ตอนที่ 58 วัวป่า ขายทั้งเป็น!

เจี่ยงหลินเกินหัวเราะเสร็จก็ชี้นิ้วไปทางเสี่ยวชีแล้วพูดว่า "เด็กคนนี้โตขึ้นมา ต้องไม่ธรรมดาแน่ๆ"

ถังเจี้ยนเฉิงยิ้มพลางกล่าวว่า "ก็แค่ชอบทำตัวเด่นน่ะครับ"

"เด่นอะไรนะ"

คนอื่นๆ ชะงักไป

ถังเจี้ยนเฉิงกำลังจะอธิบาย เสี่ยวชีก็ดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมแขนเขา "พ่อคะ หนูจะลง หนูจะไปเล่นกับโก่วต้าน"

ถังเจี้ยนเฉิงวางเธอลง

เสี่ยวชีรีบวิ่งไปข้างกายโก่วต้านทันที "โก่วต้าน ตอนนี้ฉันชื่อชีต้านแล้วนะ พวกเรามีต้านเหมือนกันแล้ว!"

เสี่ยวปาขยับเข้ามาใกล้ "หนูก็อยากมีต้านด้วย!"

ลิ่วเม่ยก็บอกว่า "หนูก็เอา! หนูก็เอาด้วย!"

ได้ยินดังนั้นพวกผู้ใหญ่ก็พากันหัวเราะครืน เสี่ยวชี เสี่ยวปา และลิ่วเม่ยไม่เข้าใจว่าทำไมพวกผู้ใหญ่ถึงหัวเราะ ก็เลยหัวเราะคิกคักตามไปด้วย ส่วนอู่เม่ยพอจะเข้าใจอยู่บ้าง จึงรีบเรียกน้องสาวทั้งสามคนออกไป พร้อมกับดึงตัวโก่วต้านไปด้วย

ตอนแรกเจี่ยงหลินเกินยังกังวลอยู่บ้าง กลัวว่าเด็กๆ จะทะเลาะกัน แต่พอเห็นว่าอู่เม่ยดูแลน้องๆ ได้อย่างช่ำชองและเอาเด็กตัวเล็กๆ อยู่ จึงปล่อยให้พวกเขาไปเล่นกันตามสบาย

พวกเขาเดินมาจนถึงคอกหมูบ้านถังเจี้ยนโป เห็นว่านอกจากหมูไม่กี่ตัวที่เลี้ยงไว้ข้างในแล้ว ยังมีวัวที่เปี่ยมด้วยสัญชาตญาณสัตว์ป่าอยู่อีกหกตัว

เจี่ยงหลินเกิน เจี่ยงเฉิงฟา หวงเทียนเยฺว่ รวมถึงคนขับรถแทรกเตอร์อีกสองคนต่างมีสีหน้าตกตะลึง

เมื่อครู่ตอนที่ได้ยินเรื่องนี้ เพียงแค่รู้สึกเหลือเชื่ออยู่บ้าง แต่ในยามนี้ เมื่อได้เห็นวัวป่าตัวเป็นๆ ร่างมหึมาทั้งหกตัวด้วยตาตัวเอง ถึงได้รู้ว่าความตื่นตะลึงที่แท้จริงเป็นอย่างไร

วัวป่าที่หาได้ยากยิ่งเช่นนี้ คนอื่นบังเอิญเจอสักตัวก็ถือว่าเก่งแล้ว ทว่าถังเจี้ยนเฉิงกลับจับเป็นมาได้ถึงหกตัว!

"พี่เจี้ยนเฉิง วัวป่าพวกนี้พี่จะขายหมดเลยหรือครับ" หวงเทียนเยฺว่ถามขึ้น

ถังเจี้ยนเฉิงตอบว่า "แม่วัวสองตัวนั้นชั่วคราวยังไม่ขาย พวกมันน่าจะใกล้คลอดเต็มทีแล้ว รอให้ลูกวัวคลอดออกมาก่อนค่อยว่ากันตามสถานการณ์ ส่วนวัวตัวผู้อีกสี่ตัวขายหมดเลยครับ"

หวงเทียนเยฺว่กล่าวว่า "วัวตัวผู้พวกนี้ แต่ละตัวหนักไม่ต่ำกว่าพันจิน (500 กิโลกรัม) ผมเรียกแทรกเตอร์มาแค่คันเดียว ขนไปทีเดียวหมดไม่ได้ คงต้องทยอยลากไปทีละตัว อีกอย่าง พี่เตรียมจะเชือดขายเนื้อ หรือจะขายทั้งเป็นเลยครับ"

