ตอนที่ 99 เพื่อนร่วมชั้นมาถึง

หูอีเฟยพยักหน้าตกลงด้วยสีหน้าเย็นชา

แต่สายตาแหลมคมของเธอยังคงจ้องเขม็งไปที่ตัวเจิงเสี่ยวเสียน ไม่ละไปไหน ทำเอาเขาเหงื่อตกใจจนไหลพราก

ฉินอวี่ม่อจับแขนหูอีเฟยแล้วดันเธอให้ออกไปข้างนอก

เจิงเสี่ยวเสียนเดินตามหลังมาติดๆ

ลฺหวี่จื่อเฉียวกล้าเสี่ยงตายเข้าไปใกล้เจิงเสี่ยวเสียน ใช้มือบังปากแล้วกระซิบเบาๆ ว่า "อาจารย์เจิง ถ้าไม่อยากต้องออกไปเที่ยวอีกครั้ง ตอนกินข้าวเดี๋ยวนี้บริการพี่ใหญ่ดีดีหน่อยนะ พอพี่ใหญ่เมาเหล้าเข้า วันพรุ่งนี้อาจจะลืมเรื่องเมื่อวานไปแล้วก็ได้!"

พูดจบ ลฺหวี่จื่อเฉียวก็รีบถอยห่างจากเจิงเสี่ยวเสียนทันที กลัวว่าหูอีเฟยจะหันกลับมามองเห็นเข้าพอดี

เจิงเสี่ยวเสียนคิดอยู่พักหนึ่ง ก็รู้สึกว่าดูท่าจะไม่มีวิธีอื่นแล้วจริงๆ

ทั้งกลุ่มเดินเท้ามาถึงร้านปิ้งย่าง

เวลาสามชั่วโมงผ่านไปอย่างรวดเร็ว

ระหว่างนั้น เจิงเสี่ยวเสียนแทบไม่ได้กินอะไรเลย เอาแต่คอยบริการทุกคนตลอดทั้งมื้อ

อาจเป็นเพราะหูอีเฟยยังโกรธอยู่ เธอจึงดื่มหนักไปหลายแก้วรวดเดียว

แอลกอฮอล์ออกฤทธิ์เร็วมาก ทำให้เธอรู้สึกมึนงงศีรษะหมุนติ้ว

ฉินอวี่ม่อเห็นดังนั้น จึงรีบประคองหูอีเฟยที่เมาสุราขึ้นมา

หลังเจิงเสี่ยวเสียนจ่ายบิลเสร็จ ทุกคนก็เดินทางกลับอพาร์ตเมนต์

วันถัดมา

จางเหว่ยกินอาหารเช้าเสร็จก็ออกไปทำงาน

บนโต๊ะอาหาร หูอีเฟยดูเหมือนจะลืมเหตุการณ์เมื่อวานไปเสียสนิท กินข้าวเช้าของตัวเองไปเงียบๆ

ส่วนฉินอวี่ม่อนั้นนั่งเท้าคางบนโต๊ะ เคี้ยวอาหารในปากไม่หยุด แต่สายตากลับเหลือบมองไปทางหูอีเฟยอย่างเบามือ

ลฺหวี่จื่อเฉียวกินข้าวเช้าเสร็จแล้วก็ยังไม่ออกไปไหน

ช่วงไม่กี่วันมานี้ เขาไม่ได้ไปหางานทำนอกบ้านเลยเพราะปัญหาเรื่องขนตา เงินในกระเป๋าจึงเริ่มบางลง จนแม้แต่ค่าข้าวรายวันก็ยังหาจ่ายไม่ได้

ดังนั้น ลฺหวี่จื่อเฉียวจึงปรึกษากับอีกสี่คน เพื่อขอใช้แรงงานทำความสะอาดครัวแลกกับค่าอาหาร

อีกสี่คนไม่เห็นด้วยกับข้อเสนอนี้ เรื่องจึงตกลงกันเรียบร้อย

……

"คุณทนายจาง เรียกผมหรือครับ?"

จางเหว่ยโบกมือเรียกซือเฉิงที่ยืนรออยู่หน้าประตู

"อืม เข้ามาสิ"

ซือเฉิงก้าวเข้ามา นั่งลงตรงข้ามจางเหว่ย

"เมื่อวานรู้สึกยังไงบ้าง?"

