดีใจ ไม่ได้ตื่นตะลึงอะไรนักหนา

หวงเทียนเยฺว่ถามว่า "พี่เจี้ยนเฉิง ปลาพวกนี้พี่จะแยกขายตามชนิด หรือว่าจะเหมาขายรวมกันราคาเดียวเลยครับ"

ถังเจี้ยนเฉิงคิดครู่หนึ่งแล้วกล่าว "ขายเหมาคละกันราคาเดียวแล้วกันครับ"

ขายแบบนี้ย่อมเสียเปรียบแน่นอน แต่ก็ไม่ได้ขาดทุนไปสักเท่าไร

ที่สำคัญคือถังเจี้ยนเฉิงขี้เกียจยุ่งยาก ขายเหมาตัดราคารวดเดียวทั้งสบายใจและประหยัดแรง เหมือนกับตอนขายกระทิงนั่นแหละ

"งั้นตกลงครับ"

หวงเทียนเยฺว่พยักหน้า "ราคาปลาในตำบลซานชงของเราค่อนข้างสูงมาตลอด ถ้าขายเหมาคละกันผมคิดให้จินละสองหยวนห้าเจี่ย เป็นอย่างไรครับ"

"ได้เลยครับ"

ถังเจี้ยนเฉิงพอใจกับราคานี้มาก

ราคาที่เขาคาดไว้ขอแค่ไม่ต่ำกว่าหนึ่งหยวนสามเจี่ยก็พอ ตอนนี้ได้ราคาสูงกว่าเกือบเท่าตัว ย่อมต้องพอใจเป็นธรรมดา

ถังเกินสุ่ยกับคนอื่นๆ พอได้ยินราคานี้ ดวงตาก็พลันเป็นประกายวาววับขึ้นมาทันที

พวกเขารู้ว่าถ้าแยกขายจะได้เงินมากกว่านี้ แต่หลังจากผ่านการขายวัวและจับปลาเมื่อคืนมาแล้ว พวกเขาก็เข้าใจเหตุผลเรื่องความสบายใจและประหยัดแรงที่ถังเจี้ยนเฉิงพูดอย่างลึกซึ้ง

อดนอนมาทั้งคืน ตอนนี้ต่างก็เหนื่อยล้าและง่วงงุนไปหมด อยากจะได้เงินแล้วรีบกลับบ้านไปนอนทันที

ชั่งปลาทั้งหมดเสร็จอย่างรวดเร็ว รวมเป็นเก้าร้อยเจ็ดสิบห้าจินกับอีกหกเหลี่ยง!

ถังเจี้ยนเฉิงคัดปลาออกมาสิบสองตัว แต่ละตัวล้วนเป็นปลาใหญ่หนักราวแปดจิน นอกนั้นขายหมด

"เอาปลาออกมาเยอะขนาดนี้ทำไมกัน"

ถังเกินสุ่ยเห็นการกระทำของถังเจี้ยนเฉิงก็พอจะเดาได้เลาๆ แต่ก็ยังอดเอ่ยปากถามไม่ได้

"เอาไว้กินครับ บ้านละสองตัว พอดีสิบสองตัว" ถังเจี้ยนเฉิงตอบ

"ถึงอย่างนั้นก็ไม่จำเป็นต้องเอาตัวใหญ่ขนาดนี้หรอก เอาไว้กินเอง ตัวหนักสองสามจินก็ใหญ่พอแล้ว จะไปต้องการตัวหนักเจ็ดแปดจินทำไมกัน ตัวหนึ่งตั้งยี่สิบหยวนเชียวนะ!" ถังเกินสุ่ยว่า

ถังเจี้ยนเฉิงหัวเราะ "พวกเราลำบากเหน็ดเหนื่อยกันขนาดนี้ไปทำไมกันครับ ก็เพื่อจะมีชีวิตที่ดีขึ้นไม่ใช่เหรอ ตอนนี้แค่ปลาตัวเดียวก็ทำให้พวกเรามีความสุขได้แล้ว ทำไมต้องทำตัวลำบากด้วยล่ะครับ"

"เอาเถอะ แกเองก็เป็นพ่อของลูกเก้าคนแล้ว มีความคิดความอ่านของตัวเองก็พอ" ถังเกินสุ่ยเพียงแค่เตือนสติเท่านั้น ในเมื่อถังเจี้ยนเฉิงยืนกราน เขาก็ไม่พูดอะไรมากความอีก

แม้เจี้ยนเฉิงจะเป็นลูกชายของตน แต่ก็อายุสามสิบแล้ว ทั้งยังแยกบ้านไปแล้วด้วย พูดมากไปก็ไม่ดี

ภูมิปัญญาการใช้ชีวิตเรื่องแค่นี้ ถังเกินสุ่ยยังมีอยู่

ปลาสิบสองตัว หนักเกือบหนึ่งร้อยจิน!