"มันต่างกันยังไงหรือ" ถังเจี้ยนเฉิงถาม

หวงเทียนเยฺว่ตอบว่า "ถ้าเชือดขายเนื้อ แน่นอนว่าต้องได้เงินมากกว่าหน่อย เพียงแต่ฝั่งเราจะยุ่งยากกว่า ส่วนขายทั้งเป็น ฝั่งเราก็สบายมาก แต่จะขายได้เงินน้อยลงไปหลายร้อยหยวนครับ"

"น้อยลงตั้งหลายร้อยหยวนเชียวหรือ"

ถังเจี้ยนเฉิงยังไม่ทันได้พูดอะไร ถังเกินสุ่ยกับถังเจี้ยนโปก็ตกใจขึ้นมาก่อน จากนั้นจึงรีบพูดว่า "ถ้าอย่างนั้นก็ต้องเชือดขายเองสิ ขายทั้งเป็นมันขาดทุนแย่เลย"

หวงเทียนเยฺว่ยิ้มแล้วกล่าวว่า "เชือดขายเนื้อเองก็มีความเสี่ยงอยู่เหมือนกันครับ นั่นคือถ้าเนื้อวัวเกิดขายไม่ออกจะทำยังไง เนื้อมากมายขนาดนี้ค้างเติ่งอยู่ในมือ ถึงตอนนั้นจะขาดทุนย่อยยับจริงๆ นะครับ"

พอได้ยินแบบนี้ ถังเกินสุ่ยกับถังเจี้ยนโปก็เริ่มลังเลขึ้นมาอีก

เจี่ยงหลินเกินกล่าวว่า "ใกล้จะปีใหม่แล้ว ไม่อย่างนั้นก็รออีกสักสองสามวัน รอถึงช่วงวันที่ยี่สิบเดือนสิบสองค่อยเชือดวัว ถึงเวลานั้นเนื้อวัวคงไม่ต้องกังวลว่าจะขายไม่ออกหรอก"

"หลินเกินพูดถูก ถึงช่วงวันที่ยี่สิบเดือนสิบสองค่อยเชือดขาย อย่างแย่ที่สุดถึงเวลานั้นก็หาบเร่ไปขายตามหมู่บ้านต่างๆ!" ถังเกินสุ่ยกล่าวสนับสนุน

"นั่นก็เป็นวิธีหนึ่งเหมือนกันครับ"

หวงเทียนเยฺว่ยิ้มพลางหันไปมองถังเจี้ยนเฉิง

ถังเจี้ยนเฉิงคิดทบทวนแล้วส่ายหน้า "ขายทั้งเป็นดีกว่า สบายใจแถมไม่เปลืองแรงด้วย"

ถังเจี้ยนโปกับถังเกินสุ่ยหันมองเขา ไม่ได้พูดอะไร แต่อาการชัดเจนมาก ว่าทั้งที่แค่รออีกสิบยี่สิบวันก็ได้เงินเพิ่มตั้งหลายร้อยหยวน ทำไมถึงไม่รอ

เงินหลายร้อยหยวนไม่ใช่แค่ไม่กี่หยวน มีเงินก้อนนี้สามารถเลี้ยงดูครอบครัวชนบทได้ตั้งหลายปีเชียวนะ!

เจี่ยงหลินเกินเองก็ไม่เข้าใจการตัดสินใจของถังเจี้ยนเฉิงเช่นกัน

ถังเจี้ยนเฉิงยิ้มพลางกล่าวว่า "เมื่อกี้ผมบอกแล้วว่าสบายใจและไม่เปลืองแรง ถึงแม้เชือดขายเนื้อจะได้เงินเพิ่มหลายร้อยหยวน แต่วัวสี่ตัวนี้หนักอย่างน้อยสี่พันจิน จะต้องขายกันนานแค่ไหนครับ"

"ต่อให้พ่อกับพวกพี่ชาย รวมถึงน้องชายอีกสองคน แล้วรวมถังหลินเป่าเข้าไปด้วย ทุกคนก็ยังต้องขายเนื้อวัวคนละห้าร้อยกว่าจิน ตำบลซานชงของเราจะมีหมู่บ้านไหนซื้อเนื้อวัวเยอะขนาดนี้กันครับ"

