ตอนที่ 95 ภารกิจสำเร็จ

จางเหว่ยกับฉินอวี่ม่อลงจากรถ

ฉินอวี่ม่อเตรียมจะเดินจากไป แต่จู่ๆ จางเหว่ยก็เรียกเธอไว้

"อวี่ม่อ มาเอาของสิ!"

ฉินอวี่ม่อเดินไปที่ท้ายรถด้วยความสงสัยเล็กน้อย

จางเหว่ยหยิบของออกมาจากท้ายรถห้าหกชิ้น แล้วส่งให้ฉินอวี่ม่อสองชิ้น

"นี่อะไร?"

"ของที่ซื้อให้พ่อแม่เธอน่ะ จะไปเยี่ยมบ้านครั้งแรกมือเปล่าได้ยังไงเล่า!"

จางเหว่ยถือของพลางเดินพลางพูดกับฉินอวี่ม่อว่า "เธอก็ไม่ได้บอกฉันว่าลุงป้าชอบอะไร ฉันเลยซื้อพวกอาหารเสริมและผลไม้มาบ้าง"

ฉินอวี่ม่อหยุดชะงัก รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าของเธอ

"จางเหว่ย คิดละเอียดขนาดนี้ทำไม? หรืออยากทำเรื่องปลอมให้เป็นจริงกันแน่!"

เมื่อได้ยินคำพูดของฉินอวี่ม่อ จางเหว่ยถึงกับหัวเราะทั้งน้ำตา ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่มารยาทกลายเป็นความผิด!

"ถ้าเธอไม่เอา งั้นฉันไปล่ะนะ!"

จางเหว่ยแกล้งทำท่าจะเดินหนี แต่ถูกฉินอวี่ม่อคว้าตัวไว้ เธอพูดด้วยรอยยิ้มอ้อนวอนว่า "แค่ล้อเล่นน่า อย่าจริงจังสิ!"

จางเหว่ยจึงไม่เดินจากไป เขาเดินตามหลังฉินอวี่ม่อไปด้วยกัน

ฉินอวี่ม่อมองบ้านทั้งสองฝั่งซอย แล้วแนะนำว่า "ที่นี่ไม่ใช่บ้านเก่าของฉันตอนเด็กหรอก แค่หลังจากพ่อแม่ฉันซื้อบ้านแถวนี้ พวกท่านก็ย้ายมาอยู่

ย้ายมาได้ไม่นาน ฉันก็ไปเรียนต่อ ดังนั้นความทรงจำเกี่ยวกับแถวนี้ของฉันก็ไม่ได้ลึกซึ้งอะไรมาก"

ทั้งคู่เดินคุยกันไปเรื่อยๆ กลุ่มผู้เฒ่าผู้แก่ที่ออกกำลังกายอยู่ริมทางดูเหมือนจะจำฉินอวี่ม่อได้ จึงเริ่มกระซิบกระซาบพูดถึงทั้งคู่เบาๆ

สีหน้าของฉินอวี่ม่อเผยรอยยิ้มขมขื่นที่เจ็บปวด เธอเองก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะทุกครั้งที่มาหา ก็มักจะถูกคนรอบข้างชี้ไม้ชี้มือวิจารณ์แบบนี้เสมอ

ในเมื่อผู้หญิงอายุเท่าเธอแต่ยังไม่แต่งงาน ย่อมตกเป็นเป้าสายตาและหัวข้อสนทนาของคนอื่นเป็นธรรมดา

ฉินอวี่ม่อยังเดินไม่ถึงหน้าประตู แม่ของเธอก็รีบร้อนก้าวออกมาจากบ้าน ด้วยสีหน้าดีใจ เดินเข้ามาหาทันที

"อวี่ม่อ นี่แฟนลูกเหรอ?"

"ค่ะ เขาชื่อสเนก"

แม่ของอวี่ม่อพิจารณาสายตาสำรวจจางเหว่ยอย่างพอใจตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วพยักหน้าเบาๆ

"บอกแล้วไงว่าจะมาก็บอกกันดีๆ ไม่ต้องซื้อของมามากมายขนาดนี้ก็ได้!"

แม้ปากแม่ของอวี่ม่อจะตำหนิ แต่ใบหน้ากลับยิ้มจนแก้มแทบปริ

ใครบ้างจะไม่ชอบเด็กที่มีมารยาทแบบนี้!