คำพูดของจางเหว่ยมีนัยแฝงอยู่ แต่ซือเฉิงดูเหมือนจะจับไม่ได้ถึงความหมายซ่อนเร้นในคำพูดนั้น

เขาทบทวนความจำเล็กน้อย แล้วตอบตรงๆ ว่า "ก็โอเคครับ แค่รู้สึกตื่นเต้นนิดหน่อยเท่านั้นเอง"

"อย่าเครียดไป ต่อไปเรื่องแบบนี้จะมีมากขึ้นเรื่อยๆ"

หลังจากปลอบโยนอารมณ์ของซือเฉิง จางเหว่ยเปลี่ยนแววตา เป็นยิ้มแบบชอบเรื่องซุบซิบ ถามต่อว่า "แล้วผู้หญิงคนนั้นเมื่อวานล่ะ เป็นไง?"

ได้ยินเช่นนั้น ปลายหูของซือเฉิงก็แดงระเรื่อขึ้นเล็กน้อย

เขาตอบอย่างขี้อายว่า "ก็... ดีครับ ดีครับ"

จางเหว่ยเคาะเบาๆ ที่โต๊ะกาแฟ ยิ้มเรียบๆ แล้วพูดว่า "อายทำไม อายุก็เท่านี้แล้ว ไม่ใช่แค่เรื่องความรักหรอกหรือ ชอบใครก็จีบไปสิ!"

"ห๊ะ!"

ซือเฉิงเรียนหนังสือมานานขนาดนี้ แต่ไม่เคยมีความรักมาก่อนเลยสักครั้ง

แถมหลังจากจบการศึกษาและเข้าทำงานที่สำนักงานทนายความ เขาก็รักษาทัศนคติในการเรียนรู้เสมอมา มักคิดว่าหน้าที่การงานยังไม่มั่นคงพอที่จะมีความรัก จึงพยายามหลีกเลี่ยงเรื่องนี้มาโดยตลอด

"หนุ่มน้อย ความรักไม่รอใครหรอกนะ เพียงแค่คุณหันหลังกลับไปชั่วครู่ มันอาจหายไปและไม่กลับมาอีกเลย ถ้าชอบใครก็ต้องกล้าที่จะไล่ตาม"

จางเหว่ยลุกขึ้นเดินไปยืนหน้าหน้าต่างบานใหญ่ มองทิวทัศน์ด้านนอก แล้วพูดต่อว่า "อีกอย่าง ตอนนี้คุณก็ถือว่าเก่งขึ้นมากแล้ว ไม่นานก็จะสามารถจัดการคดีด้วยตัวเองได้ การงานและความรักก้าวหน้าไปพร้อมกัน มันไม่ดีหรืออย่างไร!"

ซือเฉิงนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้ารับอย่างหนักแน่น

"ขอบคุณครับคุณทนายจาง ผมเข้าใจแล้ว"

"ไปเถอะ"

ซือเฉิงลุกขึ้นแล้วออกจากห้องไป

บนโซฟา ต้าลี่ที่นั่งเงียบอยู่นาน เมื่อเห็นซือเฉิงเดินออกไป ก็หันมาถามว่า "จางเหว่ย คุณเรียกซือเฉิงผิดหรือเปล่า? ฉันจำได้ว่าเขาแก่กว่าคุณตั้งหลายเดือนนี่นา!"

จางเหว่ยซึ่งกำลังชมวิวอยู่ หันกลับมามอง แล้วตอบแบบอึกอัก "เอ่อ... นั่นมันแค่ชื่อเล่นๆ อย่าคิดมากเลย"

ต้าลี่ส่งเสียง "อ๋อ" ในลำคอ แล้วถามต่อด้วยความสงสัยเล็กน้อย "แล้วคุณล่ะ มีคนที่ชอบบ้างไหม?"

จางเหว่ยเดินไปคุกเข่าครึ่งข้างหนึ่งข้างโซฟา สบตาจูเก่อต้าลี่ตรงๆ แล้วตอบว่า "ตอนนี้ยังไม่มี"

ต้าลี่พยักหน้าเบาๆ จากนั้นก็หันไปมองกระดานหมากรุกบนโต๊ะกาแฟ

มุมปากของเธอเผยรอยยิ้มบางๆ ขึ้นมา

น่าเสียดายที่รอยยิ้มงดงามนั้นปรากฏเพียงชั่วพริบตาเดียวก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย ราวกับไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

......

ฉินอวี่ม่อ หูอีเฟย และเจิงเสี่ยวเสียน ทั้งสามคนออกไปต้อนรับอาแมนดา

ตลอดทาง หูอีเฟยบ่นพึมพำด้วยความหงุดหงิดและรำคาญใจ

"อาแมนดาบอกว่าเธอกำลังจะมาถึงแล้ว"

ฉินอวี่ม่อวางสายโทรศัพท์ เดินเข้ามาจากด้านข้างแล้วพูดขึ้น

หูอีเฟยเบะปากกล่าว "อวี่ม่อนะ เธอลองคิดดูสิ มีแค่เธอคนเดียวแหละที่เชื่อคำโกหกของเธอ 'กำลังจะถึง กำลังจะถึง' นี่มันเกือบครึ่งชั่วโมงแล้วยัง 'กำลังจะถึง' อยู่เลย เธอไม่ได้ขี่ม้ามาหรอกนะ!"

