ตอนที่ 98 เจิงเสี่ยวเสียนตากผ้า

ภายในร้านกาแฟแห่งหนึ่งใต้ตึกสำนักงานกฎหมาย

"ขอบคุณคุณทนายซือเฉิงมากจริงๆ ค่ะ ไม่คิดเลยว่าสัญญาหย่าที่คุณร่างมาจะเด็ดขาดขนาดนี้ ตอนแรกฉันยังคิดว่าต้องขึ้นศาลเลยนะคะ"

คุณป้าผมขาวโพลนคนหนึ่งนั่งอยู่ตรงข้ามซือเฉิง เอ่ยปากด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความซาบซึ้ง

"ไม่ต้องถึงขั้นนั้นหรอกครับ กรณีหย่าร้าง สิ่งสำคัญที่สุดคือการแบ่งทรัพย์สินร่วม แต่จากกรณีของคุณ มันไม่ได้ซับซ้อนถึงระดับนั้น ดังนั้นจึงค่อนข้างง่ายครับ"

ร่างกายของซือเฉิงดูแข็งเกร็งเล็กน้อย นี่เป็นครั้งแรกของเขา ย่อมมีความตื่นเต้นบ้างเป็นธรรมดา

น้ำเสียงแม้จะฟังดูหนักแน่น แต่สายตาของเขากลับเผลอเหลือบมองไปยังทิศทางเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่า

จางเหว่ยกับต้าลี่กำลังนั่งอยู่ในทิศทางนั้นพอดี

"ขอบคุณคุณทนายซือเฉิงมากจริงๆ ค่ะ ฉันก็คาดไม่ถึงเหมือนกัน เห็นหน้าตาคุณยังดูเด็กอยู่ แต่ประสบการณ์กลับโชกโชน ถ้ารู้แบบนี้ ครั้งก่อนๆ ที่ฉันหย่า ฉันคงติดต่อให้คุณจัดการให้ตั้งแต่แรกแล้ว"

"ขอบคุณสำหรับคำชมครับ เป็นหน้าที่ของผมอยู่แล้ว"

ระหว่างที่ซือเฉิงพูด สายตาของเขาก็ถูกดึงดูดโดยหญิงสาวคนหนึ่งที่กำลังเดินเข้ามาใกล้

หญิงสาวคนนั้นยืนอิงแอบอยู่ข้างๆ คุณป้าผมขาว แล้วเรียกอย่างสนิทสนมว่า "แม่"

"มานี่สิ ให้ฉันแนะนำนะ นี่คือลูกสาวของฉัน ชื่อเจี่ยนหนิง ส่วนท่านนี้คือทนายความที่รับผิดชอบคดีหย่าของฉัน ทนายซือเฉิงค่ะ"

"สวัสดีครับ ผมชื่อซือเฉิง"

ซือเฉิงยื่นมือขวาออกไปอย่างสุภาพ

เจี่ยนหนิงยื่นมือตอบรับเช่นกัน

"สวัสดีค่ะ ฉันชื่อเจี่ยนหนิง"

จางเหว่ยที่อยู่ไกลออกไปเหลือบมองสถานการณ์ทางนี้แวบเดียว ก็เข้าใจทุกอย่างทะลุปรุโปร่งแล้ว

"ไม่น่าเชื่อเลยว่าคดีแรกที่ซือเฉิงทำเองคนเดียว จะมีฉากแบบนี้ด้วย"

ต้าลี่หันกลับมามอง "จางเหว่ย มีเรื่องอะไรเหรอ!"

