ตอนที่ 55 ดีแต่พูดไม่ลงมือทำ จะมีประโยชน์ห่าอะไร!

"ต้าหนิว นายพาคนสองสามคนคุมตัวไอ้โจรลักเด็กสองคนนี้ไปส่งตำรวจ..."

เลขาธิการสาขาพรรคประจำหมู่บ้านยังพูดไม่ทันจบ ชาวบ้านข้างๆ ก็เอ่ยแทรกขึ้นมา "เลขาธิการ จะปล่อยให้ไอ้โจรลักเด็กสองคนนี้สบายเกินไปไม่ได้ ต้องซ้อมพวกมันสักยก ขังให้อดข้าวสักสองสามวัน แล้วค่อยส่งตัวให้ตำรวจ!"

"สองคนนี้ส่งไปให้ตำรวจยังไงก็โดนยิงเป้าอยู่แล้ว ตอนนี้จะซ้อมพวกมันไปจะมีประโยชน์อะไร?" เลขาธิการสาขาพรรคประจำหมู่บ้านกล่าว

"ไม่สน ยังไงก็ต้องซ้อมสักยก!"

"ใช่แล้ว โจรลักเด็กพรรค์นี้สมควรตายหมื่นครั้ง!"

"เลขาธิการ ถ้าคุณกลัวต้องรับผิดชอบ ก็กลับไปก่อนเลย พวกเราซ้อมเสร็จแล้วค่อยเรียกคุณ!"

พวกชาวบ้านเกลียดชังพวกโจรลักเด็กเข้ากระดูกดำ มีหรือจะยอมปล่อยสองคนนี้ไปง่ายๆ

เลขาธิการสาขาพรรคประจำหมู่บ้านถลึงตาใส่ "พวกนายพูดจาเหลวไหลอะไรกัน ฉันกลัวรับผิดชอบงั้นเรอะ? ฉันกลัวพวกนายไม่รู้จักหนักเบา ซ้อมจนคนตายแล้วจะหาเรื่องเดือดร้อนโดยไม่จำเป็นต่างหาก"

"ตีตายก็สมควรแล้ว! ไอ้โจรลักเด็กระยำพวกนี้ ควรจะกวาดล้างให้สิ้นซากไปซะ!"

"ใช่ คนชั่วช้าไร้คุณธรรมพรรค์นี้ สมควรตกนรก!"

"ดีแต่พูดไม่ลงมือทำ จะมีประโยชน์ห่าอะไร!"

ชาวบ้านคนหนึ่งอารมณ์ร้อนที่สุด ปรี่เข้าไปก็ประเคนทั้งหมัดทั้งแข้งใส่ไอ้โจรลักเด็กผู้ชายไม่ยั้ง ยังไม่หายแค้น จึงแย่งจอบจากมือชาวบ้านอีกคนมาทุบแขนขาทั้งสองข้างของมันจนหักสะบั้น กระดูกแหลกละเอียดเป็นชิ้นๆ ทีละคืบ!

ชาวบ้านอีกคนดึงมีดปลายแหลมที่ปักอยู่บนหน้าของมันออกมา แล้วกรีดลงบนใบหน้าไปเจ็ดแปดแผล จากนั้นก็ตวัดเปิดเสื้อ กรีดลงบนหน้าอกและหน้าท้องอีกเจ็ดแปดแผล

อีกด้านหนึ่ง นังโจรลักเด็กผู้หญิงก็ถูกทุบแขนขาหักเช่นเดียวกัน ทั้งยังถูกถลกเสื้อผ้าจนเปลือยเปล่า ทั่วทั้งตัวและใบหน้าถูกกรีดไปหลายสิบแผล

สภาพของทั้งสองคนดูไม่ได้แม้แต่น้อย ต่อให้รอดชีวิตไปได้ ก็กลายเป็นคนพิการไปแล้ว

จนกระทั่งถึงตอนนี้ อารมณ์ของพวกชาวบ้านถึงค่อยๆ สงบลง เลขาธิการสาขาพรรคประจำหมู่บ้านจึงรีบสั่งให้คนไปแจ้งตำรวจทันที

"น้องชาย ขอบคุณนายมากนะ! ถ้าไม่ได้นาย หมู่บ้านเราคงเสียเด็กไปอีกคนแล้ว!"

