ตอนที่ 57 ต้อนรับครอบครัวโก่วต้าน

แม้ความเร็วของรถแทรกเตอร์จะเทียบกับรถโดยสารประจำทางไม่ได้ แต่ตลอดทางมันมีแต่วิ่งมุ่งไปข้างหน้า ไม่ต้องคอยจอดรับส่งผู้โดยสารกลางทาง ทั้งยังไม่หวั่นหลุมบ่อหรือถนนลื่น ด้วยเหตุนี้ รถแทรกเตอร์จึงใช้เวลาเพียงสองชั่วโมงเศษก็มาถึงหมู่บ้านต้าผิง

เวลาน่าจะราวห้าหกโมงเย็น ท้องฟ้าเริ่มมืดสลัว ชาวบ้านต่างเริ่มเตรียมอาหารเย็นกันแล้ว

ควันไฟจากครัวลอยอ้อยอิ่ง

หิมะสีขาว เรือนสีดำ ท้องฟ้าสีเทา ควันไฟจากครัว...

ช่างงดงามเปี่ยมสุนทรียะ

ตึ่กๆๆ...

ทันใดนั้น เสียงเครื่องยนต์รถแทรกเตอร์ก็ทำลายความเงียบสงบของหมู่บ้านกลางหุบเขา ชาวบ้านในหมู่บ้านต้าผิงไม่น้อยต่างพากันมายืนชะเง้อมองออกไปนอกประตูหรือริมหน้าต่าง ไม่ใช่ว่าต้องการดูอะไรให้ชัดเจนหรอก เพียงแค่อยากดูความครึกครื้นเท่านั้น

ยิ่งพวกเด็กๆ ด้วยแล้ว ต่างเฮโลวิ่งกรูมาจากทั่วทุกมุมของหมู่บ้าน วิ่งตามประกบข้างรถแทรกเตอร์ ส่งเสียงโห่ร้องยินดี พลางวิ่งไล่กวด ทำให้หมู่บ้านเล็กๆ ในหุบเขาแห่งนี้มีชีวิตชีวาและคึกคักขึ้นมาทันตา

ในบรรดาเด็กๆ กลุ่มนั้น ถังเจี้ยนเฉิงแลเห็นอู่เม่ย ลิ่วเม่ย ชีเม่ย และปาเม่ยของบ้านตนเอง

ชีเม่ยวี่งได้คึกคักที่สุด ตะโกนร้องเจื้อยแจ้ว ซุกซนยิ่งกว่าเด็กผู้ชายเสียอีก

ปาเม่ยด้วยความที่ยังเล็ก จึงวิ่งเตาะแตะซวนเซ ช้าที่สุด อู่เม่ยเดินตามอยู่ข้างหลัง ไม่เร่งและไม่ช่วยพยุง คอยเงยหน้ามองลิ่วเม่ยกับชีเม่ยเป็นระยะ แล้วก็เดินตามปาเม่ย... ต่อไป

"พ่อเหรอ บนรถแทรกเตอร์คือพ่อนี่นา!"

เสี่ยวชีจู่ๆ ก็เงยหน้าขึ้น พอเห็นถังเจี้ยนเฉิงอยู่บนรถแทรกเตอร์ ก็พลันตะโกนลั่นด้วยความภาคภูมิใจเป็นล้นพ้น "พ่อจ๋า! พ่อ! หนูอยู่นี่!"

อู่เม่ย ลิ่วเม่ย และปาเม่ยได้ยินเสียงร้องก็แหงนหน้ามองตาม อู่เม่ยอาจเพราะโตขึ้นมาหน่อย เริ่มรู้จักอายแล้ว จึงไม่ได้ตะโกนร้องเสียงดัง ทว่าแววตากลับเจือไปด้วยรอยยิ้ม

ส่วนลิ่วเม่ยกับปาเม่ยก็ตะโกนตามเสี่ยวชี "พ่อจ๋า! พ่อ! หนูอยู่นี่!"

