ตอนที่ 54 เจอพวกค้ามนุษย์เข้าแล้ว

พอออกจากโรงพยาบาลประชาชนประจำอำเภอ ถังเจี้ยนเฉิงก็ตรงไปที่สหกรณ์จัดหาและจำหน่ายประจำอำเภอก่อน เขาให้พนักงานหยิบแหหาปลาออกมาให้ดู แต่รู้สึกว่าคุณภาพไม่ค่อยดีจึงหมุนตัวเดินจากมา อย่างที่ไม่ผิดจากที่คาด ด้านหลังมีเสียงพนักงานก่นด่าสบถไล่หลัง ถังเจี้ยนเฉิงก็ขี้เกียจจะใส่ใจ ก้มหน้าเดินมุ่งหน้าไปยังริมแม่น้ำ

ทางทิศใต้ของอำเภอซุ่นเป่ยมีแม่น้ำสายใหญ่กว้างขวางสายหนึ่ง ชื่อว่า "แม่น้ำอู่สุ่ย" เป็นหนึ่งในลำน้ำสาขาต้นน้ำของแม่น้ำจูเจียง

ในแม่น้ำอู่สุ่ยมีกุ้งหอยปูปลาชุกชุม หลากหลายสายพันธุ์ ผู้คนริมแม่น้ำไม่น้อยจึงถักแหหาปลากันเอง ถังเจี้ยนเฉิงจึงคิดจะมาเสี่ยงดวงดู เผื่อว่าจะมีบ้านไหนมีแหเหลือพอจะขายให้บ้าง

แหที่ถักด้วยมือแบบนี้ ย่อมทนทานแน่นหนากว่าของที่ผลิตจากโรงงานในสหกรณ์จัดหาและจำหน่ายอย่างแน่นอน

แน่นอนว่า นี่เป็นเพียงความคิดส่วนตัวของถังเจี้ยนเฉิงเท่านั้น

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ถังเจี้ยนเฉิงก็มาถึงหมู่บ้านเล็กๆ ริมแม่น้ำ พอจะก้าวเข้าไปสอบถาม ก็เห็นชายหญิงคู่หนึ่ง วัยกลางคนแต่งกายซื่อๆ มอมแมม เดินจ้ำอ้าวออกจากหมู่บ้านมาอย่างเร่งรีบ

สีหน้าของทั้งสองดูตื่นตระหนกลนลานอยู่บ้าง หญิงคนนั้นกวาดสายตามองซ้ายแลขวาตลอดเวลา ส่วนฝ่ายชายก้มหน้ากอดเด็กชายตัวน้อยวัยสามสี่ขวบคนหนึ่งไว้ในอ้อมอกพลางเร่งฝีเท้าไปข้างหน้า

เด็กชายดูเหมือนจะหลับไปแล้ว ทั้งตัวอ่อนปวกเปียก ไม่ร้องไม่งอแงอยู่ในอ้อมอกของชายคนนั้น

"นี่ พี่น้อง..."

ถังเจี้ยนเฉิงคิดว่าเป็นคนในหมู่บ้านนี้ กำลังยิ้มทักทาย ทว่าทั้งสองกลับสะดุ้งตกใจแล้วยิ่งสาวเท้าเร็วขึ้น

"พี่น้องครับ ผมขอถามหน่อย..."

ถังเจี้ยนเฉิงตะโกนอีกคำรบ พร้อมกับยื่นมือจะไปขวางทั้งสองไว้ ชายคนนั้นพลันตวัดสายตาจ้องถังเจี้ยนเฉิงอย่างเย็นชา "ไสหัวไป อย่ามาขวางทางกู!!"

"เหล่าซาน แกพูดจาสุภาพกับคนอื่นหน่อย!"

หญิงคนนั้นกลับดูสุขุมกว่า นางเอ็ดไปคำหนึ่ง ก่อนจะฝืนยิ้มให้ถังเจี้ยนเฉิง "พี่ชายท่านนี้ นายอยากถามอะไรหรือ?"

"ผมแค่อยากถามว่า ในหมู่บ้านนี้มีบ้านไหนขายแหหาปลาบ้างครับ?"

