ตอนที่ 52 เล่นชู้ อันธพาล

"เร็วเข้า! ไอ้ชู้นั่นหนีไปแล้ว!"

ภรรยาของถังเต๋อเหรินกรีดร้องตะโกนลั่น

เพื่อนบ้านที่พุ่งพรวดออกมาเป็นคนแรกเห็นเงาดำร่างหนึ่งข้างหน้ากำลังวิ่งหนีสุดฝีเท้า จึงรีบวิ่งไล่กวดตามไปทันที พลางวิ่งพลางตะโกนด่าลั่น "ไอ้ชาติหมา หยุดนะโว้ย! ถ้ายังไม่หยุด กูจับได้เมื่อไหร่ รับรองจะตีมึงให้ตายคาตีน!"

คนผู้นั้นไหนเลยจะกล้าหยุด มีแต่ยิ่งวิ่งเตลิดเร็วขึ้นไปอีก

หิมะบนถนนทับถมหนาเตอะ เขาจึงวิ่งได้ไม่เร็วนัก วิ่งไปได้แค่สองสามก้าวก็แทบจะล้มคะมำจมกองหิมะ เมื่อเห็นคนข้างหลังไล่กระชั้นชิดเข้ามาเรื่อยๆ เขาก็กัดฟันเหี้ยม ถอดเสื้อผ้ากางเกงเหวี่ยงทิ้งทั้งหมด เหลือเพียงชุดชั้นในกันหนาววิ่งเตลิดต่อไป

ความเร็วจึงเพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

แม้จะหนาวเหน็บ แต่ก็ยังดีกว่าถูกจับได้

ในยุคสมัยนี้ เรื่องพรรค์นี้หากถูกจับได้ มีหวังโดนรุมซ้อมจนตายคาที่แน่นอน!

พลั่ก!

ทันใดนั้น ในตอนที่เขาคิดว่าตนเองคงรอดพ้นเคราะห์กรรมไปได้แล้ว จู่ๆ ก็มีลูกถีบลอยมาจากด้านข้าง ถีบเขาจนกระเด็นไถลจมลงไปในกองหิมะ นอนแอ้งแม้งอยู่นานสองนานลุกไม่ขึ้น

พอตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาได้ ก็เห็นชาวบ้านหน้าตาถมึงทึงหลายคนล้อมกรอบเข้ามาแล้ว เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าใครเป็นคนถีบตน

ชาวบ้านคนอื่นไม่ได้สนใจว่าใครเป็นคนถีบ คว้าตัวคนผู้นั้นได้ก็ระดมหมัดใส่ไม่ยั้ง ตามด้วยลูกเตะอีกชุดใหญ่ โชคดีที่เลขาธิการสาขาพรรคประจำหมู่บ้านรีบรุดมาทันเวลา มิเช่นนั้นคนผู้นี้คงถูกซ้อมตายคาที่ไปแล้ว

"อย่าตีแล้ว! ถ้าตีจนตายขึ้นมาเรื่องจะยุ่ง ส่งให้ตำรวจจัดการดีที่สุด!"

เลขาธิการสาขาพรรคประจำหมู่บ้านกล่าวเช่นนั้น ทุกคนจึงยอมถอยห่างออกมา คนผู้นั้นถูกซ้อมจนสะบักสะบอมแทบไม่เหลือสภาพเดิมแล้ว

ถังเจี้ยนเฉิงยืนอยู่หลังกลุ่มคน เมื่อครู่นี้ลูกถีบเหินฟ้านั่นก็เป็นฝีมือเขานี่เอง ถีบเสร็จแล้วเขาก็แกล้งทำเป็นลื่นล้มไถลลงไปในกองหิมะข้างทาง พอกลุ่มคนที่ไล่ตามมาถึง เขาจึงค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นมาอย่างไม่รีบร้อน แล้วถามขึ้นว่า "เกิดเรื่องอะไรขึ้นน่ะ"

"แม่งเอ๊ย ไอ้ระยำนี่ริอาจมาลอบเล่นชู้ถึงในหมู่บ้านเรา! ไอ้สัตว์เอ๊ย ตัวกูคนในหมู่บ้านยังไม่ทันได้..."

