ตอนที่ 82 การแสดงเปียโน

หลังเวที.

"ผู้อำนวยการเจียง สอบถามเรียบร้อยแล้วครับ มีผู้ปกครองนักเรียนหลายคนเล่นเปียโนเป็น แต่ฝีมือไม่ถึงขั้นที่จะขึ้นเวทีได้ จึงปฏิเสธคำขอไปอย่างสุภาพครับ"

ในใจของเจียงไห่เริ่มร้อนรนเล็กน้อย เมื่อสักครู่หลิงเฉิงเพิ่งโทรมาบอกว่าพวกเขาเร่งเดินทางมายังวิทยาลัยให้เร็วที่สุด แต่ยังต้องใช้เวลาอีกครึ่งชั่วโมง

แต่ตอนนี้เหลือเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมงแล้ว รายการแสดงเปียโนปิดท้ายของเขากำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว!

ทำยังไงดีล่ะ! หรือว่าจะต้องให้ทุกคนรอการแสดงเปียโนของหลิงเฉิงก่อน แต่ถ้าทำแบบนั้น หลิงเฉิงจะโดนมองว่าวางตัวใหญ่หรือเปล่า!

"สั่น สั่น สั่น."

เจียงไห่จู่ๆ ก็รู้สึกถึงแรงสั่นต่อเนื่องในกระเป๋ากางเกง เขาล้วงโทรศัพท์ออกมาดู เห็นชื่อ 'จูเก่อต้าเซิ่ง' โผล่ขึ้นมา!

"ต้าเซิ่ง มีเรื่องอะไรหรือ?"

"ฉันได้ยินมาว่าทางคุณกำลังเจอปัญหา เลยโทรมาช่วยไงล่ะ!"

"อ้อ จริงเหรอ! คุณรู้จักคนเล่นเปียโนเก่งๆ ไหม?"

"แน่นอน อยากให้ฉันช่วยถามให้ไหมล่ะ!"

"ไม่ต้องลำบากหรอก ตอนนี้ผมรีบมาก ขอบคุณนะต้าเซิ่ง"

เจียงไห่ฟังคำพูดของจูเก่อต้าเซิ่งแล้วรู้สึกดีใจอยู่บ้าง แต่พอคิดอีกมุม แม้จูเก่อต้าเซิ่งจะรู้จักคน ก็คงไม่สามารถมาถึงภายในครึ่งชั่วโมงได้ แล้วจะมีประโยชน์อะไรกันเล่า!

"คนที่ฉันพูดถึงอยู่ในหอประชุมของคุณนี่แหละ"

"อะไรนะ! รีบบอกมาเลย"

เจียงไห่ได้ยินดังนั้น ก็ลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ ใบหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจและดีใจ

ในหอประชุมมีปรมาจารย์เปียโนด้วยหรือ?

ตอนสอบถามเมื่อกี้ทำไมถึงไม่มีใครรู้เลย?

"จางเหว่ย ทนายความที่สำนักงานกฎหมายของฉัน คุณเคยเจอเขาเมื่อครั้งก่อน วันนี้เขามาเป็นเพื่อนต้าลี่ร่วมงานฉลองครบรอบก่อตั้ง เขาเองก็เป็นครูสอนเปียโนของต้าลี่ ฝีมือสูงมาก"

ภาพจำในสมองของเจียงไห่ผุดขึ้นมาทันที นึกถึงจางเหว่ยที่มาพร้อมกับจูเก่อต้าเซิ่งในวันนั้น

ช่างเป็นการตัดสินคนจากภายนอกไม่ได้จริงๆ จางเหว่ยคนนั้นกลับเป็นอัจฉริยะรอบด้าน!

"ขอบคุณมาก ต้าเซิ่ง ไว้มีเวลาจะเลี้ยงข้าว"

"ตกลง"

จูเก่อต้าเซิ่งไม่ได้พูดอะไรมากกว่านี้ แล้วจึงวางสาย

เธอเองก็รู้เรื่องนี้จากปากคนอื่นเหมือนกัน พอคิดว่าจางเหว่ยก็อยู่ที่นั่นด้วย จึงถือโอกาสแจ้งข่าวให้เจียงไห่ทราบ

ทางฝั่งจางเหว่ยก็ได้รับโทรศัพท์จากจูเก่อต้าเซิ่งเช่นกัน

"จางเหว่ย คนที่จะมาแสดงเปียโนในงานฉลองก่อตั้งมาไม่ทันชั่วคราว คุณพอมีเวลาไปช่วยหน่อยไหม!"

