ตอนที่ 56 โก่วต้าน รีบโขกศีรษะให้ผู้มีพระคุณเร็วเข้า!

"จะไปเหรอ ไปไม่ได้นะ ต้องอยู่กินข้าวก่อนสักมื้อถึงจะไปได้!"

"ใช่แล้ว เจี้ยนเฉิง นายช่วยหมู่บ้านพวกเราไว้มากขนาดนี้ วันนี้ต้องอยู่ต่อก่อน อย่างน้อยก็ต้องรอให้อาสามกับอาสะใภ้สามของอาสุ่ยกลับมาขอบคุณนายเสียก่อน ไม่อย่างนั้นพวกเขาคงไม่สบายใจแน่"

ทั้งเฉียงจื่อและเจี่ยงเฉิงฟาต่างพากันขวางเขาไว้ ส่วนอาสุ่ยที่เป็นใบ้ยิ่งไปยืนขวางอยู่กลางถนน ไม่ยอมให้ถังเจี้ยนเฉิงไป

ถังเจี้ยนเฉิงยิ้มแหยพลางกล่าวว่า "พี่เฉียงจื่อ พี่เฉิงฟา อาสุ่ย ผมต้องรีบไปขึ้นรถกลับบ้านจริงๆ ที่บ้านยังมีลูกๆ อีกเป็นโขยงรอผมอยู่นะครับ พอเจอเรื่องนี้เข้า ในใจผมก็อดหวั่นๆ ไม่ได้เหมือนกัน"

"ภรรยานายก็อยู่บ้านไม่ใช่เหรอ กลัวอะไรกัน" เฉียงจื่อเอ่ย

"ภรรยาผมยังอยู่ไฟอยู่เลย ไม่สะดวกออกไปไหนหรอกครับ" ถังเจี้ยนเฉิงกล่าว "พี่เฉียงจื่อ ผมต้องไปแล้วจริงๆ ไม่อย่างนั้นถ้าพลาดรถโดยสารประจำทาง ผมคงต้องเดินเท้ากลับไปตั้งหกสิบกว่าลี่ (ประมาณสามสิบกิโลเมตร) เชียวนะ!"

"แต่อาสามกับอาสะใภ้สามของอาสุ่ยพาลูกไปโรงพยาบาลอยู่นี่นา... เอาอย่างนี้ไหม นายรอเลขาฯ พรรคประจำหมู่บ้านสักประเดี๋ยว ดูว่าเขาจะว่ายังไง" เจี่ยงเฉิงฟาเห็นว่ารั้งไว้ไม่อยู่ จึงยกเลขาธิการสาขาพรรคประจำหมู่บ้านขึ้นมาเป็นโล่กำบัง

ขณะกำลังพูดอยู่นั้น เลขาธิการสาขาพรรคประจำหมู่บ้านก็มาถึงพอดี

"เฉียงจื่อ เอาตาข่ายดักปลาให้พ่อหนุ่มคนนี้หรือยัง" เลขาธิการสาขาพรรคประจำหมู่บ้านเอ่ยถาม

"เอาให้แล้วครับ" เฉียงจื่อตอบ

เลขาธิการสาขาพรรคประจำหมู่บ้านหันไปมองถังเจี้ยนเฉิงแล้วยิ้มถาม "พอไหม ถ้าไม่พอ เดี๋ยวฉันจะไปถามบ้านคนอื่นในหมู่บ้านให้อีก"

ถังเจี้ยนเฉิงพยักหน้า "พอแล้วครับ พอจนเกินพอแล้ว ใช้ไม่หมดด้วยซ้ำ"

เฉียงจื่อกล่าวว่า "ท่านเลขาฯ เจี้ยนเฉิงเขาจะกลับแล้วครับ พวกเราเกลี้ยกล่อมยังไงก็ไม่ฟังเลย"

เลขาธิการสาขาพรรคประจำหมู่บ้านกล่าว "นี่ยังเช้าอยู่เลยนี่ อีกอย่างประเดี๋ยวก็จะได้เวลากินมื้อเที่ยงแล้ว ยังไงก็ต้องกินข้าวเที่ยงก่อนค่อยไปสิ"

