ตอนที่ 60 แหแทบแตก

การเจาะน้ำแข็งจับปลาในฤดูหนาว ถังเจี้ยนเฉิงเองก็ไม่ได้ชำนาญนัก เพียงแต่ชาติก่อนเคยได้ยินเรื่องการจับปลาฤดูหนาวที่ทะเลสาบชากันมาบ้าง และพอจะเข้าใจเทคนิคการเจาะน้ำแข็งลงแหอยู่เล็กน้อย ทว่าการลงมือปฏิบัติจริงนั้น เขาไม่เคยทำมาก่อนเลย

โดยเฉพาะเรื่องการหาปลาผ่านชั้นน้ำแข็ง เขายิ่งไม่มีเบาะแสอะไรเลยแม้แต่น้อย

คืนนี้เป็นการหาครั้งแรก จึงเหมือนแมวตาบอดคลำเจอดักแด้ อาศัยดวงล้วน ๆ

เขาหาจุดที่รู้สึกว่าน่าจะมีปลา แล้วเอ่ยกับพ่อและเจี้ยนปิง "พ่อ เจี้ยนปิง เราเจาะรูน้ำแข็งตรงนี้กัน แล้วค่อยกระจายออกไปเป็นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส เจาะเพิ่มอีกสามรู"

"ได้เลยพี่สี่ เจาะยังไงล่ะ"

เจี้ยนปิงหยิบจอบออกมา

"เจาะให้ยาวสักหนึ่งเมตร กว้างครึ่งเมตรก็พอ แล้วเว้นระยะห่างห้าเมตร เจาะด้านซ้ายกับขวาเพิ่มอีกอย่างละรู"

ถังเจี้ยนเฉิงพูดพลางใช้เท้าก้าววัดระยะ เมื่อเดินไปถึงตำแหน่งคร่าว ๆ แล้วก็ทำเครื่องหมายเอาไว้

ฉึก!

จากนั้น ถังเจี้ยนปิงก็เริ่มใช้จอบเจาะรูน้ำแข็ง

น้ำแข็งตรงนี้ไม่ได้หนาเป็นพิเศษ มีความหนาราวสองสิบถึงสามสิบเซนติเมตร พอถังเจี้ยนปิงจามจอบลงไปครั้งเดียว ก็กระแทกจนน้ำแข็งแตกเป็นแผ่นใหญ่ ตัวเขาเองเกือบจะลื่นไถลลงน้ำไปแล้ว

ถังเจี้ยนเฉิงกับถังเกินสุ่ยตกใจจนสะดุ้ง รีบเข้าไปช่วยดึงเขาไว้ โชคดีที่ถังเจี้ยนปิงปราดเปรียวพอ จึงกระโดดออกจากจุดอันตรายได้อย่างรวดเร็ว

"เจี้ยนปิง แกเป็นอะไรไหม"

ถังเจี้ยนเฉิงเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง จากนั้นจึงคว้าจอบมา แล้วค่อย ๆ ขุดขอบเขตคร่าว ๆ ก่อนเบา ๆ "ชั้นน้ำแข็งตรงนี้ไม่ได้หนามาก จะทุบตรง ๆ ไม่ได้ ไม่อย่างนั้นถ้าน้ำแข็งแตกหมด พวกเราก็จะไม่มีที่ให้ยืน ต้องค่อย ๆ ขุดทีละนิด แล้วค่อยโกยน้ำแข็งที่ขุดออกมาทิ้งไปก็พอ"

ถังเจี้ยนเฉิงสาธิตไปพลางอธิบายไปพลาง

ขั้นตอนไม่ได้ซับซ้อนอะไร ถังเจี้ยนปิงลองทำดูสองครั้งก็จับจุดได้อย่างรวดเร็ว ความเร็วในการเจาะรูน้ำแข็งจึงเพิ่มขึ้นทันตา

