ตอนที่ 85

ย่อหน้าที่ 14: คุณต้องเข้าใจว่า การลงทุนมีความเสี่ยง แต่โอกาสก็มาพร้อมความเสี่ยงนั้นเสมอ ถ้ากลัวเกินไป ก็ไม่มีทางได้กำไรก้อนใหญ่

ย่อหน้าที่ 67: เขาพูดจบก็ลุกขึ้นยืน มองหน้าจางเหว่ยด้วยสายตาจริงจัง แล้วเดินออกจากห้องไปโดยไม่หันกลับมามองเลย

ฉินอวี่ม่อสุดท้ายก็กลั้นไม่อยู่ หัวเราะออกมาจนได้

จางเหว่ยก็มองลฺหวี่จื่อเฉียวด้วยสายตาแปลก ๆ เช่นกัน

ฟรีแลนซ์งั้นหรือ?

พูดจริง ๆ ก็ดูเหมาะดีนะ!

แค่อาชีพฟรีแลนซ์ของลฺหวี่จื่อเฉียวนั้นออกจะผิดแผกไปสักหน่อยเท่านั้นเอง

"หัวเราะพอแล้วหรือยัง สองท่าน"

ฉินอวี่ม่อเก็บรอยยิ้มบนใบหน้า แล้วพูดอย่างจริงจังว่า "ลฺหวี่จื่อเฉียว นายควรหางานทำได้แล้ว หรือว่านายอยากใช้ชีวิตที่เหลือแบบนี้ไปตลอดเลย?"

"อวี่ม่อ ผมเพิ่งอายุ 28 เอง! วัยหนุ่มสาวอันสดใสยังรอผมอยู่อีกเยอะ จะให้มาติดกับงานเล็ก ๆ น้อย ๆ ได้ยังไง"

ลฺหวี่จื่อเฉียวใช้ชีวิตแบบเล่นสนุกมานาน จนชินกับชีวิตอิสระไร้ข้อจำกัดไปแล้ว ถ้าจะให้เขามาอยู่ในกรอบและหางานประจำทำกะทันหัน เขาคงปรับตัวไม่ได้จริง ๆ

จางเหว่ยยืนอยู่ข้าง ๆ พลางกล่าวเตือนว่า "จื่อเฉียว อวี่ม่อพูดถูกแล้ว สุดท้ายชีวิตก็ต้องมาถึงจุดนี้ ไม่งั้นถ้าวันข้างหน้าสร้างครอบครัวแล้ว นายจะใช้เงินจากไหนเลี้ยงภรรยาและลูก?"

แท้จริงแล้วทุกคนต่างอิจฉาความกล้าบ้าบิ่นของลฺหวี่จื่อเฉียว แต่ชีวิตเรียบ ๆ ธรรมดาหลังจากไฟรักดับลงต่างหากที่เป็นโทนสีหลักของชีวิต

จางเหว่ยกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง รู้ดีว่าสถานการณ์ตอนนี้หากพูดผิดไปคำเดียวคงจบไม่สวยแน่ เขาจึงเลือกที่จะเงียบไว้ก่อน แต่ในใจกลับคิดหาทางออกอย่างเร่งด่วนว่าจะต้องทำอย่างไรต่อไป

"ภรรยา? ลูก?"

ลฺหวี่จื่อเฉียวเงียบลงกะทันหัน สิ่งที่จางเหว่ยพูดดูเหมือนจะเป็นสิ่งที่เขาไม่เคยคิดมาก่อน

เขาเอาแต่ยึดถือสุภาษิตที่ว่า 'เมื่อชีวิตมีความสุขจงดื่มด่ำให้เต็มที่' แต่สำหรับชีวิตที่เรียบง่ายหลังแต่งงาน เขาเตรียมใจพร้อมจะเผชิญมันหรือยัง?

ส่วนเรื่องภรรยาในอนาคต ภาพร่างของคนคนหนึ่งลอยขึ้นมาในห้วงความคิดของลฺหวี่จื่อเฉียวอย่างบอกไม่ถูก

เธอจะกลับมาไหม?

เมื่อคิดถึงเธอ ลฺหวี่จื่อเฉียวก็พลอยนึกถึงช่วงเวลาที่เคยใช้ร่วมกัน เขาคิดในใจว่า: รู้สึกว่าตัวเองบางครั้งก็ล้มเหลวจริง ๆ ไม่มีภาระรับผิดชอบแบบผู้ชายเลยสักนิด

ฉินอวี่ม่อมองจางเหว่ย สายตากระพริบเป็นสัญญาณถามว่า พวกเขาทั้งสองคนกดดันลฺหวี่จื่อเฉียวมากเกินไปหรือเปล่า

จางเหว่ยยักไหล่ กางมือออกทั้งสองข้าง แสดงว่าเขาเองก็ไม่ได้พูดอะไรพิเศษ

ลฺหวี่จื่อเฉียวเดินเข้าห้องชุดไปอย่างเงียบ ๆ กลับไปยังห้องนอนของตัวเอง

อวี่ม่อเดินไปหาจางเหว่ย พิงราวระเบียงแล้วพูดว่า "เราอาจจะรุนแรงไปหน่อยไหม ลฺหวี่จื่อเฉียวไม่ใช่คนที่ชอบอยู่นิ่ง ๆ แบบนั้น!"

