ตอนที่ 84 อนาคตและอดีต

"งั้นนายยังไม่ไปดูลูกน้องอีกเหรอ ขลุกอยู่ในห้องคนเดียวตลอดมันไม่ใช่เรื่องดีหรอก!"

"อืม ได้ๆ เดี๋ยวฉันจะไปดูไอ้หมอนั่นสักหน่อย"

ว่าแล้ว หูอีเฟยก็คว้าส้มผลหนึ่งจากโต๊ะกลางหน้าโซฟา แล้วเดินออกจากระเบียงไปอย่างเนิบนาบไม่รีบร้อน

จางเหว่ยมองตามแผ่นหลังของหูอีเฟยที่ค่อยๆ ไกลออกไป พลางส่ายหน้ายิ้มๆ ถ้าเขาไม่ได้หาข้ออ้างให้เธอได้เริ่มก่อน ป่านนี้เธอคงยังฝืนใจทำเป็นไม่สนใจอยู่แน่!

ทั้งที่ห่วงใยออกขนาดนั้น แต่กลับไม่เคยยอมเป็นคนเริ่มเองเลยสักครั้ง!

จางเหว่ยลุกขึ้นกลับเข้าห้องเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้า เขาไม่อยากเข้าไปยุ่งเกี่ยวระหว่างคนทั้งสองอีกต่อไป

……

หูอีเฟยเดินช้าๆ มาถึงหน้าประตูห้องของเจิงเสี่ยวเสียน จู่ๆ ในใจก็รู้สึกประหม่าขึ้นมาเสียอย่างนั้น

เธอหยุดยืนอยู่ที่เดิม รู้สึกแปลกกับท่าทีของตัวเอง ก็แค่มาถามว่าเจิงเสี่ยวเสียนทำอะไรอยู่ในห้อง ทำไมต้องตื่นเต้นด้วยล่ะ!

เธอพยายามสงบสติอารมณ์ลงเล็กน้อย

จากนั้นจึงเคาะประตูห้องของเจิงเสี่ยวเสียนเบาๆ สองสามครั้ง

"ใครน่ะ!"

"เจิงเสี่ยวเสียน นายทำอะไรอยู่ในห้อง ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย"

"อีเฟย?"

เสียงของเจิงเสี่ยวเสียนฟังดูประหลาดใจเล็กน้อย นี่คงเป็นครั้งแรกที่เห็นหูอีเฟยมาเคาะประตูห้องเขา ปกติแล้วเธอไม่เคยเปิดประตูเข้ามาเลยหรือ?

เจิงเสี่ยวเสียนเปิดประตู มองเห็นหูอีเฟยที่ยืนอยู่หน้าห้อง

ไม่รู้ทำไม เขารู้สึกว่าหูอีเฟยดูอึดอัดเมื่อมายืนอยู่ตรงหน้าเขา ซึ่งไม่เหมือนนิสัยของเธอเลยแม้แต่นิดเดียว

เจิงเสี่ยวเสียนยกมือขยี้แก้มตัวเอง คงเป็นเพราะช่วงนี้พักผ่อนน้อยเกินไป เลยเกิดภาพหลอนแน่ๆ

"เจิงเสี่ยวเสียน วันๆ อยู่ในห้องทำอะไรน่ะ คณะกรรมการชุมชนข้างล่างตามหาคุณ โทรไปก็ไม่รับ จนต้องโทรมาถึงฉันเลย"

"ก็หลังจากถูกปฏิเสธรอบก่อน ฉันรู้สึกว่าฝีมือจัดรายการวิทยุของฉันยังไม่ดีพอจริงๆ นี่ฉันกำลังหาจุดปรับปรุงอยู่นี่ไง!"

พูดจบ เจิงเสี่ยวเสียนก็หยิบโทรศัพท์ออกมาดู พบว่ามีสายเรียกเข้าจากฝ่ายชุมชนจริงๆ

เมื่อวานเขายุ่งมาก จึงตั้งโหมดเงียบไว้ ทำให้ไม่ได้ยินเสียงโทรศัพท์

"ไปเถอะ ฝ่ายชุมชนบอกว่ามีคนต่อเติมลานบ้านใต้ดินโดยไม่ได้รับอนุญาต ให้เราลงไปจัดการหน่อย"

"ได้ ไปกันเถอะ เราไปดูสถานการณ์กัน"

เจิงเสี่ยวเสียนหยิบเสื้อคลุมตัวหนึ่ง แล้วออกไปพร้อมกับหูอีเฟย

ระหว่างทาง

เจิงเสี่ยวเสียนหันมามองอย่างระมัดระวัง แล้วลองถามหยั่งเชิงว่า "อีเฟย... ช่วงนี้เธอได้ฟังรายการวิทยุของฉันบ้างไหม?"