"นั่นสิ ทำไมพวกโจรลักเด็กพวกนี้ไม่ตายๆ ไปให้หมดนะ! หลายปีมานี้ หมู่บ้านเราเสียเด็กไปตั้งหลายคนแล้ว!"

"ทำไมทางการไม่ยอมลงแรงกวาดล้างเศษเดนมนุษย์พวกนี้ให้สิ้นซากไปสักทีนะ?!"

"น้องชาย วันนี้ยังไงนายก็ต้องไปกินข้าวที่บ้านฉันให้ได้ ทั้งหมู่บ้านเราต้องขอบคุณนาย!"

พวกชาวบ้านเพิ่งจะสังเกตเห็นถังเจี้ยนเฉิงที่ยืนอยู่ด้านข้าง จึงพากันเข้ามากล่าวขอบคุณเขาไม่ขาดสาย

"น้องชาย นายดูหน้าตาไม่คุ้นเลย เป็นคนแถวไหนกัน?" มีบางคนมองสำรวจถังเจี้ยนเฉิงหัวจดเท้าด้วยความระแวดระวัง

ถังเจี้ยนเฉิงรู้ดีว่าพวกเพิ่งเจอเรื่องโจรลักเด็กมา ย่อมมีความหวาดระแวงคนแปลกหน้าเป็นธรรมดา จึงยิ้มตอบอย่างไม่ถือสา "ผมชื่อถังเจี้ยนเฉิง เป็นคนหมู่บ้านต้าผิง ตำบลซานชง ที่ผมมาหมู่บ้านพวกคุณก็แค่อยากมาถามดูว่า มีใครพอจะมีแหดักปลาเหลือขายบ้างไหมครับ"

"นายจะซื้อแหดักปลาทำไมไม่ไปสหกรณ์จัดหาและจำหน่าย? ทำไมต้องมาที่หมู่บ้านเราด้วย?" ชายคนนั้นยังคงระแวงอยู่

ถังเจี้ยนเฉิงยิ้มแล้วตอบว่า "ผมไปดูมาแล้วครับ แหของสหกรณ์จัดหาและจำหน่ายมันไม่ค่อยเหนียว ผมเลยคิดจะลองมาหาดูตามหมู่บ้านริมแม่น้ำ"

"หมู่บ้านริมแม่น้ำมีตั้งหลายแห่ง ทำไมนายไม่ไปหมู่บ้านอื่น แต่เจาะจงต้องมาหมู่บ้านเรา..."

"เฉียงจื่อ แกทำอะไรของแก! เขาอุตส่าห์มีน้ำใจช่วยพวกเราจับโจรลักเด็ก แกกลับมาซักไซ้ไล่เลียงอย่างกับสอบปากคำนักโทษ มันใช้ได้ที่ไหนกัน?" เลขาธิการสาขาพรรคประจำหมู่บ้านเดินเข้ามาดุชาวบ้านคนนั้นยกใหญ่ ก่อนจะหันมายิ้มให้ถังเจี้ยนเฉิง "พ่อหนุ่ม อย่าถือสามันเลยนะ มันก็แค่ประสาทเสียกับเรื่องเมื่อกี้ไปหน่อย เมื่อไม่กี่ปีก่อน ลูกของมันก็ถูกโจรลักเด็กพาตัวไปคนหนึ่งเหมือนกัน"

"ผมไม่ถือสาหรอกครับ ยุคสมัยนี้ระวังตัวไว้หน่อยก็เป็นเรื่องดี"

ในใจของถังเจี้ยนเฉิงย่อมรู้สึกตะขิดตะขวงใจอยู่บ้าง ทว่าเลขาธิการสาขาพรรคประจำหมู่บ้านออกปากขอโทษขนาดนี้แล้ว เขาจึงยอมตามน้ำไปแต่โดยดี

