ตอนที่ 81 กิจกรรมการแสดง

"อืม พอจะเรียกได้ว่าอย่างนั้นครับ"

จางเหว่ยพยักหน้าตอบรับ

คุณครูหวังกล่าวต่อว่า "วันนี้เป็นวันครบรอบการก่อตั้งโรงเรียนซึ่งจัดขึ้นทุกห้าปี ปกติแล้วฉันไม่อยากให้ต้าลี่ต้องมาลำบาก แต่ฝ่ายกิจการนักเรียนของโรงเรียนออกกฎบังคับให้นักเรียนทุกคนเข้าร่วมกิจกรรมวันครบรอบ ฉันเลยจำใจต้องติดต่อคุณแม่ของต้าลี่"

จางเหว่ยตอบกลับว่า "ผมทราบแล้วครับ รุ่นพี่เคยบอกเรื่องนี้กับผมไว้ เธอมีธุระด่วนกะทันหัน ผมเลยมาแทนเธอ"

ต้าลี่นั่งอยู่ข้างกายจางเหว่ยโดยไม่พูดอะไร ได้แต่ฟังบทสนทนาระหว่างเขากับคุณครูหวังเงียบ ๆ

คุณครูหวังเหลือบตามองนาฬิกาที่แขวนอยู่บนผนัง

"นักเรียนจูเก่อต้าลี่ คุณจางเหว่ย เวลาใกล้ถึงแล้ว การแสดงในกิจกรรมวันครบรอบกำลังจะเริ่มขึ้น เดี๋ยวฉันพาพวกคุณไปดูกันเถอะ!"

"โอ้ วันครบรอบมีการแสดงด้วยเหรอ?"

จางเหว่ยจับมือน้อยของต้าลี่อย่างเป็นธรรมชาติ แล้วเดินตามคุณครูหวังออกไปด้านนอก

"แน่นอน นี่ถือเป็นไฮไลต์สำคัญของการจัดงานทุกครั้ง รายการแสดงทั้งหมดมาจากความสมัครใจของนักเรียน ทุกคนสามารถแสดงความสามารถบนเวทีได้อย่างเต็มที่"

"โรงเรียนของเราให้ความสำคัญกับการพัฒนาบุคลิกภาพเฉพาะตัวของนักเรียนอย่างมาก"

ขณะที่เดินอยู่ในโรงเรียน จางเหว่ยสัมผัสได้ถึงบรรยากาศเช่นนี้ได้อย่างชัดเจน

โรงเรียนแห่งนี้ดำเนินรอยตามแนวทางโรงเรียนชั้นนำของสหรัฐอเมริกา นอกจากจะเน้นเรื่องวิชาการแล้วยังส่งเสริมความสนใจและความถนัดของนักเรียนอย่างเต็มที่ ทำให้เด็ก ๆ มีทักษะหลากหลาย ซึ่งจะเป็นประโยชน์ต่อการเติบโตในอนาคตของพวกเขา

จางเหว่ยพาต้าลี่ตามคุณครูหวังไปยังหอประชุมใหญ่ของโรงเรียน

หอประชุมหลังนี้ถือได้ว่าเป็นหนึ่งในอาคารที่ใหญ่ที่สุดภายในโรงเรียน

ภายในมีที่นั่งรองรับได้สองหมื่นคน เพียงพอสำหรับนักเรียน ผู้ปกครอง และอาจารย์ทั้งหมด

เมื่อจางเหว่ยและต้าลี่เข้าไปในหอประชุม ก็พบว่าที่นั่งส่วนใหญ่มีคนนั่งเต็มแล้ว เหลือเพียงพื้นที่บางส่วนตรงมุมไกลที่ยังว่างอยู่

ทั้งคู่เลือกที่นั่งแถวริมสุดแล้วนั่งลง

บนเวทีประธานผู้อำนวยการโรงเรียนกำลังกล่าวสุนทรพจน์เนื่องในโอกาสครบรอบยี่สิบปี

แตกต่างจากคำปราศรัยยาวเหยียดของผู้อำนวยการหรืออาจารย์ทั่วไป คำพูดของผู้อำนวยการบนเวทีนั้นสั้นกระชับและฉะฉาน ท่านเพียงสรุปความเปลี่ยนแปลงและความสำเร็จของโรงเรียนในช่วงห้าปีที่ผ่านมา แล้ววางไมโครโฟนลง