"ไม่ได้อะไร ทำไมล่ะ ช่วงนี้ฉันหลับสบายดี ไม่ต้องพึ่งเสียงช่วยนอนหรอก"

หูอีเฟยโบกมือตอบอย่างไม่ใส่ใจนัก

เมื่อได้ยินดังนั้น แววตาของเจิงเสี่ยวเสียนก็มีความผิดหวังเล็ดลอดออกมา เพราะหูอีเฟยอาจจะเป็นผู้ฟังเพียงคนเดียวของเขา ถ้าแม้แต่เธอยังไม่ฟัง เขาก็ยากที่จะจินตนาการได้ว่าคุณภาพรายการของเขาจะแย่ลงไปถึงขั้นไหน

เจิงเสี่ยวเสียนครุ่นคิดอยู่นาน ก่อนจะตัดสินใจอย่างแน่วแน่ แล้วมองหน้าหูอีเฟยพูดว่า "อีเฟย ฉันอยากขออะไรเธออย่างหนึ่ง"

หูอีเฟยหยุดชะงักเท้า

"ว่ามาสิ มีเรื่องอะไร?"

หูอีเฟยมองดูสีหน้าลังเลและอึดอัดของเจิงเสี่ยวเสียน ใจก็เริ่มหวั่นไหว ตึก ตึก ตึก

แม้ตอนนี้ทั้งคู่จะอยู่กลางแจ้ง แต่ในวินาทีนั้น หูอีเฟยรู้สึกเหมือนพื้นที่รอบข้างเงียบสงัดจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจของกันและกัน

เจิงเสี่ยวเสียนจ้องหน้าหูอีเฟยตรงๆ แล้วพูดว่า "อีเฟย ฉันอยากให้เธอช่วยฟังรายการวิทยุของฉัน และให้คำแนะนำหน่อย"

แม้ภาพเหตุการณ์จะไม่เป็นไปตามที่หูอีเฟยคาดคิด แต่บนใบหน้าของเธอก็ไม่แสดงอาการผิดหวังออกมาให้เห็น

เธอหัวเราะเบาๆ แล้วพูดว่า "ยังไงล่ะ อยากพัฒนาตัวเองแล้วสินะ!"

"ใช่ ฉันอยากทำให้รายการดีขึ้น แม้ตอนนี้จะมีผู้ฟังไม่มาก แต่ฉันก็ยังอยากทำมันให้ดี เพื่อผู้ฟังทุกคนของฉัน"

เจิงเสี่ยวเสียนกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจังและหนักแน่น

เหตุการณ์สัมภาษณ์ครั้งที่สองของกลุ่มบริษัทก่อนหน้านี้ ยังคงติดตรึงในความทรงจำของเขาเสมอ

ก็แค่คะแนนไม่ดีเท่านั้นเองไม่ใช่หรือ!

งั้นเขาก็จะพิสูจน์ด้วยผลงาน ให้ทุกคนเห็นว่า เจิงเสี่ยวเสียนก็มีพรสวรรค์เช่นกัน!

"โอเค งั้นฉันจะลองฟังดู หวังว่าเธอจะทำให้ได้ดีนะ ฉันไม่อยากฟังรายการของเธอแล้วหลับไปแบบนั้น เดี๋ยวจะฝันร้ายเอาได้"

ว่าพลาง หูอีเฟยก้าวเดินนำหน้า ในยามที่เจิงเสี่ยวเสียนมองไม่เห็น บนใบหน้าของเธอก็ปรากฏรอยยิ้มบางๆ ที่เปี่ยมไปด้วยความโล่งใจ

เจิงเสี่ยวเสียนยืนนิ่งค้างอยู่ที่เดิมพักหนึ่ง ก่อนจะรู้สึกตัวแล้วตะโกนไล่หลังตามแผ่นหลังของหูอีเฟยไปเสียงดังว่า "ผมจะพยายามทำรายการให้ดีที่สุดครับ"

หูอีเฟยไม่ได้หันกลับมา แต่โบกมือปัดไปข้างหลังแทน

"ไปกันเถอะ เดี๋ยวก็มืดแล้ว"

เจิงเสี่ยวเสียนรีบวิ่งเหยาะๆ สองสามก้าวเพื่อตามให้ทันจังหวะเดินของหูอีเฟย

……

บนระเบียงชั้นหก

จางเหว่ย ฉินอวี่ม่อ และลฺหวี่จื่อเฉียว ทั้งสามคนจับจ้องไปยังร่างสองร่างที่ค่อยๆ เดินห่างออกไปจากด้านล่างตึก

ฉินอวี่ม่อกล่าวด้วยความตื่นเต้นดีใจว่า "ดูเหมือนอาจารย์เจิงจะเริ่มมีความทะเยอทะยานขึ้นมาบ้างแล้วนะ!"

