ตอนที่ 61 ให้เจ้านี่รู้สึกผิดบ้างก็ดี

ผ่านไปชั่วโมงกว่า ท้องฟ้าก็สว่างแล้ว หมู่บ้านโดยรอบยังคงไม่ตื่น มีเพียงเสียงลมหนาวที่พัดหวีดหวิว

ถังเจี้ยนปิงพาถังเจี้ยนเหวินและถังเจี้ยนโปแทบจะวิ่งรวดเดียวมาตลอดทาง

ทั้งสามคนฉลาดมาก ไม่ได้ทำให้ใครตื่นตกใจ และไม่ได้หาบกระจาดมา แต่หยิบไม้คานกับกระสอบป่านมาแทน

การใช้กระสอบป่านใส่ปลา จุได้มากกว่ากระจาดไม้ไผ่จริงๆ

"ปลาเยอะขนาดนี้เชียว?!"

เมื่อเห็นปลากองพะเนินเป็นภูเขาเลากาอยู่บนพื้น ถังเจี้ยนเหวินและถังเจี้ยนโปต่างก็ตกตะลึงจนอ้าปากค้าง

"อย่ามัวแต่ยืนเหม่อ รีบเอาปลาใส่กระสอบเข้า ฟ้าสว่างแล้ว หลายคนคงจะตื่นกันแล้ว ก่อนที่พวกเขาจะออกจากบ้าน เราต้องขนปลาออกไปให้หมด ไม่อย่างนั้นจะนำพาปัญหาที่ไม่จำเป็นมาให้" ถังเกินสุ่ยเร่ง

ถังเจี้ยนเฉิงพยักหน้า "พ่อพูดถูก พวกเรารีบเร่งมือกันเถอะ!"

หลายคนช่วยกันลงมือ ไม่นานก็จับปลาใส่ลงในกระสอบป่านและกระจาดจนหมด

"เจี้ยนปิง ไปเกี่ยวหญ้าคามาหน่อย เอามาคลุมปิดกระจาด" ถังเจี้ยนเฉิงสั่งการ "พ่อ พี่ใหญ่ พวกพ่อเก็บตาข่ายดักปลาฝั่งนี้ ผมกับพี่สามจะไปเก็บตาข่ายฝั่งโน้น"

ไม่นานนัก ถังเจี้ยนปิงก็เกี่ยวหญ้าคากลับมาได้หลายมัด พวกถังเจี้ยนเฉิงก็จัดเก็บและมัดตาข่ายดักปลาเรียบร้อยเช่นกัน

"พี่สี่ ตาข่ายพวกนี้จะเอายังไงต่อ" ถังเจี้ยนปิงถาม

"คืนนี้พวกเรายังต้องมาอีก ทั้งตาข่าย จอบ แล้วก็มีดตัดฟืนพวกนี้หาที่ลับตาคนซ่อนเอาไว้ได้"

ถังเจี้ยนเฉิงกวาดตามองริมฝั่ง หาพุ่มไม้ที่รกครึ้มพุ่มหนึ่ง ยัดตาข่าย จอบ และมีดตัดฟืนเข้าไปข้างใน จากนั้นก็หากิ่งไม้ใบไม้แห้งมาคลุมทับอีกชั้น มองจากข้างนอกแทบดูไม่ออกเลยจริงๆ

กลัวว่าตอนกลางคืนตัวเองจะหาไม่เจอ ถังเจี้ยนเฉิงจึงจงใจปักท่อนไม้เกลี้ยงเกลาหกท่อนไว้ข้างพุ่มไม้ หากไม่สังเกตจับผิดจริงๆ ก็ไม่มีใครสนใจความแปลกของท่อนไม้หกท่อนนี้หรอก

หลังจากจัดการทุกอย่างเรียบร้อย คนทั้งห้าก็ต่างหาบกระจาดและกระสอบป่านออกจากอ่างเก็บน้ำหาวซาน