ถังเจี้ยนเฉิงกับถังเกินสุ่ยเอาแหออกมา มีทั้งหมดสองผืน แต่ละผืนยาวสิบเมตร หลังจากจัดหัวท้ายให้เรียบร้อยแล้วก็วางไว้ข้าง ๆ รอให้ถังเจี้ยนปิงเจาะรูน้ำแข็งเสร็จแล้วค่อยเริ่มลงแห

เพื่อให้สามารถกางแหใต้น้ำได้อย่างราบรื่น ถังเจี้ยนเฉิงจึงขึ้นฝั่งไปตัดไม้ท่อนยาวราวเจ็ดถึงแปดเมตรมาหกท่อน ริบกิ่งก้านอื่น ๆ ออกจนหมด เหลือไว้เพียงกิ่งที่ปลายยอดหนึ่งถึงสองกิ่งเพื่อใช้เป็นตะขอเกี่ยว จากนั้นจึงหอบกลับมาบนผืนน้ำแข็ง

ตอนนี้ ถังเจี้ยนปิงเจาะรูน้ำแข็งครบทั้งสี่รูแล้ว

เพื่อล่อปลาให้เข้ามามากขึ้น ถังเจี้ยนเฉิงจึงให้พ่อกับเจี้ยนปิงถือไม้คนละท่อนแหย่ลงไปในรูน้ำแข็ง กวนน้ำอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเคาะแผ่นน้ำแข็งจนเกิดเสียงปึกปึกปึก

กวนน้ำทุก ๆ ไม่กี่นาที ผ่านไปราวครึ่งชั่วโมง เมื่อเห็นว่าน้ำในรูน้ำแข็งกำลังจะจับตัวเป็นน้ำแข็งอีกครั้ง ถังเจี้ยนเฉิงจึงเริ่มลงแห

เขาหย่อนหัวแหจับปลาก่อน จากนั้นจึงค่อยหย่อนทั้งสองข้างลงไป ขณะหย่อนก็ใช้ไม้ค้ำริมแห ดันขยายออกไปยังรูน้ำแข็งรูอื่น

เพราะคนน้อย อีกทั้งยังเป็นการลงมือทำครั้งแรก ถังเจี้ยนเฉิงจึงทำรูน้ำแข็งไว้แค่สี่รูเท่านั้น

ทว่าแม้จะมีแค่สี่รู ทั้งสามคนก็ยังวุ่นวายอยู่เกือบครึ่งชั่วโมง กว่าจะลงแหสู่ใต้น้ำได้อย่างราบรื่น

"เรียบร้อย ต่อไปก็คือรอ พวกเราไปลงแหอีกผืนตรงที่ไกลออกไปหน่อยกันเถอะ"

ถังเจี้ยนเฉิงเดินไปราวสองถึงสามร้อยเมตรจึงหยุดลง จากนั้นก็เริ่มเจาะรูน้ำแข็ง ลงแห แล้วเฝ้ารอ

วุ่นวายอยู่นาน ท้องฟ้าก็ใกล้จะสว่างแล้ว

ถังเจี้ยนเฉิงรีบเร่งเร้า "พ่อ เจี้ยนปิง ไป พวกเรารีบกู้แหกันเถอะ ถ้ามีคนมาเห็นเข้าจะไม่ดี"

ทั้งสองคนต่างรู้ดีว่าถังเจี้ยนเฉิงกังวลเรื่องอะไร จึงพากันเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น

"พี่สี่ หนักมากเลย!"

ขณะที่แหค่อย ๆ ถูกลากขึ้นมาจากรูน้ำแข็ง ถังเจี้ยนปิงก็รู้สึกราวกับกำลังลากลูกเหล็กขนาดยักษ์อยู่ จึงหัวเราะพลางเอ่ยขึ้น "นี่อย่างน้อยต้องสองร้อยกว่าจิน (ประมาณครึ่งกิโลกรัม) แน่!"