สำหรับจางเหว่ย สถานการณ์แบบนี้ดูเป็นเรื่องปกติธรรมดา เพราะก่อนหน้านี้เขาเพิ่งได้รับแรงกระตุ้นครั้งใหญ่จากกลุ่มบริษัทมาหมาดๆ

"อาจารย์เจิงก็มีฝีมืออยู่หรอก ไม่งั้นคงไม่จบปริญญาโทสองสาขาจากมหาวิทยาลัยเจียวทงหรอก!"

"แต่ฉันเดาว่า ถ้าเจิงเสี่ยวเสียนอยากจีบพี่อีเฟยจริงๆ ก็ต้องใช้เวลาอีกสักพักเลยล่ะ"

ลฺหวี่จื่อเฉียวไม่ค่อยเชื่อหรอกว่าเจิงเสี่ยวเสียนจะกล้าเข้าไปจีบหูอีเฟยเอง ไม่งั้นทั้งสองคนอยู่ใต้ชายคาเดียวกันมานานขนาดนี้ ทำไมถึงยังลากยาวมาถึงตอนนี้ได้!

"เรื่องความสัมพันธ์ของคนสองคนนั้น เราอย่าไปยุ่งเลยดีกว่า มีคำพูดเดียวคือ 'เมื่อถึงเวลา ทุกอย่างจะลงตัว'"

สิ่งที่จางเหว่ยช่วยพวกเขาได้มากที่สุด คือการกำจัดอุปสรรคต่างๆ ในเส้นทางให้ราบรื่น ส่วนน้ำจะไหลมาเมื่อไหร่ ก็ขึ้นอยู่กับตัวเขาและเธอเองแล้ว

"จริงด้วย อวี่ม่อ ก่อนหน้านี้ที่บ้านของเธอไม่ได้แนะนำผู้ชายมาให้รู้จักผ่านงานนัดบอดเหรอ เป็นยังไงบ้าง?"

จางเหว่ยนึกขึ้นได้ว่าก่อนหน้านี้ฉินอวี่ม่อเคยพูดถึงคู่หมั้นจากการนัดบอด เมื่อสองวันก่อนฝ่ายชายเพิ่งกลับมาจากต่างประเทศ แม่ของฉินอวี่ม่อจึงนัดให้เขามาพบกันที่บ้าน

"ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน อวี่ม่อ เธอไปนัดบอดเหรอ?"

ลฺหวี่จื่อเฉียวมองฉินอวี่ม่อด้วยความประหลาดใจ แล้วถามขึ้น

เรื่องที่ฉินอวี่ม่อนัดบอด เขาไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยนี่นา!

พอพูดถึงเรื่องนี้ทั้งที ฉินอวี่ม่อก็กลายเป็นคนหมดอาลัยตายอยากทันที เธอพูดออกมาอย่างขมขื่นว่า "เขาไม่ชอบฉัน จบเห่ไปแล้ว"

"เขาไม่ชอบ…เธอ?"

"จะว่ายังไงดีล่ะ เขาก็โอเคทุกด้านเลย เป็นหมอประจำแผนกอายุสามสิบ หน้าตาก็หล่อใช้ได้ แต่พอแม่เขารู้ว่าฉันเคยมีคู่หมั้น ก็พาเขาเดินหนีไปเลย"

ฉินอวี่ม่อมองออกไปไกลๆ ด้วยสายตาเหม่อลอย แม้เรื่องระหว่างเธอกับหลี่ฉาเต๋อจะดูเหมือนผ่านไปนานแล้วในภายนอก แต่ผลกระทบของมันยังคงติดตามเธอมาตลอด ไม่เคยจางหายไปไหน

จางเหว่ยเดินเข้ามาใกล้ แล้วตบไหล่ฉินอวี่ม่อเบาๆ เพื่อปลอบใจว่า "ผ่อนคลายหน่อยเถอะ ผู้ชายดีๆ ในยุคนี้หายากนักหรือไง เธอน่ะเก่งกาจขนาดนี้"

"ใช่เลย อย่างฉันที่เป็นผู้ชายดีๆ ก็หายากเหมือนกันนะ!"

"อย่างนายเนี่ยนะ?"

ฉินอวี่ม่อชี้ไปที่ลฺหวี่จื่อเฉียว มองสำรวจหัวจรดเท้าแล้วกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่ กล่าวกับเขาว่า "คุณลฺหวี่ ช่วยหางานประจำทำก่อนได้ไหม แล้วค่อยมาคุยกันเรื่องที่คุณเป็นผู้ชายดี!"

ลฺหวี่จื่อเฉียวเชิดคอขึ้นพูดอย่างไม่ยอมแพ้ว่า "ใครบอกฉันไม่มีงานประจำทำ ฉันเป็นฟรีแลนซ์ต่างหาก"