ถังเจี้ยนเฉิงถามพลางลอบสังเกตคนทั้งคู่และเด็กในอ้อมอกฝ่ายชายไปด้วย รู้สึกสังหรณ์ใจชอบกลว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากล เด็กคนนั้นไม่เหมือนหลับไป แต่ดูเหมือนถูกวางยาจนหมดสติเสียมากกว่า

จึงอดถามต่ออีกประโยคไม่ได้ "เด็กคนนี้เป็นลูกของคุณหรือครับ?"

สีหน้าของทั้งคู่เปลี่ยนไปทันที ชายคนนั้นตะคอกเสียงเหี้ยมเกรียมอีกครั้ง "ถามหาแม่มึงเหรอ! เกี่ยวห่าอะไรกับมึงด้วย

หญิงคนนั้นสีหน้าเปลี่ยนไปเช่นกัน ก่อนจะเอ่ยเสียงขรึม "ในหมู่บ้านมีคนขายแหอวนอยู่เกลื่อน คุณรีบไปเถอะ! น้องสาม เรารีบไปกันเถอะ อาการป่วยของเสี่ยวมิ่งชักช้าไม่ได้แล้ว!"

พูดจบ ทั้งสองคนก็รีบร้อนเดินจากไป

"ช่วยด้วย มีคนลักเด็ก!"

ถังเจี้ยนเฉิงรู้สึกทะแม่ง ๆ จึงแกล้งตะโกนออกไปประโยคหนึ่ง

สองคนนั้นตกใจสะดุ้งโหยงจริง ๆ ชายคนนั้นถึงกับหันขวับกลับมาอย่างดุดัน แววตาเปี่ยมด้วยจิตสังหารอันเย็นเยียบ คล้ายอยากจะย้อนกลับมาฆ่าถังเจี้ยนเฉิง ทว่าถูกหญิงคนนั้นรั้งตัวไว้แล้วพากันซอยเท้าวิ่งเตลิดไปข้างหน้า

ถังเจี้ยนเฉิงมั่นใจทันทีว่าสองคนนี้เป็นโจรลักเด็กแน่ จึงยิ่งตะโกนลั่นกว่าเดิม "ใครก็ได้ช่วยด้วย! ช่วยกันจับโจรลักเด็กเร็ว! จับโจรลักเด็ก!"

คนในหมู่บ้านพอได้ยินเสียงตะโกน ก็รีบวิ่งกรูออกมา

พวกชาวบ้านที่ก้มหน้าก้มตาทำงานอยู่ในไร่นาท่ามกลางลมหนาว ต่างพากันเงยหน้าขึ้น จากนั้นก็แบกจอบวิ่งมาทางนี้

"รีบไล่ตามไปเร็ว! จับโจรลักเด็ก! อย่าให้พวกมันหนีรอดไปได้!"

เมื่อเห็นชาวบ้านวิ่งไล่กวดตามมากันแล้ว ถังเจี้ยนเฉิงถึงค่อยออกวิ่งไล่ตามโจรลักเด็กสองคนนั้นไป

หลายวันมานี้เขาต้องเดินเท้าเป็นระยะทางไกลทุกวัน กำลังขาจึงดีขึ้นมาก ประกอบกับตัวเปล่าไม่มีสัมภาระ แม้โจรลักเด็กสองคนนั้นจะวิ่งนำหน้าไปก่อนพักหนึ่งแล้ว แต่ผ่านไปไม่นาน เขาก็ตามทันจนได้

"พี่รอง พี่อุ้มเด็กหนีไปก่อน เดี๋ยวกูจะไปเชือดมันเอง!"

ชายคนนั้นยัดเด็กใส่อ้อมอกของฝ่ายหญิง จากนั้นก็ชักมีดปลายแหลมสำหรับเชือดหมูออกมาจากตัว แล้วหันกลับมาพุ่งเข้าใส่ถังเจี้ยนเฉิงทันที

"ไอ้ฉิบหายเอ๊ย!"

ถังเจี้ยนเฉิงเห็นเข้าก็ตกใจจนใจหล่นวูบ รีบหันหลังโกยแน่บ

ตนแค่จะทำความดี ไม่เห็นจำเป็นต้องเอาชีวิตมาทิ้งเสียหน่อย!

