ตอนที่ 96 ไฟไหม้ขนตา

"ไปกันเถอะ ดึกขนาดนี้แล้ว ไม่ต้องทำอาหารหรอก ออกไปกินข้างนอกกัน"

จางเหว่ยมองดูคนที่นอนแผ่หลาอยู่บนโซฟา วันนี้พวกเขาก็เหนื่อยจนแทบขาดใจเหมือนกัน

เหลียวมองไปรอบ ๆ จางเหว่ยก็เอ่ยขึ้นอย่างฉับพลัน "อ้าว? แล้วลฺหวี่จื่อเฉียวล่ะ? เขาไม่ได้บอกว่ามาช่วยหรอกเหรอ?"

"เขาน่ะ! น่าจะยังอยู่ในห้องแน่เลย เศร้ามาทั้งบ่ายแล้ว"

หูอีเฟยชี้มือไปทางทิศของห้องลฺหวี่จื่อเฉียว พลางยิ้มบางๆ พูดเบาๆ

"ลฺหวี่จื่อเฉียว? เศร้า? อีเฟย เธอไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหม!"

ฉินอวี่ม่อถามด้วยความสงสัยอย่างไม่เชื่อสายตา ลฺหวี่จื่อเฉียวเนี่ยนะ จะเศร้า?

"เรื่องมันเป็นแบบนี้... สุดท้ายก็ไฟไหม้คิ้วขวาของตัวเองเข้าให้"

เจิงเสี่ยวเสียนเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในบาร์เมื่อช่วงบ่ายคร่าวๆ ให้ฟัง

หูอีเฟยที่นั่งอยู่ข้างเจิงเสี่ยวเสียนแบมือออก ยิ้มอย่างหมดหนทาง เรื่องราวก็เป็นแบบนั้นจริงๆ

ฉินอวี่ม่อนึกไม่ถึงเลยว่าสาเหตุที่ลฺหวี่จื่อเฉียวเศร้าจะเป็นเรื่องนี้ นี่มันจุดไฟเผาตัวเองชัดๆ เลยไม่ใช่หรือ!

"ฮ่าฮ่าฮ่า"

"จื่อเฉียว เก่งนี่นา! คนอื่นอวดดีแล้วโดนฟ้าผ่า แต่หมอนี่กลับเผาตัวเองเสียได้!"

จางเหว่ยหัวเราะจนตัวงอ ไม่คิดเลยว่ากฎแห่งกรรมจะมีจริง คราวนี้ลฺหวี่จื่อเฉียวคงออกจากบ้านไม่ไหวไปหลายวันแน่

เสียงหัวเราะของจางเหว่ยกระตุ้นอีกสามคนด้วย เดิมทีพวกเขาอดกลั้นเสียงหัวเราะไว้ พอถึงตอนนี้ก็ระเบิดออกมาดังสนั่น

"จางเหว่ย มันตลกขนาดนั้นเลยเหรอ!"

เสียงทุ้มต่ำของลฺหวี่จื่อเฉียวดังมาจากหน้าประตู

ทุกคนหันไปมอง เห็นลฺหวี่จื่อเฉียวสวมแว่นกันแดดเข้ามา สีหน้าดูมืดครึ้ม

เจิงเสี่ยวเสียน หูอีเฟย และฉินอวี่ม่อ ทั้งสามคนรีบหุบรอยยิ้มทันที เปลี่ยนสีหน้ากลับเป็นจริงจัง มีเพียงจางเหว่ยที่ยังคงยิ้มบาง ๆ มองไปยังลฺหวี่จื่อเฉียว

"ขอโทษนะ กลั้นไม่ไหวจริงๆ"

จางเหว่ยยังคงหัวเราะต่อ เมื่อเห็นลฺหวี่จื่อเฉียวเดินเข้าห้อง เขาก็รู้ทันทีว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไร จึงไม่สนใจสีหน้าที่ดูมืดครึ้มนั้นเลยแม้แต่น้อย

ฉินอวี่ม่อสะกิดจางเหว่ย เธอไม่เคยเห็นลฺหวี่จื่อเฉียวเป็นแบบนี้มาก่อนเลย!

หรือเขาจะโกรธจริงๆ กันนะ!

ลฺหวี่จื่อเฉียวเดินช้าๆ มาหยุดข้างจางเหว่ย บรรยากาศในห้องนั่งเล่นเย็นยะเยือกจนแข็งค้างในพริบตา

ทั้งสามคนคิดว่าลฺหวี่จื่อเฉียวจะโกรธจางเหว่ย แต่ใครจะรู้ว่าท่าทีของเขาอยู่นอกเหนือความคาดหมายของพวกเขา

ลฺหวี่จื่อเฉียวนั่งลงข้างจางเหว่ย กอดคออีกฝ่ายพลางอ้อนว่า "พี่เหว่ย พาผมไปกินข้าวด้วยสิ ในเมื่อพี่หัวเราะตั้งนาน ยังไงก็ต้องชดเชยหัวใจที่บอบบางของผมหน่อย"

"เอ่อ..."