ตลอดทาง ไม่เจอใครเลยแม้แต่คนเดียว

"เจี้ยนเฉิง ปลาเยอะขนาดนี้เราจะหาบกลับหมู่บ้านหมดเลยเหรอ"

ตอนที่ใกล้จะถึงหมู่บ้านต้าผิง ถังเจี้ยนเหวินก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม

ถังเจี้ยนเฉิงเข้าใจความหมายของพี่ใหญ่ ดีว่ากลัวเข้าหมู่บ้านไปแล้วคนในหมู่บ้านจะเห็น

เรื่องจับปลานี้ ไม่เหมือนกับการล่าหมูป่าหรือจับวัวป่าเป็นๆ สองอย่างหลังอาศัยโชคเป็นส่วนใหญ่ เป็นการซื้อขายเที่ยวเดียวจบ แต่อย่างแรกต่างออกไป มันทำซ้ำได้หลายครั้ง และไม่จำเป็นต้องพึ่งดวง ขอแค่รู้วิธีก็พอ

ถังเจี้ยนเฉิงมองทุกคนแวบหนึ่งแล้วถามว่า "งั้นเราหาบตรงไปที่ตำบล ไปขายให้หวงเทียนเยฺว่เลยดีไหม แต่ว่าหาบแต่ละคู่หนักตั้งเกือบสองร้อยกว่าจิน (1 จินเท่ากับครึ่งกิโลกรัม) หาบไปตลอดทางจนถึงตำบล จะเหนื่อยเกินไปหรือเปล่า"

ถังเกินสุ่ยเบิ่งตาพูดว่า "เหนื่อยอะไรกัน ก็แค่พักระหว่างทางบ่อยหน่อยก็สิ้นเรื่อง"

"เจี้ยนเฉิง ไม่เป็นไรหรอก ถ้านายรู้สึกเหนื่อย ถึงตอนนั้นพี่ใหญ่ช่วยหาบให้สักช่วงหนึ่ง" ถังเจี้ยนเหวินยิ้มพูด

"ใช่ พี่สามก็ช่วยนายได้"

ถังเจี้ยนโปก็ยิ้มเช่นกัน

พวกเขาทั้งสองคนรู้ดีแก่ใจว่า ถังเจี้ยนปิงเรียกแค่พวกเขาสองคน ไม่ได้เรียกพี่น้องคนอื่น เห็นได้ชัดว่าถังเจี้ยนเฉิงกำชับมาเป็นพิเศษ และที่ถังเจี้ยนเฉิงทำเช่นนี้ ก็เพราะปกติพวกเขาดีกับถังเจี้ยนเฉิง แต่ยิ่งไปกว่านั้นคือถังเจี้ยนเฉิงอยากจะดึงพวกเขาสองคนมารวยไปด้วยกัน

ดังนั้น ภายในใจของพวกเขาจึงซาบซึ้งใจถังเจี้ยนเฉิงมาก และแน่นอนว่าก็นับถือเลื่อมใสมากด้วย

เพียงช่วงเวลาสั้นๆ ถังเจี้ยนเฉิงเก็บหมูป่า ล่าหมูป่า ขุดแบดเจอร์ จับวัวป่า ทุกเรื่องทุกราวล้วนชวนให้ผู้คนตื่นตะลึง วันนี้ยังจับปลาได้มากมายขนาดนี้อีก ช่างเหมือนกับผู้วิเศษไม่มีผิด

"พี่สี่ ผมก็ช่วยได้นะ"

ถังเจี้ยนปิงช้าไปจังหวะหนึ่ง พลางหัวเราะซื่อๆ

"เอาเถอะ พอพวกพี่พูดกันแบบนี้ ผมเลยรู้สึกเหมือนไก่อ่อนปวกเปียกไปเลย ไปเถอะ! แค่สองร้อยกว่าจินจะกลัวอะไร อีกอย่าง นี่มันยังไม่ถึงสองร้อยจินด้วยซ้ำ!"

