ตอนที่ 59 นับเงินต่อหน้าทุกคน!

ถังเจี้ยนเฉิงเหลือบมองหวงเทียนเยฺว่แวบหนึ่ง ไม่นึกเลยว่าภายใต้รูปลักษณ์ภายนอกที่ดูสุขุมเป็นผู้ใหญ่ หมอนี่จะแอบซ่อนนิสัยเด็กๆ เอาไว้แบบนี้

ในเมื่ออีกฝ่ายอยากเล่น ถังเจี้ยนเฉิงก็ยินดีจะเล่นตามน้ำไปด้วย

เพราะไม่ว่าจะช่วงนี้ หรือในอนาคตอันใกล้ที่พอมองเห็นได้ เขายังมีเรื่องต้องพึ่งพาอีกฝ่ายอีกมาก

"ได้ครับ ผมจะนับดู"

ถังเจี้ยนเฉิงรับเงินมา แล้วเริ่มนับทีละใบๆ ต่อหน้าทุกคนจริงๆ

ชาวบ้านบางคนถึงกับช่วยส่งเสียงนับตามถังเจี้ยนเฉิงไปด้วย พอเสียงผสานรวมกัน จู่ๆ ก็ให้ความรู้สึกฮึกเหิมอย่างประหลาด

"สิบ! ยี่สิบ! สามสิบ! ...หนึ่งร้อย!"

"หนึ่งร้อยสิบ หนึ่งร้อยยี่สิบ หนึ่งร้อยสามสิบ... สองร้อย!"

"เก้าร้อยสิบ เก้าร้อยยี่สิบ เก้าร้อยสามสิบ... หนึ่งพัน!"

"หนึ่งพันเจ็ดร้อยสิบ หนึ่งพันเจ็ดร้อยยี่สิบ... หนึ่งพันแปดร้อย!"

ใช้เวลานับอยู่นานกว่าสิบนาทีกว่าจะนับเสร็จทั้งหมด ถังเจี้ยนเฉิงนับจนคอแห้งผาก ส่วนชาวบ้านต่างพากันส่งเสียงร้องฮือฮาด้วยความทึ่ง ก่อนหน้านี้แค่คิดว่าหนึ่งพันแปดร้อยหยวนนั้นเยอะมาก แต่พอนับทีละใบจนจบแบบนี้ พวกเขาถึงสัมผัสได้ถึงความตื่นตาตื่นใจอย่างแท้จริง

แต่ละคนมีสีหน้าเหม่อลอยตกตะลึง

หวงเทียนเยฺว่ต้องการผลลัพธ์แบบนี้อยู่แล้ว จึงหัวเราะฮ่าๆ แล้วเอ่ยถาม "ถูกต้องไหม"

ถังเจี้ยนเฉิงกำเงินไว้แล้วตบลงบนฝ่ามือเบาๆ ยิ้มเจื่อนพลางตอบ "ถูกต้องครับ หนึ่งพันแปดร้อย ไม่ขาดไม่เกินแม้แต่นิดเดียว!"

"เอาละ งั้นฉันขอตัวก่อนนะ"

หวงเทียนเยฺว่ยิ้มรับ แล้วบอกให้คนขับรถแทรกเตอร์สตาร์ตเครื่อง ลากวัวป่าออกไป

พอรถแทรกเตอร์แล่นลับตาไป ถังเจี้ยนเฉิงจึงหันกลับมา แล้วพบว่าชาวบ้านที่มามุงดูทั้งหมดยังไม่ยอมแยกย้ายไปไหน แต่ละคนต่างจ้องเขม็งมาที่เงินในมือเขา

ในยุคสมัยนี้ คนแทบทั้งหมู่บ้านต่างก็ยากจนข้นแค้น จู่ๆ มีคนคนหนึ่งได้เงินก้อนโต มิหนำซ้ำยังมานับโชว์ต่อหน้าทุกคน ลองเดาดูสิว่าชาวบ้านจะรู้สึกอย่างไรในใจ

โบราณว่าไว้ 'ไม่กลัวจน แต่กลัวไม่เท่าเทียม' ยิ่งบวกกับความริษยาตาร้อนที่แพร่หลาย ก็ยากจะบอกได้ว่าชาวบ้านจะทำอะไรที่ขาดสติหรือไม่!