อีกอย่าง เขากำลังรีบทำเวลา

รถโดยสารประจำทางกลับตำบลซานชงจะออกตรงเวลาตอนบ่ายสองโมง ตอนนี้กะดูแล้วน่าจะใกล้บ่ายโมงเข้าไปทุกที

บนตัวไม่มีนาฬิกาข้อมือ เวลาทั้งหมดล้วนต้องกะเอาเอง ดังนั้นเขาจึงต้องเร่งมือให้เร็วขึ้น ไม่อย่างนั้นหากตกรถขากลับ คงจะยุ่งยากแน่

"คุณลุงครับ ที่หมู่บ้านพวกคุณมีแหดักปลาขายบ้างไหมครับ?" ถังเจี้ยนเฉิงรีบเอ่ยถาม

"น้องชาย นายไม่ต้องซื้อหรอก ที่บ้านฉันมี เดี๋ยวฉันไปเอามาให้เดี๋ยวนี้แหละ"

ชาวบ้านคนที่ตั้งแง่สงสัยถังเจี้ยนเฉิงเมื่อครู่ บัดนี้กลับกระตือรือร้นขึ้นมาทันที คาดว่าคงรู้สึกว่าตัวเองทำเกินไปหน่อย จึงอยากใช้สิ่งนี้แสดงความขอโทษ

"แหตาข่ายบ้านเฉียงจื่อถักได้ดีที่สุดในหมู่บ้านเราจริงๆ นายตามเขาไปเถอะ"

เลขาธิการสาขาพรรคประจำหมู่บ้านเอ่ยขึ้น

"อ้าบา! อ้าบา!"

ชายหนุ่มที่เป็นใบ้เดินเข้ามา จู่ๆ ก็ยกนิ้วโป้งให้ถังเจี้ยนเฉิง จากนั้นก็เอาพวกนกกระจอกและนกเขาบนตัวมาแขวนไว้บนตัวถังเจี้ยนเฉิงจนหมด

ถังเจี้ยนเฉิงตั้งท่าจะปฏิเสธ แต่เลขาธิการสาขาพรรคประจำหมู่บ้านพูดขึ้นอีกว่า "รับไว้เถอะ เด็กเมื่อกี้เป็นลูกพี่ลูกน้องของเขา เขาทำเพื่อขอบคุณนายน่ะ"

ถังเจี้ยนเฉิงจึงจำต้องรับไว้ แล้วเดินตามเฉียงจื่อกลับเข้าไปในหมู่บ้าน

อาสุ่ยกับชายร่างเตี้ยล่ำคนก่อนหน้านี้ก็เดินตามไปด้วย

"ถังเจี้ยนเฉิง เมื่อกี้บอกว่าชื่อถังเจี้ยนเฉิงใช่ไหม นายบอกว่ามาจากหมู่บ้านต้าผิง งั้นนายรู้จักคนที่ชื่อถังเจี้ยนโปไหม?" ชายร่างเตี้ยล่ำเอ่ยถามขึ้นมาทันที

"รู้จักสิครับ เขาเป็นพี่สามของผม" ถังเจี้ยนเฉิงตอบ

"จริงเหรอเนี่ย! เขาเป็นเพื่อนร่วมชั้นของฉัน เป็นเพื่อนมัธยมปลาย แต่ฉันเรียนแค่เทอมเดียวก็ไม่ได้ไปต่อแล้ว ฉันชื่อเจี่ยงเฉิงฟา นายกลับไปถามเขาก็รู้" ชายร่างเตี้ยล่ำเจี่ยงเฉิงฟายิ้มร่า

"นี่ช่างมีวาสนาต่อกันจริงๆ นะครับ!" ถังเจี้ยนเฉิงหัวเราะเช่นกัน

พอรู้ว่าถังเจี้ยนเฉิงเป็นน้องชายของเพื่อนเก่าเจี่ยงเฉิงฟา ชาวบ้านที่ชื่อเฉียงจื่อก็ยิ่งกระตือรือร้นหนักขึ้น "ไอ้หยา เมื่อกี้ต้องขอโทษจริงๆ นะ ฉันเองก็กลัวพวกขบวนการลักพาตัวเด็กจนหลอนไปหมด นายอย่าเก็บไปใส่ใจเลยนะ!"

