ตอนที่ 53 ไปตัวอำเภอ

เมื่อถังเจี้ยนเฉิงกลับมาถึงบ้าน ก็เห็นหลิวฟางฟางกับลูกๆ อีกหลายคนถูกเสียงเอะอะโวยวายข้างนอกปลุกให้ตื่นแล้วเช่นกัน พวกเขากำลังเกาะขอบหน้าต่างฟังเสียงข้างนอกกันอยู่

"ข้างนอกเกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือคะ" หลิวฟางฟางเอ่ยถาม

ถังเจี้ยนเฉิงบอกว่า "เมียของถังเต๋ออี้แอบขโมยผู้ชาย โดนจับได้น่ะ"

"หา?"

หลิวฟางฟางทำหน้าตกใจสุดขีด "หยางซิ่วลี่ไม่น่าเป็นคนแบบนั้นนี่นา ปกติเธอก็แค่แต่งตัวดีหน่อย ชอบประทินโฉมทาแป้งทาชาดบ้าง ทำไมถึงไปมีชู้ได้ล่ะคะ"

ถังเจี้ยนเฉิงพูดว่า "รู้หน้าไม่รู้ใจ ใครจะไปรู้ว่าปกติเธอคิดอะไรอยู่ เอาเถอะ เรื่องบ้านคนอื่นอย่าไปกังวลเลย รีบไปนอนได้แล้ว อากาศหนาวขนาดนี้ มายืนอออยู่ริมหน้าต่างกันหมด ไม่กลัวเป็นหวัดกันหรือไง"

"รีบไปนอนได้แล้ว!"

พอถังเจี้ยนเฉิงส่งเสียงเอ็ด เด็กๆ ทุกคนก็พากันวิ่งกลับไปนอนอย่างว่าง่าย หลิวฟางฟางเองก็นอนลงอย่างเรียบร้อยเช่นกัน

"พ่อคะ กับข้าวยังอุ่นอยู่ในหม้อ ให้หนูช่วยยกออกมาให้ไหมคะ" ต้าเม่ยถามอย่างว่าง่าย

"ไม่ต้องหรอก ลูกไปนอนเถอะ"

ถังเจี้ยนเฉิงเดินไปที่ครัวเอง ทว่ากลับเห็นเสี่ยวชีวิ่งมาหาเขาอย่างกะทันหัน แล้วดึงขากางเกงของเขาเบาๆ

ถังเจี้ยนเฉิงก้มหน้าลง เสี่ยวชีถามเสียงเบา "พ่อคะ ผู้ชายคืออะไรเหรอคะ เป็นของกินอร่อยหรือเปล่า"

หือ?

ถังเจี้ยนเฉิงชะงักไป

เสี่ยวชีถามต่อ "ถ้าไม่ใช่ของกินอร่อย แล้วน้าซิ่วลี่จะขโมยไปทำไมคะ เธอซนจริงๆ เลย!"

คำพูดนี้ทำเอาถังเจี้ยนเฉิงถึงกับอึ้งไป ไม่รู้จะตอบอย่างไรดี จึงได้แต่ตีหน้าขรึมพูดว่า "รีบไปนอนได้แล้ว! เรื่องของผู้ใหญ่ เด็กๆ อย่าถามมาก!"

ทว่าในใจกลับอดคิดอกุศลไม่ได้ว่า ผู้ชายจะอร่อยหรือไม่อร่อย คงมีแต่หยางซิ่วลี่เท่านั้นแหละที่รู้ดีที่สุด

ถังเจี้ยนเฉิงหิวแล้วจริงๆ เขาเดินไปที่ครัวยกสำรับกับข้าวออกมา แล้วเริ่มลงมือกินคำโตๆ

พอกินข้าวเสร็จ ล้างหน้าล้างตาเรียบร้อย แล้วนั่งย่อยอาหารข้างเตาไฟอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็เข้านอน

หลิวฟางฟางยังไม่หลับ เธอยังคงติดใจกับเรื่องก่อนหน้านี้ จึงถามเบาๆ ว่า "เจี้ยนเฉิง ฉันยังคิดไม่ตกอยู่เลย ทำไมหยางซิ่วลี่ถึงไปแอบมีชู้ได้ล่ะคะ"