ทว่าถังเจี้ยนเฉิงคาดการณ์สถานการณ์นี้ไว้นานแล้วตั้งแต่ตอนที่ตัดสินใจเล่นตามน้ำกับหวงเทียนเยฺว่ ดังนั้นเขาจึงตะโกนขึ้นเสียงดังทันที "หลินเป่า พี่ใหญ่ พี่รอง พี่สาม น้องห้า น้องหก มาแบ่งเงินกัน!"

"เงินตรงนี้มีทั้งหมดหนึ่งพันแปดร้อยหยวน พวกเราตรงนี้รวมพ่อด้วยก็เป็นแปดคน แต่ถังหลินเป่ายังเอาปืนยิงนกมาช่วยด้วย ก็นับเป็นอีกหนึ่งส่วน ดังนั้นรวมกันเป็นเก้าส่วน"

"ตกส่วนละสองร้อยหยวนพอดี!"

"หลินเป่า มานี่ มารับสี่ร้อยหยวนของนายไป!"

"พี่ใหญ่ นี่สองร้อยหยวนของพี่!"

"พี่รอง..."

"พี่สาม..."

"น้องห้า..."

"น้องหก ส่วนของพ่อเอ็งก็รับแทนไปด้วย ทั้งหมดเป็นสี่ร้อยหยวน!"

ไม่นาน เงินหนึ่งพันแปดร้อยหยวนก็แจกจ่ายจนหมด

ชาวบ้านพากันฮือฮาขึ้นมาอีกระลอก

แม้พวกเขาจะไม่ได้รับส่วนแบ่ง แต่พวกเขาก็เข้าใจสัจธรรมข้อหนึ่ง นั่นคือถ้าติดตามทำงานกับถังเจี้ยนเฉิง ก็จะได้ส่วนแบ่งเงินจริงๆ เนื้อๆ เน้นๆ!

ในชั่วพริบตานั้น สายตาที่ทุกคนมองไปยังถังเจี้ยนเฉิงก็เปลี่ยนไป

หลังแบ่งเงินเสร็จ ถังเจี้ยนเฉิงก็พาเจี่ยงหลินเกินและคนอื่นๆ กลับบ้าน สำหรับเสียงซุบซิบและความคิดของชาวบ้านนั้น เขาไม่อยากใส่ใจมากนักในตอนนี้

"เจี้ยนเฉิง พูดตามตรงนะ ตอนที่เห็นเธอเริ่มนับเงินต่อหน้าทุกคน ฉันไม่เห็นด้วยเลย แล้วก็เป็นห่วงมากด้วย เธอต้องรู้นะว่าคำว่า 'อย่าอวดมั่งมี' ใช้ได้เสมอไม่ว่าจะที่ไหนเมื่อไหร่" เจี่ยงหลินเกินเอ่ยขึ้น "แต่พอเห็นเธอแบ่งเงินตรงนั้นทันที ฉันก็มองเธอใหม่อย่างทึ่งๆ เลยล่ะ!"

"เธอฉลาดจริงๆ! เธอคิดไว้ล่วงหน้าแล้วใช่ไหมว่าจะแบ่งเงินต่อหน้าทุกคนแบบนั้น?"