ชายหญิงคู่หนึ่งสวมชุดสูทและชุดราตรีก้าวขึ้นเวที

ท่าทางของทั้งสองดูสง่างามและมาตรฐานมาก

"คำปราศรัยของผู้อำนวยการเจียงทำให้เราเห็นถึงความเจริญรุ่งเรืองของโรงเรียนตลอดห้าปีที่ผ่านมา และยังพิสูจน์ให้เห็นถึงศักยภาพทางการสอนของวิทยาลัยเป่ยหนิงในปัจจุบัน"

"ใช่ค่ะ รายการแสดงต่อไปนี้จะนำเสนอให้เห็นถึงพลังและจิตวิญญาณของนักศึกษาวิทยาลัยเป่ยหนิง"

"ขอเชิญทุกท่านชมรายการแรก คือการแสดงเดี่ยวปี่ผาโดยน้องซุนเจียหนิง นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 ห้อง 5"

พูดจบ ทั้งสองก็ถอยไปยืนด้านข้าง เปิดเวทีให้กับผู้ที่จะขึ้นแสดง

หญิงสาวในชุดกี่เพ้าถือพิณผาเดินขึ้นเวที โค้งคำนับผู้ชมเบื้องล่างแล้วเริ่มบรรเลง

เสียงเพลงดังกังวานไปทั่วห้องโถง ทำเอาทุกคนเงียบกริบราวกับต้องมนต์สะกด

จางเหว่ยมองดูหญิงสาวบนเวทีอย่างตะลึงงัน เขาไม่คาดคิดว่าจะมีฝีมือระดับนี้ซ่อนอยู่ที่นี่

ไม่เพียงแต่เทคนิคที่หาตัวจับยาก แม้แต่ท่าทางและออร่ารอบตัวเธอก็ชวนให้หลงใหลจนละสายตาไม่ได้

เมื่อเพลงจบลง ผู้ชมทั้งห้องก็พร้อมใจกันปรบมือดังสนั่นหวั่นไหว

จางเหว่ยเองก็ตบมือตามไปด้วย แต่สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าสวยหวานของหญิงสาวคนนั้น

เขาคิดว่าเธออาจเป็นนักศึกษาจากมหาวิทยาลัยศิลปะที่มีชื่อเสียงแห่งใดแห่งหนึ่ง

ทันใดนั้น ระบบก็ส่งเสียงเตือนขึ้นมาในหัวของเขา

"ตรวจพบเป้าหมายภารกิจ: จูเก่อต้าลี่"

จางเหว่ยตกใจจนแทบสะดุ้ง เขาไม่เคยคิดว่าจูเก่อต้าลี่จะปรากฏตัวในสถานการณ์แบบนี้มาก่อน

เขามองไปที่หญิงสาวบนเวทีอีกครั้ง แล้วลองเรียกชื่อเธอในใจเบา ๆ

"รีบหาทางติดต่อเขาให้ได้โดยเร็วที่สุด"

เหมือนได้ยินเสียงเรียก เธอจึงหันมามองทางฝั่งเขาพอดี

ฝ่ายจัดการแสดงเบื้องหลังเริ่มร้อนรนแล้ว อาจารย์หลิงเป็นนักเปียโนระดับปรมาจารย์ที่พวกเขาเชิญมาเป็นพิเศษเพื่อปิดท้ายงานแสดงครั้งนี้ ตอนนี้เหลือเวลาอีกไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงก่อนที่งานทั้งหมดจะจบลง แต่กลับติดต่อไม่ได้ แล้วจะทำยังไงดี!

เจียงไห่ได้รับข่าวเช่นกัน จึงรีบเดินมายังด้านหลังเวที

"ทางฝั่งอาจารย์หลิงมีข่าวคืบหน้าบ้างไหม?"

ในเวลานี้ เจียงไห่เองก็รู้สึกกังวลใจอย่างมาก งานฉลองครบรอบก่อตั้งโรงเรียนรุ่นนี้เขาเป็นผู้รับผิดชอบเต็มตัว หากเกิดปัญหาแม้เพียงเล็กน้อยขึ้นมา ย่อมถูกขยายความให้ใหญ่โตแน่นอน

เกรงว่าจะมีเสียงครหาว่าความสามารถไม่เพียงพอ และที่สำคัญที่สุดคือ ความผิดพลาดในการแสดงจะทำให้ผู้ชมภายนอกมีความประทับใจต่อโรงเรียนลดลง

"ท่านรองผู้อำนวยการเจียง ติดต่อได้เรียบร้อยแล้วครับ ทางฝั่งอาจารย์หลิงเจออุบัติเหตุบนถนน กำลังติดรถอยู่"

ด้วยเหตุผลแบบนี้ เจียงไห่ก็จนปัญญาจะโต้เถียง ใครใช้ให้เจอเหตุการณ์กะทันหันแบบนี้กันล่ะ

"อย่างเร็วที่สุดพวกเขาต้องใช้เวลาอีกนานแค่ไหนถึงจะมาถึง?"