เดิมทีถังเจี้ยนเฉิงคิดจะว่าเธอสักสองสามคำ แต่จู่ๆ คำพูดของเสี่ยวชีก็แวบเข้ามาในหัว เขาจึงยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์แล้วบอกว่า "สงสัยคงคิดว่าผู้ชายอร่อยมั้ง"

"อะไรนะคะ"

ตอนแรกหลิวฟางฟางยังไม่เข้าใจ พอคิดทบทวนดูดีๆ ถึงได้อดไม่ได้ที่จะทุบแขนของถังเจี้ยนเฉิงเบาๆ ทีหนึ่ง "วันๆ ความคิดคุณนี่ทำไมถึงได้ลามกแบบนี้นะ"

ถังเจี้ยนเฉิงหัวเราะ "นี่ชีเม่ยบ้านคุณเป็นคนพูดต่างหาก"

"เอ๊ะ แกพูดแบบนี้เหรอคะ" หลิวฟางฟางประหลาดใจ

ถังเจี้ยนเฉิงจึงเล่าเรื่องเมื่อครู่ให้หลิวฟางฟางฟัง หลิวฟางฟางอดไม่ได้ที่จะหัวเราะพลางบ่นว่า "คุณว่านะ วันๆ ในหัวเจ้าตัวเล็กพวกนี้คิดเรื่องบ้าบออะไรกันอยู่"

"เอาเถอะ นอนเถอะ เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว พรุ่งนี้ยังมีเรื่องใหญ่ต้องทำอีกนะ" ถังเจี้ยนเฉิงล้มตัวลงนอน

"เรื่องใหญ่? เรื่องใหญ่อะไรคะ"

"อีกสองวันก็รู้เองแหละ"

จากนั้น ทั้งสองคนก็หลับตาลงนอน

แต่ข้างนอกกลับยังคงคึกคักวุ่นวาย จนกระทั่งตำรวจมาถึงและจับตัวพวกหยางซิ่วลี่ หลิวกวง หลิวเฉียง และหลิวไฉไป บรรยากาศจึงค่อยๆ สงบลง

วันรุ่งขึ้น ท้องฟ้าเพิ่งจะเริ่มสาง ถังเจี้ยนเฉิงก็ตื่นขึ้นมาตรงเวลาอย่างยิ่ง

นึกไม่ถึงว่าต้าเม่ยกับเอ้อร์เม่ยจะตื่นเช้ากว่าเขาเสียอีก ตอนที่เขาลุกขึ้นมาล้างหน้าบ้วนปาก ทั้งสองคนก็ง่วนอยู่ในครัวมาพักใหญ่และทำอาหารเช้าเสร็จเรียบร้อยแล้ว

ถังเจี้ยนเฉิงยิ่งรู้สึกถึงข้อดีของการมีลูกสาวมากขึ้นเรื่อยๆ

เปี่ยมไปด้วยความสุขจริงๆ!

พอกินข้าวเช้าเสร็จ ถังเจี้ยนเฉิงก็บอกกล่าวกับหลิวฟางฟางและลูกๆ ว่า "วันนี้ผมอาจจะต้องไปตัวอำเภอสักหน่อย น่าจะกลับมาตอนค่ำๆ" จากนั้นก็พกเงินติดตัวไปบ้างแล้วออกจากบ้าน

เขาแวะไปที่ร้านอาหารของรัฐก่อน พอรู้ว่าหวงเทียนเยฺว่ยังอยู่ที่ตัวอำเภอ ก็มุ่งหน้าไปยังสถานีขนส่งผู้โดยสารของตำบลซานชง

ที่เรียกว่าสถานีขนส่ง แท้จริงแล้วมีรถประจำทางแค่วันละเที่ยวเดียวเท่านั้น คือออกจากตำบลซานชงตอนแปดโมงเช้าเพื่อไปตัวอำเภอ จากนั้นก็ออกจากตัวอำเภอกลับมาตอนบ่ายสองโมง หากพลาดเที่ยวนี้ ก็ทำได้แค่อาศัยสองขาเดินกลับมาเท่านั้น

ตำบลซานชงอยู่ห่างจากตัวอำเภอมากกว่าหกสิบลี่ (1 ลี่ เท่ากับ 500 เมตร) หากเดินเท้าล่ะก็ ต้องใช้เวลาอย่างน้อยกว่าเจ็ดชั่วโมง!