ส่วนที่เหลือแปดร้อยเจ็ดสิบห้าจินหกเหลี่ยง จินละสองหยวนห้าสิบเฟิน รวมเป็นเงินทั้งสิ้นสองพันหนึ่งร้อยแปดสิบเก้าหยวน!

ตามความคิดของถังเจี้ยนเฉิงคือแบ่งเท่ากันห้าคน ทว่าพวกถังเกินสุ่ยกลับปฏิเสธเสียงแข็ง สุดท้ายจึงใช้วิธีแบ่งตามสัดส่วนคะแนน

ถังเจี้ยนเหวินกับถังเจี้ยนโปตามไปทีหลัง ได้คนละหนึ่งส่วน

ถังเจี้ยนปิงกับถังเกินสุ่ยเหนื่อยแรงอยู่นานที่สุด ได้คนละสองส่วน

วิธีการและเทคนิคการจับปลาทั้งหมดเป็นของถังเจี้ยนเฉิง ทั้งเขายังอดหลับอดนอนและออกแรงเองด้วย จึงได้ไปคนเดียวสี่ส่วน

ถังเจี้ยนเฉิงคิดดูแล้วก็ไม่คัดค้านอีก

ไม่ว่าจะยุคสมัยไหน ต่อให้เป็นพี่น้องแท้ ๆ หรือพ่อลูกกัน การหารแบ่งเท่ากันไม่ใช่หนทางที่ยั่งยืน มีเพียงแบ่งตามแรงงานและแบ่งตามคุณูปการเท่านั้น ถึงจะเป็นวิธีการจัดสรรที่ดีที่สุด

รอบนี้ ถังเจี้ยนเฉิงได้เงินไปแปดร้อยเจ็ดสิบห้าหยวนหกเจี่ยว

เมื่อได้รับเงิน ทั้งห้าคนต่างก็ยิ้มแย้มอย่างมีความสุข

"พวกคุณคงจะกลับหมู่บ้านกันใช่ไหม พอดีเลย นั่งรถแทรกเตอร์ไปด้วยกันสิ" หวงเทียนเยฺว่เอ่ยชวน

"ได้ครับ"

คนกลุ่มหนึ่งเดินออกจากร้านอาหาร แล้วขึ้นไปนั่งบนรถแทรกเตอร์

รถแทรกเตอร์โคลงเคลงไปมา ถังเจี้ยนเฉิงกับคนอื่น ๆ ทั้งห้าคนเกือบจะผล็อยหลับไปเพราะแรงเหวี่ยง

ยังดีที่หมู่บ้านต้าผิงอยู่ห่างจากตัวตำบลไม่ไกล แค่ยี่สิบกว่านาที รถแทรกเตอร์ก็แล่นมาถึงหมู่บ้านต้าผิง

ถังเจี้ยนเฉิงบอกให้คนขับมุ่งหน้าตรงไปยังบ้านของถังเจี้ยนโปทันที

หลายวันมานี้ ชาวบ้านได้ยินเสียงเครื่องยนต์รถแทรกเตอร์แทบทุกวัน จึงไม่ตื่นเต้นเหมือนช่วงแรก ๆ อีกแล้ว ประกอบกับบ้านของถังเจี้ยนโปอยู่ตรงหัวหมู่บ้าน ค่อนข้างมีระยะห่าง ชาวบ้านจึงไม่อยากแห่กันมามุงดู

มีเพียงพวกเด็ก ๆ เท่านั้นที่ยังคงวิ่งตามรถเหมือนเช่นเคย

ถังเจี้ยนเฉิงกวาดสายตามอง ไม่เห็นลูก ๆ ของตน คาดว่าคงไปวิ่งเล่นที่อื่น เขาจึงไม่ได้ใส่ใจนัก

"ถู่เฟิ่ง รีบทำกับข้าวเร็วเข้า!"