เจ้าเพื่อนยากคนนี้ดูเหมือนจะรู้ตัวว่าเกือบหลุดความในใจออกมา จึงรีบเปลี่ยนคำพูดทันควัน "มันนึกว่าหมู่บ้านต้าผิงของเราไม่มีคนหรือไงวะ ซ้อมแม่งให้ตายไปเลยดีกว่า!"

"ตีมันให้ตาย!"

"แม่งเอ๊ย สันดานกำแหงเกินไปแล้ว ต้องตีให้ตาย!"

พวกชาวบ้านต่างเดือดดาลด้วยความโกรธแค้น

"อย่าเพิ่งใจร้อน ส่งเรื่องนี้ให้ตำรวจจัดการดีกว่า หากพวกเราลงมือซ้อมคนจนตาย จากที่มีเหตุผลชอบธรรมจะกลายเป็นฝ่ายผิดเอาได้"

เลขาธิการสาขาพรรคประจำหมู่บ้านเอ่ยปรามไม่หยุด

จากนั้น กลุ่มคนก็คุมตัวคนผู้นั้นมาที่บ้านของถังเต๋ออี้ หยางซิ่วลี่ภรรยาของถังเต๋ออี้ก็ถูกจับไว้เช่นกัน นางถูกมัดมือมัดเท้ารัดแน่น ผมเผ้ารุงรัง บนใบหน้ามีทั้งรอยฝ่ามือและคราบเลือด เห็นได้ชัดว่าเพิ่งโดนทุบตีมาอย่างหนัก

ในเวลาไม่นาน ที่บ้านของถังเต๋ออี้ก็มีชาวบ้านมารวมตัวกันมากขึ้นเรื่อยๆ คบเพลิงสว่างไสวลุกโชน

"ไอ้ฉิบหายเอ๊ย! คนผู้นี้ไม่ใช่หลิวกวงแห่งหมู่บ้านเถาหมู่หรอกรึ นี่มันอันธพาลกุ๊ยข้างถนนชัดๆ ต้องส่งให้ตำรวจเอาไปยิงเป้าซะ!" ถังซิงเต๋อค้ำไม้เท้าเดินมาด้วยเช่นกัน พอเหลือบมองคนที่โดนซ้อมจนแทบดูไม่ได้ ก็ร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจทันที

"หัวหน้าฝ่ายรักษาความสงบ รีบส่งคนไปแจ้งตำรวจเร็วเข้า!" เลขาธิการสาขาพรรคประจำหมู่บ้านสั่งการ

"ได้ ผมไปเอง!"

หัวหน้าฝ่ายรักษาความสงบชูคบเพลิงอันหนึ่งขึ้น แล้วสาวเท้าเร็วรี่มุ่งหน้าไปยังตัวตำบล

ระหว่างทาง เขาได้พบกับหลิวไฉและหลิวเฉียงสองคนที่กำลังกึ่งเดินกึ่งวิ่งมา หัวหน้าฝ่ายรักษาความสงบจึงจับจ้องทั้งคู่อย่างระแวดระวังทันที "พวกแกมาทำอะไรกัน มาจากหมู่บ้านไหน"

พอเพ่งมองเห็นหลิวเฉียงมีผ้าพันแผลพันรอบตัว หัวใจก็พลันโล่งอกไปเปลาะใหญ่ ขณะเดียวกันก็รู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง สภาพย่ำแย่ขนาดนี้ยังจะเพ่นพ่านไปทั่วอีกหรือ

หรือว่าจะเป็นพวกอันธพาลที่หลบหนีมาเหมือนกัน

"คุณลุง หลิวกวงพี่ชายผมมาที่หมู่บ้านพวกคุณหรือเปล่าครับ" หลิวไฉโพล่งถามออกไปอย่างขวานผ่าซาก

แววตาของหัวหน้าฝ่ายรักษาความสงบวาวโรจน์ขึ้นทันที พลางตวาดลั่น "หลิวกวงเป็นพี่ชายแกเรอะ! พวกแกช่างขวัญกล้าเทียมฟ้านัก บังอาจรวมหัวกันมาเล่นชู้ถึงในหมู่บ้านพวกเราเนี่ยนะ! ช่วยด้วย มีพวกอันธพาลอยู่นี่อีกสองคน!"