นี่ขนาดยังเป็นคนที่เดินค่อนข้างเร็ว หากเดินช้ากว่านี้สักหน่อย ก็ต้องใช้เวลาทั้งวันเต็มๆ!

ดังนั้น หากไม่มีธุระสำคัญจริงๆ ชาวบ้านในตำบลซานชงก็จะไม่เดินทางไปตัวอำเภอเด็ดขาด

ดังนั้น ตอนที่ถังเจี้ยนเฉิงก้าวขึ้นรถโดยสารประจำทาง ในรถจึงมีเขาอยู่เพียงคนเดียว พนักงานเก็บตั๋วเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง แล้วก็กอดอกพิงพนักเก้าอี้หลับตาพักผ่อนต่อไป

จนกระทั่งใกล้แปดโมงเช้า ถึงได้มีคนทยอยขึ้นมาไม่กี่คน ซึ่งล้วนแต่งกายดูเหมือนพวกเจ้าหน้าที่รัฐ

"ค่าตั๋ว แปดเหมา!"

พนักงานเก็บตั๋วเริ่มขายตั๋วด้วยท่าทีเย็นชาอย่างยิ่ง

ถังเจี้ยนเฉิงไม่ได้ใส่ใจ ควักเงินแปดเหมายื่นให้พนักงานเก็บตั๋ว แล้วหันไปมองออกนอกหน้าต่างรถ

ไม่นาน รถก็ออกเดินทาง

ตลอดเส้นทางล้วนเป็นถนนดินลูกรัง อาจเป็นเพราะกลัวฝนตกแล้วจะลื่น บนถนนจึงโรยหินกรวดไว้ชั้นหนึ่ง แต่เห็นได้ชัดว่าไม่ได้ช่วยอะไรมากนัก มันยังคงขรุขระเป็นหลุมเป็นบ่อ สองข้างทางมีหิมะทับถม โชคดีที่หิมะบนผิวถนนละลายไปแล้ว ทว่าก็กลายเป็นแอ่งโคลนสีเหลืองเฉอะแฉะไปทั่ว

รถแล่นช้ามาก ทั้งยังกระเด้งกระดอน โยกไปส่ายมาจนแทบจะเขย่ากระดูกของถังเจี้ยนเฉิงให้หลุดออกจากกัน

ในที่สุด หลังจากโยกเยกอยู่นานกว่าสามชั่วโมง ก็มาถึงตัวอำเภอ

อำเภอซุ่นเป่ยในยุคนี้มีขนาดเล็กมาก และทรุดโทรมไม่น้อย ทว่าค่อนข้างสะอาดเรียบร้อย

บนท้องถนนแทบไม่มีรถรา คนเดินถนนก็มีไม่มากนัก แต่ริมถนนก็เริ่มมีพ่อค้าแม่ค้าตั้งแผงลอยบ้างแล้ว มีทั้งช่างซ่อมรองเท้า ซ่อมจักรยาน ขายซาลาเปา และที่เยอะที่สุดคือคนขายผัก

"ขนไก่ขนเป็ดแลกลูกอมจ้า!"

ยังมีคนที่เดินเร่ตามตรอกซอกซอยเพื่อรับแลกขนไก่ขนเป็ดอีกด้วย

ถังเจี้ยนเฉิงเดินตรงไปยังโรงพยาบาลประชาชน ระหว่างทางเจอกับคนขายผลไม้ จึงซื้อแอปเปิลมาสองสามจิน (1 จิน เท่ากับ 500 กรัม) แล้วถือเดินมายังโรงพยาบาล

ตอนที่เจอหวงเทียนเยฺว่ อีกฝ่ายกำลังเอนหลังหลับอยู่ข้างเตียงผู้ป่วย

"เทียนเยฺว่"