อีกอย่าง นั่นก็ไม่ใช่ลูกของตนสักนิด การที่ตนช่วยตะโกนเตือนภัยและร้องเรียกคนมาช่วยได้ขนาดนี้ ก็นับว่ามีน้ำใจถึงที่สุดแล้ว ไม่จำเป็นต้องเลือดร้อนจนหน้ามืดไปเสี่ยงชีวิตสู้ตายกับพวกโจรลักเด็กที่เหี้ยมโหดไร้ความปรานี

"ไอ้ขี้ขลาด!"

ชายคนนั้นดูเหมือนจะคิดไม่ถึงว่าถังเจี้ยนเฉิงที่ดูสูงใหญ่กำยำจะขี้ขลาดขนาดนี้ แค่เขาชักมีดออกมา อีกฝ่ายก็เผ่นหนีเตลิดไปแล้ว

ชายคนนั้นถ่มน้ำลายใส่แผ่นหลังของถังเจี้ยนเฉิงทีหนึ่ง แล้วหันหลังวิ่งตามพี่สาวรองของตนไป

ทว่าพอเขาหันหลังกลับ ถังเจี้ยนเฉิงก็หันหลังกลับพร้อมกันทันทีและวิ่งไล่ตามไปติด ๆ พลางตะโกนลั่น "ทุกคนระวังด้วย พวกขโมยเด็กมีมีดปลายแหลมอยู่ในมือ!"

ผัวะ!

ทันใดนั้น ไม่รู้ว่ามีก้อนหินพุ่งมาจากทิศทางไหน พุ่งเข้ากระแทกมือข้างที่ถือมีดของชายคนนั้นอย่างจัง เขาร้องโหยหวนออกมาคำหนึ่ง มีดปลายแหลมร่วงหล่นลงพื้นทันที

ผัวะ!

จากนั้นก็มีหินอีกก้อนพุ่งมาอีก กระแทกเข้าที่ใบหน้าของชายคนนั้นจนเขาล้มคว่ำลงไปกองกับพื้น นอนกุมหน้ากรีดร้องด้วยความเจ็บปวดไม่หยุด

ผัวะ!

ตามมาด้วยหินอีกก้อนที่ดีดพุ่งเข้าใส่ขาของหญิงสาวที่วิ่งอยู่ข้างหน้า จนเธอล้มคะมำลงกับพื้น พลัดตกลงไปในแอ่งน้ำขังพอดี ทำให้เนื้อตัวเปียกโชกไปทั้งร่าง

ส่วนเด็กสี่ขวบคนนั้นยังคงถูกเธอกอดไว้แนบอกแน่น ดูเหมือนนางคิดจะใช้เด็กเป็นตัวประกันเพื่อต่อรอง

ผัวะ!

ทว่าในพริบตาถัดมา หินอีกก้อนก็พุ่งมาเข้าเป้าอย่างแม่นยำ กระแทกเข้าที่มือของนางจนเจ็บแปลบจนต้องปล่อยมือ เด็กสี่ขวบจึงหลุดร่วงออกจากอ้อมอก

เด็กน้อยยังคงหมดสติอยู่ และตรงพื้นจุดนั้นมีแอ่งน้ำลึกขังอยู่พอดี หากตกลงไป ถึงไม่สำลักน้ำตายก็คงขาดอากาศหายใจตายเป็นแน่

ถังเจี้ยนเฉิงเห็นดังนั้นก็รีบพุ่งตัวเข้าไปอย่างรวดเร็ว

ทันทีที่เด็กร่วงลงไปในแอ่งน้ำ เขาก็ช้อนตัวอุ้มขึ้นมาได้ทันท่วงที จากนั้นจึงถอยห่างออกมาจากโจรลักเด็กทั้งสองคน

ตอนนั้นเอง ถังเจี้ยนเฉิงถึงได้เห็นชายหนุ่มคนหนึ่งถือหนังสติ๊กในมือ เดินออกมาจากพงหญ้าคาที่ไม่ไกล บนตัวเขามีนกตัวเล็ก ๆ อย่างนกกระจอกและนกเขาแขวนอยู่ไม่น้อย เห็นได้ชัดว่าเป็นยอดฝีมือที่มักจะออกล่ายิงนกในวันหิมะตกเป็นประจำ