"ไม่แค่นั้นหรอก เกินสามร้อยจินแน่นอน"

ถังเจี้ยนเฉิงยิ้มกว้างออกมาเช่นกัน ทว่าในใจกลับแอบกังวลอยู่บ้างว่าแหผืนนี้จะรับน้ำหนักไหวหรือไม่

ยังดีที่เฉียงจื่อสมกับเป็นคนที่ถักแหได้ทนทานที่สุดในหมู่บ้านของพวกเขา จวบจนกระทั่งแหถูกลากพ้นรูน้ำแข็งออกมาทั้งหมด ก็ไม่มีอุบัติเหตุคาดไม่ถึงเกิดขึ้นเลยแม้แต่น้อย แหเหนียวแน่นทนทานจริง ๆ!

"พี่สี่ พ่อ ปลาเยอะมาก! ฮ่า ๆ ๆ นี่เกินสามร้อยจินแน่นอน!"

ถังเจี้ยนปิงมองดูปลาที่เบียดเสียดยัดเยียดกันอยู่ในแห พลางหัวเราะร่าเหมือนเด็กคนหนึ่ง

ถังเกินสุ่ยก็ตื่นเต้นมากเช่นกัน ใบหน้าชราที่แห้งกร้านดั่งเปลือกไม้สนแดงก่ำราวกับสีเหล้าด้วยความตื่นเต้นจัด รอยยิ้มตรงมุมปากยิ่งกลั้นเอาไว้ไม่อยู่ "คิดไม่ถึงเลยว่าจะจับปลาได้จริง ๆ!"

"รีบเอาปลาใส่ลงเข่งเร็วเข้า!"

ถังเจี้ยนเฉิงรีบยกเข่งเข้ามา เอียงตะแคง แล้วต้อนปลาเข้าไปข้างใน

อากาศหนาวเกินไป ปลาพอพ้นจากน้ำได้ไม่นานก็ถูกแช่แข็งตาย ทว่าก็ยังมีตัวที่ทรหดอดทน ดิ้นกระโดดไปมาไม่หยุด มีปลาหลายตัวกระโดดกลับลงไปในรูน้ำแข็ง รอดพ้นจากความตายไปได้

ทั้งถังเจี้ยนเฉิง ถังเจี้ยนปิง และถังเกินสุ่ยต่างไม่มีใครไปสนใจพวกมัน

ตอนนี้ในใจพวกเขากำลังกลัดกลุ้มอย่างยิ่ง เข่งเอามาน้อยเกินไป ปลาเยอะขนาดนี้จะขนกลับไปอย่างไร

แหผืนนี้ผืนเดียวก็ปาเข้าไปเกือบสี่ร้อยจิน (ประมาณ 200 กิโลกรัม) หากรวมอีกผืนก็เป็นแปดร้อยจิน พวกเขามีกันแค่สามคนจะขนไหวได้อย่างไร

ถังเจี้ยนเฉิงพบว่าตนเองมักจะประเมินดวงของตัวเองต่ำไปเสมอ

ตอนล่าหมูป่าก็เป็นแบบนี้ ตอนจับวัวป่าก็เป็นแบบนี้ ตอนนี้มาจับปลาก็ยังเป็นแบบนี้อีก...

เฮ้อ ดวงเฮงบ้าบอนี่จริง ๆ!

เดิมทีเขาแค่อยากมาลองดูก่อน รอให้จับจุดได้แล้วค่อยเรียกพวกพี่น้องมา ทว่ากลับคิดไม่ถึงว่า พอลองครั้งแรกแหก็แตกทะลักเช่นนี้ ดวงจะมา อะไรก็ฉุดไม่อยู่จริง ๆ!

ที่จริงแล้ว นี่ก็ไม่ได้พึ่งดวงไปเสียทั้งหมด เป็นเพราะหลายวันมานี้อากาศหนาวจัด อ่างเก็บน้ำกลายเป็นน้ำแข็งไปทั้งผืน ใต้น้ำจึงขาดออกซิเจนอย่างรุนแรง พอพวกเขาเจาะชั้นน้ำแข็งจนแตก มีออกซิเจนถ่ายเทเข้าไป จึงดึงดูดปลาจำนวนมากเข้ามาทันที

แน่นอนว่า จุดสำคัญที่สุดก็คือ ปลาในอ่างเก็บน้ำแห่งนี้มีมากพอ!