ถังเจี้ยนเฉิงส่งเสียงเรียก

หวงเทียนเยฺว่ลืมตาขึ้นมาอย่างสะลึมสะลือ พอเห็นว่าเป็นถังเจี้ยนเฉิงก็ชะงักไปครู่หนึ่ง "พี่เจี้ยนเฉิง พี่มาได้ยังไงครับเนี่ย"

"อาการป่วยของลูกเป็นยังไงบ้าง" ถังเจี้ยนเฉิงวางแอปเปิลไว้ข้างเตียงแล้วเอ่ยถาม

หวงเทียนเยฺว่ถอนหายใจ "ท้องเสียครับ แล้วยังมาโดนลมหนาวเข้าอีก ก็เลยไข้ขึ้นสูงไม่หยุด วันนี้เพิ่งจะค่อยยังชั่วขึ้นมาหน่อย"

"ดีขึ้นก็ดีแล้วล่ะ"

ถังเจี้ยนเฉิงมองเด็กน้อยที่นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย อายุเพิ่งจะสี่ขวบเศษเท่านั้น ป่วยจนเบ้าตาลึกโหล ดูน่าสงสารทีเดียว แต่ในยามนี้กลับหลับสนิทเป็นอย่างดี

"พี่เจี้ยนเฉิง พี่ตั้งใจมาเยี่ยมลูกผมโดยเฉพาะเลยเหรอครับ" หวงเทียนเยฺว่รู้สึกซาบซึ้งใจยิ่งนัก

ช่วงสองวันนี้เขาเหนื่อยแทบขาดใจ ที่สำคัญคือเป็นห่วงอาการป่วยของลูก พลันเห็นคนรู้จักมาเยี่ยม ความรู้สึกในใจจึงพลุ่งพล่านหลากหลายระคนกัน

"อย่ากังวลไปเลย เด็กเวลาป่วยมันมาเร็วแล้วก็หายเร็วเหมือนกัน ในเมื่อดีขึ้นแล้ว อีกเดี๋ยวก็คงหายเป็นปลิดทิ้ง" ถังเจี้ยนเฉิงปลอบโยน

"หวังว่าจะเป็นอย่างนั้นครับ" หวงเทียนเยฺว่ถอนหายใจ

ถังเจี้ยนเฉิงกล่าวว่า "เมื่อวานผมจับวัวป่ามาได้สองสามตัว เดิมทีตั้งใจจะไปหาคุณให้ช่วยจัดการ พอได้ยินว่าลูกของคุณป่วยแถมยังมารักษาตัวที่อำเภอ ผมก็เลยแวะมาดู แน่นอนว่าผมไม่ได้มาเพราะเรื่องนี้เรื่องเดียวหรอกนะ ที่สำคัญคือผมตั้งใจจะมาซื้อตาข่ายดักปลาด้วย"

"ซื้อตาข่ายดักปลาเหรอครับ"

หวงเทียนเยฺว่ชะงัก "พี่คิดจะไปจับปลาเหรอ หิมะตกน้ำแข็งเกาะเต็มไปหมดแบบนี้ พี่จะไปจับปลาที่ไหนกัน"

"ผมมีที่เหมาะๆ อยู่ที่หนึ่ง แต่ถึงตอนนั้นถ้าจับปลามาได้แล้ว คงต้องวานคุณช่วยระบายของให้หน่อย" ถังเจี้ยนเฉิงยิ้ม

"ไม่มีปัญหาครับ มีเท่าไหร่ผมช่วยขายให้หมดเลย" หวงเทียนเยฺว่กล่าว

"ฮ่าๆๆ มีคำพูดนี้ของคุณ ผมก็เบาใจแล้ว" ถังเจี้ยนเฉิงหัวเราะ "เอาละ ผมอยู่คุยนานไม่ได้ ยังต้องรีบไปขึ้นรถโดยสารเที่ยวบ่ายอีก ขอตัวก่อนนะ"

"ได้ครับ ไว้พอกลับไปแล้ว พวกเราค่อยนัดดื่มเหล้าด้วยกันอีก"

"ไม่มีปัญหา"

หวงเทียนเยฺว่เดินไปส่งถังเจี้ยนเฉิงจนพ้นประตูโรงพยาบาล