ตอนที่ 83 งานฉลองครบรอบโรงเรียนสิ้นสุดลง

พอจางเหว่ยเดินกลับมาถึงที่นั่ง ก็เห็นชายวัยกลางคนคนหนึ่งนั่งอยู่ในที่ของตนเองเข้าพอดี

ในใจของจางเหว่ยกระตุกวูบ ฝีเท้าเร่งเร็วขึ้นโดยไม่รู้ตัว

เมื่อเดินเข้าไปใกล้และเห็นจูเก่อต้าลี่นั่งอยู่ด้านใน หัวใจที่แขวนลอยอยู่ของจางเหว่ยถึงได้คลายความกังวลลง

"สวัสดีครับ ที่นั่งของผมอยู่ด้านในครับ"

จางเหว่ยเอ่ยกับชายวัยกลางคนผู้นั้นซึ่งนั่งอยู่ที่เดิมของตน

ชายคนนั้นขยับหลีกทางให้ จางเหว่ยจึงเดินแทรกเข้าไปนั่งลงบนที่นั่ง

ต้าลี่ขยับเข้ามาใกล้จางเหว่ยด้วยความดีใจ พลางกระซิบเสียงเบา "จางเหว่ย เมื่อกี้คุณเล่นเปียโนเพราะมากเลยค่ะ"

"ขอบคุณที่ชมนะ ผมเชื่อว่าขอแค่ต้าลี่ตั้งใจฝึกซ้อม ในอนาคตจะต้องเก่งกว่าผมแน่นอน"

คำชมของจางเหว่ยทำให้ต้าลี่ดีใจมาก ในใจแอบตั้งเป้าหมายเงียบ ๆ ว่าพอกลับถึงบ้านจะต้องตั้งใจฝึกซ้อมให้ดี

แม้เสียงพูดคุยของทั้งสองคนจะไม่ดังนัก แต่หลิงเฉิงที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ก็ยังคงได้ยินอยู่ดี

หลิงเฉิงนึกย้อนไปถึงจางเหว่ยที่เพิ่งเดินผ่านหน้าตนไปเมื่อครู่ พลางเริ่มทบทวนความทรงจำในหัว และพอนึกเทียบกับนักเปียโนทั้งหมดที่ตนรู้จัก ก็ไม่มีใครชื่อจางเหว่ยเลยสักคน

หลิงเฉิงแอบเอียงหน้าเหลือบมองจางเหว่ยแวบหนึ่ง เขามั่นใจมากว่าไม่เคยพบคนคนนี้มาก่อน

นึกไม่ถึงเลยว่าคนไร้ชื่อเสียงเรียงนามแบบนี้ จะบรรเลงบทเพลงเปียโนได้ยอดเยี่ยมจนกระทั่งเขายังรู้สึกละอายใจว่าสู้ไม่ได้ อย่างน้อยก็ในบทเพลงนี้นี่แหละ

หลิงเฉิงกำลังจะเอ่ยปากเพื่อทำความรู้จักกับจางเหว่ย ทว่ากลับเห็นจางเหว่ยและต้าลี่ลุกขึ้นยืนแล้วเดินผ่านหน้าเขาไปอีกครั้ง

ใบหน้าของหลิงเฉิงฉายแววงงงัน นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกสงสัยในตัวตนของตัวเอง

ฉันคือหลิงเฉิงใช่ไหมเนี่ย?

ทำไมเจ้าหนุ่มคนนี้ถึงไม่รู้จักฉันล่ะ?

อย่างไรเสียฉันก็เป็นถึงปรมาจารย์เปียโนที่มีชื่อเสียงระดับนานาชาตินะ ทำไมคนที่เล่นเปียโนได้เก่งขนาดนี้ถึงไม่รู้จักฉันกัน?

อันที่จริงตั้งแต่ตอนที่จางเหว่ยเห็นหน้าหลิงเฉิงแวบแรกเขาก็จำได้แล้ว เพียงแต่สำหรับจางเหว่ย เปียโนก็เป็นแค่งานอดิเรก หรือไม่ก็เป็นแค่เครื่องปรุงแต่งสีสันให้ชีวิตเท่านั้น

ดังนั้นการจะรู้จักหรือไม่รู้จักหลิงเฉิงจึงไม่ได้สลักสำคัญอะไรกับเขาเลย

หลังจากจางเหว่ยพาต้าลี่เดินออกมาจากหอประชุมแล้ว ก็พากันเดินเล่นเรื่อยเปื่อยอยู่ในโรงเรียน นี่นับเป็นครั้งแรกที่ต้าลี่ได้เดินเล่นอย่างผ่อนคลายสบายอารมณ์ในโรงเรียนเช่นนี้

ทั้งสองคนเดินมาถึงม้านั่งยาวริมทางแล้วนั่งลง

จางเหว่ยหันไปมองต้าลี่พลางเอ่ยขึ้น "ต้าลี่ อีกสองเดือนเธอก็จะต้องสอบแล้วใช่ไหม?"