"ได้ ผมไม่มีธุระอะไร"

"งั้นดี เดี๋ยวผู้อำนวยการเจียงจะไปหาคุณ ลองคุยกับเขาหน่อยนะ!"

จูเก่อต้าเซิ่งเพียงแต่เป็นคนกลางแนะนำต่อให้เท่านั้น ส่วนจะตกลงหรือไม่ ต้องให้จางเหว่ยตัดสินใจเอง

จางเหว่ยวางสาย หันหน้ามามองต้าลี่ แล้วพูดเสียงเบาว่า "ต้าลี่ เดี๋ยวพี่ต้องขึ้นไปช่วยงานบนเวทีหน่อย เธออยากนั่งอยู่ตรงนี้ หรืออยากตามพี่ไปหลังเวที?"

ต้าลี่มองไปที่เวที คิดสักครู่แล้วตอบว่า "ฉันอยู่ตรงนี้ดีกว่า มองเห็นชัดกว่า"

"งั้นก็ได้ เดี๋ยวพี่กลับมา"

จางเหว่ยเห็นคุณครูหวัง ซึ่งเป็นครูประจำชั้นของต้าลี่ กำลังพาเจียงไห่เดินเข้ามา จึงลุกขึ้นยืนเพื่อต้อนรับ

"ผู้อำนวยการเจียง พี่สาวเล่าเรื่องให้ผมฟังแล้วครับ ผมยินดีช่วย"

เจียงไห่จับมือจางเหว่ยทั้งสองข้างด้วยความตื่นเต้น พูดว่า "ขอบคุณมากจริงๆ ครับ ทนายจาง"

"เรื่องเล็กน้อยครับ"

จางเหว่ยติดตามเจียงไห่ไปยังหลังเวที แล้วรอคอยอย่างสงบ

เนื่องจากจางเหว่ยใส่ชุดสูทตอนออกมา จึงไม่ต้องเปลี่ยนเสื้อผ้าเลย

บนเวที.

"การแสดงที่ผ่านมาล้วนยอดเยี่ยมมาก แสดงให้เห็นด้านที่มีความสามารถหลากหลายของนักศึกษาเป่ยหนิงอย่างเต็มที่"

"ต่อไป ขอเชิญชมการเล่นเปียโนโดยคุณจางเหว่ย กับเพลง 'กอลแบร์ก วาเรียชึน'"

ผู้ชมด้านล่างเวที เมื่อได้ยินชื่อจางเหว่ย ต่างก็สงสัยเล็กน้อย

จางเหว่ยคนนี้คือใครกัน?

ไม่ใช่หรือที่บอกว่าการเล่นเปียโนปิดท้ายจะเป็นของหลิงเฉิงโดยตรง?

จางเหว่ยหายใจเข้าลึกๆ ค่อยๆ เดินขึ้นเวที แล้วโค้งคำนับให้ผู้ชมด้านล่าง

จางเหว่ยนั่งลงหน้าเปียโน วางมือทั้งสองข้างลงบนคีย์เบาๆ

ทั้งหอประชุมค่อยๆ เข้าสู่ความเงียบสงบ

ภายในหอประชุม.

เสียงเปียโนอันไพเราะก้องกังวานไปทั่ว

หลิงเฉิงย่องเข้าทางประตูข้างของหอประชุม แล้วหาที่นั่งมุมอับแห่งหนึ่ง ด้านข้างมีเพียงเด็กหญิงผมสั้นน่ารักนั่งอยู่คนเดียว

เด็กหญิงหันมามองหลิงเฉิงเล็กน้อย แต่ไม่ได้พูดอะไร เพียงขยับตัวเข้าไปด้านในอีกตำแหน่งหนึ่ง

หลิงเฉิงไม่ทันได้สังเกตการเคลื่อนไหวของเด็กหญิงข้างกาย เพราะสายตาของเขาถูกดึงดูดไปกับโชว์บนเวทีจนหมดสิ้น

ที่นั่งของหลิงเฉิงอยู่ห่างจากเวทีพอสมควร ทำให้เขามองไม่เห็นใบหน้าของผู้แสดงบนเวทีอย่างชัดเจน

เขาคิดในใจ: ไม่รู้ว่าเจียงไห่ไปหาคนคนนี้มาจากไหนกัน! ระดับฝีมือเปียโนนี่ต้องไม่ธรรมดาแน่ๆ

คนที่กล้าเลือกเพลงนี้มาแสดงบนเวที ต้องเป็นปรมาจารย์เปียโนระดับโลกทั้งนั้น!