"ผมต้องไปแล้วจริงๆ ครับ ยังต้องไปสถานีเพื่อขึ้นรถรอบบ่ายสองโมง ไม่อย่างนั้นคงต้องเดินเท้ากลับไป ตั้งหกสิบกว่าลี่เลยนะครับ!" ถังเจี้ยนเฉิงพูดเหตุผลเดิมซ้ำอีกรอบ

เลขาธิการสาขาพรรคประจำหมู่บ้านกล่าวว่า "จะรีบไปขึ้นรถโดยสารทำไม ถึงหมู่บ้านเราจะไม่ใช่หมู่บ้านร่ำรวยอะไร แต่ในหมู่บ้านก็มีรถแทรกเตอร์อยู่สองสามคัน ถึงเวลาเดี๋ยวฉันเรียกรถให้คันหนึ่ง ให้เขาขับไปส่งนายถึงที่เลยก็สิ้นเรื่อง"

"เอ่อ เรื่องนี้..."

ถังเจี้ยนเฉิงไม่คาดคิดเลยว่าเลขาธิการสาขาพรรคประจำหมู่บ้านของที่นี่จะใจป้ำขนาดนี้ ถึงกับจะใช้รถแทรกเตอร์ไปส่งเขาโดยตรง

"เอาละ ตัดสินใจตามนี้แหละ"

จากนั้นเลขาธิการสาขาพรรคประจำหมู่บ้านก็หันไปมองอาสุ่ยที่เป็นใบ้ "อาสุ่ย แกรีบไปบอกแม่แกกับอาสะใภ้รองให้ไปที่บ้านอาสะใภ้สาม ช่วยกันทำมื้อเที่ยงออกมา ถ้าไม่มีกับข้าว ก็บอกให้ไปเอาที่บ้านฉัน บอกว่าฉันเป็นคนสั่ง"

"อาปา!"

อาสุ่ยหันหลังแล้วเดินจากไปทันที

"เดี๋ยวก่อนครับ"

ถังเจี้ยนเฉิงรีบร้องเรียกขึ้นมา พวกเขาคิดว่าถังเจี้ยนเฉิงจะปฏิเสธอีก กำลังจะเอ่ยปากเกลี้ยกล่อมต่อ ก็เห็นถังเจี้ยนเฉิงปลดนกกระจอกกับนกเขาที่แขวนอยู่บนตัวส่งให้อาสุ่ย "อาสุ่ย เอาพวกนี้ไปผัดเถอะ"

อาสุ่ยลังเลเล็กน้อย เลขาธิการสาขาพรรคประจำหมู่บ้านจึงกล่าวว่า "รับไปเถอะ อย่างน้อยก็นับเป็นกับข้าวเนื้อสัตว์ได้จานหนึ่ง!"

อาสุ่ยรับนกกระจอกกับนกเขามาแล้วจึงเดินจากไป

ทางด้านเลขาธิการสาขาพรรคประจำหมู่บ้านก็ดึงถังเจี้ยนเฉิงมานั่งคุยเรื่องสัพเพเหระ หนีไม่พ้นเรื่องแต่งงานหรือยัง ได้แบ่งที่ดินหรือยัง ได้ที่ดินมาเท่าไหร่ และที่บ้านมีคนกี่คนอะไรเทือกนั้น

ครั้นพอรู้ว่าถังเจี้ยนเฉิงมีแต่ลูกสาวเก้าคน ไม่มีลูกชายเลยแม้แต่คนเดียว สีหน้าของเลขาธิการสาขาพรรคประจำหมู่บ้าน เจี่ยงเฉิงฟา และเฉียงจื่อก็อดเปลี่ยนไปไม่ได้ แววตาฉายความเห็นอกเห็นใจและเวทนาออกมาวูบหนึ่ง บรรยากาศรอบตัวพลันตกอยู่ในความเงียบงันอันพิลึกพิลั่น

ทว่าเลขาธิการสาขาพรรคประจำหมู่บ้านมีอายุมากกว่า จึงหัวเราะแห้งๆ พลางเอ่ยขึ้น "มีลูกสาวก็ดีเหมือนกันนะ ลูกชายนี่ซนจะตายไป!"