"เข้าบ้านก่อนเถอะ ค่อยคุยกันข้างนอก ลมแรง พ่อเธอออกไปเที่ยวข้างนอก ฉันโทรบอกเขาแล้ว"

พูดจบ แม่ของอวี่ม่อก็เดินนำหน้าไปอย่างร่าเริง

ฉินอวี่ม่อหันมากระซิบกับจางเหว่ยเบาๆ "เห็นไหม นี่คือ 'ผลงาน' ของบรรดาเพื่อนบ้านแถวนี้"

จางเหว่ยพยักหน้าเห็นด้วย ความรู้สึกแบบนี้เขาเพิ่งเคยเจอเป็นครั้งแรก

จางเหว่ยกับฉินอวี่ม่อช่วยกันหิ้วของเข้าไปในบ้าน

บ้านของฉินอวี่ม่อเป็นตึกแถวสองชั้นแยกเดี่ยว ตามที่เธอเล่า บ้านหลังนี้ซื้อไว้ตั้งแต่สิบกว่าปีก่อน ตอนนั้นราคาบ้านยังถูกอยู่

ถ้าเทียบกับราคาบ้านในปัจจุบัน บ้านหลังนี้คงมีมูลค่าหลายสิบล้านหยวนแล้ว

ทันทีที่ทั้งสองคนเข้าบ้าน ก็ได้รับการเชื้อเชิญให้นั่งลง พอนั่งลงบนโซฟา จางเหว่ยก็เห็นชายวัยกลางคนคนหนึ่งเดินเข้ามาในห้อง พร้อมจ้องมองเขาด้วยความประหลาดใจ

"พ่อ กลับมาแล้วเหรอคะ"

"แล้วนี่ใคร?"

พ่อของอวี่ม่อชี้ไปที่จางเหว่ยซึ่งลุกขึ้นยืนต้อนรับ

"แฟนหนูค่ะ ชื่อสเนก"

"ดี ดี หล่อเหลาสมเป็นสุภาพบุรุษจริงๆ!"

สายตาของพ่ออวี่ม่อสำรวจจางเหว่ยตั้งแต่หัวจรดเท้า รอยยิ้มบนใบหน้าเปี่ยมล้นไปด้วยความสุข

เดิมทีเขาคิดเพียงจะข่มขู่ลูกสาวเล่นๆ ไม่คาดคิดเลยว่าลูกสาวของเขาจะพาแฟนหนุ่มกลับมาบ้านจริงๆ

ดูจากหน้าตาและบุคลิก ถือว่าเป็นคนเก่งกาจเหนือสามัญชนเลยทีเดียวนะ!

"นั่งลงคุยกัน นั่งลงคุยกัน ยืนทำไมเล่า!"

แม่ของอวี่ม่อเดินยกกาน้ำชาออกจากครัว เห็นจางเหว่ยดูเกร็งๆ อยู่บ้าง จึงรีบกล่าวต้อนรับอย่างอบอุ่นและเป็นกันเอง

ทั้งหมดนั่งคุยกันสบายๆ บนโซฟา

"อวี่ม่อ แฟนลูกทำงานอะไรน่ะ?"

"คุณลุงครับ ผมเป็นคนเล่นเปียโน น่าจะจัดอยู่ในกลุ่มนักดนตรีครับ"

ฉินอวี่ม่อยังไม่ทันได้เอ่ยปาก คำถามของพ่ออวี่ม่อ ก็ถูกจางเหว่ยรับช่วงไปตอบเสียแล้ว

"งั้นคงเป็นนักเปียโนสินะครับ"

พ่อของอวี่ม่อพยักหน้า จริงอย่างที่จางเหว่ยว่า บุคลิกและท่าทางของเขาดูสมกับเป็นนักเปียโนจริงๆ เก็บอารมณ์และดูสุขุมลึกซึ้ง

"แล้วสองคนรู้จักกันได้ยังไงล่ะ!"

กับคำถามนี้ จางเหว่ยก็จนปัญญาเช่นกัน เพราะฉินอวี่ม่อไม่ได้บอกใบ้คำตอบให้เขาเลยตอนอยู่บนรถ

ฉินอวี่ม่อรีบตอบแทนว่า "เราเจอกันบนเครื่องบินค่ะ ตอนที่ฉันไปทำงานต่างเมืองน่ะ"

"เรียกได้ว่ารักแรกพบเลยก็ได้ค่ะ!"

พูดจบ ฉินอวี่ม่อหันมามองจางเหว่ยแวบหนึ่ง แล้วสอดมือเข้าไปในอุ้งมือของเขา

จางเหว่ยยิ้มอย่างเอ็นดู บีบมือตอบกลับเบาๆ

ภาพนั้นตกอยู่ในสายตาของพ่อแม่ฝ่ายหญิง ทั้งคู่สบตากันแวบเดียวก็เข้าใจทันที ดูท่าลูกสาวกับไอ้หนุ่มนี่จะมีลุ้นเสียแล้ว!

