ตอนที่ 52 แผนปฏิบัติการส่งท้ายปีเก่าขั้นสูงสุด

"จื่อเฉียว กวานกู่กับอาจารย์เจิงไปไหนแล้ว?"

"กวานกู่กำลังวาดรูปอยู่ ส่วนอาจารย์เจิง... ไปที่สถานีวิทยุแล้ว"

"เร็วขนาดนั้นเลยเหรอ?"

จางเหว่ยหันไปมองนาฬิกาบนผนัง ตอนนี้เพิ่งจะหกโมงกว่าเท่านั้นเอง ปกติแล้วเจิงเสี่ยวเสียนมักจะไปที่สถานีตอนสี่ทุ่มกว่า ทำไมวันนี้ถึงได้ไปเร็วจังนะ

"ไม่รู้สิ อาจารย์เจิงไม่ได้บอก"

ลฺหวี่จื่อเฉียวโบกมือ แสดงว่าตัวเองก็ไม่รู้เหมือนกัน

ฉินอวี่ม่อเพิ่งนึกขึ้นได้บางอย่าง จึงเอ่ยถามขึ้นว่า "พวกเธอซื้อเสื้อผ้าใหม่ใส่ช่วงปีใหม่กันหรือยัง?"

"ยังเลย"

"ฉันก็ยังไม่ซื้อ"

หูอีเฟยกับถังโยวโยวต่างก็บอกว่ายังไม่ทันได้ซื้อ

"งั้นพรุ่งนี้เราไปเดินห้างด้วยกันเถอะ ไม่งั้นพอถึงวันสิ้นปี ห้างคงปิดหมดพอดี"

"ได้เลย!"

"ผมกับกวานกู่ไปด้วย"

ลฺหวี่จื่อเฉียวยกมืออาสา แล้วพูดเสียงดัง

......

วันถัดมา ช่วงค่ำ ในบาร์

บรรยากาศเทศกาลตรุษจีนในบาร์ร้อนแรงยิ่งกว่าในอพาร์ตเมนต์ กลายเป็นทะเลสีแดงไปแล้ว

"อาจารย์เจิง เมื่อคืนคุณไปทำไมเร็วจัง! ไม่เหมือนคุณเลยนี่นา ปกติคุณเข้างานออกงานตรงเวลามากไม่ใช่เหรอ!"

จางเหว่ยนั่งอยู่บนโซฟา เอ่ยถามเจิงเสี่ยวเสียนที่นั่งอยู่ข้างๆ ด้วยความสงสัยใคร่รู้

เรื่องเมื่อคืนไม่เข้ากับสไตล์ของเจิงเสี่ยวเสียนเอาเสียเลย!

เจิงเสี่ยวเสียนฟังแล้วชะงักไปเล็กน้อย ก่อนอธิบายว่า "ก็ลิซ่าเกิดไปตรวจงานกะทันหัน ผมก็เลยต้องรีบไปเตรียมตัวรอคำสั่งนั่นแหละ"

"อ้อ แบบนี้เรียกว่าลับมีดก่อนออกรบ แม้จะไม่คมแต่ก็ยังสว่างไสวสินะ!"

"กวานกู่ ใช้สำนวนไม่เป็นอย่าใช้สุ่มสี่สุ่มห้าสิ! ต้องเรียกว่า 'เตรียมพร้อมรับมืออย่างเข้มงวด' ต่างหาก คำนี้ถึงจะแสดงออกถึงความจริงจังและรอบคอบต่อหน้าที่ของผมได้"

คำสอนของเจิงเสี่ยวเสียนที่มีต่อกวานกู่ ทำให้จางเหว่ยกับหูอีเฟยหัวเราะออกมาจนพ่นน้ำ

"ฮ่าๆๆ อย่างนายเจิงเสี่ยวเสียนน่ะเหรอ จริงจังรอบคอบ ฮ่าๆ"

หูอีเฟยเกาะขอบโซฟา หัวเราะจนหายใจแทบไม่ทัน

เจิงเสี่ยวเสียนจ้องหูอีเฟยด้วยสายตาขุ่นเคือง แต่ไม่กล้าโต้ตอบอะไร ได้แต่ปล่อยให้เธอล้อเลียน

"พูดจริงๆ นะอาจารย์เจิง ตั้งแต่เมื่อกี้ผมก็แปลกใจแล้ว คุณมาบาร์ทำไมถึงสวมหมวกซานต้าล่ะ? พวกเรากำลังจะฉลองตรุษจีนกันแล้วไม่ใช่เหรอ?"

จางเหว่ยเอื้อมมือไปจับหมวกซานต้าบนหัวของเจิงเสี่ยวเสียน เจิงเสี่ยวเสียนตบป้าบหนึ่งที เพื่อหยุดไม่ให้เขาเล่นต่อ

"คุณไม่รู้สึกว่าสีแดงแบบจีนของหมวกใบนี้ เข้ากับเทศกาลตรุษจีนดีหรอกเหรอ!"