"ดูเหมือนซือเฉิงจะเกิดความรู้สึกพิเศษกับผู้หญิงคนนั้นนิดหน่อยแล้วล่ะ"

จางเหว่ยวิเคราะห์การเปลี่ยนแปลงทางจิตใจของซือเฉิงในตอนนี้จากมุมมองจิตวิทยา

ต้าลี่ฟังไปพลาง หันกลับไปมองไปพลาง พบว่าสิ่งที่จางเหว่ยพูดนั้นตรงกับท่าทีของซือเฉิงเป๊ะๆ ทุกประการ

"จางเหว่ย นี่มันหนังสือจิตวิทยาที่คุณอ่านเหรอ ทำไมฉันรู้สึกว่ามันเข้าใจยากจัง!"

"ต้าลี่ ทุกคนย่อมมีจุดแข็งและจุดอ่อนของตัวเอง อ่านไม่ออกเป็นเรื่องปกติจะตาย!"

จางเหว่ยเอื้อมมือไปลูบเส้นผมของต้าลี่เบาๆ เพื่อปลอบใจและอธิบาย

ผมของต้าลี่ยุ่งเหยิงเล็กน้อย ดวงตาใสกระจ่างจับจ้องไปที่จางเหว่ย "งั้น... จางเหว่ย แล้วคุณเก่งเรื่องอะไรล่ะ?"

"แน่นอนว่าเป็นทนายความไงล่ะ!"

...

เมื่อราตรีมาถึง

จางเหว่ยกลับมายังอพาร์ตเมนต์ เขาขนย้ายข้าวของทั้งหมดจากห้อง 3601 มาไว้ที่นี่เรียบร้อยแล้ว โดยเฉพาะแฟลชไดรฟ์ที่ถูกซ่อนไว้ในผนัง

ในครั้งนี้ จางเหว่ยนำแฟลชไดรฟ์เหล่านั้นไปเก็บไว้ในตู้เซฟลับภายในห้องทำงาน

คิดว่าหลังจากวางแฟลชไดรฟ์ลงไปแล้ว ครั้งต่อไปที่จะเปิดมันออกมาอีก คงไม่มีใครรู้ได้ว่าจะเมื่อไหร่

หลังจัดเก็บเรียบร้อย จางเหว่ยยังตรวจสอบราคาบิตคอยน์เป็นการเฉพาะ ตอนนี้ราคาพุ่งขึ้นไปถึงหนึ่งหยวนต่อเหรียญแล้ว

การกวาดซื้อของจางเหว่ยก่อนหน้านี้ ดูเหมือนจะไม่ได้ส่งผลกระทบต่อการซื้อขายในตลาดมากนัก กลับกลายเป็นแรงหนุนที่ทำให้ราคาบิตคอยน์ไต่ระดับขึ้นอย่างรวดเร็วเสียมากกว่า

จางเหว่ยเดินออกมาจากห้องทำงาน ทันใดนั้นก็เห็นลฺหวี่จื่อเฉียวนั่งอยู่บนโซฟาพอดี

"เป็นไงบ้าง จื่อเฉียว เลิกปิดประตูฝึกวิชาแล้วเหรอ"

"พี่เหว่ย ดึกดื่นขนาดนี้ ถึงเวลาทำมื้อเย็นแล้วหรือยัง!"

ลฺหวี่จื่อเฉียวทิ้งตัวนอนเอกเขนกอยู่บนโซฟาพลางพูด

จางเหว่ยเดินเข้าไปใกล้ มองใบหน้าของลฺหวี่จื่อเฉียว แล้วหัวเราะพลางกล่าวว่า "ขนตาของเธอขึ้นใหม่แล้วนี่นา!"

"เพิ่งวันแรกเอง จะขึ้นเร็วขนาดนั้นได้ที่ไหน! ฉันถามอวี่หม่อมาแล้ว อย่างน้อยต้องใช้เวลาสามถึงห้าวันกว่าจะขึ้นเยอะๆ ได้"

ลฺหวี่จื่อเฉียวเองก็รู้สึกหงุดหงิดไม่น้อย เขาไม่สูบบุหรี่ แล้วทำไมถึงไปเล่นไฟแช็กนั่นกันนะ!