คนทั้งห้าจึงเปลี่ยนเส้นทาง มุ่งหน้าไปยังตัวตำบลทันที

คำพูดอาจหาญพูดน่ะง่าย แต่พอต้องหาบของหนักขนาดนั้นไปจนถึงตำบลจริงๆ ทั้งห้าคนก็เหนื่อยแทบขาดใจ ในวันหิมะตกหนักเช่นนี้ ทุกคนกลับเหนื่อยจนเหงื่อโทรมกาย เสื้อผ้าเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ พอลมหนาวพัดมาทีก็เย็นยะเยือกบาดลึกถึงกระดูก

แต๊กๆๆ...

พอมาถึงถนนสายเดียวในตัวตำบล ก็ได้ยินเสียงรถไถดังแว่วมาจากข้างหน้า ทั้งห้าคนเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นหวงเทียนเยฺว่นั่งอยู่บนรถไถ และกำลังมองมาทางนี้พอดี

"พี่เจี้ยนเฉิง?"

แววตาของหวงเทียนเยฺว่ไหววูบ รีบสั่งให้คนขับรถไถจอดรถทันที

ยังไม่ทันที่รถจะจอดสนิท เขาก็กระโดดลงมาจากรถ จากนั้นสาวเท้าเร็วๆ ตรงเข้ามาหาพวกถังเจี้ยนเฉิง "ลุงถัง พี่เจี้ยนเหวิน พี่เจี้ยนโป พี่เจี้ยนเฉิง น้องเจี้ยนปิง พวกพี่กำลังจะไปไหนกันครับเนี่ย"

หวงเทียนเยฺว่ทักทายพลางแจกบุหรี่ให้ทุกคน

คนอื่นๆ ต่างรับมา มีเพียงถังเจี้ยนเฉิงที่ปฏิเสธอย่างสุภาพ "พวกเรากำลังจะไปหานายอยู่พอดี นี่นายกำลังจะไปลากวัวป่าที่หมู่บ้านพวกเราเหรอ"

หวงเทียนเยฺว่หยิบไม้ขีดไฟออกมาก้านหนึ่ง จุดไฟแล้วป้องลมหนาวไว้เพื่อจุดบุหรี่ให้ถังเกินสุ่ยกับคนอื่นๆ ก่อนจะจุดให้ตัวเองมวนหนึ่ง เขาอัดควันเข้าปอดคำหนึ่งแล้วพ่นควันขาวหนาทึบออกมา จึงเอ่ยขึ้นว่า "ใช่ครับ ผมกะว่าจะลากวัวอีกสี่ตัวที่เหลือกลับมาให้หมดภายในเช้านี้เลย! เมื่อคืนที่ให้พี่นับเงินต่อหน้าคนอื่น ไม่ได้สร้างความเดือดร้อนให้พี่ใช่ไหมครับ"

"เทียนเยฺว่ ฉันรู้อยู่แล้วว่านายจงใจ! เกือบทำฉันซวยตายแล้วไหมล่ะ!"

ถังเจี้ยนเฉิงแกล้งทำสีหน้าตื่นตระหนก พลางตัดพ้อว่า "นายไม่รู้หรอก พอนายไปแล้ว สายตาที่ชาวบ้านพวกนั้นมองฉันน่ะ เหมือนฝูงหมาป่าเห็นลูกแกะขาวไม่มีผิด แทบอยากจะเขมือบฉันเข้าไปทั้งตัว!"

