ตอนที่ 100 อแมนดา

เสียงหัวเราะของหูอีเฟยทำให้อแมนดาแสดงสีหน้าอึดอัดออกมาเล็กน้อย

อแมนดาปรับอารมณ์ให้กลับมาปกติ แล้วเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มทันที เอ่ยปากว่า "โอย นี่ไม่ใช่พี่อีเฟยหรอกเหรอ ไม่คิดเลยว่าพี่จะมาอยู่ที่นี่ด้วย!"

"โอ้ ลืมไปเลย ยังไม่ได้แสดงความยินดีกับพี่เลย ได้ยินว่าพี่ได้เป็นด็อกเตอร์หญิงแล้วนี่นา!"

รอยยิ้มบนใบหน้าของหูอีเฟยหายวับไปในทันที เธอเหลือบตามองเจิงเสี่ยวเสียนที่ยืนอยู่ข้างๆ

คำพูดที่หลุดจากปากอแมนดาทำให้เธอนึกถึงเรื่องไม่สบายใจในอดีต

เจิงเสี่ยวเสียนถูกแววตาเต็มไปด้วยความอาฆาตของหูอีเฟยเล่นงานจนตกใจ เขาเองก็จำได้ว่าเคยพูดอะไรไว้บ้างตอนที่อยู่ในบาร์เมื่อครั้งก่อน

เพียงแต่ไม่คาดคิดว่าจะมีใครมาขุดคุ้ยเรื่องเก่าในตอนนี้ ทั้งที่เพิ่งเจอกันครั้งแรกแท้ๆ

"เฮ้ พวกคุณคุยกันเสร็จหรือยัง! รีบเอากระเป๋าออกไปที ผมต้องรีบไปล้างรถต่อ"

คนขับแท็กซี่ยืนอยู่หน้าท้ายรถ มองอแมนดาพลางพูดจาประชดประชันอย่างเหน็บแนม

อารมณ์ดี ๆ ที่เพิ่งจะกลับมาของอามันดาก็ถูกทำลายลงอีกครั้ง

"ยังไม่รีบไปอีก เจิงเสี่ยวเสียน เอากระเป๋าลงมาให้เร็ว ให้คนขับเขาได้ไปล้างรถเสียที!"

หูอีเฟยเลิกคิ้วด้วยความพอใจ ตบไหล่เจิงเสี่ยวเสียนเบาๆ อย่างร่าเริง

เธอรูสึกจริงๆ ว่าคนขับคนนี้ช่างเป็นคนดีเหลือเกิน ทุกคำที่เขาพูดออกมานั้นล้วนทำให้เธอรู้สึกดีขึ้นมาก

เจิงเสี่ยวเสียนเดินไปที่ท้ายรถ มองดูช่องเก็บของที่อัดแน่นจนล้นปรี่ ก็ทำเอาเขาอึ้งไปทั้งตัว

ในที่สุดเขาก็เข้าใจความหมายของคำว่า 'สัมภาระเต็มคันรถ' ที่หูอีเฟยเคยพูดถึงแล้ว

ที่แท้เธอก็ไม่ได้พูดเกินจริงเลยแม้แต่น้อย

แต่ฉินอวี่ม่อเคยบอกว่าอแมนดาจะมาแค่หนึ่งหรือสองวันไม่ใช่เหรอ ทำไมดูท่าทางเหมือนจะย้ายมาอยู่ถาวรแบบนี้ล่ะ!

เจิงเสี่ยวเสียนยกกระเป๋าเดินทางออกจากท้ายรถทั้งหมด รวมแล้วมีถึงหกใบ

ไม่ไกลจากตรงนั้น อแมนดากำลังอวดจี้เพชรที่สวมคออยู่กับหูอีเฟย ซึ่งเจิงเสี่ยวเสียนสังเกตเห็นชัดเจนว่ามือของหูอีเฟยกำแน่นอยู่ด้านหลังอย่างโกรธเกรี้ยว

"อวี่ม่อ รู้ไหม จี้เพชรรูปนี้สามีฉันซื้อให้ตอนอยู่บนเรือยอชท์ ไม่คิดว่าหลังแต่งงานแล้วเขายังมีความเร่าร้อนขนาดนี้"

หูอีเฟยยิ้มให้เจิงเสี่ยวเสียน พร้อมยกนิ้วขึ้นสองนิ้ว

คนขับแท็กซี่ปิดประตูท้ายรถเรียบร้อย เดินมาหาอแมนดา ยื่นมือออกไปพูดว่า "คุณผู้หญิงที่มีเรือยอชท์ กรุณาจ่ายค่าโดยสารด้วยครับ ผมต้องรีบไปล้างรถ"

"ฮ่าฮ่าฮ่า..."

