ตอนที่ 97 เพื่อนเก่าของอวี่ม่อ

จางเหว่ยชมเชยอย่างกะทันหัน ทำเอาต้าลี่รู้สึกไม่ค่อยชิน ใบหน้าเล็กจิ้มลิ้มขึ้นสีระเรื่อ ดูน่ารักน่าชังเหลือเกิน

จางเหว่ยมองดูภาพ "งดงาม" นั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นเดินไปหาซือเฉิง

"ทนายจาง ทางผมก็ทำเสร็จแล้วครับ"

ซือเฉิงลุกขึ้นยืน ส่งเอกสารสัญญาที่เพิ่งเขียนเสร็จให้จางเหว่ย

จางเหว่ยรับมาพลิกดู ส่วนซือเฉิงที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็เริ่มอธิบายรายละเอียด

"คดีหย่าร้างของลูกความ เนื่องจากทั้งสองคนอยู่ด้วยกันแค่ไม่กี่เดือน และไม่มีทรัพย์สินร่วมในช่วงเวลานั้น ผมจึงเลือกที่จะจัดทำข้อตกลงหย่าร้างสำหรับลูกความของเราครับ"

ซือเฉิงสรุปใจความสำคัญของสัญญาโดยคร่าวๆ จางเหว่ยพยักหน้ารับ

จากนั้นก็ชี้จุดผิดพลาดเล็กน้อยสองแห่งในสัญญา

"แก้ไขให้เป็นสัญญาฉบับสมบูรณ์ แล้วนำส่งให้ลูกความของเราได้เลย"

จางเหว่ยส่งสัญญาทนายความคืนให้ซือเฉิงแล้วพูดขึ้นว่า "อ้อ จริงด้วย ซือเฉิง นี่เป็นคดีแรกที่คุณทำเสร็จเองโดยไม่มีคนช่วย ค่าทนายของคดีนี้ยกให้เป็นของคุณเลยนะ"

ซือเฉิงถือสัญญาไว้ด้วยความตกใจและเกรงใจ "ทนายจาง... แบบนี้ไม่ดีหรอกครับ ผมยังเป็นแค่เด็กฝึกงานอยู่เลย"

จางเหว่ยเดินเข้าไปตบไหล่ซือเฉิงเบาๆ เพื่อปลอบใจ "จำที่ฉันเคยบอกได้ไหม ความสามารถคือตัวตัดสินทุกอย่าง และตอนนี้คุณมีความสามารถนั้นแล้ว ดังนั้นค่าทนายความนี้คือสิ่งที่คุณสมควรได้รับ

เตรียมตัวให้พร้อมสำหรับการพบปะลูกความของคุณเถอะ เตรียมรับค่าทนายความก้อนแรกของชีวิต!"

คำพูดกระตุ้นของจางเหว่ยทำให้ซือเฉิงรู้สึกตาลาย มึนงงไปด้วยความสุข

ไม่คิดเลยว่าเพิ่งเข้าสำนักงานกฎหมายมาแค่ครึ่งปีกว่าๆ เขาจะสามารถรับผิดชอบคดีด้วยตัวเองได้แล้ว ทำให้อาชีพของเขาทิ้งห่างเด็กฝึกงานคนอื่นไปไกลมากขึ้นเรื่อยๆ

และทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณจางเหว่ย

ซือเฉิงตื่นเต้นจนก้มหัวคำนับจางเหว่ยอย่างแรง แล้ววิ่งออกไปด้วยความดีใจ ยิ้มกว้างจนปิดไม่มิด

เมื่อซือเฉิงกลับมายังพื้นที่ทำงานของเด็กฝึกงาน ความตื่นเต้นผิดปกติของเขาถูกจับสังเกตทันที พอมีคนถามข่าวลือที่ว่าเขาได้รับมอบหมายคดีแรกที่ทำด้วยตัวเองก็แพร่กระจายไปทั่วอย่างรวดเร็ว

ใครจะเชื่อล่ะ ทั้งที่ทุกคนเข้าสำนักงานกฎหมายมาพร้อมกันในฐานะเด็กฝึกงานรุ่นเดียวกัน แต่เขา กลับก้าวมาได้ไกลถึงขนาดนี้

ทุกคนต่างถอนหายใจว่า ชะตาฟ้าลิขิตไม่เหมือนกันจริงๆ!