หลังจากนั้นเขาก็รีบเปลี่ยนเรื่องคุยอย่างแนบเนียน หันไปพูดถึงเคล็ดลับการจับปลาและข้อควรระวังต่างๆ แทน

ผ่านไปราวชั่วโมงเศษ อาสามกับอาสะใภ้สามของอาสุ่ยก็อุ้มเด็กชายตัวน้อยคนนั้นกลับมา

เด็กชายถูกกรอกยาจริงๆ แต่ยังโชคดีที่ปริมาณยาไม่มากนัก พอไปถึงโรงพยาบาลได้กินยาช่วยให้ฟื้นก็ตื่นขึ้นมาได้ โดยไม่ได้มีอาการแทรกซ้อนหลงเหลืออยู่เลย

ด้วยความที่เด็กชายหมดสติตลอดเวลา จึงไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับภาพอันน่าสะพรึงกลัวก่อนหน้านี้เลยแม้แต่น้อย ดังนั้นจึงไม่ได้ตกใจกลัวแต่อย่างใด พอฟื้นขึ้นมากลับร้องงอแงจะไปหาคุณลุงกับคุณน้าขอลูกอมกินอีก ซึ่งสองคนนั้นก็คือพวกโจรลักพาเด็กนั่นเอง

อาสามของอาสุ่ยอยากจะตบสั่งสอนสักสองฉาด แต่พอคิดว่าลูกเกือบจะถูกลักพาตัวไปแล้ว ก็อดสงสารไม่ได้จนลงมือไม่ลง

ส่วนอาสะใภ้สามของอาสุ่ยเอาแต่ร้องไห้ไม่หยุด

พอนางเห็นถังเจี้ยนเฉิง ก็กอดเด็กชายทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าถังเจี้ยนเฉิงทันที "ผู้มีพระคุณ ขอบคุณนะคะ ขอบคุณจริง ๆ ค่ะ! โก่วต้าน รีบโขกศีรษะให้ผู้มีพระคุณเร็วเข้า!"

"รีบลุกขึ้นเถอะครับ ทำแบบนี้ได้ยังไงกัน!"

ถังเจี้ยนเฉิงรีบเบี่ยงตัวหลบ ไม่ยอมรับการกราบไหว้ "ท่านเลขา รีบให้พวกเขาลุกขึ้นเถอะครับ ยุคสมัยไหนกันแล้วยังมาคุกเข่ากันอีก แบบนี้มันทำให้อายุผมสั้นลงไม่ใช่เหรอครับ"

เลขาธิการสาขาพรรคประจำหมู่บ้านก็ทำหน้าขรึมพูดว่า "ชิงเถา รีบลุกขึ้น จะขอบคุณก็ขอบคุณกันดี ๆ อย่าเอะอะก็คุกเข่า!"

อาสามของอาสุ่ยรีบประคองชิงเถาลุกขึ้น พลางอธิบายว่า "น้องเจี้ยนเฉิง ขอโทษด้วยนะ เมียฉันตื่นเต้นเกินไปหน่อย เธอไม่รู้หรอกว่าพวกเราคลอดลูกสาวติดกันสี่คนถึงได้ลูกชายคนนี้มา! ถ้าหากถูกลักพาตัวไปจริง ๆ ก็เท่ากับเอาชีวิตพวกเราเลยนะ!"

"โก่วต้าน แกต้องจำหน้าผู้มีพระคุณไว้ให้ดี โตขึ้นแล้วต้องจำไว้ว่าจะต้องตอบแทนเขานะ รู้ไหม" ชิงเถากำชับโก่วต้านอย่างจริงจัง

โก่วต้านไม่รู้เรื่องรู้ราวเลยสักนิดว่างวดนี้เกิดอะไรขึ้น ทั้งงงทั้งสับสน ทว่าในเมื่อแม่สั่ง เขาก็พยักหน้ารับคำ ดวงตาดำขลับคู่นั้นจ้องมองถังเจี้ยนเฉิงอยู่นาน

ทว่าเขายังเป็นแค่เด็กชายอายุสี่ห้าขวบ กะว่าอีกไม่กี่วันก็คงลืมเรื่องนี้ไปแล้ว

ตอนนั้นเอง อาสุ่ยก็เดินมาตามไปกินข้าว

กับข้าวกับปลาอุดมสมบูรณ์มาก

ถังเจี้ยนเฉิงเห็นว่าในชามของคนอื่นล้วนเป็นข้าวคลุกมันเทศหรือไม่ก็ข้าวคลุกฟักทอง แต่อาสุ่ยกลับยกข้าวสวยเม็ดขาวผ่องพูนชามโตมาให้เขา