หูอีเฟย เจิงเสี่ยวเสียน และฉินอวี่ม่อ มองลฺหวี่จื่อเฉียวด้วยความตกตะลึง

โอ้พระเจ้า! ลฺหวี่จื่อเฉียวหน้าด้านเพื่อขอข้าวกินฟรีถึงขั้นนี้เลยเหรอ?

จางเหว่ยเบี่ยงตัวหลบการกอดของลฺหวี่จื่อเฉียว แล้วลุกขึ้นยืน

"เปลี่ยนเสื้อผ้า ไปกินข้าวกัน"

"รับทราบ!"

เมื่อได้รับอนุญาตจากจางเหว่ย ลฺหวี่จื่อเฉียวก็วิ่งออกไปจากห้อง 3603 อย่างตื่นเต้น

"แค่นี้เองเหรอ? พวกเราเข้าใจว่าเขาเศร้ามาตลอด ที่แท้ก็แค่อยากหนีงาน แถมยังอยากขอข้าวกินฟรีอีก!"

ท่าทีอันน่าเหลือเชื่อของลฺหวี่จื่อเฉียวทำให้เจิงเสี่ยวเสียนและหูอีเฟยพูดไม่ออก

ทั้งสองรู้สึกเหมือนถูกหลอกโดยลฺหวี่จื่อเฉียวอีกครั้ง

แต่ นี่เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วนะ?

......

ร้านอาหาร

"จื่อเฉียว ออกมากินข้าวทั้งที ถอดแว่นตาออกหน่อยได้ไหม ไม่งั้นคนอื่นจะหาว่าเราพาคนตาบอดมาด้วยนะ"

หลังสั่งอาหารเสร็จ ฉินอวี่ม่อมองลฺหวี่จื่อเฉียวที่นั่งอยู่ข้างๆ แล้วแซวเขา

ลฺหวี่จื่อเฉียวไม่สนใจคำพูดของฉินอวี่ม่อเลยสักนิด

ใครจะมองก็มองไป จะคิดยังไงก็ได้ แต่เขาไม่มีทางถอดแว่นกันแดดออกเด็ดขาด

จางเหว่ยกระซิบถามเจิงเสี่ยวเสียนเบาๆ ว่า "คิ้วของจื่อเฉียวไหม้หนักมากไหม?"

"ก็พอประมาณไหม้หายไปครึ่งหนึ่งได้"

จางเหว่ยจ้องลฺหวี่จื่อเฉียวอยู่พักหนึ่ง แล้วคว้าแว่นกันแดดออกอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้าแลบ

"จางเหว่ย นาย..."

"จื่อเฉียว ไม่เป็นไรหรอก ใครจะมาจ้องตาของนายกัน! อีกอย่าง คิ้วนายก็ไม่ได้หายเกลี้ยงสักหน่อย"

ลฺหวี่จื่อเฉียวกวาดตามองรอบๆ เมื่อเห็นว่าไม่มีใครสนใจเขา หัวใจที่กังวลอยู่ก็ค่อยๆ วางลง

ส่วนสี่คนตรงหน้า ลฺหวี่จื่อเฉียวกลับทำท่าไม่แคร์ จะดูก็ดูไปเถอะ!

จางเหว่ยชำเลืองมองขนตาข้างขวาของลฺหวี่จื่อเฉียว เห็นได้ชัดว่าบางลงมาก แต่ยังไม่ถึงกับร่วงหมด แค่สั้นลงเท่านั้น

"จื่อเฉียว ไม่ต้องใส่แว่นกันแดดแล้ว กลับบ้านไปฉันจะให้น้ำยาบำรุงขนตา ใช้ไม่กี่วันก็ยาวกลับมาเหมือนเดิม"

"จริงเหรอ อวี่ม่อ"

ลฺหวี่จื่อเฉียวตาวาวจับจ้องฉินอวี่ม่อ ขนตาคือเรื่องสำคัญต่อภาพลักษณ์ของเขา จะให้พลาดไม่ได้เด็ดขาด!