"เข้า เข้ากันดีมาก!"

กวานกู่กับจางเหว่ยยืนขนาบซ้ายขวา สแกนหน้าและหมวกของเจิงเสี่ยวเสียนพลางปรบมือให้แบบฝืนใจ

"มาๆ มาๆ เดี๋ยวผมจะโชว์การแสดงให้ดูสักชิ้น ถือเป็นการซ้อมใหญ่สำหรับกิจกรรมคืนส่งท้ายปีเก่าของเรา"

หูอีเฟยหยิบการ์ดเปล่าและปากกาจากกระเป๋า ยื่นให้เจิงเสี่ยวเสียน

"เขียนตัวเลขลงในการ์ดใบนี้ตามใจชอบ อย่าให้ผมเห็นนะ"

เจิงเสี่ยวเสียนเขียนตัวเลขลงไปมั่วๆ แล้วคว่ำการ์ดลงบนโต๊ะ

"ตอนนี้ตั้งใจจดจ่อ นึกตัวเลขบนการ์ดในใจ ค่อยๆ ... หลับตาลง"

ทั้งสามคนยอมหลับตาตามที่สั่ง แต่ต่างก็แอบเหลือบตาเปิดช่องว่างไว้เล็กน้อย อยากดูว่าจะมีลูกไม้อะไร

แต่กลับคาดไม่ถึงว่าหูอีเฟยทำง่ายมาก เธอพลิกการ์ดดูทันที แล้วกลับไปอยู่ในท่าเดิม

ภาพเหตุการณ์นั้นทำให้ทั้งสามคนอึ้งตะลึงงัน

"เทพเจ้าแห่งฟ้าดิน โปรดดลบันดาล เฮ้!"

หูอีเฟยหลับตา ปัดมือไปมาอย่างสะเปะสะปะตรงหน้า สุดท้ายค่อยๆ ลดมือลง ลืมตาขึ้นแล้วพูดกับทั้งสามคนว่า "26"

"สุดยอดไปเลย อีเฟย คุณเก่งที่สุดจริงๆ"

จางเหว่ยปรบมือด้วยความตื่นเต้น พูดจาอย่างกระตือรือร้น เหมือนเพิ่งเคยเห็นมายากลแบบนี้ครั้งแรกในชีวิต

อีกสองคนที่นั่งอยู่ข้างๆ ก็รู้สึกตัวขึ้นมาเช่นกัน ต่างพากันปรบมือด้วยความดีใจ

"โอยตายห่า อีเฟย คุณเป็นอัจฉริยะแห่งวงการมายากลในอนาคตชัดๆ"

"อาจารย์ใหญ่ด้านกลศาสตร์ พลังจิตพิเศษคือแบบนี้เองสินะ!"

ท่าทีของทั้งสามคนทำให้หูอีเฟยรู้สึกสบายใจจนตัวลอย

"จริงๆ แล้วนี่คือมายากล ชนิดหนึ่งที่พวกเราในวงการเรียกกันว่า 'มายากลระยะใกล้' ต่อให้คุณนั่งใกล้ผมแค่ไหนก็ดูไม่ออก เพราะผมเร็วเกินไปต่างหาก"

ไหล่ของจางเหว่ยถูกตบเบาๆ ยังไม่ทันได้ตั้งตัว ลฺหวี่จื่อเฉียวก็ทิ้งก้นนั่งลงบนขอบโซฟาข้างๆ อย่างหน้าตาเฉย

"จื่อเฉียว มาดูพี่ใหญ่หูอีเฟยแสดงอ่านใจคนเร็ว!"

"ผมเดาว่า... พี่อีเฟย แอบขโมยดูอีกแล้วใช่ไหม?"

เจิงเสี่ยวเสียนยกมือขึ้นทำท่าเห็นด้วย ลฺหวี่จื่อเฉียวก็ตบลงบนฝ่ามือนั้นดัง 'แปะ' ทันที

หูอีเฟยพูดอย่างหงุดหงิดว่า "เธอจะรู้เรื่องอะไร นี่ฉันฝึกมาตั้งนานนะ"

"มันไม่ใช่กลมายากลหรอกเหรอ ทำไมต้องฝึกด้วย!"

"จื่อเฉียว นึกว่ามันเป็นเวทมนตร์หรือไง!"

จางเหว่ยผลักลฺหวี่จื่อเฉียวออกทันที

ลฺหวี่จื่อเฉียวไม่ได้สนใจเลยสักนิด เดินไปนั่งที่ตำแหน่งว่างข้างๆ แทน

ถังโยวโยวกับฉินอวี่ม่อถือขวดเหล้าเดินเข้ามา

"พวกนายว่าปีนี้ หลิวเชียน จะไปแสดงกลในรายการฉลองปีใหม่ไหมเนี่ย!"