เขาเกรงใจจนกินไม่ลง พลันเห็นลูกสาวทั้งสี่คนของชิงเถายืนกล้า ๆ กลัว ๆ อยู่ริมประตู อายุของพวกแกก็ไล่เลี่ยกับซานเม่ย ซื่อเม่ย อู่เม่ย และลิ่วเม่ยที่บ้านของเขา เขาจึงกวักมือเรียกให้เด็กหญิงทั้งสี่คนเดินมาหา

เด็กหญิงทั้งสี่ไม่ขยับ ได้แต่เบิกตากลมโตมองดูเขา

ถังเจี้ยนเฉิงจึงจำต้องเดินเข้าไปหาเอง แล้วยื่นชามข้าวให้เด็กหญิงคนโต "ข้าวชามนี้ให้หนูนะ หนูพาน้อง ๆ ไปกินด้วยกันเถอะ"

ชิงเถารีบเอ่ย "ผู้มีพระคุณ ทำแบบนี้ได้ยังไงกัน! ต้าฮวา ห้ามรับนะ!"

เด็กหญิงตกใจจนหดตัว หันหลังคิดจะหนี แต่ถังเจี้ยนเฉิงรั้งไว้เสียก่อน "ไม่ต้องกลัว ลุงให้พวกหนูกินเอง รีบกินเถอะ พ่อแม่หนูไม่ด่าหรอก"

ชิงเถาคิดจะเอ่ยปากห้ามอีก เลขาธิการสาขาพรรคประจำหมู่บ้านก็รีบดึงนางไว้แล้วกระซิบข้างหูสองสามประโยค สีหน้าของนางเปลี่ยนไปเล็กน้อยแล้วไม่พูดอะไรอีก

ต้าฮวารับชามกับตะเกียบมา นางมองถังเจี้ยนเฉิงอย่างลึกซึ้งแวบหนึ่ง ราวกับอยากจะจำเขาไว้ในใจ จากนั้นก็พาน้อง ๆ ไปนั่งยอง ๆ กินอยู่ตรงมุมห้อง

ถังเจี้ยนเฉิงกลับมาที่โต๊ะ ขอข้าวคลุกมันเทศมาชามหนึ่ง แล้วกินอย่างเอร็ดอร่อย

กับข้าวบนโต๊ะมีไม่น้อย ทั้งปลา กุ้ง เนื้อสัตว์ รวมถึงนกกระจอก ผักกาดขาว และหัวไชเท้า นับว่าเป็นการต้อนรับขับสู้ที่ชั้นยอดที่สุดในยุคสมัยนี้แล้ว

เลขาธิการสาขาพรรคประจำหมู่บ้านยังเอาน้ำเมามาด้วย

ทว่าถังเจี้ยนเฉิงยังต้องรีบกลับ จึงไม่ได้ดื่มมาก เพียงแค่จิบไปครึ่งแก้วเท่านั้น

บนโต๊ะอาหารย่อมหนีไม่พ้นคำขอบคุณและการรุมประณามพวกโจรลักพาเด็กอีกระลอก

พอกินข้าวเสร็จ เลขาธิการสาขาพรรคประจำหมู่บ้านก็เรียกรถแทรกเตอร์คันหนึ่งมาส่งถังเจี้ยนเฉิงกลับหมู่บ้านต้าผิงจริง ๆ

อาสุ่ยกับเจี่ยงเฉิงฟา รวมถึงสองผัวเมียชิงเถาที่พาโก่วต้านมาด้วย ต่างยืนกรานจะไปส่งถังเจี้ยนเฉิงที่หมู่บ้านต้าผิงด้วยกันให้ได้ ห้ามอย่างไรก็ไม่ฟัง ยังดีที่รถแทรกเตอร์กว้างขวางพอ คนหลายคนจึงนั่งได้หมด

พอยกเข่งสานที่เต็มไปด้วยตาข่ายดักปลาขึ้นรถแทรกเตอร์ และทุกคนนั่งเรียบร้อยแล้ว รถแทรกเตอร์ก็แล่นเสียงดังตึก ๆ ๆ ออกจากหมู่บ้านไป

"เจี้ยนเฉิง จำไว้ว่าต้องมาอีกนะ!"

เลขาธิการสาขาพรรคประจำหมู่บ้านกับพวกพ้องโบกมืออำลาถังเจี้ยนเฉิงอย่างกระตือรือร้น