หลังจากชายหนุ่มเดินเข้ามา เขาก็มองถังเจี้ยนเฉิงแวบหนึ่ง พยักหน้าให้เล็กน้อย ก่อนจะเดินตรงไปข้างกายชายคนร้าย หยิบมีดปลายแหลมขึ้นมา แล้วแทงฉึกทะลุฝ่ามือที่กุมหน้าของชายคนนั้น ปลายมีดทะลุผ่านฝ่ามือไปเสียบเข้ากับแก้มอีกข้างอย่างจัง

เลือดสด ๆ ไหลทะลักนอง!

"อ๊าก!"

ชายคนนั้นแผดเสียงร้องโหยหวนอย่างน่าเวทนา

ถังเจี้ยนเฉิงเห็นแล้วหนังตากระตุก ชายหนุ่มคนนี้ก็โหดเหี้ยมไม่ใช่เล่นเหมือนกัน!

จากนั้น ก็เห็นชายหนุ่มเดินไปตรงหน้าหญิงคนร้าย กระชากผมดึงตัวนางขึ้นมาจากแอ่งน้ำ ถังเจี้ยนเฉิงนึกว่าเขาเกิดสงสารผู้หญิงคนนั้น แต่คิดไม่ถึงว่าภาพในวินาทีต่อมาจะทำให้เขาแทบไม่กล้ามอง

ชายหนุ่มกลับจับหัวของหญิงคนนั้นกระแทกเข้ากับก้อนหินริมทางอย่างแรง จนศีรษะแตกเลือดอาบ สลบเหมือดไปในทันที

"อาสุ่ย! หยุดมือเดี๋ยวนี้!"

เวลานี้ ชายร่างเตี้ยล่ำวัยสามสิบกว่าปีคนหนึ่งวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา คว้าตัวชายหนุ่มมือหนังสติ๊กคนนั้นไว้

"อาบา อาบา อาบา!"

ที่แท้ชายหนุ่มคนนั้นเป็นใบ้ เวลานี้เขาโกรธจัดอย่างยิ่ง ร้องส่งเสียงอึกทึกจะเข้าไปสั่งสอนโจรลักเด็กทั้งสองต่อให้ได้

ชายร่างเตี้ยล่ำกอดรั้งเขาไว้แน่น "ฆ่าคนต้องชดใช้ด้วยชีวิตนะ! อย่าโง่ไปหน่อยเลย! รอเลขาธิการสาขาพรรคประจำหมู่บ้านมาก่อนค่อยว่ากัน"

"ลูกฉัน! ลูกของฉันอยู่ที่ไหน!"

ขณะเดียวกัน หญิงคนหนึ่งก็ร้องไห้คร่ำครวญวิ่งตรงเข้ามา

ชาวบ้านคนอื่น ๆ รวมถึงคนที่กำลังทำงานอยู่ในไร่นาก็พากันวิ่งกรูตามมา ต่างพากันแสดงสีหน้าโกรธแค้น เลขาธิการสาขาพรรคประจำหมู่บ้านก็มาถึงแล้วเช่นกัน

ถังเจี้ยนเฉิงส่งเด็กคืนให้หญิงคนนั้นพลางเอ่ยว่า "ลูกของคุณน่าจะถูกพวกมันกรอกยา ต้องรีบพาไปโรงพยาบาลด่วน จะได้ไม่เกิดผลข้างเคียงอะไรตามมา"

"ขอบคุณค่ะ ขอบคุณมากนะคะ ถ้าไม่ได้คุณ ลูกชายฉันคงถูกพวกมันลักพาตัวไปแล้ว ขอบคุณจริง ๆ ค่ะ!"

หญิงคนนั้นกล่าวขอบคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยความซาบซึ้งใจ

ถังเจี้ยนเฉิงโบกมือปฏิเสธ "ไม่ต้องขอบคุณแล้วครับ รีบไปโรงพยาบาลเถอะ เรื่องเด็กสำคัญที่สุด!"

หญิงคนนั้นอุ้มลูกจากไป โดยมีคนอีกหลายคนเดินตามไปด้วย คาดว่าคงเป็นคนในครอบครัวของเด็ก