ตอนที่ 94 จางเหว่ยไปพบพ่อแม่

หลังมื้ออาหาร จางเหว่ยไปส่งเจิงเสี่ยวเสียนกับลฺหวี่จื่อเฉียวกลับอพาร์ตเมนต์ จากนั้นก็พาต้าลี่ไปเที่ยวเล่นที่พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำทะเลอยู่นานครึ่งค่อนวัน จนกระทั่งก่อนมื้อเย็นถึงได้พาต้าลี่ไปส่งกลับบ้าน

ทันทีที่จางเหว่ยกลับมาถึงอพาร์ตเมนต์ ก็โดนหูอีเฟยซักฟอกทันที

"จางเหว่ย ช่วงบ่ายพากระเตงต้าลี่ไปเที่ยวไหนมาเนี่ย ถึงได้กลับเอาป่านนี้"

"ไปพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำทะเลมาครับ"

จางเหว่ยนั่งลงบนโซฟา ตอบตามตรง

"พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำเหรอเนี่ย! ฉันเองก็ไม่ได้ไปมาตั้งนานแล้วเหมือนกัน ครั้งล่าสุดที่ไปน่าจะเจ็ดแปดปีที่แล้วได้มั้ง!"

หูอีเฟยเริ่มตกอยู่ในภวังค์ความหลัง ตั้งแต่เรียนจบมหาวิทยาลัยแล้วเลือกอยู่สอนต่อที่เดิม เธอก็วุ่นวายอยู่ตลอดเวลา วนเวียนอยู่แค่สองจุดระหว่างอพาร์ตเมนต์กับมหาวิทยาลัย ไม่อย่างนั้นเธอจะคว้าปริญญาเอกจากมหาวิทยาลัยเจียงหนานมาครองได้ในเวลาสั้น ๆ เพียงไม่กี่ปีได้ยังไง

ฉินอวี่ม่อที่อยู่ในห้องได้ยินเสียงจางเหว่ยที่ห้องนั่งเล่น จึงเดินลงมาจากชั้นบน

"จางเหว่ย นายเตรียมตัวพร้อมหรือยัง พรุ่งนี้พวกเราต้องตื่นแต่เช้าออกเดินทางนะ"

"ออกเดินทาง? พวกเธอสองคนจะไปไหนกันน่ะ?"

หูอีเฟยถามอย่างสงสัย สายตาคลางแคลงใจกวาดมองสลับไปมาระหว่างคนทั้งสอง

ฉินอวี่ม่อโน้มตัวไปกระซิบข้างหูหูอีเฟยเบา ๆ ว่า "ฉันขอให้จางเหว่ยกลับบ้านไปด้วยกันวันพรุ่งนี้ ช่วยแกล้งเป็นแฟนฉันหน่อยน่ะ"

"อะไรนะ!"

ม่านตาของหูอีเฟยขยายกว้างขึ้นเล็กน้อย อุทานออกมาด้วยความตกใจโดยไม่รู้ตัว

ก่อนจะหันไปมองจางเหว่ยด้วยความประหลาดใจ "นายยอมตกลงเนี่ยนะ?"

จางเหว่ยพยักหน้า

"อวี่ม่อ ทำไมเธอถึงนึกครึ้มทำเรื่องแบบนี้ขึ้นมาได้ล่ะเนี่ย" หูอีเฟยพลันนึกถึงความเป็นไปได้ขึ้นมาอย่างหนึ่ง "หรือว่าแม่เธอเร่งเร้ามาอีกแล้ว?"

ฉินอวี่ม่อตอบอย่างจนใจ "อืม แม่โทรมาหาฉัน บอกว่าพรุ่งนี้ต้องพาแฟนกลับบ้านไปให้ได้ ไม่อย่างนั้น... ก็ไม่ต้องกลับไปอีกเลย"

หูอีเฟยเข้าใจความรู้สึกนี้ดี เพียงแต่พ่อแม่ของเธอเอาแต่ไปเที่ยวอยู่ตลอด เลยไม่มีโอกาสได้เร่งรัดเธอก็เท่านั้น

หูอีเฟยเอ่ยแซวปนหัวเราะ "จางเหว่ย พรุ่งนี้ก็ทำผลงานให้ดี ๆ หน่อยล่ะ! สร้างความประทับใจดี ๆ ให้กับแม่ยายในอนาคตด้วยนะ..."

คำพูดของหูอีเฟยยังไม่ทันจบ ก็ถูกฉินอวี่ม่อที่กำลังเอียงอายเอามือปิดปากไว้ แล้วผลักเธอล้มลงไปบนโซฟา

หูอีเฟยดิ้นรนไม่หยุด ทว่ากลับถูกแรงที่โผล่มาไม่รู้จากไหนของฉินอวี่ม่อกดล็อกเอาไว้แน่น

จางเหว่ยเห็นภาพนั้นก็ลุกขึ้นเดินกลับเข้าห้องไป

ภาพผู้หญิงกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันแบบนี้ไม่ใช่สิ่งที่เขาจะมาแอบดูได้ตามใจชอบ ดังนั้นชิ่งก่อนย่อมดีที่สุด

หลังจากจางเหว่ยกลับเข้าห้องไปแล้ว สองสาวที่หยอกล้อกันอยู่ในห้องนั่งเล่นก็หยุดการเคลื่อนไหวลง

หูอีเฟยเหลือบมองไปทางห้องของจางเหว่ย ก่อนจะกระซิบข้างหูฉินอวี่ม่อเบา ๆ "เธอชอบจางเหว่ยหรือเปล่าเนี่ย?"

