ตอนที่ 80 วันสถาปนาโรงเรียน

เวลาก็เปรียบดั่งเม็ดทรายที่ไหลผ่านง่ามนิ้ว ไม่มีทางกำไว้ได้แน่นหนาตลอดไป

จางเหว่ยพลิกนาฬิกาทรายบนโต๊ะทำงานกลับด้าน แล้วนั่งฟังเสียงเม็ดทรายละเอียดไหลลงอย่างเงียบเชียบ

"ก๊อก ก๊อก"

"เชิญเข้ามา"

ซือเฉิงเปิดประตูเดินเข้ามา "คุณทนายจาง งานที่คุณให้ผมทำ ผมเสร็จแล้วครับ ช่วยดูหน่อยนะครับ"

ว่าพลางซือเฉิงวางแฟ้มเอกสารในมือลงบนโต๊ะ จากนั้นก็ยืนนิ่งรออยู่ตรงนั้นด้วยความระมัดระวัง เปรียบเหมือนเด็กประถมที่กำลังรอฟังคำสั่งจากอาจารย์

จางเหว่ยหยิบแฟ้มขึ้นมาแล้วเริ่มอ่าน

ผ่านไปสักพัก จางเหว่ยังอ่านโจทย์กรณีศึกษาในแฟ้มไม่จบ ก็ได้ยินเสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง

"เชิญเข้ามา"

สตรีในชุดสูทดูคล่องแคล่วคนหนึ่งเดินเข้ามา

"รุ่นพี่ มีเรื่องอะไรหรือครับ?"

เมื่อเห็นจูเก่อต้าเซิ่งเดินเข้ามา จางเหว่ยก็วางแฟ้มในมือลง ลุกขึ้นยืนถาม

"จางเหว่ย พรุ่งนี้เธอมีแผนทำอะไรไหม?"

จางเหว่ยหันไปมองซือเฉิง โดยปกติตารางงานของเขาจะเป็นซือเฉิงจัดการให้ ส่วนตัวเขาเองไม่ค่อยรู้รายละเอียดเท่าไรนัก

ซือเฉิงรีบตอบทันที "ช่วงสองวันนี้คุณทนายจางไม่มีนัดหมายอะไรครับ"

"ก็ดี ฉันมีเรื่องด่วนต้องทำพรุ่งนี้ เลยอยากให้เธอช่วยไปงานครบรอบ 20 ปีของต้าลี่แทนฉันหน่อย"

จางเหว่ยไม่คาดคิดว่าจะเป็นเรื่องนี้ ก่อนหน้านี้ต้าลี่เคยเล่าให้ฟัง แต่งานวันสถาปนาโรงเรียนแบบนี้ไม่ใช่ต้องให้ผู้ปกครองพาไปหรอกหรือ?

"แล้วคุณลุงล่ะครับ?"

"ตอนนี้เขามีโปรเจกต์วิจัยที่เร่งด่วนมาก ไม่สามารถปลีกตัวออกมาได้ ไม่งั้นฉันคงไม่ต้องมาหาเธอนี่ไง!"

"ตกลงครับ พรุ่งนี้เช้าผมจะมารับต้าลี่ไปที่โรงเรียนด้วยกัน"

จางเหว่ยจำใจต้องรับปาก อีกอย่างครั้งก่อนเขาก็เคยพบรองผู้อำนวยการโรงเรียนของต้าลี่มาแล้ว ครั้งนี้การพาต้าลี่ไปร่วมงานคงไม่มีปัญหาอะไร

เมื่อเห็นว่าจางเหว่ยตกลง จูเก่อต้าเซิ่งก็หันหลังจะเดินออกไป ทันทีที่ถึงหน้าประตู เธอหันกลับมาพูดว่า "ซือเฉิง ขยันเรียนเข้าไว้นะ"

"ครับ คุณทนายความจูเก่อ"

เรื่องที่จางเหว่ยตั้งใจจะฝึกฝนดูแลซือเฉิงนั้น ได้แพร่กระจายไปทั่วสำนักงานทนายความแล้ว

จางเหว่ยเพิ่งเข้าทำงานที่สำนักงานทนายความได้ไม่ถึงปี ก็เริ่มฝึกหัดผู้ช่วยของตัวเองแล้ว ความเร็วเช่นนี้ค่อนข้างทำให้คนประหลาดใจ แต่พอคิดอีกมุมหนึ่ง ก็ถือเป็นเรื่องสมเหตุสมผล เพราะด้วยความสามารถของจางเหว่ย การจะสอนคนสักคนถือเป็นเรื่องง่ายมาก