"เมื่อกี้สอบถามมาแล้ว อาจจะต้องใช้เวลาอีกประมาณหนึ่งชั่วโมงครับ!"

"หนึ่งชั่วโมง? เป็นไปไม่ได้ การแสดงห้ามหยุดชะงักเด็ดขาด"

เจียงไห่รู้ดีว่าคำว่า 'หนึ่งชั่วโมง' ที่ลูกน้องรายงานมานั้นเป็นเพียงคำกล่าวขออภัยเท่านั้น ตอนนี้ทางนั้นยังติดรถอยู่ ไม่มีใครกล้าการันตีเวลาที่แน่นอนได้ว่าเมื่อไหร่จะมาถึง

แต่การแสดงฉลองครบรอบก่อตั้งโรงเรียนไม่สามารถหยุดพักเพื่อรอพวกเขาได้! หากทำเช่นนั้นจริง ก็จะเป็นเรื่องอื้อฉาวทันที

เจียงไห่จึงสั่งการในทันที "ลองสอบถามดูหน่อยว่า มีผู้ปกครองคนไหนที่ถนัดเล่นเปียโน หรือมีนักเรียนคนไหนอยากขึ้นเวทีแสดงบ้าง เราต้องทำให้กิจกรรมจบลงด้วยดีก่อน ส่วนเรื่องอื่นค่อยว่ากันทีหลัง"

"แต่ท่านรองฯ ครับ บทบาทสำคัญอย่างการปิดท้ายแบบนี้ เราจะมอบหมายให้คนที่ไม่มีแม้แต่การซ้อมได้หรือครับ?"

"แล้วถ้าไม่ทำ จะให้ฉันทำยังไง! เธอมีวิธีที่ดีกว่านี้ไหม!"

"ครับ ผมเข้าใจแล้ว เดี๋ยวผมจะไปสอบถามทันที"

......

บนสะพานลอยข้ามแยก

"โจวเจ๋อ ต้องใช้เวลานานแค่ไหนกว่าจะถึงวิทยาลัยเป่ยหนิง?"

"อาจารย์หลิงครับ ตอนนี้เหลือระยะทางอีกประมาณไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงในการเดินทาง ผมจะเร่งมือให้เร็วที่สุดครับ"

อาจารย์หลิงที่นั่งอยู่เบาะหลังพยักหน้ารับ พร้อมตอบสั้น ๆ ว่า "ดี"

จากนั้นก็หันไปมองนอกหน้าต่าง

เป่ยหนิง!

เหมือนกับว่าตั้งแต่เรียนจบและจากไป ก็แทบไม่เคยกลับมาที่นี่เลยสักครั้ง!

ไม่คิดเลยว่าครั้งนี้ที่กลับมาช่วยจัดงานแสดงฉลองครบรอบก่อตั้งโรงเรียน จะได้พบเจอเหตุการณ์แบบนี้ด้วย

หลิงเฉิงหวนนึกถึงสมัยที่ยังเรียนอยู่ที่เป่ยหนิง เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว นับจากวันนั้นก็เป็นเวลากว่าสิบปีแล้ว

ตอนที่ได้รับการเชิญจากเจียงไห่ หลิงเฉิงเองก็รู้สึกประหลาดใจไม่น้อย ไม่คิดว่าเพื่อนร่วมหอพักเก่าแก่ของเขาในยุคก่อน จะกลายมาเป็นรองผู้อำนวยการของเป่ยหนิงในปัจจุบัน แถมยังเป็นหัวหน้าหลักของงานฉลองครบรอบก่อตั้งรุ่นนี้อีกด้วย

เมื่อเพื่อนสนิทเอ่ยปากชวน หลิงเฉิงจะปฏิเสธได้อย่างไร เขาตรวจสอบตารางงานแล้วตัดกิจกรรมที่ไม่จำเป็นออกหลายรายการ เพื่อเว้นว่างเวลาหนึ่งวันสำหรับการมาร่วมงานฉลองครบรอบก่อตั้ง

แต่แผนของคนมักสู้ฟ้าดินไม่ได้ ระหว่างทางที่จะไปยังวิทยาลัย กลับเกิดอุบัติเหตุรถยนต์จนรถติดขัด ทำให้เสียเวลาไปมากพอสมควร