แต่โชคดีที่หนีภัยมาได้ (สำนวน: เสี่ยวเวินซีหม่า) การที่เขาอยู่บ้านเงียบๆ นานขนาดนี้ กลับทำให้ได้รับกำลังใจและความห่วงใยจากสาวๆ หลายคน ซึ่งช่วยทำให้ชีวิตที่เบื่อหน่ายของเขาเริ่มน่าสนใจขึ้นมาบ้าง

คาดว่าเมื่อถึงวันที่เขาหวนคืนสู่สนามรบอีกครั้ง เขาจะต้องควบม้าทะยานไปข้างหน้าได้อย่างสง่างามแน่

จางเหว่ยตบโซฟาเบาๆ

"ไปกันเถอะ"

ทั้งสองคนมุ่งหน้าไปยังห้องชุด 3601 ด้วยกัน

แม้จางเหว่ยจะย้ายออกจากห้องชุด 3601 แล้ว แต่สถานที่กินข้าวของทุกคนยังคงอยู่ที่เดิม ไม่ได้เปลี่ยนแปลง

จางเหว่ยเพิ่งก้าวเข้ามา ก็สัมผัสได้ทันทีว่าบรรยากาศในห้องนั้นไม่ปกติ หูอีเฟยนั่งหน้าเย็นชาอยู่บนโซฟา ส่วนเจิงเสี่ยวเสียนกับฉินอวี่ม่อนั่งตัวตรงเป๊ะอยู่ข้างๆ ไม่กล้าขยับแม้แต่นิดเดียว

ลฺหวี่จื่อเฉียวก็รู้สึกถึงความผิดปกตินี้เช่นกัน เขาเหลือบมองจางเหว่ยแล้วกระซิบถามเบาๆ "พวกเขาเป็นอะไรกัน?"

"ไม่รู้สิ! ผมก็เพิ่งกลับมานะ"

จางเหว่ยไม่ได้พยายามทำลายบรรยากาศที่ตึงเครียดนั้น เขาส่งสัญญาณมือให้ลฺหวี่จื่อเฉียว แล้วทั้งสองก็พากันเข้าครัวไปเริ่มทำอาหาร

ลฺหวี่จื่อเฉียวล้างผักไปพลาง แอบเหลียวหลังมองไปทางโซฟาเป็นระยะ บรรยากาศของสามคนนั้นยังคงแข็งทื่อเหมือนเดิม

"อีเฟย เรื่องนี้ผ่านไปแล้วก็จบเถอะ!"

เจิงเสี่ยวเสียนมองหูอีเฟยด้วยสายตาจริงใจ คิ้วของเขาขยับขึ้นลงราวกับพยายามจะผ่อนคลายความตึงเครียดในสถานการณ์นั้น

แต่น่าเสียดาย เมื่อเห็นท่าทางกวนประสาทของเจิงเสี่ยวเสียน หูอีเฟยยิ่งโกรธจนควันออกหู

เธอคว้าหมอนอิงที่อยู่ใกล้มือขว้างออกไปทันที เจิงเสี่ยวเสียนตั้งตัวไม่ทัน โดนเข้าเต็มหน้า

จางเหว่ยกับลฺหวี่จื่อเฉียวซึ่งกำลังยุ่งอยู่กับการเตรียมอาหารในร้านอาหารเห็นภาพนั้นพอดี จึงวางมือจากงานแล้วรีบเดินเข้ามา

"อีเฟย เกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงโกรธขนาดนี้!"

จางเหว่ยเก็บหมอนอิงจากพื้นแล้ววางกลับบนโซฟา เอียงหน้าถามอย่างสงสัย

หูอีเฟยปัดผมยาวที่ชื้นเหงื่อเล็กน้อยบริเวณหน้าผากออก นิ้วชี้ของเธอจิ้มไปที่ฉินอวี่ม่อและเจิงเสี่ยวเสียนแล้วตะโกนด้วยความโกรธ "เมื่อบ่ายฉันกำลังซักผ้าอยู่ แต่มีเรื่องด่วนต้องออกไปข้างนอก พอกลับมา ฉันก็เห็นอวี่ม่อซักผ้าอยู่"

"มันมีปัญหาอะไรหรือ?"