พวกถังเจี้ยนเหวินลองนึกดู สายตาของชาวบ้านตอนนั้นน่ากลัวจริงๆ นั่นแหละ แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นเกินจริงอย่างที่ถังเจี้ยนเฉิงว่า

ทว่าทุกคนต่างรู้ความดี จึงไม่มีใครพูดอะไร ได้แต่ก้มหน้าสูบบุหรี่เงียบๆ

หวงเทียนเยฺว่รีบขอโทษขอโพยยกใหญ่ "ขอโทษจริงๆ ครับพี่เจี้ยนเฉิง ผมผิดไปแล้ว ตอนนั้นผมแค่อยากเห็นสีหน้าตกตะลึงของพวกเขา ไม่ได้คิดอะไรให้รอบคอบ พอขับรถกลับมาถึงนึกขึ้นได้ว่าทำแบบนั้นผมสะใจก็จริง แต่กลับทำให้พี่ย่ำแย่... แล้วหลังจากนั้นพี่จัดการยังไงหรือครับ"

ถังเจี้ยนเฉิงยิ้มเจื่อน "จะจัดการยังไงได้อีกล่ะ เงินยังไม่ทันอุ่นมือ ก็ต้องแบ่งออกไปหมดแล้ว"

"หา? แบ่งหมดเลยเหรอครับ"

หวงเทียนเยฺว่ตกใจยกใหญ่ นึกว่าถังเจี้ยนเฉิงเอาเงินไปแบ่งให้พวกชาวบ้านจนหมด ในใจพลันรู้สึกผิดอย่างท่วมท้น

"ใช่สิ"

ถังเจี้ยนเฉิงรู้ว่าหวงเทียนเยฺว่เข้าใจผิด แต่ก็ไม่ได้อธิบายอะไรเพิ่ม

เขาจงใจให้เจ้าหนุ่มนี่เข้าใจผิดนั่นแหละ ให้รู้สึกผิดเสียบ้างก็ดี มิฉะนั้นก็ไม่รู้ว่าทายาทข้าราชการที่แฝงตัวอยู่นี่จะก่อเรื่องแผลงๆ อะไรขึ้นมาอีกในอนาคต ทำให้รู้สึกผิดอย่างลึกซึ้งไว้ในตอนนี้ เผื่อภายหน้าจะช่วยลดเรื่องยุ่งยากไปได้ไม่น้อย

ส่วนภายหน้าถ้าหวงเทียนเยฺว่รู้ความจริงแล้วจะคิดอย่างไร ถังเจี้ยนเฉิงก็ไม่คิดจะใส่ใจ ถึงอย่างไรเขาก็ไม่ได้พูดว่าแบ่งให้ชาวบ้านทั้งหมดเสียหน่อย เป็นหวงเทียนเยฺว่ที่เข้าใจผิดไปเอง จะไปโทษใครได้

"เทียนเยฺว่ ฉันมีปลาอยู่หลายร้อยจิน กะว่าจะเอาไปส่งที่ร้านอาหารของนายน่ะ" ถังเจี้ยนเฉิงชี้ไปที่เข่งแล้วเอ่ยขึ้น

"ปลาหรือครับ"

หวงเทียนเยฺว่อึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะนึกถึงคำพูดที่ถังเจี้ยนเฉิงเคยบอกกับตนที่โรงพยาบาลประชาชนประจำอำเภอได้ จึงถามอย่างประหลาดใจว่า "พี่จับปลาได้จริงๆ หรือครับ หิมะตกน้ำแข็งเกาะขนาดนี้ พี่ไปจับมาจากไหนกัน"

ถังเจี้ยนเฉิงจ้องหน้าเขาเขม็ง หวงเทียนเยฺว่เข้าใจได้ในทันที จึงยกมือขวาขึ้นพลางกล่าวว่า "พี่เจี้ยนเฉิง พี่วางใจได้เลย ผมสาบานว่าจะไม่บอกเรื่องนี้กับใครเด็ดขาดครับ"

ถังเจี้ยนเฉิงจึงค่อยเอ่ยสี่คำออกมาด้วยเสียงที่เบาราวกับกระซิบ "อ่างเก็บน้ำหาวซาน"