ถังเจี้ยนเฉิงหัวเราะหึๆ "ความจริงแล้ว ผมก็เพิ่งปิ๊งไอเดียขึ้นมาตอนเห็นสีหน้าของพวกชาวบ้านนี่แหละครับ"

เจี่ยงหลินเกินไม่เชื่อ

ใครจะไปปิ๊งไอเดียเอาเงินหนึ่งพันแปดร้อยหยวนมาแจกจ่ายได้ในพริบตา? ต้องคิดไตร่ตรองมาอย่างรอบคอบแล้วถึงทำแบบนี้แน่นอน เพราะนั่นไม่ใช่เงินจำนวนน้อยๆ เลย

พอกลับถึงบ้าน หยวนเยฺว่จู๋ก็ทำอาหารเย็นเสร็จเรียบร้อยแล้ว

ทุกคนจึงล้อมวงนั่งรอบโต๊ะ กินดื่มพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน

ระหว่างมื้ออาหาร เจี่ยงหลินเกินกับเจี่ยงเฉิงฟาเอาแต่เอ่ยปากชมถังเจี้ยนเฉิงไม่หยุด จนทำให้ถังเจี้ยนเฉิงรู้สึกเขินอายอยู่บ้าง

พอกินข้าวเสร็จ เจี่ยงหลินเกินกับพวกก็นั่งรถแทรกเตอร์กลับไป

ทุกคนต่างรู้สึกว่าการมาเยือนหมู่บ้านต้าผิงครั้งนี้คุ้มค่าเหลือเกิน ไม่เพียงแต่ได้รู้เรื่องราวของถังเจี้ยนเฉิงไม่น้อย แต่ยังได้ประจักษ์ชัดว่าเขาเป็นคนอย่างไรอีกด้วย!

พวกเขาต่างตัดสินใจกันว่า วันหน้าหากมีโอกาสจะต้องแวะมาบ่อยๆ อย่างแน่นอน

แม้กระทั่งโก่วต้านที่เพิ่งอายุสี่ขวบเศษ ก็ยังเอาแต่หันกลับไปจ้องมองบ้านของถังเจี้ยนเฉิงตาละห้อย ในใจคิดว่า "พี่สาวชีต้าน ผมจะมาหาใหม่อีกนะ!"

หลังจากส่งพวกเจี่ยงหลินเกินกลับไปแล้ว เวลาก็ดึกดื่นมาก หมู่บ้านค่อยๆ กลับคืนสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง

ถังเจี้ยนเฉิงเองก็เหนื่อยมาทั้งวัน รู้สึกอ่อนล้าเต็มที แต่เขายังนอนไม่ได้ เขายกเข่งใส่ตาข่ายดักปลาไปไว้ที่บ้านพ่อแม่ก่อน แล้วเอ่ยกับถังเกินสุ่ยและถังเจี้ยนปิงเสียงเบาว่า "พ่อ เจี้ยนปิง เดี๋ยวพวกเรารีบนอนกันเถอะนะ ตีสามผมจะมาปลุก แล้วเราไปจับปลาที่อ่างเก็บน้ำหาวซานด้วยกัน"

ถังเกินสุ่ยชะงักไป "อ่างเก็บน้ำหาวซานผิวน้ำกลายเป็นน้ำแข็งไปแล้วไม่ใช่เหรอ จะไปจับปลายังไงได้"

ถังเจี้ยนเฉิงบอกว่า "พ่ออย่าเพิ่งถามเลยครับ รอไปถึงอ่างเก็บน้ำแล้วผมค่อยอธิบายให้ฟัง ผมขอกลับไปนอนก่อนนะ"

พูดจบ ถังเจี้ยนเฉิงก็กลับมาที่บ้าน ล้างหน้าล้างตาเล็กน้อย แล้วล้มตัวลงนอนบนเตียง

เขาเหนื่อยมากจริงๆ พอล้มตัวลงนอน ไม่ถึงสามวินาทีก็ส่งเสียงกรนออกมาแล้ว

หลิวฟางฟางมองเขา จะไม่สงสารก็คงโกหก แต่นางก็รู้ดีว่า ผู้ชายที่ต้องหาเลี้ยงครอบครัวย่อมต้องเหน็ดเหนื่อยเป็นธรรมดา ยิ่งเป็นครอบครัวที่มีคนมากขนาดนี้ด้วยแล้ว

ยังดีที่อีกสักห้าหกวัน นางก็จะอยู่ไฟครบเดือนแล้ว ถึงตอนนั้นก็จะได้ช่วยถังเจี้ยนเฉิงหาเงินเลี้ยงครอบครัวด้วยกัน