ท่วงทำนองเข้าสู่ช่วง "Variations" แล้ว ซึ่งแต่ละท่อนของเพลงนี้ล้วนมีเอกลักษณ์และไพเราะจับใจอย่างยิ่ง

อารมณ์ซับซ้อนในบทเพลงราวกับความรู้สึกผันแปรในชีวิต การบรรเลงของจางเหว่ยทำให้ทุกคนในหอประชุมสัมผัสถึงอารมณ์ของตนเองผ่านเสียงดนตรี

เมื่อจบเพลง จางเหว่ยวางมือทั้งสองข้างลงบนตัก

จะบอกว่าไม่ตื่นเต้นเลยก็เป็นไปไม่ได้ เพราะนี่ถือเป็นครั้งแรกที่เขาแสดงต่อหน้าผู้คนมากมายขนาดนี้

โชคดีที่ตลอดทั้งเพลงไม่มีข้อผิดพลาด ถือว่าสำเร็จลุล่วงด้วยดี

หลังความเงียบชั่วครู่ เสียงปรบมือก็ดังขึ้นราวกับคลื่นซัดฝั่ง

จางเหว่ยลุกขึ้นยืนท่ามกลางเสียงปรบมือ เดินออกมาโค้งคำนับหน้าเวที แล้วหมุนตัวกลับลงไป

ทันทีที่จางเหว่ยลงจากเวที เจียงไห่ก็รีบเดินเข้ามาหา

"ขอบคุณมากนะ จางเหว่ย ไม่นึกเลยว่าฝีมือเปียโนของคุณจะสูงส่งขนาดนี้"

จางเหว่ยยิ้มบางๆ ตอบว่า "ขอบคุณที่ชมครับ!"

"ถ้าไม่มีเรื่องอื่นแล้ว ผมขอตัวก่อนนะครับ!"

"ได้ล่ะเดี๋ยวสิ คืนนี้มีงานเลี้ยงด้วยตอนนั้น ผมจะรินเหล้าให้คุณสองแก้ว เพื่อขอบคุณคุณเป็นการใหญ่"

จางเหว่ยพยักหน้า แล้วจากไป

หญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างกายเจียงไห่พูดขึ้นว่า "รู้สึกได้ว่าจางเหว่ยคนนี้น่าสนใจ ดูเป็นคนเก็บเนื้อเก็บตัวจัง!"

"อือ ถ่อมตัว ไม่โอ้อวด ไม่เหมือนคนวัยเดียวกันเลยสักนิด"

เจียงไห่เคยพบเห็นคนหนุ่มที่มีพรสวรรค์มามากมาย ส่วนใหญ่ต่างมั่นใจและกระตือรือร้น แต่คนถ่อมตัวและสงบนิ่งแบบจางเหว่ยแทบไม่เคยเห็นมาก่อน

"ทำไม หรือเธอสนใจเขา?"

"แค่มีความสนใจเล็กน้อยเท่านั้นแหละ ส่วนใหญ่เพราะคนเก่งมักดึงดูดใจมากกว่า"

"งั้นเธอก็พยายามเข้าล่ะ น้องสาว เขาทำงานอยู่ที่สำนักงานกฎหมายของต้าเซิ่ง"

คนที่อยู่ข้างกายเจียงไห่คือพี่สาวแท้ๆ ของเขา เพิ่งเดินทางกลับจากการศึกษาต่อต่างประเทศเมื่อไม่นานมานี้

เดิมทีเขาคิดว่าเธอจะหาแฟนเองแล้วแต่งงาน แต่ใครใช้ให้เธอเลือกเยอะเล่า อายุ 26 ปีแล้วยังไม่เจอคนที่ใช่สักที

ตอนนี้พี่สาวเริ่มสนใจจางเหว่ย ก็นับว่าเป็นเรื่องดีไม่ใช่หรือ?

"พี่ คิดมากเกินไปแล้ว เขาไม่เหมาะกับฉันหรอก ฉันนิสัยคล้ายพี่ต้าลี่"

เจียงไห่ไม่ได้พูดอะไรมากกว่านี้อีก แม้จะเปรียบว่าพี่ชายเหมือนพ่อ แต่เขาก็ต้องคำนึงถึงความสุขในอนาคตของน้องสาวด้วย! ดังนั้นเรื่องแบบนี้เขาไม่อยากบังคับ จึงมักจะตามใจน้องสาวเสมอ