ไม่นาน รถแทรกเตอร์ก็มาจอดเทียบอยู่หน้าประตูบ้านถังเจี้ยนเฉิง

ถังเจี้ยนปิงเปิดประตูใหญ่ออกมานานแล้ว ยืนอยู่ที่หน้าประตู เมื่อเห็นว่าเป็นพี่สี่กลับมา ก็รีบเดินเข้ามาช่วยยกแหดักปลาลง

เดิมทีถังเกินสุ่ยนั่งสูบยาเส้นอยู่ในห้องโถง พอเห็นสถานการณ์เช่นนี้ ก็รีบเดินออกมาเช่นกัน

หยวนเยฺว่จู๋กำลังทำกับข้าวอยู่ในครัว พอได้ยินเสียงรถแทรกเตอร์ จึงชะโงกมองออกไปนอกหน้าต่างแวบหนึ่ง เห็นว่าถังเจี้ยนเฉิงกลับมาแล้ว แถมดูเหมือนจะพาแขกมาด้วย จึงรีบวางตะหลิว หรี่ไฟฟืนให้เบาลง เอาสองมือเช็ดกับเสื้อ แล้วเดินออกมาเช่นกัน

อีกด้านหนึ่ง ในบ้านของถังเจี้ยนเฉิง หลิวฟางฟางใช้สองมืออุ้มเสี่ยวจิ่วให้นมอยู่ ศีรษะชะโงกเกาะขอบหน้าต่างมองออกไปข้างนอก

ต้าเม่ยกับเอ้อร์เม่ยกำลังทำกับข้าวอยู่ในครัว แม้จะได้ยินเสียงเอะอะก็ไม่ได้ออกมา

ซานเม่ยกับซื่อเม่ยดูเหมือนจะเพิ่งเข้าป่าไปขุดผักป่ามา ทั้งคู่เพิ่งกลับมาถึงพร้อมตะกร้าคนละใบที่คล้องแขนไว้

"พี่หลินเกิน พี่สะใภ้ชิงเถา พี่เฉิงฟา อาซุ่ย นี่คือบ้านผมครับ!"

ถังเจี้ยนเฉิงชี้ไปที่บ้านตนเองพลางกล่าวว่า "แต่ว่าภรรยาผมกำลังอยู่ไฟอยู่ อีกหลายวันกว่าจะออกเดือนได้ เลยไม่ค่อยสะดวกที่จะให้พวกพี่เข้าไปนั่งในบ้านน่ะครับ"

"ฝั่งนี้เป็นบ้านพ่อแม่ผม ส่วนนี่คือน้องหกของผม พวกพี่ไปนั่งพักที่บ้านพ่อแม่ผมก่อนได้ไหมครับ"

"ไม่เป็นไรหรอก พวกเราก็แค่แวะมารู้จักบ้านไว้ ต่อไปจะได้ไปมาหาสู่กันสะดวก"

เจี่ยงหลินเกิน ซึ่งก็คือพี่สามของอาซุ่ยยิ้มพลางกล่าว จากนั้นก็พาคนทั้งหมดเดินตามถังเจี้ยนปิงไปยังบ้านของเขา

ถังเกินสุ่ยรีบนำยาเส้นออกมาต้อนรับแขก ส่วนหยวนเยฺว่จู๋ก็ยกน้ำชาร้อนมาให้

ยาเส้นเป็นของที่ปลูกเอง บ่มเอง หั่นซอยเอง ใบชาก็ไม่ใช่ชาดีเลิศอะไร เป็นเพียงชาขู่ติงที่เก็บมาจากในป่า รสชาติออกจะขมอยู่บ้าง ทว่าการต้อนรับขับสู้ที่อบอุ่นจริงใจเช่นนี้กลับทำให้พวกเจี่ยงหลินเกินซาบซึ้งใจและยินดีเป็นอย่างยิ่ง

หลังจากทุกคนนั่งลงเรียบร้อย เจี่ยงหลินเกินก็เล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นในหมู่บ้านของตนให้ฟัง ทั้งยังดึงตัวโก่วต้านออกมา เพื่อจะให้คุกเข่าโขกศีรษะขอบคุณถังเกินสุ่ยกับหยวนเยฺว่จู๋

โก่วต้านเป็นรุ่นเด็ก ส่วนถังเกินสุ่ยกับหยวนเยฺว่จู๋เป็นรุ่นผู้เฒ่า ทั้งสองฝ่ายห่างกันถึงสองรุ่น การคุกเข่าโขกศีรษะจึงนับว่าสมควรแก่เหตุผลอยู่