"อืม เดี๋ยวกลับไปถึงแล้วฉันจะเอาให้"

ฉินอวี่ม่อโบกมือเบาๆ แล้วหันไปกินอาหารจานโปรดตรงหน้าต่อ

ลฺหวี่จื่อเฉียวรีบหยิบกับข้าวใส่ชามให้ฉินอวี่ม่ออย่างเอาใจ โดยไม่สนใจความรู้สึกของคนอีกสามคนเลยสักนิด

ตอนนี้ฉินอวี่ม่อคือเทพเจ้าผู้มาโปรดในสายตาเขา ต้องประจบไว้ก่อน ไม่งั้นก็ต้องนั่งรอให้ขนตายาวขึ้นมาเองช้าๆ อย่างสิ้นหวัง

หูอีเฟยที่อยู่ฝั่งตรงข้าม มองเห็นตะเกียบที่วิ่งไปมาบนโต๊ะอาหาร สีหน้าก็ไม่ค่อยสบอารมณ์ เอ่ยปากประชดประชันแบบแสร้งทำเป็นพูดดีว่า "จื่อเฉียว ถ้าเธอกระตือรือร้นขนาดนี้ สู้ไปจ่ายค่าอาหารวันนี้เสียเลยไหม แบบนี้อวี่ม่อน่าจะยิ่งพอใจกว่า!"

ลฺหวี่จื่อเฉียวเหลือบตามองอีกสามคนด้วยความรู้สึกผิด แล้ววางตะเกียบลงทันที

เขาเอ่ยเสียงแหบๆ ว่า "พวกเธอกินกันต่อไปนะ ฉันอิ่มแล้ว"

ตอนนี้พอได้ยินคำว่า 'จ่าย' หรือ 'เลี้ยง' ลฺหวี่จื่อเฉียวก็ใจสั่นระรัว

ช่วงนี้เขาเงินขาดมือ มิฉะนั้นคงไม่ออกมา 'ขอร่วมวงกินฟรี' แบบนี้หรอก

เมื่อทุกคนกินเสร็จ กลับมาถึงอพาร์ตเมนต์

ลฺหวี่จื่อเฉียวขอขวดน้ำยาบำรุงขนตาจากมือฉินอวี่ม่อ แล้วรีบวิ่งกลับเข้าห้องไปอย่างรวดเร็ว

......

สองสามวันต่อมา

สำนักงานทนายความต้าเซิ่ง

"คุณทนายจาง นี่คือคดีหย่าร้าง ลูกความของเราเป็นหญิงชราอายุหกสิบห้าปีครับ"

"โอเค ทราบแล้ว วางไว้บนโต๊ะนั่นแหละ"

ขณะนั้นจางเหว่ยกำลังเล่นหมากล้อมกับจูเก่อต้าลี่ ทั้งสองฝ่ายเข้าสู่สภาวะสู้กันจนผลัดกันแพ้ผลัดกันชนะอย่างดุเดือด

ซือเฉิงวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะทำงาน กำลังจะเดินออกไป แต่ถูกจางเหว่ยเรียกไว้

"ซือเฉิง ยังไม่ต้องไป เธอเอาคดีนี้ไปลองฝึกทำดู แล้วเสนอแนวทางแก้ไขมาให้ฉันที"

สายตาของจางเหว่ยไม่เคยละจากกระดานหมาก แม้ตอนนี้เขาจะได้เปรียบ แต่ฝีมือของต้าลี่อีกฝั่งก็อย่าได้ประเมินต่ำ การเดินหมากพลาดเพียงตาเดียวอาจทำให้แพ้ทั้งกระดานได้

"รับทราบครับ คุณทนายจาง"

ซือเฉิงนั่งลงหน้าโต๊ะทำงาน เริ่มอ่านและวิเคราะห์ข้อมูลคดีอย่างจริงจัง

เมื่อมีแนวความคิดคร่าวๆ ในหัวแล้ว ซือเฉิงก็เริ่มเขียนแผนงานลงกระดาษโดยมีเหตุผลและหลักฐานรองรับอย่างเป็นระบบ

อีกด้านหนึ่ง เกมหมากล้อมบนโต๊ะกาแฟก็ได้บทสรุป จางเหว่ยเป็นผู้ชนะด้วยแต้มห่างเพียงสองเม็ด

"จางเหว่ย ฝีมือหมากล้อมของเธอพัฒนาเร็วมากเลยนะ!"

จูเก่อต้าลี่มองจางเหว่ยด้วยความประหลาดใจ ทั้งที่เธอเป็นคนสอนจางเหว่ยเองแท้ๆ แต่ทำไมสถานการณ์ค่อยๆ กลายเป็นจางเหว่ยมาสอนเธอแทนล่ะ?

ไม่เพียงเท่านั้น ยิ่งระดับการเล่นหมากล้อมของทั้งสองสูงขึ้น ต้าลี่ก็ยิ่งรู้สึกว่าช่องว่างระหว่างเธอกับจางเหว่ยกว้างขึ้นเรื่อยๆ

"นั่นก็เพราะอาจารย์ต้าลี่สอนเก่งไงล่ะ!"