เมื่อได้ยินเสียงร้องตะโกนของหัวหน้าฝ่ายรักษาความสงบ หลิวไฉและหลิวเฉียงต่างก็งุนงงเป็นไก่ตาแตก

เล่นชู้? อันธพาล?

นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย

"คุณลุง คุณเข้าใจผิดไปหรือเปล่าครับ พวกเราไม่ได้มาเล่นชู้ แล้วก็ไม่ใช่อันธพาลด้วย พวกเราเป็นชาวบ้านหมู่บ้านเถาหมู่ แค่จะมาตามหาหลิวกวงพี่ชายผมเท่านั้น" หลิวไฉโต้เถียงเสียงดัง

"ก็เพราะพวกแกมาตามหาหลิวกวงนั่นแหละ ถึงได้แปลว่าพวกแกมาร่วมมือกันเล่นชู้ เป็นพวกอันธพาลเหมือนกัน!"

สิ้นเสียงหัวหน้าฝ่ายรักษาความสงบ ชาวบ้านต้าผิงก็พากันวิ่งกรูเข้ามาล้อมหลิวไฉกับหลิวเฉียงเอาไว้

เมื่อเห็นชาวบ้านแต่ละคนต่างมีสีหน้าถมึงทึงดุดัน ทำท่าเหมือนพร้อมจะลงไม้ลงมือได้ทุกเมื่อถ้าคุยกันไม่เข้าหู หลิวเฉียงก็รู้ทันทีว่าหลิวกวงต้องไปก่อเรื่องเลวร้ายจนคนเขาโกรธแค้นกันทั้งบางแน่ ไม่อย่างนั้นคงไม่เกิดภาพแบบนี้ขึ้น

หลิวไฉตกใจแทบสิ้นสติ กำลังจะอ้าปากเถียงต่อ หลิวเฉียงก็รีบห้ามไว้เสียก่อน พร้อมกับประสานมือคารวะไปรอบทิศ "พ่อแม่พี่น้องทุกท่าน ใจเย็นๆ ก่อนครับ ดูสารรูปผมตอนนี้สิครับ เหมือนคนที่คิดจะมาเล่นชู้ไหวเหรอ"

ทุกคนมองสภาพของเขาแล้ว ก็ดูไม่เหมือนคนที่จะมาเล่นชู้ได้จริงๆ นั่นแหละ

ต้องยอมรับว่าแม้หลิวเฉียงจะไม่ค่อยมีสมองนัก แต่ก็พอมีไหวพริบอยู่บ้าง พอเห็นสีหน้าของทุกคนผ่อนคลายลงเล็กน้อย จึงรีบพูดต่อทันที "ถังเจี้ยนเฉิงคนในหมู่บ้านพวกท่านเป็นผู้มีพระคุณของผมนะ! ที่จริงผมมาตอบแทนบุญคุณต่างหาก!"

"ตอบแทนบุญคุณ? ใครเขามาตอบแทนบุญคุณกันกลางดึกกลางดื่นวะ ฟังดูก็รู้ว่าโกหก!"

ถึงได้บอกว่าเขาสมองไม่พอ เดิมทีทุกคนเริ่มคลายความระแวงลงแล้วแท้ๆ แต่พอพูดคำนี้ออกมา ชาวบ้านก็กลับมารู้สึกว่าเขากำลังโกหกตลบตะแลงอีกครั้ง

"อย่านะ อย่าเพิ่งครับ ผมมาตอบแทนบุญคุณจริงๆ ไม่เชื่อพวกท่านไปตามถังเจี้ยนเฉิงมาก็ได้"

เมื่อเห็นพวกชาวบ้านทำท่าจะลงมืออีกรอบ หลิวเฉียงก็ร้อนใจจนเหงื่อแตกพลั่ก

เคราะห์ดีที่เวลานี้ถังเจี้ยนเฉิงเดินเข้ามาพอดี

หลิวเฉียงเหมือนเห็นพระมาโปรด ตะโกนลั่นขึ้นมาทันที "ผู้มีพระคุณ ช่วยผมด้วย! ผมหลิวเฉียงไง น้องรองของพี่หลิวหม่าจื่อ!"