"ถ้าจะเอาไปขายในตัวอำเภอ หรือไปขายที่ตำบลอื่น ค่าเดินทางไปกลับ เวลา และกำลังคนกำลังทรัพย์ที่ต้องเสียไปก็มหาศาลแล้ว"

"อีกอย่าง การจะเลี้ยงวัวสี่ตัวต่ออีกสักสิบยี่สิบวันไม่ใช่เรื่องยากก็จริง แต่จะไปหาหญ้าและฟางมาจากไหนกันล่ะครับ"

ถังเจี้ยนโปพยักหน้าพลางกล่าว "นี่เป็นเรื่องยุ่งยากจริง ๆ นั่นแหละ"

ถังเกินสุ่ยกล่าว "ก็แค่เปลืองแรงนิดหน่อยเอง กลัวอะไรกัน หญ้าไม่มีก็ไปเกี่ยวตามคันนาชายเขาเอาสิ กลัวขายไม่ออกก็ขยันสาวเท้าหน่อย วิ่งไปขายเพิ่มอีกสักสองสามที่ก็สิ้นเรื่องแล้วไม่ใช่เรอะ"

สำหรับคนรุ่นเก่าแล้ว เรื่องที่ต้องใช้แรงกายหยาดเหงื่อไม่ได้ทำให้พวกเขากลัวเลยสักนิด

เพื่อหาเงินแล้ว พวกเขายอมทุ่มเทสุดชีวิตได้ทั้งนั้น!

"ที่ผมพูดไปเมื่อกี้ล้วนเป็นเหตุผลรองทั้งนั้นครับ เหตุผลหลักคือในพวกเรามีใครเคยค้าขายบ้างล่ะ อย่าว่าแต่เดินเร่ขายตามตรอกซอกซอยเลย แค่ยืนขายอยู่ตรงนั้น พวกพี่ก็คงไม่กล้าอ้าปากเรียกลูกค้ากันแล้วมั้ง"

"แล้วก็อีกอย่าง ต่อจากนี้พวกเรายังมีเรื่องให้ทำอีกตั้งเยอะ ไม่มีเวลาไปตระเวนขายเนื้อวัวทั่วทุกหมู่บ้านทั่วทั้งตำบลหรอกครับ"

ถังเจี้ยนเฉิงพูดจบก็หันไปมองหวงเทียนเยฺว่ "เทียนเยฺว่ เอาตามนี้นะ ขายทั้งตัวเป็น ๆ นี่แหละ! วันนี้คุณเลือกไปก่อนหนึ่งตัว พรุ่งนี้ค่อยมาลากอีกสามตัวที่เหลือไป"

"ตกลง!"

หวงเทียนเยฺว่พยักหน้า "หมู่บ้านพวกคุณมีตาชั่งใหญ่ไหม เอามาชั่งน้ำหนักวัวป่าหน่อย"

"หมู่บ้านเราไม่มีตาชั่งใหญ่ขนาดนั้นหรอก คุณลากไปก่อนเถอะ ชั่งเสร็จค่อยมารายงานตัวเลขให้ผมทราบก็พอ" ถังเจี้ยนเฉิงยิ้มพลางกล่าว "เรื่องนี้ผมไว้ใจคุณอยู่แล้ว"

หวงเทียนเยฺว่หัวเราะ "ถ้างั้นก็เอาตามนั้น พวกเรามาลากวัวป่าตัวใหญ่ที่สุดตัวนี้ไปก่อนแล้วกัน"

ในเมื่อจะขายวัว ถังเจี้ยนเฉิงย่อมไม่ข้ามหน้าถังหลินเป่า และไม่ข้ามหน้าพี่น้องคนอื่น ๆ ด้วย จึงใช้ให้หลานชายคนหนึ่งรีบไปตามทุกคนมาทันที

พอได้ยินว่าถังเจี้ยนเฉิงจะขายวัวป่า ไม่เพียงแต่พวกถังหลินเป่าที่มา ชาวบ้านคนอื่น ๆ ในหมู่บ้านต่างก็พากันมามุงดูด้วย

บรรดาพี่น้องของถังหลินเป่ารู้สึกอิจฉาตาร้อนและไม่พอใจถังหลินเป่าอย่างมาก เรื่องดี ๆ แบบนี้ เขากลับไปชวนแต่พวกพี่น้องของถังเจี้ยนเฉิง จนลืมพี่น้องร่วมสายเลือดของตัวเองไปเสียสนิท ช่างใช้ไม่ได้จริง ๆ!