กำปั้นที่บีบแน่นของหูอีเฟยคลายออกในทันที

คำพูดประโยคเดียวของคนขับ ทำให้หูอีเฟยหัวเราะจนน้ำตาไหล เธอรีบควักเงินร้อยหยวนจากกระเป๋าแล้วยื่นให้คนขับ

"พี่คะ นี่คือค่าโดยสารค่ะ"

คนขับรับเงินไปแล้วเตรียมทอนเงินกลับ

หูอีเฟยปฏิเสธการทอนเงินจากคนขับทันที

"ไม่ต้องทอนค่ะ ขอบคุณนะคะ"

หูอีเฟยไม่สนใจสายตาของอแมนดาที่เริ่มดำคล้ำลงข้างๆ เลยแม้แต่นิดเดียว

นานแค่ไหนแล้วนะที่มีใครสักคนพูดอะไรที่ทำให้เธอรู้สึกสบายใจได้ขนาดนี้

แม้จะมีเพียงสามประโยค แต่ทุกคำล้วนเข้าเป้าและโดนใจหูอีเฟยอย่างจัง

คนขับเก็บเงินแล้วขับรถจากไป

เจิงเสี่ยวเสียนชี้ไปที่กระเป๋าเดินทางหลายใบตรงหน้า สายตากวาดมองไปยังสามสาว

หูอีเฟย? ช่างเถอะ!

ฉินอวี่ม่อกำลังพยายามบอกให้หูอีเฟยหัวเราะเบาๆ ลงหน่อย จึงไม่ได้สนใจเจิงเสี่ยวเสียนเช่นกัน

สายตาของเจิงเสี่ยวเสียนจึงหันไปมองอแมนดาแทน

"หึ!"

อแมนดาไม่สนใจสายตาของเจิงเสี่ยวเสียนเลยแม้แต่น้อย เธอหมุนตัวก้าวเดินจากไป แต่ยังไม่ทันได้ก้าวไปกี่ก้าว โทรศัพท์ในกระเป๋าถือของเธอก็ส่งเสียงดังขึ้น

พอเห็นชื่อผู้โทรเข้ามา สีหน้าของอแมนดาก็สดชื่นขึ้นทันที

เธอรีบกดรับสาย

"ฮัลโหล คาร์ลา ฉันถึงแล้ว ไม่ต้องห่วง! ...อ้อ เรื่องไวน์ปี 82 ใช่ไหม ครั้งก่อนที่จัดงานปาร์ตี้ ฉันเอามันไปเปิดบนเรือยอชท์น่ะ ใช่แล้ว ชั้นวางไวน์อยู่บนดาดฟ้า"

หูอีเฟยเดินมาหาเจิงเสี่ยวเสียน ยกมือขึ้นโชว์สามนิ้ว แล้วโบกไปมา

"พอดีสามรอบเลย"

หูอีเฟยมองดูสีหน้าแข็งค้างและไร้เดียงสาของเจิงเสี่ยวเสียน ก็อดรู้สึกสะใจในใจไม่ได้

รู้อยู่แล้วว่าเดิมพันครั้งนี้แพ้แน่ แต่ยังกล้าพุ่งเข้าใส่อีก น่าสนใจดีนี่!

เจิงเสี่ยวเสียนชำเลืองมองอแมนดาที่เพิ่งวางสาย ปากมุมหนึ่งบิดเบี้ยวเล็กน้อย แล้วเดินจากไปโดยไม่พูดอะไร

"ยกกระเป๋าสิ! เด็กยกกระเป๋า!"

เจิงเสี่ยวเสียนได้ยินคำพูดด้านหลังก็หยุดเท้า หันกลับมายิ้มตอบอย่างสุภาพ "ขอโทษนะ ผมเป็นแค่แม่บ้านทำความสะอาด ไม่ใช่พนักงานยกกระเป๋า ตอนนี้ผมต้องไปกวาดถูพื้นแล้ว!"