เพราะกลัวว่าถังเจี้ยนเฉิงจะจำตนไม่ได้ จึงจงใจเอ่ยชื่อพี่ชายคนโตออกมา

พี่ชายคนโตอย่างหลิวหม่าจื่อเข้าป่าล่าสัตว์มาหลายปี ในละแวกแถบนี้ก็นับว่ามีชื่อเสียงอยู่บ้าง เพียงแต่ไม่ใช่ชื่อเสียงในทางที่ดีสักเท่าไหร่

"มารดามันเถอะ มึงเป็นน้องชายของหลิวหม่าจื่อเรอะ? ไอ้นั่นมันเลวจะตาย มึงเองก็คงไม่ใช่คนดีอะไรเหมือนกันนั่นแหละ!"

"ใช่แล้ว หลิวหม่าจื่อชอบทำผิดกฎในป่าอยู่เรื่อย ถ้าไม่ติดว่ากูไม่มีปืนละก็ คงแอบสอยมันร่วงไปนานแล้ว!"

"ให้ตายสิ น้องชายของหลิวหม่าจื่อเหรอ ตีมันให้ตายเลย!"

พวกชาวบ้านต่างพากันเดือดดาลขึ้นมาอีกคำรบ

หลิวเฉียงกับหลิวไฉหน้าซีดเผือดด้วยความหวาดผวา

หัวหน้าฝ่ายรักษาความสงบเห็นดังนั้นก็รีบปราม "อย่าเพิ่งลงมือ จับพวกมันไว้ก่อน เดี๋ยวฉันไปตามตำรวจมาค่อยว่ากัน"

พูดจบก็สาวเท้าจากไปอย่างเร่งรีบ

ถังเจี้ยนเฉิงปรายตามองทั้งสองคนแวบหนึ่งแล้วเอ่ยขึ้น "หมอนี่เป็นน้องชายของหลิวหม่าจื่อจริงๆ นั่นแหละ แต่ว่าสภาพของเขาตอนนี้โดนซ้อมนิดหน่อยก็คงทนไม่ไหว เผลอๆ จะตายเอาได้ ฟังหัวหน้าฝ่ายรักษาความสงบเถอะ จับพวกเขาไว้ก่อนแล้วค่อยว่ากัน"

ชาวบ้านสองสามคนที่กะจะแอบซัดสักสองสามหมัด พอได้ยินคำพูดของถังเจี้ยนเฉิงก็ยอมยับยั้งชั่งใจไว้

นับตั้งแต่ถังเจี้ยนเฉิงล่าหมูป่าได้ยี่สิบเอ็ดตัว ทั้งยังจับเป็นวัวป่าได้อีกหกตัว บารมีในใจของชาวบ้านก็พุ่งสูงขึ้นโดยไม่รู้ตัว คนที่เคยเยาะเย้ยถากถางและดูถูกเขาในอดีต บัดนี้ต่างก็แอบเลื่อมใสในตัวเขาอยู่ไม่น้อย

ไม่ว่าที่ไหนก็เป็นเช่นนี้เสมอ คนที่มีความสามารถย่อมได้รับความเคารพยกย่องเป็นพิเศษ

พอชาวบ้านคุมตัวคนออกไปแล้ว ถังเจี้ยนเฉิงก็ไม่ได้ใส่ใจเรื่องนี้อีก เดินตรงกลับบ้านไปทันที

เขาไม่อยากเสียเวลานอนไปกับเรื่องไร้สาระพรรค์นี้ อีกอย่างเขายังมีเรื่องสำคัญกว่าต้องไปทำ จะมีเวลามาผลาญทิ้งแถวนี้ได้อย่างไรกัน