"ทุกครั้งต้องให้เราออกมาต้อนรับล่วงหน้า ทำตัวเหมือนตัวเองสำคัญนักหนา สุดท้ายก็แค่ให้ช่วยยกกระเป๋าเยอะแยะเต็มรถบรรทุก"

เจิงเสี่ยวเสียนเพิ่งเคยเห็นหูอีเฟยมีความคับข้องใจต่อใครมากขนาดนี้เป็นครั้งแรก

แม้แต่เขายังต้องยอมแพ้!

"อีเฟย อาแมนดาไม่ได้ตั้งใจแบบนั้นหรอก"

"เธอไม่มีงั้นเหรอ? ก็แค่เอาของไร้ค่ากองพะเนินไปอวดไปทั่วข้างนอกต่างหาก ถ้าไม่รู้เรื่องคงนึกว่าเธอน่ะเก่งกาจเสียเต็มประดา!"

ตั้งแต่ต้นจนจบ หูอีเฟยไม่เคยเห็นค่าอาแมนดาเลย เพียงแต่ถูกอีกฝ่ายหาเรื่องตอบโต้ตลอดเท่านั้น

ฉินอวี่ม่อตบหลังหูอีเฟยเบาๆ เพื่อปลอบประโลมอารมณ์โกรธของเธอ

แล้วพูดว่า "อาแมนดาแค่อยากแชร์ความสุขไง ได้ยินว่าสามีเธอซื้อเรือยอชต์ให้ก่อนหน้า ฉันยังเห็นรูปในบล็อกของเธออยู่เลย"

หูอีเฟยหัวเราะเยาะ "ฉันพนันเลยว่า ตั้งแต่ลงรถจนถึงชั้นบน แค่เรื่องเรือยอชต์นี้เธอจะพร่ำบ่นไม่ต่ำกว่าสามครั้ง"

"พนันอะไร?"

เจิงเสี่ยวเสียนรีบเข้ามาร่วมวง เขาไม่เชื่อว่าในโลกนี้จะยังมีคนที่น่าทึ่งขนาดนั้น

หูอีเฟยยิ้มอย่างดูถูก ชี้ไปที่เจิงเสี่ยวเสียนแล้วกล่าวว่า "เล่นตามเดิม เดิมพันคือทำความสะอาด แต่ครั้งนี้แค่ชั้นหนึ่ง ห้ามขึ้นชั้นสอง เป็นเวลาหนึ่งเดือน!"

"ตกลง! ถ้าแพ้ เธอต้องทำความสะอาดห้องชุดของเรา"

เสียง "แปะ" ดังขึ้น

ทั้งสองคนตบมือ ตกลงทำสัญญา

"อีเฟย เธอมาแล้ว"

ฉินอวี่ม่อตบไหล่หูอีเฟยเบาๆ แล้วเดินตรงไปหารถแท็กซี่ที่กำลังแล่นเข้ามา

รถแท็กซี่จอดลง หญิงสาวสวยในชุดเดรสสั้นสีดำก้าวลงจากรถเบาะหลัง มองเห็นหูอีเฟยที่อยู่ไม่ไกล

ความคิดวูบหนึ่งลอยมา เขาเดินไปนั่งริมหน้าต่างเบาะหน้า แล้วพูดเรียบๆ ด้วยรอยยิ้มบางๆ ว่า "คนขับครับ ผมแนะนำให้คุณล้างรถบ่อยๆ นะครับ รถนี้ไม่เหมือนเรือยอชต์บ้านผม ขับในเมืองแบบนี้ฝุ่นเกาะง่ายมาก"

ปากของเจิงเสี่ยวเสียนอ้าออกเล็กน้อย นี่ยังไม่ทันได้เจอกัน จะส่งของขวัญชิ้นใหญ่ให้เขาเลยเหรอ!

หูอีเฟยที่ยืนอยู่ข้างๆ ยกนิ้วชี้ขึ้น

"อาแมนดา!"

อาแมนดามองฉินอวี่ม่อ ด้วยสีหน้าดีใจ กำลังจะเดินเข้าไปหา

ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงคนขับรถแท็กซี่ด้านหลังพูดอย่างไม่พอใจว่า "รวยขนาดนี้ ทำไมไม่ให้เรือยอชต์ที่บ้านมาส่งล่ะ ยังจะมาขึ้นแท็กซี่ทำไม!"

"ฮ่าฮ่า..."

คำพูดนั้นพอดีกับที่หูอีเฟยได้ยินเข้า จึงระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างสะใจ