"จื่อเฉียว จริง ๆ แล้วเขามีพรสวรรค์มาก เพียงแต่ใช้ไปในทางที่ผิดเท่านั้นเอง!"

จางเหว่ยมองไปที่ห้องชุดหมายเลข 3602 แล้วหัวเราะถามว่า "อวี่ม่อ ว่ากันว่าพรุ่งนี้เช้าพอตื่นขึ้นมา ลฺหวี่จื่อเฉียวจะเปลี่ยนไปไหม?"

"คงจะเปลี่ยนแหละ เมื่อกี้ดูท่าทางเขาอินมากเลยนี่!"

ฉินอวี่ม่อนึกย้อนถึงสีหน้าของลฺหวี่จื่อเฉียวเมื่อกี้ แล้วตอบอย่างไม่แน่ใจนัก

"เขาไม่เปลี่ยนหรอก ถ้าเขาเปลี่ยนได้ ก็ไม่ใช่นายลฺหวี่จื่อเฉียวแล้ว"

จางเหว่ยคิดในใจ: อยากให้ลฺหวี่จื่อเฉียวเปลี่ยนแปลง คงมีแค่เฉินเหม่ยเจียเท่านั้นที่ทำสำเร็จ!

......

ม่านราตรีเริ่มปกคลุมลงมาแล้ว

ภายในห้องของกวานกู่ หมายเลข 3602

ทันทีที่ถังโยวโยว bướcเข้าห้องของกวานกู่ เธอก็เห็นกวานกู่กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ด้วยท่าทีโกรธเกรี้ยว แขนข้างหนึ่งพันด้วยผ้าก๊อซ ดูเหมือนว่าจะบาดเจ็บไม่น้อย

ถังโยวโยวรีบวิ่งเข้าไปสองสามก้าวยืนอยู่ตรงหน้ากวานกู่ ถามด้วยความห่วงใยว่า "เกิดอะไรขึ้นกับคุณ กวาน วันนี้คุณไปงานแนะนำการ์ตูนมาไม่ใช่เหรอ ไม่ใช่ไปนัดพบแก๊งมาเฟียนะ ทำไมถึงบาดเจ็บขนาดนี้!"

ถังโยวโยวนึกถึงความเป็นไปได้หนึ่งขึ้นมาก็พูดต่อว่า "หรือว่าการ์ตูนเล่มใหม่ดังเกินไป จนสถานการณ์ควบคุมไม่ได้ แฟนคลับคลั่งไคล้พุ่งขึ้นเวทีมาหอมและกัดคุณ!"

กวานกู่ส่งเสียงฮึดฮัด แล้วพูดอย่างขุ่นเคืองว่า "สถานการณ์ควบคุมไม่ได้จริง แต่ไม่ใช่เพราะการ์ตูนของผม แต่เพราะรุ่นพี่ตู้จุนต่างหาก!"

"รุ่นพี่ของคุณหอมและกัดคุณเนี่ยนะ?"

"โยวโยว จินตนาการของคุณกว้างไกลเกินไปแล้ว!"

กวานกู่เอียงศีรษะมองถังโยวโยว แล้วพูดอย่างหมดหนทาง

รุ่นพี่หอมและกัดเขา?

แค่คิดภาพนั้นก็ขนลุกแล้ว!

"จริงๆ วันนี้ตกลงกันไว้แล้วว่าคนพูดในงานแนะนำการ์ตูนคือผม แต่ไม่รู้จู่ๆ เขาเกิดอาการเพี้ยนอะไรขึ้นมา บุกขึ้นเวทีมาตะโกนว่าไอเดียการ์ตูนเป็นของเขา"

กวานกู่ยิ่งพูดก็ยิ่งโกรธ วันนี้เขาเสียหน้าบนเวทีอย่างหนัก คาดว่าเรื่องที่เกิดขึ้นคงแพร่สะพัดไปทั่ววงการการ์ตูนแล้ว แบบนี้ต่อไปจะอยู่ในวงการนี้ได้อีกยังไง!

ถังโยวโยวนึกทบทวนภาพของรุ่นพี่ใหญ่ของกวานกู่ในหัว แต่เธอเคยเห็นแค่รูปถ่าย ยังไม่เคยเจอตัวจริงเลย

"ฉันจำได้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับรุ่นพี่ของเธอไม่ได้ดีหรอกเหรอ! ทำไมถึงเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น หรือว่าบนเวทีเธอไม่ได้แนะนำเขาให้คนอื่นรู้จัก? ถึงทำให้รุ่นพี่ของเธอรู้สึกไม่พอใจ"

ถังโยวโยวเดินวนไปมาพลางพูดไปด้วย

กวานกู่ร้องโวยวายว่าตัวเองถูกใส่ร้าย ลุกขึ้นยืนแล้วพูดอย่างโมโหว่า "จะเป็นไปได้ยังไง ผมไม่ใช่เขาสักหน่อย ผมแนะนำเขาอย่างเรียบร้อยต่างหาก!"