"ค่ะ นับถึงพรุ่งนี้ก็เหลือเวลาอีกสองเดือนเต็มพอดี"

ต้าลี่พยักหน้าพลางตอบ เธอคอยนับเวลาอยู่ตลอด

"แล้วเธอเคยคิดไหมว่าตอนมัธยมปลายอยากจะเรียนอะไร?"

ต้าลี่ไม่ได้ตอบในทันที แต่แหงนหน้าขึ้นมองท้องฟ้า จางเหว่ยมองตามสายตาของต้าลี่ขึ้นไปบนฟ้า ก็เห็นเพียงท้องฟ้าสีครามกับก้อนเมฆสีขาว

"จางเหว่ย คุณเคยคิดไหมคะว่าในอนาคตอยากจะทำอะไร!"

น้ำเสียงของต้าลี่ใสกระจ่างและทอดไกล คล้ายกับเสียงกระซิบที่ลอยมาจากขอบฟ้า

"อนาคตเหรอ? บางทีอาจจะทำงานเป็นทนายความต่อไป หรือบางทีอาจจะไปเที่ยวรอบโลก หรือไม่ก็... สิ่งที่ผมอยากทำในอนาคตยังมีอีกเยอะแยะเลยล่ะ!"

"จริงเหรอคะ เที่ยวรอบโลกเนี่ยนะ?"

"แน่นอนสิ คนโบราณไม่ได้บอกไว้หรอกเหรอ อ่านหนังสือหมื่นเล่มมิสู้เดินทางหมื่นลี้ ผมอยากไปดูทิวทัศน์ธรรมชาติอันงดงามบนโลกใบนี้สักหน่อย"

จางเหว่ยเอนกายพิงพนักม้านั่งยาว มองดูท้องฟ้าสีครามและเมฆขาว พลางวาดฝันถึงอนาคตของตนเองอย่างเต็มที่

"งั้นถึงเวลานั้นพาฉันไปด้วยได้ไหมคะ ฉันก็อยากไปดูเหมือนกัน"

ต้าลี่ใช้ดวงตาอันกระจ่างใสจ้องมองจางเหว่ย ดวงตาคู่นั้นเปรียบเสมือนแอ่งน้ำพุใสสะอาดจนมองเห็นก้นบึ้ง ซึ่งจางเหว่ยก็มองเห็นเงาสะท้อนของตนเองอยู่ในดวงตาคู่นั้น

จางเหว่ยยิ้มแล้วพยักหน้า พอได้รับคำตอบแล้ว ต้าลี่ก็ดูกระตือรือร้นและดีใจมาก

"ต้าลี่ งานเลี้ยงช่วงค่ำหลังจากนี้เธอยังอยากไปร่วมงานอยู่ไหม?"

"ไม่แล้วค่ะ ฉันอยากกลับบ้านไปซ้อมเปียโน พยายามแซงหน้าคุณให้ได้"

"ดีเลย งั้นเธอก็ต้องพยายามเข้านะ!"

จางเหว่ยพาต้าลี่เดินไปยังลานจอดรถ ทั้งสองคนขึ้นรถแล้วขับออกจากรั้วโรงเรียนไป

หลังจากจางเหว่ยส่งต้าลี่กลับถึงบ้านแล้ว เขาก็เดินทางกลับมายังอพาร์ตเมนต์

ระหว่างทาง เจียงไห่โทรศัพท์มาชวนจางเหว่ยไปดื่มเหล้าด้วยกัน แต่จางเหว่ยอ้างว่าตนเองกลับออกมาแล้วจึงตอบปฏิเสธคำชวนของเจียงไห่อย่างสุภาพ โดยบอกว่าในอนาคตถ้ามีโอกาสค่อยไปดื่มด้วยกันใหม่

หลังจากพูดคุยกันไปไม่กี่ประโยค ทางฝั่งเจียงไห่ก็วางสายไป

เจียงไห่มองไปยังหลิงเฉิงข้างกายที่ใบหน้าเต็มไปด้วยความผิดหวัง

"อย่าคิดมากเลย ไว้คราวหน้ามีโอกาสค่อยแนะนำให้พวกนายรู้จักกัน"

หลิงเฉิงรู้สึกหดหู่อยู่บ้าง "ผมไม่ได้คิดอะไรหรอก แค่คิดไม่ตกว่าทำไมคนที่มีฝีมือเปียโนขั้นเทพขนาดนั้นถึงเลือกไปเป็นทนายความกันนะ?"

"ก็ต้องเป็นเพราะความสามารถด้านทนายของเขาเก่งกาจกว่าน่ะสิ!"

......

"จางเหว่ย วันนี้นายทำไมกลับมาเร็วนักล่ะ!"