ทว่าถังเกินสุ่ยกับหยวนเยฺว่จู๋จะยอมให้เด็กโขกศีรษะได้อย่างไร จึงรีบเอ่ยว่า "นี่เป็นวาสนาของเด็กเองแท้ๆ รอดพ้นจากเคราะห์ใหญ่ครั้งนี้ไปได้ วันหน้าย่อมต้องมั่งมีศรีสุข ราบรื่นไปตลอดชีวิตแน่นอน"

สองสามีภรรยาเจี่ยงหลินเกินได้ยินคำนี้ ในใจก็เบิกบานดั่งดอกไม้ผลิบาน

ถังเจี้ยนเฉิงจึงให้ถังเกินสุ่ยไปตามพี่สามถังเจี้ยนโปมาอีกคน

พอถังเจี้ยนโปมาถึงและได้เห็นเจี่ยงเฉิงฟา ทั้งสองก็เริ่มคุยกันอย่างออกรสทันที เรื่องที่เล่าล้วนเป็นเรื่องสนุกสนานสมัยมัธยมปลาย รวมถึงโชคชะตาชีวิตของแต่ละคนที่ผ่านมาหลังจากนั้น

ส่วนถังเจี้ยนปิงนั่งอยู่ข้างเจี่ยงหลินสุ่ยที่เป็นใบ้ นึกไม่ถึงว่าทั้งสองคนจะคุยกันรู้เรื่องได้ หลังจากคุยกันไปพักหนึ่ง ทั้งสองก็ลุกจากที่นั่งเดินออกไป

"พวกนายจะไปไหนกัน" ถังเจี้ยนเฉิงเอ่ยถาม

"ไปยิงหนังสติ๊ก!"

ถังเจี้ยนปิงตอบกลับมาประโยคหนึ่ง แล้วก็เดินกลับเข้าห้องตัวเองไปหยิบหนังสติ๊กออกมาหลายอัน ก่อนจะพาอาสุ่ยเดินออกไป

ชิงเถาก็ยืนขึ้นเช่นกัน "เจี้ยนเฉิง ฉันขอไปดูเมียคุณหน่อยนะ"

"ใช่ คุณควรไปดูนะ ต่อไปสองครอบครัวเราก็เป็นญาติกันแล้ว พวกผู้หญิงก็ควรจะทำความรู้จักกันไว้" เจี่ยงหลินเกินยิ้มพลางกล่าว

ถังเจี้ยนเฉิงยิ้มแล้วกล่าว "ได้สิครับ แต่ที่บ้านค่อนข้างแคบไปหน่อย คนก็เยอะ รู้สึกเกรงใจจริงๆ"

ชิงเถากล่าว "ทุกคนก็เป็นแบบนี้กันทั้งนั้นไม่ใช่เหรอ มีอะไรให้ต้องเกรงใจกันล่ะ"

ทั้งสองจึงพากันเดินมาที่บ้านของเจี้ยนเฉิง

หลังจากถังเจี้ยนเฉิงแนะนำทั้งสองฝ่ายให้รู้จักกันแล้ว ผู้หญิงสองคนก็เริ่มคุยกันถูกคอ ยิ่งพอรู้ว่าหลิวฟางฟางคลอดลูกสาวมาเก้าคน จนถึงตอนนี้ยังไม่มีลูกชาย ส่วนชิงเถาก็คลอดลูกสาวมาสี่คนกว่าจะได้โก่วต้านที่เป็นหน่อเนื้อเชื้อไขคนเดียวนี้มา ผู้หญิงสองคนจึงยิ่งมีเรื่องคุยที่เข้ากันได้มากขึ้นไปอีก

เมื่อเห็นพวกเธอคุยกันอย่างสนิทสนมกลมเกลียว ถังเจี้ยนเฉิงจึงเดินกลับมาที่บ้านพ่อแม่

พอก้าวเข้าประตูบ้านมา ก็เห็นทุกคนพากันมองมาที่เขา เขาอดไม่ได้ที่จะลูบหน้าตัวเองแล้วยิ้มถาม "ทุกคนเป็นอะไรกันไปครับ หน้าผมมีดอกไม้ติดอยู่หรือไง"

เจี่ยงเฉิงฟากล่าว "นึกไม่ถึงเลยว่านายจะเป็นยอดฝีมือในการล่าสัตว์ด้วย!"