ซือเฉิงกลายเป็นคนที่แปลกแยกที่สุดในบรรดาเด็กฝึกงาน เขาแทบไม่ต้องทำงานพื้นฐานที่เด็กฝึกงานคนอื่นทำกัน ตอนนี้เขาไม่ได้เป็นแค่ผู้ช่วยทนายความของจางเหว่ยเท่านั้น แต่ยังเปรียบเสมือนลูกศิษย์ของจางเหว่ยอีกด้วย

เด็กฝึกงานที่เข้ามาพร้อมรุ่นเดียวกับซือเฉิง ต่างอิจฉาสิทธิ์พิเศษที่เขาได้รับทั้งนั้น แต่จะทำอย่างไรได้ ในเมื่อพวกเขาไม่มีโอกาสได้เจอผู้นำทางดีๆ อย่างจางเหว่ย

หลังจูเก่อต้าเซิ่งจากไป จางเหว่ก็กลับมานั่งที่เดิมแล้วอ่านงานที่ซือเฉิงส่งต่อ

เมื่ออ่านจบ จางเหว่ยชี้ให้เห็นจุดบกพร่องบางประการในงาน จากนั้นก็มอบโจทย์กรณีศึกษาอีกสองข้อให้ซือเฉิงทำ

"พรุ่งนี้ฉันจะไม่มาที่สำนักงาน ถ้ามีเรื่องอะไร โทรหาฉันได้เลย"

"ครับ คุณทนายจาง"

หลังจากตอบรับ ซือเฉิงก็รับแฟ้มเอกสารจากมือจางเหว่ย แล้วหันหลังออกจากห้องไป

……

วันรุ่งขึ้น

อุณหภูมิในมหานครเซี่ยงไฮ้เริ่มอุ่นขึ้นแล้ว แต่ในช่วงเช้าตรู่ ยังพอรู้สึกได้ถึงความเย็นของสายลมที่พัดผ่านตามท้องถนน

จางเหว่ยขับรถมาถึงหน้าบ้านของต้าลี่ตอนเจ็ดโมงเช้า

ต้าลี่ยืนรออยู่หน้าวิลล่าตั้งแต่เนิ่น ๆ พอจางเหว่ยจอดรถเสร็จ เธอก็เปิดประตูรถก้าวขึ้นมานั่งทันที

"ต้าลี่ รอนานไหมครับ!"

"ไม่หรอก ฉันเพิ่งออกมาเหมือนกัน"

ต้าลี่ที่นั่งอยู่ข้างคนขับส่ายหน้า แล้วตอบกลับไป

จางเหว่ยขับรถออกจากหมู่บ้าน มุ่งหน้าไปยังโรงเรียนของต้าลี่

ระหว่างทาง

"ต้าลี่ งานฉลองครบรอบก่อตั้งโรงเรียนของพวกเธอมีกิจกรรมอะไรบ้าง ทำไมต้องให้ผู้ปกครองไปด้วยล่ะ!"

"ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันเข้าร่วมงานฉลองครบรอบของโรงเรียนเลยนะ"

ต้าลี่เพิ่งเข้าเรียนที่นี่ได้ไม่ถึงปี จึงเป็นเรื่องปกติที่จะเป็นการเข้าร่วมงานนี้เป็นครั้งแรก

ผ่านไปเพียงปีเดียวเท่านั้น ต้าลี่ก็กำลังจะขึ้นชั้นมัธยมปลายแล้ว ดูท่าว่าต้าลี่คงไม่มีโอกาสได้เข้าร่วมงานฉลองครบรอบการก่อตั้งโรงเรียนครั้งหน้าเสียแล้ว

สาเหตุหลักคืองานฉลองครบรอบของโรงเรียนจัดขึ้นทุกห้าปี ทำให้นักเรียนคนอื่น ๆ มีสิทธิ์ได้ร่วมงานสองครั้ง แต่จูเก่อต้าลี่จะได้สัมผัสเพียงครั้งเดียวเท่านั้น

ก่อนหน้านี้จางเหว่ยก็ได้ศึกษาข้อมูลเกี่ยวกับโรงเรียนที่ต้าลี่เรียนอยู่จากอินเทอร์เน็ตมาบ้างแล้ว

แม้โรงเรียนนี้จะก่อตั้งมาได้เพียงยี่สิบปี แต่ก็ถือเป็นที่หนึ่งและสองในมหานครเซี่ยงไฮ้ ไม่ว่าจะเป็นด้านคุณภาพอาจารย์หรือสภาพแวดล้อมภายในโรงเรียน ที่สำคัญที่สุดคือ นักเรียนชั้น ม.6 ของที่นี่ส่วนใหญ่ล้วนสอบเข้ามหาวิทยาลัยชั้นนำระดับโลกได้แทบทั้งนั้น