พูดจบเจิงเสี่ยวเสียนก็โบกมือให้ แล้วเดินจากไปคนเดียว

อแมนดามองตามหลังเจิงเสี่ยวเสียนด้วยความโกรธจัด เหยียบเท้าลงกับพื้นดังตึกๆ

จากนั้นจึงหันไปมองฉินอวี่ม่อและหูอีเฟยที่ยืนอยู่ข้างกาย

หูอีเฟยกอดอกยืนดูฉากหน้าอย่างสบายใจ ไม่มีความคิดจะยื่นมือเข้าช่วยแม้แต่นิดเดียว

ฉินอวี่ม่อเห็นสายตาขอร้องของอแมนดา จึงจำใจพยักหน้ารับปาก

ฉินอวี่ม่อลากกระเป๋าเดินทางใบหนึ่งด้วยมือเดียว เธอไม่รู้ว่าข้างในใส่อะไรไว้บ้าง แต่มันหนักจนแทบยกไม่ขึ้น

ส่วนกระเป๋าอีกสี่ใบที่เหลือ อแมนดาต้องแบกเอง

ด้วยแรงทั้งหมดที่มี อแมนดาจึงสามารถขนกระเป๋าทั้งสี่ใบมาถึงห้องชุด 3601 ได้สำเร็จ

เมื่อเห็นหูอีเฟยนั่งเอกเขนกอยู่บนโซฟา อแมนดาก็รู้สึกไม่สบายใจอีกครั้ง

ขณะที่เจิงเสี่ยวเสียนกำลังสวมผ้ากันเปื้อนทำความสะอาดห้องนั่งเล่น เขาไม่สนใจอแมนดาที่ยืนอยู่ข้างโซฟาเลยสักนิด

ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ เขาคงไม่ต้องมาทำงานทำความสะอาดที่นี่หรอก!

ฉินอวี่มื่อดื่มน้ำเสร็จก็ยิ้มถามว่า "เป็นไงบ้าง สภาพแวดล้อมของเราโอเคไหม?"

อแมนดามองสำรวจรอบๆ ตัว "ก็โอเคอยู่ แต่เทียบกับคฤหาสน์ที่บ้านเราไม่ได้หรอก"

แล้วเธอก็หันมาจ้องหูอีเฟยต่อ "ถ้าอยู่คนเดียว ก็ยังพอไหวอยู่บ้าง!"

ความโกรธของหูอีเฟยใกล้จะพุ่งปรี๊ดเต็มที โชคดีที่เจิงเสี่ยวเสียนปรากฏตัวทันเวลา นั่งลงข้างๆ เธอ แตะไหล่เบาๆ จนอารมณ์ของหูอีเฟยที่ถูกกดไว้ไม่ระเบิดออกมา

ฉินอวี่ม่อได้ฟังก็รู้สึกขัดใจเล็กน้อย อยู่คนเดียวยังพอไหวเนี่ยนะ!

ผ่านไปไม่กี่ปี ทำไมนิสัยของอแมนดาถึงเปลี่ยนไปแบบนี้!

แต่โชคดีที่สีหน้าของฉินอวี่ม่อไม่ได้แสดงออก เธอยังคงยิ้มตอบว่า "ที่นี่เป็นอพาร์ตเมนต์เช่าร่วม นอกจากฉันกับอี้เฟย ยังมีอีกคนหนึ่ง"

"อยู่กันสามคนเหรอ? จะแออัดไปหน่อยไหม!"

อแมนดาจ้องฉินอวี่ม่อด้วยความตกใจ สายตาเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ เหมือนเรื่องนี้เป็นอะไรที่ยอมรับไม่ได้

"ที่นี่ใช้สำหรับอยู่อาศัย ไม่ใช่สนามแข่งรถโกคาร์ท"

หูอีเฟยโต้กลับอย่างเหยียดหยาม

แต่คำพูดนั้นไม่ได้กระทบอแมนดาเลย เธอหันมายิ้มเยาะหูอีเฟย แล้วอวดว่า "เฮ้ อี้เฟย เธอรู้ได้ยังไงว่าสามีฉันซื้อรถใหม่ให้! Porsche…"

"แต่ฉันว่ามันแบนเกินไปหน่อย"

พูดจบอแมนดาก็ทำท่ายักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ

หูอีเฟยเห็นดังนั้น เลือดลมก็พลุ่งพล่านทันที เจิงเสี่ยวเสียนรีบเข้ามาปลอบ

หูอีเฟยหายใจลึกๆ สองครั้งเพื่อรับอากาศบริสุทธิ์ ค่อยๆ สงบเลือดลมที่พลุ่งพล่านภายในร่างกาย

เธอเงยหน้าขึ้น ยิ้มเยาะอย่างดูถูก "ใช่ รองเท้าแตะนี่แหละ เหมาะกับรถแบบนั้น คนแบบนั้นพอดี"

อแมนดาได้ยินคำพูดนั้นก็หน้าซีดเผือดทันที

แต่เธอหาจุดอ่อนของหูอีเฟยไม่ได้ จึงทำได้เพียงกัดฟันแน่น จ้องหูอีเฟยด้วยสายตาคมกริบ