ทว่าถังหลินเป่ากลับคร้านจะสนใจพวกเขา

ตั้งแต่เล็กจนโต ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับพวกพี่น้องแท้ ๆ ก็ไม่ดีอยู่แล้ว พอยิ่งโตขึ้นและแยกบ้านกันไป ความสัมพันธ์ก็ยิ่งเย็นชาลงไปอีก ทั้งปีแทบไม่เคยไปมาหาสู่กันเลย แม้แต่ตอนไปรวมตัวกินข้าวปีใหม่ที่บ้านพ่อแม่ก็ต่างคนต่างกิน ไม่พูดคุยกันสักคำ

วันธรรมดาก็คอยแต่จะหาเรื่องจับผิด มองข้าม รังเกียจ ทะเลาะเบาะแว้ง...

ความสัมพันธ์ฉันพี่น้องแบบนี้ ยังจะหวังให้ถังหลินเป่านึกถึงพวกเขาเวลาที่มีเรื่องดี ๆ อีกหรือ

ฝันไปเถอะ!

ถังหลินเป่าเองก็มั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์ว่า ถ้าพวกพี่น้องมีเรื่องดี ๆ ก็ไม่มีทางนึกถึงเขาอย่างแน่นอน!

ดังนั้น ไม่ว่าพวกพี่น้องจะพูดจาเหน็บแนมประชดประชันอะไร เขาก็ทำเป็นหูทวนลมไม่ได้ยิน แถมยังพูดกับคนนอกอย่างตรงไปตรงมาว่า พวกพี่น้องของถังเจี้ยนเฉิงต่างหากที่เป็นพี่น้องแท้ ๆ ของเขา!

อ้อ ไม่สิ ควรเรียกว่าเป็นปู่แท้ ๆ ต่างหาก!

เมื่อรู้ว่าถังเจี้ยนเฉิงจะขายวัวทั้งตัว ทั้งถังหลินเป่าและพวกพี่น้องของถังเจี้ยนเฉิงต่างไม่มีใครคัดค้านเลยแม้แต่น้อย ทุกอย่างล้วนให้ถังเจี้ยนเฉิงเป็นคนตัดสินใจ

หวงเทียนเยฺว่เองก็เป็นคนเฉลียวฉลาดมีไหวพริบ

เมื่อเห็นชาวบ้านมารวมตัวกันมากมายขนาดนี้ เดิมทีควรจะต้องชั่งน้ำหนักเสร็จก่อนค่อยคิดเงิน แต่เวลานี้เขากลับส่งเสียงดังขึ้นว่า "พี่เจี้ยนเฉิง ในตำบลซานชงของเรา หมูป่ามีให้เห็นบ่อยมาก ราคาจึงถูก แต่วัวป่าไม่เหมือนกัน นอกจากจะหาได้ยากแล้วยังจับยากอีกด้วย ราคาจึงสูงกว่ามากครับ"

"อย่างน้อยก็จินละหนึ่งหยวนแปดสิบเฟิน!"

"วัวป่าตัวนี้แม้จะยังไม่ได้ชั่งน้ำหนัก แต่ผมขอคิดที่หนึ่งพันจินไปก่อน ถึงเวลาขาดเหลือเท่าไรค่อยมาคิดเงินคืนหรือจ่ายเพิ่มกันอีกที!"

"ถ้างั้น รวมทั้งหมดก็เป็นเงินหนึ่งพันแปดร้อยหยวน! อะ นี่เงินค่าขายวัว พี่นับดูสิครับ!"

หวงเทียนเยฺว่หยิบเงินปึกใหญ่ยักษ์ออกมาจากกระเป๋า แล้วยื่นส่งให้ถึงมือถังเจี้ยนเฉิงต่อหน้าต่อตาทุกคน

เมื่อได้เห็นธนบัตรต้าถวนเจี๋ยปึกหนานั้น ชาวบ้านทุกคนต่างก็ตาค้างไปตาม ๆ กัน

หนึ่งพันแปดร้อยหยวนเชียวนะ!

ชั่วชีวิตนี้พวกเขาไม่เคยเห็นเงินเยอะขนาดนี้มาก่อนเลย!

ภาพที่เห็นตรงหน้าสร้างความตกตะลึงให้แก่สายตาอย่างรุนแรง จนทำให้พวกเขาไม่มีวันลืมภาพเหตุการณ์ในคืนนี้ไปได้ตลอดชีวิต