ถังเจี้ยนเฉิงเข้าใจได้ทันทีว่า ต้องเป็นคนในครอบครัวเล่าเรื่องที่เขาล่าสัตว์ให้ฟังแน่ๆ พวกเขาถึงได้มองตัวเองด้วยความประหลาดใจเช่นนี้ จึงอดไม่ได้ที่จะยิ้มแล้วกล่าว "เป็นเพราะดวงดีล้วนๆ ครับ"

บรึ่น บรึ่น บรึ่น...

ในตอนนั้นเอง ด้านนอกก็มีเสียงรถแทรกเตอร์ดังแว่วเข้ามาอีก

ทุกคนอดไม่ได้ที่จะหันหน้ามองออกไปข้างนอก ก็เห็นหวงเทียนเยฺว่กระโดดลงมาจากรถแทรกเตอร์

"เทียนเยฺว่ คุณมาได้ยังไงกัน อาการป่วยของลูกดีขึ้นแล้วเหรอ" ถังเจี้ยนเฉิงรีบเดินออกไปต้อนรับ

หวงเทียนเยฺว่กล่าว "อาการป่วยของลูกดีขึ้นมากเกือบหายดีแล้ว มีแม่เขาคอยดูแลอยู่ที่นั่นก็พอ ผมเอาแต่พะวงเรื่องวัวป่าที่คุณพูดถึงอยู่ตลอด เลยรีบไปเรียกรถแทรกเตอร์มาให้ทันก่อนฟ้าจะมืดนี่แหละ"

"ได้เลย งั้นผมจะพาคุณไปดูเดี๋ยวนี้"

ถังเจี้ยนเฉิงหันกลับไปตะโกนเรียก "พี่สาม คนซื้อวัวมาแล้ว"

ถังเจี้ยนโปเดินออกมาทันที คนอื่นๆ ก็พากันเดินตามออกมาด้วย

เสี่ยวชีเดินเข้าไปหาโก่วต้านทันที "ฉันชื่อเสี่ยวชี เธอชื่ออะไรเหรอ"

โก่วต้านค่อนข้างกลัวคนแปลกหน้า หลังจากถูกเจี่ยงหลินเกินเร่งเร้าอยู่หลายครั้ง เขาเงียบไปนานมาก ถึงได้เอ่ยเสียงเบาว่า "ผะ...ผม...ผมชื่อโก่วต้าน"

"อ้าว เธอชื่อโก่วต้านเหมือนกันเหรอ ในหมู่บ้านพวกเรามีโก่วต้านตั้งสามคนแน่ะ แล้วยังมีโช่วต้าน เอ้อร์ตั้น หนิวต้าน หม่าต้านอีก ทำไมพวกเด็กผู้ชายถึงชอบชื่อต้านกันจังล่ะ เป็นเพราะพวกเธอชอบกินไข่กันเหรอ"

เสี่ยวชีถามขึ้นมาด้วยสีหน้าจริงจังยิ่ง

ทว่าคำพูดที่เอ่ยออกมานั้น กลับทำเอาคนฟังแทบจะสำลักข้าวพ่นออกมา

ถังเจี้ยนเฉิงหน้าแก่ๆ แดงก่ำ รีบอุ้มเสี่ยวชีขึ้นมาแล้วอธิบายว่า "ไม่ใช่เพราะว่าอร่อยหรอก แต่เป็นเพราะชื่อแบบนี้จะเลี้ยงง่ายต่างหาก นี่เป็นธรรมเนียมที่สืบทอดกันมานับพันปีแล้ว"

เสี่ยวชีเหมือนจะเข้าใจแต่ก็ไม่เข้าใจ พยักหน้าแล้วกล่าวว่า "พ่อคะ หนูก็เข้าใจแล้ว งั้นหนูก็อยากเลี้ยงง่ายเหมือนกัน หนูจะชื่อชีต้าน!"

ถังเจี้ยนเฉิงถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ ส่วนคนอื่นๆ ต่างพากันหัวเราะฮาครืนอย่างสนุกสนานยิ่งนัก