พอถึงบ้าน ถังเจี้ยนโปก็ตะโกนบอกภรรยา "พ่อกับพวกเจี้ยนเฉิงเหนื่อยกันมาทั้งคืน ยังไม่ได้กินข้าวเลย อย่าลืมตุ๋นเนื้อด้วยล่ะ!"

"พี่สะใภ้สาม ไม่ต้องตุ๋นเนื้อหรอกครับ ต้มโจ๊กกับเตรียมผักดองนิดหน่อยก็พอ พวกผมขอแค่รองท้องสักนิด พอลากวัวขึ้นรถเสร็จก็ต้องรีบกลับบ้านไปนอนแล้ว!"

ถังเจี้ยนเฉิงรีบห้ามปราม

"ใช่ น้องสะใภ้สาม ทำอะไรง่าย ๆ ก็พอ" ถังเจี้ยนเหวินกล่าวสำทับ

"แบบนั้นไม่ได้หรอก..."

ถังเจี้ยนโปยังพูดไม่ทันจบ ถังเกินสุ่ยก็เอ่ยขึ้นว่า "ฟังพวกเขาเถอะ ทำอะไรง่าย ๆ นั่นแหละ พวกเราอยากจะนอนกันจริง ๆ แล้ว"

ในเมื่อพ่อเป็นคนเอ่ยปาก ถังเจี้ยนโปจึงไม่ดึงดันอีก ได้แต่บอกให้ภรรยาไปต้มโจ๊ก

ทว่าโจ๊กนั้นกลับเป็นโจ๊กข้าวสารขาวที่หาทานได้ยากในยามปกติ ทั้งข้นทั้งหอมกรุ่น

หลังจากกินโจ๊กไปบ้างแล้ว ทั้งหมดก็เริ่มจัดการขายวัว

การขายวัวครั้งนี้ ถังเจี้ยนเฉิงไม่ได้เรียกทุกคนมาช่วย เพราะวัวสามตัวที่เหลือนี้เป็นของเขาทั้งหมดแล้ว

วัวสามตัว คิดน้ำหนักคร่าว ๆ ไว้ที่สามพันจิน จินละหนึ่งหยวนแปดสิบเฟิน รวมเป็นเงินทั้งสิ้นห้าพันสี่ร้อยหยวน

ครั้งนี้ หวงเทียนเยฺว่ไม่ได้จ่ายเงินต่อหน้าธารกำนัล แต่แอบส่งเงินให้ถังเจี้ยนเฉิงอย่างเงียบ ๆ

ถังเจี้ยนเฉิงหยิบเงินออกมาสองร้อยหยวน ยื่นให้พวกถังเกินสุ่ย ถือเป็นค่าน้ำพักน้ำแรงที่ช่วยกันต้อนวัวขึ้นรถแทรกเตอร์

พวกถังเกินสุ่ยรีบปฏิเสธพัลวัน

"เจี้ยนเฉิง คนกันเองทั้งนั้น อย่าเกรงใจกันขนาดนี้เลย เกรงใจเกินไปมันจะกลายเป็นห่างเหิน อีกอย่าง ถ้าพวกเราขืนรับเงินเรื่องแค่นี้ คนอื่นรู้เข้าจะชี้นิ้วด่าเอาได้นะ" ถังเจี้ยนเหวินกล่าว

ถังเกินสุ่ยยิ่งพูดตรงไปตรงมากว่า เขาขมวดคิ้วแล้วดุเสียงเข้ม "เก็บเงินไปเลย! ทำเป็นอวดรวยหรือไง"

ถังเจี้ยนเฉิงได้ยินดังนั้นก็ไม่กล้ายื่นเงินให้อีก

รถแทรกเตอร์บรรทุกวัวได้ครั้งละหนึ่งตัวเท่านั้น

วัวสามตัว จึงต้องขนถึงสามเที่ยว

แต่ละเที่ยวไปกลับ รวมเวลาต้อนวัวขึ้นและลงรถ ก็ใช้เวลาราวหนึ่งชั่วโมง

วุ่นวายกันอยู่นานกว่าสามชั่วโมง ถึงได้ขนวัวป่าทั้งสามตัวไปจนหมด

ในที่สุดพวกถังเจี้ยนเฉิงก็สามารถกลับบ้านไปนอนหลับพักผ่อนได้อย่างสบายใจเสียที