ครั้นถึงเวลาราวๆ ตีสาม ถังเจี้ยนเฉิงก็ตื่นขึ้นมาอย่างน่าอัศจรรย์จริงๆ

ไม่มีนาฬิกาปลุก ไม่มีใครเรียก ถังเจี้ยนเฉิงก็ตื่นขึ้นมาเอง อาจเป็นเพราะมีเรื่องพะวงอยู่ในใจจึงนอนไม่ค่อยสนิท หรืออาจเป็นเพราะหลังจากได้เกิดใหม่ เขาก็ยิ่งมีความรู้สึกไวต่อเวลามากขึ้น

สรุปก็คือ จู่ๆ เขาก็สะดุ้งตื่นขึ้นมา

จากนั้นก็ย่องเบาๆ เตรียมลงจากเตียง ทว่าหลิวฟางฟางก็ยังคงตื่นเพราะเสียงขยับตัวอยู่ดี

"ข้างนอกมืดสนิทเลย คุณจะไปไหนเหรอ" หลิวฟางฟางเอ่ยถามเสียงเบา

ถังเจี้ยนเฉิงตอบว่า "ผมว่าจะไปเรียกพ่อกับเจี้ยนปิงไปจับปลาที่อ่างเก็บน้ำหาวซานน่ะ"

"จับปลาเหรอ"

หลิวฟางฟางชะงักไป

ถังเจี้ยนเฉิงบอกว่า "คุณไม่ต้องห่วงหรอก รีบนอนต่อเถอะ ผมไปก่อนนะ"

เขาสวมเสื้อนวมเก่าขาดหนาเตอะ ถือจอบกับมีดตัดฟืน แล้วหาบเข่งคู่หนึ่งเดินออกจากบ้าน ถังเจี้ยนเฉิงก็เห็นว่าถังเกินสุ่ยกับถังเจี้ยนปิงออกมายืนรออยู่ข้างนอกแล้ว

"พ่อ พ่อก็หาบเข่งคู่หนึ่งไปนะ เจี้ยนปิง นายหาบตาข่ายดักปลาไป"

พอทั้งสองเตรียมตัวพร้อม ถังเจี้ยนเฉิงก็กระซิบว่า "ไปกันเถอะ"

ท้องฟ้ามืดมิด มีเพียงแสงสะท้อนจางๆ จากหิมะช่วยส่องทาง ยังดีที่สายตาของทั้งสามคนดีมาก ตลอดทางจึงไม่มีใครสะดุดตกคูน้ำ แต่การเดินสะดุดขรุขระตามทางนั้นย่อมมีอยู่บ้าง

เดินอยู่เกือบสี่สิบกว่านาที ทั้งสามคนจึงมาถึงอ่างเก็บน้ำหาวซาน

ในยามค่ำคืน อุณหภูมิยิ่งลดต่ำลง ผิวน้ำของอ่างเก็บน้ำหาวซานกลายเป็นน้ำแข็งหนาเตอะไปทั้งหมดจริงๆ

"เจี้ยนเฉิง นี่มันมีแต่น้ำแข็งหนาๆ ทั้งนั้น จะไปมีปลาตรงไหนได้"

ถังเกินสุ่ยกวาดตามองผืนน้ำแข็งโดยรอบ คิดไม่ออกจริงๆ ว่าในสภาพแวดล้อมเช่นนี้จะจับปลาได้อย่างไร

ถังเจี้ยนปิงเองก็สงสัยข้องใจเป็นอย่างมาก

ทว่าเขามีข้อดีอยู่อย่างหนึ่ง นั่นคือว่านอนสอนง่ายและไม่พูดมาก พี่สี่บอกให้ทำอะไรก็ทำตามนั้น ไม่ค่อยซักไซ้ไล่เลียงหาสาเหตุ

ถังเจี้ยนเฉิงไม่ได้สนใจคำถามของพ่อ แต่ก้มหน้าก้มตาเดินหาจุดที่จะลงตาข่ายดักปลาไปรอบๆ บริเวณ