พ่อแม่ของอวี่ม่อจึงชวนจางเหว่ยคุยเรื่องอื่นๆ ต่อไปอีกเล็กน้อย

เมื่อใกล้เที่ยง ทั้งคู่ตั้งใจจะรั้งตัวจางเหว่ยไว้กินข้าวกลางวันด้วยกัน แต่ฉินอวี่ม่อหาข้ออ้างปัดตกไปเสียก่อน

สองหนุ่มสาวค่อยๆ เดินห่างออกไป ภายใต้สายตามองตามของพ่อแม่ฝ่ายหญิง

พอขึ้นรถเสร็จ จางเหว่ยถึงได้ผ่อนคลายลงอย่างเต็มที่ เขาคลายเนกไทออกเล็กน้อย และปลดกระดุมเสื้อสูทเม็ดแรก

"อวี่ม่อ พ่อแม่คุณใจดีเกินไปแล้วนะ!"

"จะทำไงได้ล่ะ ใครใช้ให้คุณเป็นผู้ชายคนที่สองที่ฉันพาเข้าบ้านกันเล่า!"

จางเหว่ยไม่ถามต่อ เขาคิดว่าผู้ชายคนแรกน่าจะเป็นหลี่ฉาเต๋อแน่นอน

"คุณทำตัวสบายๆ หน่อยเถอะ นี่เป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้ายด้วย อีกสักพัก ฉันจะบอกพ่อแม่เองว่าเราเลิกกันแล้ว"

ฉินอวี่ม่อตบไหล่จางเหว่ยเบาๆ "แต่ครั้งนี้ต้องขอบคุณคุณมากเลย ไปเถอะ ฉันเลี้ยงข้าวคุณ ถือเป็นการจ่ายค่าเหนื่อยจากการแสดงเมื่อเช้า"

"ได้เลย งั้นขอจัดหนักนะครับ"

……

หลังทานข้าวเสร็จ ฉินอวี่ม่อตามจางเหว่ยไปซื้อของใช้ในชีวิตประจำวัน

ทั้งคู่กวาดซื้อสินค้าในซูเปอร์มาร์เก็ตจนหมดเกลี้ยง สุดท้ายจางเหว่ยต้องเรียกพนักงานขายมาช่วยดันรถเข็นไปที่แคชเชียร์

ไม้ตายแบบทุ่มไม่อั้นของจางเหว่ย ทำเอาพนักงานในซูเปอร์มาร์เก็ตตะลึงงัน

จางเหว่ยติดต่อผู้จัดการซูเปอร์มาร์เก็ต เพื่อเช่ารถขนส่งสินค้า มาขนของที่เขาซื้อทั้งหมดกลับไปส่งยังอพาร์ตเมนต์รัก

หูอีเฟยกับเจิงเสี่ยวเสียนกำลังนั่งดูทีวีอยู่ดีๆ ก็ได้รับโทรศัพท์จากจางเหว่ย

ทั้งสองเดินออกมาจากห้อง ตรงไปยังห้อง 3603 เมื่อเห็นข้าวของกระจายเกลื่อนพื้น ก็อดตกใจไม่ได้

"จางเหว่ย นายอยู่คนเดียวไม่ใช่เหรอ ซื้อของเยอะแยะขนาดนี้ทำไม!"

"มาสิ ช่วยกันจัด เดี๋ยวพอพวกนายวางเสร็จ จะพบว่ามันไม่ได้เยอะเลยสักนิด"

ฉินอวี่ม่อที่เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้ว ก็เข้ามาช่วยด้วยอีกแรง

สี่คนวุ่นวายกันจนถึงสองทุ่ม จึงจัดเก็บของทุกอย่างในห้องนั่งเล่นเสร็จเรียบร้อย

พอทำความสะอาดขยะเสร็จ ทั้งห้าคนก็ทิ้งตัวนั่งพับลงบนโซฟาอย่างหมดสภาพ

เจิงเสี่ยวเสียนกวาดตามองรอบห้อง พยักหน้าพลางพูดว่า "จางเหว่ย ที่นายเคยพูดไว้นั้นถูกแล้ว ตอนนี้มองไม่เห็นร่องรอยอะไรเลย"

ทุกคนมองสำรวจรอบๆ ข้าวของที่เคยกองเต็มพื้นเหมือนหายวับไปในพริบตา ไม่เหลือร่องรอยว่าเคยมีอยู่เลยแม้แต่น้อย