"พี่สาวติดธุระกะทันหันน่ะ ผมเลยไปงานฉลองครบรอบโรงเรียนเป็นเพื่อนต้าลี่"

จางเหว่ยตอบกลับไปอย่างลื่นไหล จากนั้นก็เอ่ยถามต่อ "วันนี้เธอไม่ได้ออกไปข้างนอกเหรอ อีเฟย"

พอพูดถึงเรื่องนี้ หูอีเฟยก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

"วันนี้ไม่มีสอน ก็เลยไม่ได้ไป"

จางเหว่ยรู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง ช่วงนี้ดูเหมือนหูอีเฟยจะอยู่ติดบ้านนานเป็นพิเศษ อดไม่ได้ที่จะถามว่า "อีเฟย สัปดาห์หนึ่งเธอมีกี่คาบกันเนี่ย!"

หูอีเฟยชูสามนิ้วขึ้นมาเป็นคำตอบ ดูเหมือนจะรับกับความจริงอันโหดร้ายนี้ไม่ไหว เธอจึงเอาหมอนอิงมาปิดหน้าตัวเองไว้ ช่างไม่มีหน้าจะพบใครจริง ๆ!

นี่เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกพ่ายแพ้ขนาดนี้ แต่ใครใช้ให้วิชาของเธอมีกลุ่มคนสนใจน้อยกันล่ะ!

หูอีเฟยโยนหมอนอิงไปข้างตัวอย่างกะทันหัน แล้วขยับเข้าไปใกล้จางเหว่ยพลางเอ่ยว่า "จริงสิ เรื่องที่นายถามน่ะ ฉันไปช่วยสืบดูให้แล้วนะ"

ท่าทางของหูอีเฟยทำเอาจางเหว่ยที่นั่งอยู่บนโซฟาสะดุ้งโหยง

ในหัวของจางเหว่ยผุดประโยคหนึ่งขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

"ยามนิ่งประดุจกุลสตรี ยามขยับปานกระต่ายเผ่น"

ดูท่าตอนนั้นที่จ่านปั๋วใช้ประโยคนี้มาบรรยายหูอีเฟย จะไม่ผิดเพี้ยนไปเลยสักนิด

จางเหว่ยดึงสติกลับมาแล้วเอ่ยว่า "เรื่องเช่าห้องเหรอ?"

"อืม ห้อง 3603 ตอนนี้มีแค่คู่รักคู่หนึ่งพักอยู่ แต่ค่าเช่าห้องชุดสำหรับสองคนมันหนักหนาสาหัสเกินไป พวกเขาก็กำลังคิดจะย้ายออกอยู่พอดี สัญญาเช่าของพวกเขาเหลืออีกไม่ถึงเดือนแล้วล่ะ"

"งั้นก็พอดีเลย ถึงตอนนั้นผมก็เหมาเช่าทั้งห้องชุดไปเลยก็สิ้นเรื่อง!"

จางเหว่ยไม่ได้ใส่ใจระยะเวลาหนึ่งเดือนนั้น อย่างไรเสียจะเร็วไปเดือนหรือช้าไปเดือนก็ไม่ได้ต่างกันสักเท่าไร

อันที่จริงที่จางเหว่ยเช่าห้องชุด 3603 ไว้ก็เพื่อวางแผนเผื่ออนาคตด้วย เพราะเฉินเหม่ยเจียกับจ่านปั๋วและหว่านยฺหวีก็อาจจะกลับมาพักที่นี่ในวันข้างหน้า ถึงตอนนั้นถ้าห้องไม่พอ ก็ต้องวิ่งวุ่นหาอพาร์ตเมนต์ใหม่อยู่ดี

สู้เหมาเช่าห้องชุด 3603 ไว้ตั้งแต่ตอนนี้เลยดีกว่า อนาคตก็จะได้มีที่พักรองรับ

"นั่นสินะ ยังไงนายก็ไม่รีบเข้าพักอยู่แล้ว"

"อีเฟย อาจารย์เจิงล่ะ ตอนกลางวันเขาน่าจะไม่มีงานไม่ใช่เหรอ? เขาไปไหนแล้วล่ะ"

จางเหว่ยรู้สึกว่าช่วงนี้เจิงเสี่ยวเสียนดูแปลกไปนิดหน่อย แทบจะไม่เห็นเขาเข้าร่วมกิจกรรมของทุกคนเลย แม้แต่ตอนกินข้าวก็แค่กินลวก ๆ แล้วรีบร้อนจากไป

"เรื่องของเจิงเสี่ยวเสียน ฉันจะไปรู้ได้ยังไงล่ะ! วัน ๆ ขลุกอยู่แต่ในห้องไม่รู้ทำบ้าอะไรอยู่!"

หูอีเฟยเองก็ไม่รู้เรื่องนี้เช่นกัน

เพียงแต่ช่วงนี้เธอพบว่ารายการวิทยุของเจิงเสี่ยวเสียนพัฒนาขึ้นมากจริง ๆ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะตอนกลางวันแอบขยันฝึกฝนอยู่คนเดียวในห้องหรือเปล่า