"คิดไปถึงไหนแล้วอีเฟย เธอก็รู้นี่ว่าฉันไม่ชอบกินเด็กน่ะ"

ฉินอวี่ม่อสบตากับหูอีเฟยตรง ๆ แล้วตอบกลับ

เธอไม่ชอบคนที่อายุน้อยกว่าเธอ สเปกของเธอยังคงเป็นผู้ชายที่ดูเป็นผู้ใหญ่มาตั้งแต่ต้นจนจบ ไม่เคยเปลี่ยนไปเลย

หูอีเฟยลองตรองดู ก็ดูเหมือนจะเป็นแบบนั้นจริง ๆ

"แล้วทำไมเธอถึงเลือกให้จางเหว่ยกลับบ้านไปด้วยล่ะ?"

หูอีเฟยถามด้วยความอยากรู้ ในอพาร์ตเมนต์ก็ไม่ได้มีจางเหว่ยเป็นผู้ชายคนเดียวนี่นา ทำไมฉินอวี่ม่อถึงเจาะจงเลือกจางเหว่ยคนเดียวล่ะ?

"กวานกู่อยู่ไม่ติดบ้าน ส่วนลฺหวี่จื่อเฉียวตัดทิ้งไปได้เลย แบบนี้มันก็เหลือแค่จางเหว่ยคนเดียวแล้วไม่ใช่เหรอ!"

"อืม ก็จริงของเธอ"

ทั้งสองคนต่างพร้อมใจกันไม่เอ่ยถึงคนชื่อเจิงเสี่ยวเสียน ราวกับว่าคนคนนี้ไม่มีตัวตนอยู่บนโลก

……

เช้าตรู่วันต่อมา

"เชี่ยแล้ว อวี่ม่อ วันนี้เธอจะไปออกเดตที่ไหนเนี่ย แต่งตัวสวยขนาดนี้"

ลฺหวี่จื่อเฉียวที่กำลังนั่งกินมื้อเช้าอยู่บนโต๊ะอาหาร ได้ยินเสียงฝีเท้าดังลงมาจากบันได พอเงยหน้ามองขึ้นไป สายตาก็ถูกฉินอวี่ม่อที่กำลังค่อย ๆ ก้าวเดินลงมาดึงดูดเข้าอย่างจัง

คนอื่น ๆ ที่ได้ยินต่างหันไปมองตาม แล้วก็พากันยืนตะลึงตาค้าง

วันนี้ฉินอวี่ม่อสวมแว่นตากรอบเงิน ชุดกระโปรงยาวลายดอกไม้สีฟ้าอ่อนสวมทับด้วยเสื้อไหมพรมผ้าฝ้ายสีขาวบริสุทธิ์ แผ่กลิ่นอายความอ่อนหวานเรียบร้อยผสมผสานกับความชาญฉลาดรอบรู้ ทำเอาทุกคนตาโตตื่นตะลึง

"อวี่ม่อ วันนี้เธอแต่งตัวดูเจิดจ้าจับตาจริง ๆ เลย!"

"นั่นน่ะสิ ฉันก็เพิ่งเคยเห็นเธอสวยขนาดนี้เป็นครั้งแรกเหมือนกัน"

……

เมื่อเผชิญกับคำชมของทั้งสี่คน ฉินอวี่ม่อก็แย้มยิ้มตอบกลับไปว่า "ก็วันนี้ต้องกลับบ้านนี่นา เลยต้องแต่งตัวสักหน่อย เห็นท่าทางพวกเธอแล้ว ฉันก็รู้เลยว่าผลลัพธ์การแต่งตัววันนี้คงจะออกมาไม่เลวทีเดียว"

"งั้นฉันไปก่อนนะ!"

ความหมายแฝงที่ซ่อนอยู่ในประโยคนี้ของฉินอวี่ม่อ มีเพียงหูอีเฟยกับจางเหว่ยสองคนเท่านั้นที่เข้าใจ

พูดจบฉินอวี่ม่อก็หมุนตัวเดินออกจากห้องไป

ผ่านไปครู่หนึ่ง จางเหว่ยก็ส่งสายตาให้หูอีเฟย ซึ่งหูอีเฟยก็เข้าใจความหมายในทันที

"จางเหว่ย วันนี้นายต้องไปเดินห้างสรรพสินค้าซื้อของไม่ใช่เหรอ รีบไปเถอะ ทางนี้เดี๋ยวพวกเราช่วยกันเก็บกวาดเอง"

เจิงเสี่ยวเสียนได้ยินดังนั้นจึงเอียงคอหันไปถามจางเหว่ย "จางเหว่ย นายจะไปซื้ออะไรที่ห้างเหรอ?"