"ไม่สน ฉันสนแค่ว่า 'เสี่ยวป๋าย' ของบ้านเราจะได้ออกทีวีหรือเปล่าต่างหาก"

หูอีเฟยดื่มเหล้าคำหนึ่งด้วยท่าทางไม่ใยดี

ฉินอวี่ม่อนั่งลงข้างหูอีเฟย แล้วถามด้วยความสงสัย "เสี่ยวป๋ายของเธอ? (เสียงแมวร้อง: เมี๊ยว เมี๊ยว)"

"ไป๋เหยียนซ่งสิ!"

"จริงดิ ปีนี้พวกคุณทุกคนจะดูรายการฉลองปีใหม่กันหมดเลยเหรอ?"

ลฺหวี่จื่อเฉียวมองคนที่นั่งตรงข้ามด้วยสายตาไม่อยากเชื่อ

"ก็ใช่น่ะสิ นายอยากจะทำยังไง!"

ฉินอวี่ม่อเองก็ไม่รู้ว่าจะทำอะไรในวันส่งท้ายปีเก่าเหมือนกัน

"อาจารย์เจิง จำวันส่งท้ายปีที่แล้วได้ไหม!"

ลฺหวี่จื่อเฉียวหันไปมองเจิงเสี่ยวเสียน ความทรงจำของเจิงเสี่ยวเสียนก็เริ่มไหลย้อนกลับมา

กวานกู่ก็พลอยนึกถึง Memories อันเจ็บปวดในวันส่งท้ายปีที่แล้วเช่นกัน รูม่านตาของเขาขยายออกโดยไม่รู้ตัว

"พลุแค่ลูกเดียวทำให้กระจกห้องนั่งเล่นแตกกระจาย พวกเราดูรายการฉลองปีใหม่จนจบท่ามกลางลมหนาวที่พัดกระหน่ำ หน้าตาของแต่ละคนเปียกโชกไปด้วยน้ำ..."

"ละครสั้นเมื่อปีที่แล้วมันเศร้ามากขนาดนั้นเลยเหรอ?"

น้ำตาไหลพรากเพราะความซึ้งใจ

กวานกู่พอหวนนึกถึงคืนส่งท้ายปีเก่าเมื่อปีที่แล้ว ก็อดน้ำตาไหลไม่ได้ ลมหนาวที่พัดกระหน่ำตลอดทั้งคืนนั้นมอบให้เขาไม่ใช่แค่ความซึ้งใจ แต่ยังพาไข้หวัดมาด้วย เขาต้องกินยาอยู่ตั้งสัปดาห์กว่าจะหายดี

ความเบื่อหน่ายทางสุนทรียภาพ

"เห็นด้วย!"

จางเหว่ยฟังสองคนนั้นคุยกัน ก็อดถอนใจในใจไม่ได้: พวกนายช่างโชคดีจริงๆ รายการฉลองปีใหม่ในอนาคตจะน่าเบื่อขึ้นเรื่อยๆ ต่างหาก!

"แต่ถ้าไม่ดูรายการฉลองปีใหม่ เราจะทำอะไรกันล่ะ?"

ฉินอวี่ม่อถามคำถามสำคัญขึ้นมา

"แน่นอน ต้องให้พวกเราสนุกสุดเหวี่ยงกันน่ะสิ"

"ไป กลับอพาร์ตเมนต์ ฉันจะโชว์แผนปฏิบัติการส่งท้ายปีเวอร์ชันอัลติเมตของฉันให้ดู"

ลฺหวี่จื่อเฉียวเพิ่งจะลุกขึ้นเตรียมจะออกไป แต่กลับถูกจางเหว่ยดึงกลับไปนั่งที่เดิม คนอื่นๆ มองหน้ากันงงๆ ไม่เข้าใจสถานการณ์

"จื่อเฉียว แผนของนายชื่ออะไรนะ?"

"ก็แผนปฏิบัติการส่งท้ายปีเวอร์ชันอัลติเมตน่ะสิ มีปัญหาอะไร?"

ลฺหวี่จื่อเฉียวพูดซ้ำอีกครั้ง เขายังไม่เข้าใจจุดประสงค์ของจางเหว่ย

"อ้อ ขอโทษที ผมไม่ร่วมด้วย"

จางเหว่ยปฏิเสธทันที เขารู้ดีว่าแผนของลฺหวี่จื่อเฉียวมันห่วยแตกและอันตรายแค่ไหน

"ทำไมล่ะ?"

คราวนี้ไม่ใช่แค่คนเดียวที่ถามออกมา