"ไม่หรอกครับ ผมเข้าใจได้"

"เจี้ยนเฉิง นายบอกว่าอยากได้แหดักปลา นายต้องการตาข่ายแบบไหนล่ะ ตาข่ายลอบดักปลา สวิงช้อนปลา ตาข่ายจับปลา หรือว่าตาข่ายไว้ล้อมเลี้ยงปลา?" เฉียงจื่อถาม

"ผมไม่ค่อยรู้เรื่องพวกนี้น่ะครับ"

ถังเจี้ยนเฉิงยิ้ม "ผมแค่เห็นว่าทางฝั่งบ้านผมมีอ่างเก็บน้ำอยู่แห่งหนึ่ง ในนั้นมีปลาไม่น้อย ก็เลยอยากซื้อตาข่ายไปจับมากินสักหน่อย"

เฉียงจื่อบอก "จับปลาในอ่างเก็บน้ำเหรอ? งั้นได้เลย ฉันรู้แล้วว่าจะเอาตาข่ายแบบไหนให้นาย"

พอกลับถึงหมู่บ้าน เฉียงจื่อก็นำเอาตาข่ายหลายชะลอมออกมา แล้วเอ่ยว่า "ในนี้มีทั้งสวิงช้อน ตาข่ายลอบ แล้วก็ตาข่ายดักปลา นายต้องใช้ทั้งหมดนั่นแหละ ในอ่างเก็บน้ำตามปกติมักจะมีหินเยอะ ตอนนายลงตาข่าย ต้องระวังให้ดี อย่าลงให้ลึกเกินไปเด็ดขาด แล้วก็ห้ามลากตาข่าย ไม่อย่างนั้นจะติดหินได้ง่ายๆ"

"พี่เฉียง มันเยอะเกินไปแล้วครับ"

เดิมทีถังเจี้ยนเฉิงกะจะซื้อแค่แหสักปากสองปากก็พอแล้ว แต่เฉียงจื่อกลับยกมาให้ตั้งหลายชะลอม

"ไม่เป็นไร มีเผื่อไว้หลายๆ อันจะได้อุ่นใจ" เฉียงจื่อว่า

"เอาเถอะครับ ทั้งหมดนี่เท่าไหร่ครับ?" ถังเจี้ยนเฉิงถาม

"นายด่าฉันอยู่หรือไง? เมื่อกี้ฉันก็บอกไปแล้วว่าไม่เอาเงิน! นายช่วยเด็กในหมู่บ้านเราไว้ ถึงจะไม่ใช่ลูกของฉันเอง แต่ฉันก็ดีใจจากใจจริง และซาบซึ้งในตัวนายมาก ตาข่ายแค่นี้จะนับเป็นอะไรได้ รีบเอาไปเถอะ!" เฉียงจื่อเอ่ย

เจี่ยงเฉิงฟาก็กล่าวเสริม "เจี้ยนเฉิง นายรับไว้เถอะ เทียบกับบุญคุณที่นายช่วยชีวิตเด็กไว้ ตาข่ายแค่นี้ไม่นับเป็นอะไรเลยจริงๆ!"

"งั้นก็ได้ครับ ผมขอรับไว้ก็แล้วกัน รอให้ผมจับปลาได้เมื่อไหร่ จะเอาปลามาฝากให้พวกพี่กินกันนะครับ"

ถังเจี้ยนเฉิงไม่มัวเกรงใจอีกต่อไป ที่สำคัญคือเขาต้องรีบทำเวลา "งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ ผมยังต้องไปสถานีเพื่อขึ้นรถโดยสารประจำทางให้ทัน"