"เจี้ยนปิง รีบกลับไปตามพี่ใหญ่กับพี่สามมา" ถังเจี้ยนเฉิงสั่งการ "ต้องเร็วด้วยนะ"

"ได้เลยครับ"

ถังเจี้ยนปิงหันหลังแล้ววิ่งออกไปทันที

ถังเกินสุ่ยได้ยินว่าถังเจี้ยนเฉิงบอกให้ไปตามแค่พี่ใหญ่กับพี่สาม ไม่ได้บอกให้ไปตามพี่น้องคนอื่น ๆ เขาก็ไม่ได้พูดอะไร เขารู้ดีว่า พี่น้องเยอะ ย่อมต้องมีความสนิทชิดเชื้อต่างกันเป็นธรรมดา

ยามปกติอาจดูไม่ออก แต่พอถึงช่วงเวลาสำคัญเช่นนี้ก็จะปรากฏออกมาให้เห็น

เผลอ ๆ ถังเจี้ยนเฉิงอาจไม่ทันได้รู้ตัวด้วยซ้ำ เป็นเพียงพฤติกรรมตามจิตใต้สำนึกเท่านั้น

อันที่จริง ถังเจี้ยนเฉิงจงใจพูดเช่นนั้น เพราะชาติก่อนยามที่เขาตกอับ มีเพียงพี่ใหญ่พี่สะใภ้ใหญ่กับพี่สามพี่สะใภ้สามที่ดูแลเขาดีที่สุด คอยจุนเจือช่วยเหลือเขาอยู่เนือง ๆ ส่วนพี่น้องสะใภ้และน้องสะใภ้คนอื่น ๆ แม้จะช่วยบ้าง แต่ก็ดูกระเบียดกระเสียดไม่ค่อยเต็มใจ ซ้ำยังคอยพูดจากระทบกระเทียบแดกดันให้ระคายหูอยู่บ่อยครั้ง

ปลาสี่ร้อยกว่าจินถูกเก็บใส่เข่งจนหมดเกลี้ยง

ทั้งสองคนรีบไปยังรูน้ำแข็งอีกแห่งหนึ่ง แล้วเริ่มลากแห

แหผืนนี้ก็แตกทะลักอีกแล้ว!

ถึงขั้นหนักกว่าแหผืนก่อนหน้านี้เสียอีก!

ทั้งสองคนเหนื่อยจนเหงื่อท่วมหัว แทบจะเค้นแรงทั้งหมดที่มีในชีวิตออกมา ถึงลากปลาในแหผืนนี้ขึ้นมาจากน้ำได้ เกินห้าร้อยจินแน่นอน!

เบียดเสียดยัดเยียดกันไปหมด ล้วนเป็นปลาทั้งนั้น!

ปลาแต่ละตัว หนักเกินสามจินขึ้นไปทั้งสิ้น!

ทั้งสองคนเหนื่อยจนทิ้งตัวลงนั่งแหมะบนผิวน้ำแข็ง มองดูปลาแล้วฉีกยิ้มหัวเราะแหะ ๆ ออกมาอย่างโง่งม

ถังเกินสุ่ยล้วงกล้องยาสูบออกมาจากอกเสื้อ บรรจุเส้นยาสูบ ชำเลืองมองถังเจี้ยนเฉิงแวบหนึ่ง แล้วล้วงเอาบุหรี่ตราต้าเฉียนเหมินออกมาจากอีกกระเป๋าหนึ่ง ยื่นส่งให้เขาตัวหนึ่ง

ถังเจี้ยนเฉิงยิ้มพลางยื่นมือไปรับมา

แต่เดิมเขาก็สูบบุหรี่อยู่แล้ว เพิ่งจะมาเลิกได้ก็ตอนเกิดใหม่นี่เอง แต่ในเวลานี้ จะต้องสูบสักตัวหนึ่งเพื่อระบายความตื่นเต้นที่ล้นปรี่อยู่ในอกออกมาให้ได้

ดังนั้น สองพ่อลูกจึงนั่งมองกองปลา พลางพ่นควันโขมงกันไป