ทุกคนรู้ดีว่าเหตุใดซือเฉิงจึงมาถึงจุดนี้ได้ ไม่ใช่แค่เพราะความขยันและความก้าวหน้าของตัวเองเท่านั้น แต่ยังเพราะผลงานของทนายจางด้วย

...

ช่วงบ่าย ภายในอพาร์ตเมนต์ ห้อง 3601

"อวี่ม่อ กลับมาแล้วเหรอ!"

เจิงเสี่ยวเสียนเห็นฉินอวี่ม่อกับหูอีเฟยเดินเข้ามาในห้อง จึงยกมือถือขึ้นมาทักทาย

ฉินอวี่ม่อมองปราดเดียวก็รู้ว่าโทรศัพท์เครื่องที่เจิงเสี่ยวเสียนถืออยู่นั้น คือเครื่องที่เธอคิดว่าหายไปแล้ว

เธอโอดครวญ "ทำไมมันอยู่ที่นี่เนี่ย!"

เจิงเสี่ยวเสียนเห็นท่าทางนั้นก็ไม่เข้าใจ หาโทรศัพท์เจอไม่ใช่เรื่องดีหรือไง?

"เกิดอะไรขึ้น?"

"ฉันนึกว่าทำหายไปแล้ว เลย... ซื้อเครื่องใหม่มาอีกเครื่อง"

ฉินอวี่ม่อเม้มปากด้วยความจนใจ ควักมือจากกระเป๋าหยิบโทรศัพท์เครื่องใหม่ออกมา ซึ่งเหมือนกับเครื่องที่เจิงเสี่ยวเสียนถืออยู่เป๊ะๆ

"ไม่จริงน่า ถ้าทำหาย ทำไมไม่ลองหาก่อนล่ะ หายปุ๊บซื้อปั๊บเลยเหรอ!"

เจิงเสี่ยวเสียนไม่เคยเห็นพฤติกรรมของคนรวยแบบนี้มาก่อน ในสายตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

"ไม่เป็นไร เดี๋ยวก็จะชิน อวี่ม่อขี้ลืมมาก เคยทำหายตั้งแต่หนังสือเดินทางตอนไปเที่ยวต่างประเทศ บัตรที่นั่งสอบ ตอนสอบ กุญแจรถ ตอนขับรถ จนถึงสมุดการบ้าน ตอนไปเรียน เหมือนเธอจะเคยทำหายหมดทุกสิ่ง ยกเว้น 'สมอง' เท่านั้นแหละ"

"อีเฟย! เราตกลงกันแล้วว่าอย่าพูดถึงเรื่องพวกนี้"

ฉินอวี่ม่อหันหน้าไปมองหูอีเฟยด้วยสายตาแข็งกร้าว

หูอีเฟยยิ้มแห้งๆ ให้คำมั่นสัญญาว่าจะไม่เอาไปพูดกับใครอีกเด็ดขาด

"เอ่อ ใช่แล้วอวี่ม่อ ก่อนหน้านี้ฉันรับสายแทนเธอ มีคนชื่อ... อาฟานต๋า โทรมาบอกว่านัดจะมาเยี่ยมเธอพรุ่งนี้!"

เจิงเสี่ยวเสียนยกโทรศัพท์ขึ้น มองไปที่อวี่ม่อพลางเล่า

"อาฟานต๋า...?"

ภาพเหตุการณ์ในอดีตผุดขึ้นมาในหัวของหูอีเฟยโดยอัตโนมัติ

จุดเริ่มต้นของเกมนั้น เหมือนจะมาจากอวตารตัวหนึ่งนั่นแหละ!

ฉินอวี่ม่อรับโทรศัพท์มา เปิดดูประวัติสายเรียกเข้า

"เป็นอแมนดา!"

"อะไรนะ อแมนดา? เธอว่าเธอจะมาที่นี่พรุ่งนี้?"

หูอีเฟยตะโกนถามด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก

ท่าทีที่จู่ๆ ก็โวยวายของเธอทำให้อีกสองคนตกใจจนสะดุ้ง

"อแมนดานี่ใครกันแน่ ถึงได้ทำให้อีเฟยกลัวขนาดนี้"

ฉินอวี่ม่ออธิบายว่า "อแมนดาเป็นเพื่อนร่วมชั้นมัธยมปลายของเรา"

เจิงเสี่ยวเสียนมองหูอีเฟยที่ยืนอยู่ข้างๆ ด้วยท่าทางลนลาน แล้วพูดแซวว่า "ดูจากปฏิกิริยาของอีเฟย ฉันรู้สึกเหมือนอแมนดาคนนี้จะเป็นเจ้าหนี้เงินกู้รายวันเสียมากกว่า!"