ยิ่งไปกว่านั้น ทุกปีไม่เคยมีใครสอบตกเลยแม้แต่คนเดียว คะแนนต่ำสุดก็ยังอยู่ในระดับมหาวิทยาลัยกลุ่ม 985 หรือ 211 ซึ่งเป็นจุดดึงดูดใจผู้ปกครองในมหานครเซี่ยงไฮ้มากที่สุด

ทั้งสองคนคุยกันไปเรื่อยเปื่อยตามประสา รถค่อย ๆ เคลื่อนตัวเข้าสู่บริเวณโรงเรียนของต้าลี่

ในขณะนั้น ลานจอดรถที่เคยคึกคักเต็มไปด้วยรถยนต์หรูหลากหลายยี่ห้อ จางเหว่ยก้มมองรถของตัวเองเมื่อเทียบกับคันอื่น ๆ แล้วรู้สึกว่ามันด้อยกว่าไปหลายขั้นทันที

แต่ทั้งจางเหว่ยและต้าลี่ที่นั่งอยู่ในรถต่างไม่ได้ใส่ใจเรื่องเล็กน้อยนี้เลย

จะไปแข่งกันที่รถทำไมกันล่ะ ถ้าแน่จริงมาแข่งด้านการเรียนสิ!

อีกอย่าง ด้วยฐานะทางการเงินของจางเหว่ยในปัจจุบัน เขาสามารถเปลี่ยนรถที่ขับอยู่ได้ทุกเมื่อ เรื่องนี้มันขึ้นอยู่กับว่าเขาอยากเปลี่ยนหรือไม่เท่านั้น

ภายในโรงเรียนอบอวลไปด้วยบรรยากาศแห่งเทศกาลฉลองครบรอบ บนทางเดินในโรงเรียน จางเหว่ยเห็นผู้ปกครองจำนวนมากพาลูกหลานของตนมาด้วย

เมื่อเดินไปเรื่อย ๆ จางเหว่ยก็เริ่มเข้าใจความหมายที่แท้จริงของงานฉลองครบรอบครั้งนี้

จริง ๆ แล้ว หากจะพูดให้ถูก มันไม่ใช่แค่งานฉลองครบรอบ แต่เป็นงานขยายเครือข่ายความสัมพันธ์ขนาดใหญ่ต่างหาก

นักเรียนที่ได้เข้าเรียนในโรงเรียนเอกชนหรูหราแบบนี้ ใครเล่าที่จะไม่ร่ำรวยหรือมีฐานะดี และงานฉลองครบรอบนี่เองที่เป็นช่องทางใหม่ให้ผู้ปกครองของนักเรียนเหล่านี้ได้ทำความรู้จักกัน

หากเป็นเช่นนี้ต่อไปเรื่อย ๆ กิจกรรมฉลองครบรอบก็จะช่วยเสริมสร้างเครือข่ายความสัมพันธ์ของโรงเรียนได้อย่างมหาศาล

เมื่อเข้าใจถึงแก่นแท้ของเรื่องนี้แล้ว จางเหว่ยจึงพาต้าลี่แยกออกจากฝูงชนบนทางเดิน มุ่งตรงไปยังห้องทำงานของครูประจำชั้นของต้าลี่

ตั้งแต่ต้าลี่เลื่อนชั้นขึ้นมามัธยมต้นปีที่ 3 เธอก็ไม่ได้มาโรงเรียนเลย ดังนั้นไม่ต้องพูดถึงเพื่อนร่วมห้อง แม้แต่ครูประจำชั้นเองก็แทบไม่รู้จักต้าลี่เช่นกัน

จางเหว่ยพาต้าลี่เดินตามป้ายบอกทางภายในโรงเรียนจนกระทั่งหาตึกอาคารเรียนของชั้นมัธยมต้นปีที่ 3 พบ

"ก๊อก ก๊อก ก๊อก"

จางเหว่ยยืนอยู่ที่หน้าประตูห้องทำงานแล้วเคาะประตู

ครูที่อยู่ภายในห้องได้ยินเสียงเคาะประตูแต่ไม่ได้เงยหน้าขึ้น เพียงแค่พูดสั้น ๆ ว่า "เชิญเข้ามา"

จางเหว่ยพาต้าลี่เข้าไปในห้อง แล้วนั่งรออยู่บนโซฟาข้าง ๆ

จนในที่สุดคุณครูหวังก็จัดการงานในมือเสร็จสิ้น จึงเงยหน้าขึ้นมาดู

"นักเรียนจูเก่อต้าลี่ เธอมาแล้วสินะ"

"คุณจางเหว่ย คุณเป็นผู้ปกครองที่พาต้าลี่มาใช่ไหมครับ?"

คุณครูหวังลุกขึ้นเทน้ำดื่มให้จางเหว่ยกับต้าลี่คนละแก้ว จากนั้นก็นั่งลงบนโซฟาพลางมองทั้งสอง