"รุ่นพี่ของผมไม่เพียงแต่เป็นนักเขียนการ์ตูนที่เก่งกาจมาก แต่ยังเป็นคนเลี้ยงเดี่ยวที่ดีมากด้วย การดูแลลูกไปพร้อมกับการสร้างสรรค์ผลงานมันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย"

"แต่เขากลับไม่สำนึกบุญคุณ แถมยังบุกขึ้นเวทีมาต่อว่าส่วนที่ผมวาด จนสุดท้ายเราก็ทะเลาะกันบนเวทีนั่นแหละ"

ถังโยวโยวยกมือขึ้นปิดหน้า สีหน้าเต็มไปด้วยความจนปัญญา

ในใจคิดเงียบๆ: แฟนที่หาเอง ต้องอดทนไว้ ค่อยๆ ปรับปรุงกันไปทีหลัง

เธออาจเดาสาเหตุที่ทั้งสองทะเลาะกันได้แล้ว

ใครที่ไหนจะอยากถูกโปรโมตว่าเป็นพ่อเลี้ยงเดี่ยวกันล่ะ!

คำพูดของกวานกู่แบบนั้น มันตัดทางรักของรุ่นพี่ใหญ่ไปจนหมดสิ้นเลยนะ!

"หลังจากนั้นล่ะ เธอสองคนก็ลงไม้ลงมือกัน?"

"ฮึ่ย ลงไม้ลงมือ? เธอนึกว่าเขาจะสู้ผมได้เหรอ? เขาดันประกาศบนเวทีว่าจะใช้ขาหนีบหัวผมจนแตก ผมเลยผลักเบาๆ ทีเดียวเขาก็ร่วงลงไป ผมตั้งใจจะดึงเขาขึ้นมาด้วยซ้ำ ไม่นึกเลยว่าเขาจะใช้ขาหนีบหัวผม สุดท้ายผมก็ล้มลงไปเหมือนกัน"

กวานกู่ชี้ไปที่แผลบนนิ้วของตัวเองแล้วพูดว่า "แผลของผมก็มาจากตอนที่ตกลงไปแล้วกระแทกพื้นนี่แหละ"

"แล้วรุ่นพี่ใหญ่ของเธอ ตู้จุนล่ะ เขาเป็นยังไงบ้าง?"

"โยวโยว ผมต่างหากที่เป็นแฟนเธอ ทำไมเธอถึงเป็นห่วงเขานักล่ะ"

กวานกู่ทำหน้าไม่พอใจ มองถังโยวโยวที่ยืนอยู่ข้างๆ

ถังโยวโยวยกมือขึ้นลูบศีรษะของกวานกู่เบาๆ

"เอาละนะ กวานกวน ตู้จุนยังไงก็เป็นรุ่นพี่ใหญ่ของฉัน ฉันก็แค่ถามเฉยๆ เท่านั้น"

"เขาบาดเจ็บที่มือเหมือนผม เพียงแต่แผลของเขาสาหัสมากกว่าผมเยอะ"

ถังโยวโยวดึงเก้าอี้ที่อยู่ใกล้ๆ มา นั่งลงตรงหน้ากวานกู่ แล้วพูดว่า "แล้วตอนนี้ล่ะ เธอกับรุ่นพี่ใหญ่ก็ยังโกรธกันอยู่สินะ!"

กวานกู่ฟังคำพูดของถังโยวโยวปุ๊บ ก็เข้าใจทันทีว่าเธอหมายถึงอะไร

"นายอย่าเพิ่งรีบตัดสินสิ ฉันแค่อยากลองดูหน่อยเท่านั้นเอง" ลฺหวี่จื่อเฉียวตอบด้วยท่าทีสบายๆ พร้อมยักไหล่เล็กน้อยราวกับเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นเรื่องธรรมดาที่สุด

ความดื้อรั้นของกวานกู่กลับมาอีกครั้ง สาบานกับตัวเองว่าถ้าตู้จุนไม่ติดต่อมาก่อน ต่อไปนี้จะถือว่าไม่มีรุ่นพี่คนนี้อยู่ในโลก

ถังโยวโยวเห็นท่าทางของกวานกู่แบบนี้ ก็รู้ดีว่าการจะให้กวานกู่ยอมขอโทษนั้น เป็นไปไม่ได้เลยแม้แต่เสี้ยวเดียว

ทั้งสองคบกันมาสักพักหนึ่งแล้ว ถังโยวโยวก็ได้เห็นฝีมือของกวานกู่ในการเข้ามุมอับทางความคิด เมื่อไหร่ที่เขาเชื่อมั่นในเหตุผลตายตัวของตัวเอง ก็เหมือนเข้าไปติดอยู่ในซอยตัน ไม่บรรลุเป้าหมายก็ไม่ยอมเลิกรา