เขาสงสัยว่าทำไมหูอีเฟยผู้ไม่กลัวฟ้าดินถึงได้มีปฏิกิริยาต่อคนคนเดียวมากขนาดนี้

"อวี่ม่อ เรื่องใหญ่ขนาดนี้ ทำไมเธอไม่บอกฉันสักคำ!"

หูอีเฟยพูดกับฉินอวี่ม่อด้วยน้ำเสียงตำหนิเล็กน้อย

ฉินอวี่ม่อแสดงสีหน้าขอโทษ "ฉันลืมไป เดิมทีตั้งใจจะตั้งเตือนในมือถือ แต่พอทำงานยุ่งๆ เข้าก็เลยลืมตั้งค่าไปเสียสนิท"

"โอ้ เรื่องสำคัญขนาดนี้ อวี่ม่อเธอกลับลืมได้ งั้นเอาอย่างนี้เถอะ ฉันจะไปนอนที่มหาวิทยาลัยสักสองวัน รอจนกว่าเธอจะกลับไปก่อนแล้วค่อยกลับมา!"

หูอีเฟยกำลังจะขึ้นบันไดไปเก็บกระเป๋า แต่ถูกฉินอวี่ม่อคว้าแขนไว้แน่น

"อีเฟย ก็แค่เจอเพื่อนเก่าเท่านั้น จะขนาดนั้นเลยเหรอ!"

หูอีเฟยกอดอก กล่าวด้วยความไม่พอใจ "เพื่อนเก่า? ฉันไม่อยากมีเพื่อนเก่าแบบนี้หรอก ผู้หญิงคนนั้นชอบวางมาดใหญ่โต ทำอะไรก็ต้องแข่งกับฉันทุกเรื่อง"

เจิงเสี่ยวเสียนวางของในมือลง มองหูอีเฟยแล้วอุทานด้วยความประหลาดใจ "โห อแมนดาคนนี้เก่งจัง! คิดจะปีนขึ้นสู่จุดสูงสุดเชียวหรือ!"

"เจิงเสี่ยวเสียน เธออยากหาเรื่องตายหรือไง!"

หูอีเฟยขยับมือ เสียงข้อนิ้วดังกรอบแกรบ

เจิงเสี่ยวเสียนเหงื่อตกทันที

ฉินอวี่ม่ออธิบายเพิ่มเติมจากด้านข้าง "เดิมทีอแมนดากับอีเฟยไม่ได้มีเรื่องขัดแย้งอะไรกัน เพียงแต่เธอชอบผู้ชายคนหนึ่งในห้องเรียน แต่ผู้ชายคนนั้นกลับชอบอีเฟย เธอจึงคอยแข่งกับอีเฟยในทุกๆ เรื่อง"

เจิงเสี่ยวเสียนแอบชำเลืองมองหูอีเฟยที่กำลังโกรธ

ในใจคิดว่า "ดูเหมือนหัวใจของชายคนนั้นจะกล้าหาญเอาการ ช่างกล้าชอบหูอีเฟย"

"คิดจะแข่งกับฉัน เธอก็ต้องมีคุณสมบัติพอด้วยสิ!"

หูอีเฟยตบโต๊ะ เสียงดังสนั่นด้วยความโกรธ

"ครั้งนี้ที่เธอมา ต้องเตรียมความพร้อมในการอวดดีมาเต็มที่แน่นอน เตรียมตัวมาโชว์ออฟให้หนักหน่วง"

"อีเฟย ไม่ใช่หรอก เธอมาเพื่อพบปะพูดคุยกับฉันเท่านั้น แถมเมื่อไม่นานมานี้เธอยังเพิ่งแต่งงาน ฉันยังไม่มีโอกาสแสดงความยินดีกับเธอเลย"

"เธอแต่งงานแล้ว?"

เรื่องนี้ค่อนข้างอยู่นอกเหนือความคาดหมายของหูอีเฟย ไม่นึกว่าจะมีผู้ชายที่สนใจเธอ

"อืม แต่งงานกับหวังคาร์ลา เพื่อนร่วมชั้นในคลาสเรานั่นแหละ"

เจิงเสี่ยวเสียนเงยหน้าถามด้วยความสงสัย "คาร์ลา? นั่นไม่ใช่ชื่อหมาหรอกหรือ?"