"ก็ต้องซื้อของใช้จำเป็นในชีวิตประจำวันเข้าห้องชุดสิ ตอนนี้ฝั่งนั้นยังไม่มีอะไรเลยสักอย่างไม่ใช่เหรอ!"

"ต้องให้พวกเราไปช่วยไหมล่ะ?"

"นั่นสิ ห้องของนายน่าจะต้องซื้อของตั้งเยอะแยะ นายไปคนเดียวจะไหวเหรอ?"

เจิงเสี่ยวเสียนกับลฺหวี่จื่อเฉียวเอ่ยปากขึ้นมาทีละคน ยังไงเสียช่วงกลางวันของวันนี้พวกเขาก็ไม่มีอะไรทำอยู่แล้ว สู้ไปด้วยกันเดินเล่นที่ห้างสรรพสินค้ายังดีกว่า ถือเสียว่าช่วยจางเหว่ยไปในตัว

"ไม่ต้องหรอก ผมไปคนเดียวก็พอแล้ว"

จางเหว่ยแสร้งทำเป็นสงบนิ่งพลางตอบกลับไป จากนั้นก็พูดต่อว่า "ถ้าพวกนายไม่มีอะไรทำจริง ๆ ล่ะก็ ถึงตอนนั้นค่อยมาช่วยผมจัดห้องแล้วกัน ผมกะว่าคงกลับมาก่อนค่ำนั่นแหละ!"

"งั้นก็ได้"

ทั้งสองคนตอบตกลงอย่างกระตือรือร้น

จางเหว่ยเปลี่ยนเป็นชุดลำลองสบาย ๆ แล้วจึงเดินออกจากบ้านไป

จางเหว่ยมาถึงลานจอดรถใต้ดินของหมู่บ้านจัดสรร ฉินอวี่ม่อมารออยู่ที่นี่นานแล้ว

ฉินอวี่ม่อตำหนิเสียงเบา "ทำไมเธอใส่ชุดนี้ออกมาล่ะ?"

"ก็กลัวอาจารย์เจิงกับลฺหวี่จื่อเฉียวจับได้น่ะสิ ใครเขาใส่ชุดสูทไปเดินห้างกันเล่า"

จางเหว่ยเปิดประตูรถ แล้วหยิบชุดสูทที่เตรียมเอาไว้ล่วงหน้าออกมาจากเบาะหลัง

"นี่ไง อยู่นี่แล้วไม่ใช่เหรอ!"

ฉินอวี่ม่อยกนิ้วโป้งให้จางเหว่ย "เธอนี่รอบคอบจริง ๆ งั้นฉันเดินออกไปก่อนนะ เธอเปลี่ยนเสร็จแล้วค่อยเรียกฉัน"

พูดจบ ฉินอวี่ม่อก็หมุนตัวเดินเลี่ยงออกไปไกล

หลังจากจางเหว่ยเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จเรียบร้อย ก็กวักมือเรียกฉินอวี่ม่อให้ขึ้นรถ

รถยนต์แล่นออกจากหมู่บ้านจัดสรร มุ่งหน้าไปยังที่พักของพ่อแม่ของอวี่ม่อ

บนรถ

"อวี่ม่อ ไปบ้านเธอคราวนี้ ฉันต้องรับบทเป็นใครเหรอ?"

"นักเปียโนจากต่างประเทศ"

นี่คือข้อสรุปที่ดีที่สุดหลังจากที่ฉินอวี่ม่อกับหูอีเฟยปรึกษากันอยู่นานเมื่อคืนวาน

ปกติแล้วพ่อแม่ของเธอไม่ได้ฟังดนตรี ย่อมไม่มีความรู้เรื่องพวกนักดนตรีอะไรทำนองนี้เลยสักนิด

อีกทั้งตัวเลือกแบบนี้ ยังไม่ส่งผลกระทบต่องานหรือการใช้ชีวิตตามปกติของจางเหว่ยอีกด้วย

ที่สำคัญที่สุดก็คือ พอผ่านไปอีกไม่นาน ฉินอวี่ม่อก็สามารถบอกพ่อแม่ตรง ๆ ได้เลยว่าทั้งสองคนเลิกกันเพราะทัศนคติไม่ตรงกัน

คิดว่าถึงตอนนั้นพ่อแม่ของเธอก็คงไม่บีบคั้นเธอเรื่องนี้อีกแล้วล่ะมั้ง!

แบบนี้ก็ช่วยเอาตัวรอดไปได้อีกระยะหนึ่ง

ผ่านไปหนึ่งชั่วโมงกว่า รถที่จางเหว่ยขับก็เข้าจอดตรงช่องจอดรถริมถนนแห่งหนึ่ง

บ้านที่พ่อแม่ของฉินอวี่ม่ออาศัยอยู่นั้นล้วนเป็นบ้านเก่าของเซี่ยงไฮ้ ในซอยเก่าเซี่ยงไฮ้ไม่มีที่จอดรถมากนัก ด้วยเหตุนี้จึงทำได้เพียงจอดรถทิ้งไว้ด้านนอกเท่านั้น