จางเหว่ยมองทั้งสองคนอย่างไม่เข้าใจ การซักผ้าเป็นเรื่องที่ต้องโกรธถึงขนาดนี้เลยหรือ?

หูอีเฟยพยายามระงับอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน แล้วพูดต่อ "แต่ไอ้เจ้าเจิงเสี่ยวเสียนนี่แหละ ที่บังอาจมาตากเสื้อผ้าของฉัน"

"ที่สำคัญคือ ในบรรดาเสื้อผ้าเหล่านั้น มีชุดชั้นในของฉันรวมอยู่ด้วย"

ยิ่งพูด หูอีเฟยยิ่งโมโห ภาพเหตุการณ์ตอนนั้นย้อนกลับมาในความทรงจำของเธออีกครั้ง

จางเหว่ยกับลฺหวี่จื่อเฉียวจึงเพิ่งจะเข้าใจอย่างแจ้งชัด ที่แท้เป็นแบบนี้เอง!

ฉินอวี่ม่อและเจิงเสี่ยวเสียนแสดงสีหน้ากระอักกระอ่วน ตอนนั้นพวกเขาทั้งคู่ต่างก็ไม่ได้สังเกตเรื่องนี้อย่างจริงจัง

เดิมทีทั้งสองคนตั้งใจจะไปช่วยงานใครเลยคิดว่าจะเกิดเรื่องวุ่นวายแบบนี้ขึ้น เหมียวเหมียวน้อยเล่า

เจิงเสี่ยวเสียนชำเลืองมองจางเหว่ย หวังให้อีกฝ่ายยื่นมือเข้าช่วยเหลือ ไม่งั้นเขาอาจไม่มีชีวิตรอดจนถึงพรุ่งนี้ก็เป็นได้

จางเหว่ยเข้าใจความหมายนั้นดี แต่ในใจก็รู้สึกหวั่นไหว เรื่องแบบนี้เขาก็ไม่อยากเข้าไปยุ่งเหมือนกัน!

แม้ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับหูอีเฟยจะดี แต่เขายังคงเกรงกลัวอารมณ์รุนแรงของหูอีเฟยอยู่ไม่น้อย

จางเหว่ยคิดหาวิธีแก้สถานการณ์อย่างรวดเร็ว

เขาเอ่ยปากชวน "อีเฟย ออกไปกินปิ้งย่างด้วยกันไหม! ผมอยากกินมานานแล้ว"

"เธอกับจื่อเฉียวกำลังทำอาหารอยู่แล้วไม่ใช่หรือ! จะออกไปกินอะไรอีก!"

หูอีเฟยมองไปที่วัตถุดิบในครัวแล้วกล่าว

"ไม่เป็นไร ทิ้งไว้ก่อนก็ได้ ไว้ค่อยว่ากันพรุ่งนี้ คืนนี้เราไปกินปิ้งย่างด้วยกันเถอะ"

"ใช่แล้ว อีเฟย พวกเราก็ไม่ได้กินปิ้งย่างกันนานแล้ว ไปกินด้วยกันนะ!"

ฉินอวี่ม่อฉวยโอกาสขยับตัวไปนั่งใกล้หูอีเฟย ยิ้มจนหน้าบาน

พูดตามตรง นี่เป็นครั้งแรกที่ฉินอวี่ม่อเห็นหูอีเฟยโกรธจัดขนาดนี้ แต่เธอเองก็ตระหนักดีว่า ความโกรธที่แสดงออกมานั้น ส่วนใหญ่เป็นการปิดบังความอับอายที่ถูกเจิงเสี่ยวเสียนเห็นชุดชั้นในของเธอ